บทที่ 9
แบบจำลองเมืองทองคำ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ปัง ปัง
เสียงแห้งแล้งดังข้ามผิวแม่น้ำยามเช้า
ฝั่งไทยของแม่น้ำเมย หกโมงครึ่งตอนเช้า ธวิน ศรีสวัสดิ์นั่งอยู่หลังเรือของสมพล เขาจ้องกำแพงสีขาวฝั่งตรงข้ามมาตั้งแต่รุ่งสาง ในกำแพงนั้นมีมิเกลอยู่
จากโคลนใต้กำแพง มีคนคนหนึ่งกระโดดลงแม่น้ำ หัวสีดำโผล่แล้วจมอยู่บนผืนน้ำสีน้ำตาล บนกำแพงมีเสียงปืนดังขึ้นอีก น้ำกระเซ็นขึ้นข้างศีรษะนั้นเพียงนิดเดียว
“คุณสมพล เรือครับ!”
ธวินถีบโคลนแล้วลงน้ำ แผลที่ต้นขาซ้ายแสบเมื่อโดนน้ำ เข่าขวายกไม่ขึ้น เขาลากขาเดินไปจนน้ำถึงเอว
เขาคว้าร่างที่ลอยมาด้วยมือซ้าย ไหล่ซ้ายยกไม่ขึ้น เขาจึงเก็บแขนไว้ต่ำ จับที่คอเสื้อ แล้วดึงเฉียงไปตามกระแสน้ำโดยไม่ฝืนมัน ข้อมือขวาบวมจากท่อเหล็กเมื่อคืน กำอะไรไม่ได้
สมพลใช้ไม้ถ่อพายเรือเข้ามาใกล้ ทั้งสองช่วยกันดึงร่างนั้นขึ้นขอบเรือ เสียงปืนบนกำแพงเงียบไปเพียงเท่านั้น
บนโคลนริมฝั่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งไอสำลักและอาเจียนน้ำออกมา
อายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้ากระมัง ผอมจนซี่โครงโผล่ ผมดำมีแต่ปลายที่ซีดเป็นสีทอง ตาเรียวเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าซีดขาว บนข้อมือมีรอยถูกมัดแดงติดอยู่ ที่คอห้อยป้ายเขียนหมายเลข
“ข-ขอโทษครับ ขอโทษครับ…”
ใกล้จะจมน้ำตายแล้วยังขอโทษก่อนเลยหรือ ธวินคิด
“ผมจะฟังให้จบ ชื่ออะไร”
“มาคาเบะ ยูโตะ ครับ มาจากญี่ปุ่น… ขอโทษครับ เป็นคนญี่ปุ่นครับ”
“ผมธวิน คุณมาจากในกำแพงนั้นเหรอ”
“ใช่ครับ คุณมิเกลปล่อยผมออกมา ตอนเปลี่ยนกะหกโมงเช้า ทางท่อระบายน้ำที่ออกสู่แม่น้ำ”
ยูโตะสอดมือเข้าไปที่เอวกางเกง มีถุงพลาสติกมัดไว้ด้วยหนังยาง ข้างในมีกระดาษพับไว้หนึ่งแผ่น
“อันนี้ฝากให้คุณอานา เรเยสครับ พี่สาวของคุณมิเกล”
*
ในหอประชุมของวัดชายเมือง ธวินวางมือขวาลงบนแท่น
สิตีเอาตะเกียบไม้ไผ่สองอันมาประกบสองข้างข้อมือ
“อาดู ม่วงไปหมดแล้วนี่ ขอให้กระดูกไม่หักเถอะ อย่าขยับนะ”
“สิตีล่ะ กินข้าวหรือยัง”
“กินแล้ว ตอนที่เธอกระโดดลงแม่น้ำน่ะ”
สิตีปลดหนังยางสองเส้นจากข้อมือขวาของตัวเอง แล้วใช้มันรัดตะเกียบให้แน่น
“นั่นหนังยางที่ใช้ประจำนี่นา”
“ไม่เป็นไรหรอก พอข้อมือว่างแล้วเดี๋ยวก็พันใหม่ อยากพูดอะไรก็กินก่อนค่อยพูด”
จานข้าวเหนียวถูกยัดใส่มือเขา บนข้อมือของสิตีมีรอยหนังยางสีขาวติดอยู่สองเส้น
ข้างๆ อานากางกระดาษออก เป็นลายมือดินสอ
“อาเต เราปลอดภัยดี อย่าเอาสมุดบัญชีออกมา มิสเตอร์ลอว์รออยู่ ถ้าเอาออกมา ท่าเรือที่สีสะหวัดจะถูกตำรวจยึด แล้วกิมโลจะซื้อไปในราคาถูก ลอว์กับคนของกิมโลคุยกันแบบนั้น มิเกล”
อ่านจบ อานาพูดเบาๆ ว่า อาเตในภาษาตากาล็อกแปลว่าพี่สาว นิ้วที่ถือกระดาษสั่นอยู่
“กิมโลดีเวลลอปเมนต์ …บริษัทที่ออกเงินสร้างสะพานนั่นแหละ”
“ดิโยส โค… ถ้าเอาสมุดบัญชีออกมา ก็ตกหลุมที่มิสเตอร์ลอว์วางไว้น่ะสิ ทั้งที่เจ้านายสั่งว่าให้เอามันกลับไปให้ได้ภายในเก้าโมงคืนนี้”
“เอาออกมา หรือไม่ก็ร่วมมือ ลอว์พูดไว้อย่างนั้น …เลือกทางไหน ลอว์ก็ชนะ”
“ตั้งแต่แรกก็เป็นคำถามแบบนี้เองสินะ”
ที่ประตู มีเสียงดูดหลอดดังขึ้น ซู้ด พันตรีบุษบา วงศ์ประดิษฐ์เดินเข้ามา แล้วย่อตัวลงตรงหน้ายูโตะ
“พันตรี คนนี้หนีมาจากในกำแพงเมื่อเช้านี้”
“คนญี่ปุ่นหรือ ตำรวจญี่ปุ่นส่งเรื่องมาถึงกองบัญชาการของเรา ว่ามีโทรศัพท์จากที่ไหนสักแห่งในไทยโทรไปหาคนแก่ในญี่ปุ่น อ้างว่าเป็นตำรวจแล้วหลอกเอาเงิน”
“คุณมาคาเบะ ข้างในนั้นถูกบังคับให้ทำอะไร”
“โทรศัพท์ครับ โทรหาคนแก่ในญี่ปุ่น อ่านบทที่เขียนไว้ว่า บัญชีของคุณถูกใช้ก่ออาชญากรรม เฉพาะคนญี่ปุ่นก็ราวสี่สิบคน ชั้นสี่เป็นห้องญี่ปุ่น ชั้นสามเป็นห้องภาษาอังกฤษ คุณมิเกลเป็นหัวหน้ากลุ่มชั้นสาม หลังจากกลุ่มก่อนเจ็ดคนออกไปข้างนอกแล้ว ก็ถูกมอบหมายให้ดูแลกลุ่มใหม่ชั้นสามทั้งหมดสิบสองคน”
“ทำไมคุณมิเกลถึงไม่หนีมาด้วยกันล่ะ”
“ถ้าหัวหน้ากลุ่มหายไป ทุกคนในชั้นนั้นจะถูกลงโทษ ถูกอดข้าว ถูกทุบตี เขาเลยบอกว่าจะอยู่ต่อ… ขอโทษครับ ผมคนเดียวที่…”
“เพราะคุณออกมาได้ จดหมายถึงมาถึงมือเรา ไม่ต้องขอโทษหรอก”
พันตรีลุกขึ้นยืน
“ทายาทรุ่นสาม อย่าไปแตะกิมโลนะ ที่ขายแห่งใหม่ในเมือง พวกผู้ใหญ่ของเราแวะไปตอนกลับจากตีกอล์ฟ”
“ถ้าเอาหลักฐานไป คราวนี้จะจับจริง ๆ ไหม”
“ก็บอกแล้วไงว่าทั้งลอว์ทั้งเธอ กิมโลน่ะอยู่เหนือขึ้นไปอีก”
ซู้ด พันตรีเดินออกไป
พอดีกับที่โทรศัพท์ของแพรวที่มุมหอประชุมดังขึ้น แพรวคุยสั้นๆ แล้วใช้นิ้วหยิบนกหวีดเงิน เดินมาทางนี้
“คุณแพรว ใครโทรมา”
“ซอ เอ โม โทรมา คนของกิมโลอยากเจอเธอ บอกว่าอยากกำจัดลอว์ออก บ่ายสามวันนี้ ที่ห้องขายในเมือง”
“คุณเอโมรักษาสัญญาเมื่อคืนนะ”
“รักษาสิ พาฉันมาด้วย หลังจากนั้นคนที่เป่านกหวีดก็คือฉันเอง”
“รู้แล้ว ผมจะไป”
“ฉันไปด้วย”
อานายืนอยู่ กอดแฟ้มเอกสารสีเหลืองไว้แนบอก
“ในจดหมายของมิเกลมีชื่อกิมโล ฉันอยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นกับตาตัวเอง”
“แล้วเที่ยวบินเก้าโมงล่ะ”
“ก่อนหน้านั้น ฉันจะตัดสินใจ”
*
บ่ายสามโมง บนถนนใหญ่แม่สอด ป้ายสีทองส่องประกายอยู่ มีรูปนกสีทอง กับตัวอักษร ‘กิมโลดีเวลลอปเมนต์ เมืองทองคำ’ ข้างนอกบนถนน สมพลนั่งรออยู่ในรถบรรทุกของบ้าน
ห้องขายที่กรุกระจกเปิดแอร์เย็นฉ่ำ พื้นเป็นหินสีขาว กลางห้องมีตู้กระจกยาวราวห้าเมตร ภายในประกอบแบบจำลองเมืองไว้ มีตึกสูงสีขาวทั้งหมดยี่สิบหลัง อาคารใหญ่หลังคาสีทอง สะพานที่ข้ามแม่น้ำ และที่ปลายสะพานฝั่งตรงข้ามมีพื้นที่สี่เหลี่ยมล้อมด้วยกำแพงขาว ป้ายเล็กๆ เขียนว่า โลตัส การ์เดน
ชายคนหนึ่งกางแขนสองข้างเดินเข้ามา
สุข วิเชษฐ์ ผอมสูง ผมข้างสองด้านตัดสั้น ผมดำด้านบนหวีเสยไปด้านหลังด้วยน้ำมัน คางเรียวแหลม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ฟันขาวเสียจนเกินไป สวมสูทสีกรมท่า ไม่ใส่ถุงเท้า สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว
“ยินดีต้อนรับครับทายาทรุ่นสาม! ผม สุข วิเชษฐ์ จากกิมโลดีเวลลอปเมนต์ พนมเปญ วันนี้เรามาคุยกันแบบวิน-วินนะครับ”
“ผมจะฟังให้จบ ได้ยินว่าคุณอยากเขี่ยลอว์ออก”
“ครับ คุณลอว์เป็นบริษัทพันธมิตรที่เก่งมาก แต่เขาเคลื่อนไหวด้วยความแค้นส่วนตัว เรื่องหมู่บ้านเมื่อเก้าปีก่อน เรื่องครูอะไรนั่น ในธุรกิจ อารมณ์เป็นความเสี่ยงครับ”
วิเชษฐ์ใช้นิ้วเคาะตู้แบบจำลอง
“เมืองนี้จะมีคนอยู่ทั้งหมดสามหมื่นคน คาสิโน โรงแรม คอนโด พื้นที่สีขาวตรงนั้นเป็นสาขาที่เล็กที่สุดของเมือง เมืองแบบเดียวกันนี้มีที่พนมเปญ ที่ลาวด้วยครับ”
“ในพื้นที่นั้น เด็กหนุ่มกำลังหลอกคนแก่ชาวญี่ปุ่นอยู่นะ”
“เป็นเพียงทรัพยากรบุคคลที่กำลังทำงานครับ”
เรียกคนว่าทรัพยากรบุคคล เป็นคนที่ใช้คำนั้นในความหมายว่าสินค้า ธวินคิด
“…ธุระอะไร”
“ดีลครับ ผมจะให้ฝ่ายบุคคลของเราพาคุณมิเกล เรเยสกับกลุ่มชั้นสามที่เขาดูแลอยู่ ทั้งหมดสิบสองคนออกไปข้างนอก แลกกับที่คุณขายท่าเรือที่ไหม้ที่คลองเตยให้เรา”
“ท่าเรือนั้นจะขนอะไร”
“โลจิสติกส์ครับ ทั้งสินค้า และทรัพยากรบุคคล”
“ท่าเรือที่ขนคน ไม่ขายเด็ดขาด”
“คัดค้าน… เดี๋ยวก่อน ถ้ากลุ่มของมิเกลออกมาได้ล่ะ”
เสียงของอานาสั่น ธวินหันไปทางเธอ
“คุณอานา ถ้าขายท่าเรือ เด็กหนุ่มอย่างคุณมิเกลจะถูกขนไปไม่หยุดหย่อนเลยนะ”
ริมฝีปากของอานาเม้มแน่น
“งั้นไม่ขายก็ได้ครับ ถ้าสมุดบัญชีออกสู่สายตาโลก ตำรวจไทยก็จะยึดท่าเรือนั้น ท่าเรือที่ถูกยึดซื้อได้ถูกๆ ในการประมูล ไม่ว่าทางไหน เราก็วิน-วินครับ”
“เรื่องสมุดบัญชี ได้ยินมาจากใคร”
“คุณลอว์ครับ กัปตันเอโมก็ย่อมทราบอยู่แล้ว เงินเดือนของเขาเราเป็นคนจ่าย แม่น้ำสายนั้นตอนนี้เป็นแม่น้ำของเราแล้วครับ”
วิเชษฐ์ยิ้มโชว์ฟันขาว
“วันนี้ที่คุยกัน ก็เพื่อฟังคำว่า ไม่ขาย ของทายาทรุ่นสาม เอาล่ะ ไปแผน B กันครับ”
ประตูด้านในเปิดออก ผู้ชายในเสื้อโปโลสีดำถือกระบองที่ยืดออกแล้วเดินออกมา รวมสี่คน
ธวินถอยไปอยู่ระหว่างตู้กระจกกับผนัง กว้างราวหนึ่งเมตร ที่นี่พวกมันจะเข้ามาได้ทีละคน
“คุณอานา ไปอยู่อีกฝั่งของตู้”
คนแรกยกกระบองขึ้นสูง
ธวินยื่นร่มที่ร้าวออกไปต่ำๆ ด้วยมือซ้าย ไหล่ยกไม่ขึ้น จึงไม่ฟาดสูง เป็นการตีต่ำด้วยไม้แบบกาลี ปลายร่มกระแทกถ้วยเข่าของชายคนนั้น ขาของเขาพับงอ
ในจังหวะที่สัมผัสนั้น ด้ามที่พันหวายก็หักตรงรอยร้าวเมื่อคืน
〈ถึงแค่นี้แล้วสินะ〉
ธวินทิ้งร่มที่หัก แล้วทรุดตัวต่ำลง ท่าต่ำแบบสิลัต เข่าขวายกไม่ขึ้น แต่การปัดขาไม่ต้องใช้เข่า ในจังหวะที่คนที่สองก้าวเข้ามา เขาใช้หลังเท้าขวาเกี่ยวส้นเท้าข้างที่รับน้ำหนักของมันจากด้านนอก ร่างของชายคนนั้นล้มตะแคง ไหล่กระแทกตู้ เพี้ยะ รอยร้าวสีขาววิ่งไปบนกระจก
คนที่สามคว้าคอเสื้อเขา ธวินโขกหน้าผากใส่จมูกของมัน เป็นการโขกหัวแบบเลอดริต ขณะที่มันหงายหลัง เขาใช้ศอกซ้ายต่ำกว่าไหล่ กระแทกซี่โครงสั้นๆ สองครั้ง ชายคนนั้นไถลลงไปกับผนัง
กระบองของคนที่สี่เข้าที่สีข้างขวา
เมี๊ยะ รอยร้าวจากจาการ์ตาดังขึ้นอีก ลมหายใจหยุดชะงัก ธวินคุกเข่าข้างเดียวลงบนพื้นหินสีขาว
กระบองถูกยกขึ้นเหนือหัว
เสาที่ขึงเชือกสีทองล้มเข้ามาตรงเท้าของมัน อานาใช้สองมือผลักมันล้ม ชายคนนั้นสะดุดเซไปข้างหน้า ธวินจากด้านล่าง ฟาดศอกซ้ายลงที่ท้ายทอยของมัน ชายคนนั้นพุ่งหัวชนตู้
กระจกแตก
ตึกสูงสีขาวล้มลง สะพานสีทองหักเป็นสองท่อนเหนือแม่น้ำ กำแพงสีขาวของโลตัส การ์เดนกระจายเกลื่อนพื้น
จากประตูด้านใน เสียงฝีเท้าดังมาอีก วิเชษฐ์ถอยไปหนึ่งก้าวเพื่อไม่ให้เหยียบเศษแบบจำลอง
“ทายาทรุ่นสาม ดีลยังมีผลอยู่นะครับ! ถ้าอยากขายเมื่อไหร่ โทรมาได้เสมอ!”
“คุณอานา ไปกันเถอะ”
ธวินใช้มือซ้ายเก็บด้ามร่มจากพื้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วใช้มือซ้ายนั้นดึงแขนอานา หน้าประตูกระจก รถบรรทุกของสมพลจอดเทียบรออยู่
*
สามทุ่มคืนนั้น บันไดหินของวัดยังอุ่นด้วยความร้อนของตอนกลางวัน
อานากำลังมองหน้าจอโทรศัพท์
“เที่ยวบินสุดท้ายจากกรุงเทพฯ ไปมะนิลา เพิ่งออกไปเมื่อกี้”
“ไม่ได้ขึ้นเครื่องสินะ”
“เครื่องบินจากแม่สอดไปกรุงเทพฯ เที่ยวสุดท้ายคือห้าโมงเย็น กลับมาจากห้องขายตอนห้าโมงครึ่ง… ข้ออ้างสินะ ถ้าตั้งใจจะขึ้น ตอนกลางวันก็ออกไปแล้ว”
“…ทำไมถึงไม่ขึ้นล่ะ”
“ทิ้งมิเกลไว้แล้วกลับไม่ได้ แล้วก็คุณด้วย เช้าตกน้ำ กลางวันกระจก ละสายตาเมื่อไหร่ก็พังทันที”
อานาใช้นิ้วลูบตะเกียบที่ข้อมือขวาของธวินเบาๆ หนังยางของสิตีพันอยู่สองเส้น
“คุณอานา… กินข้าวยัง”
“ยัง สัญญาว่าจะกินกันสามคน ฉันยังไม่นับสักครั้งเลยนะ”
โทรศัพท์ของอานาดังขึ้น อานาผสมภาษาอังกฤษกับตากาล็อกพูดเร็วปรื๋อ เสียงแหลมขึ้น แล้วเบาลงกะทันหัน พอวางสาย เธอหันหน้าจอมาทางนี้
“เจ้านายน่ะ บอกว่าจะถอดฉันออกจากเรื่องนี้ แล้วก็เมื่อเช้า มีรูปถ่ายส่งมาจากไทยแบบไม่ระบุชื่อ นี่ไง”
ในรูปมีตัวอักษรที่วิ่งไปทางขวา สี่เมษายน หมู่บ้านหนองแก้ว สั่งให้จุดไฟ
“สำเนาสมุดบัญชีของพ่อผมนี่”
“กระดาษแผ่นเดียวกับสำเนาที่ฉันถ่ายไว้ ที่ขอบล่างมีรอยเส้นสีดำหนึ่งเส้น เป็นรอยเปื้อนของเครื่องในสำนักงาน แต่ที่ส่งมามีแค่รูปเดียว ไม่รู้ว่าใครส่ง แค่นี้ใช้เป็นหลักฐานไม่ได้ เจ้านายก็บอกอย่างนั้น”
“สำเนาของคุณอยู่ที่ไหน”
อานาเปิดแฟ้มเอกสารสีเหลือง นับทีละแผ่น กระดาษไม่ได้ลดลงแม้แต่แผ่นเดียว
“ไม่ใช่ฉัน… แต่ก็ไม่มีหลักฐานนะ”
“ผมจะฟังให้จบ ตอนที่ถ่ายสำเนาด้วยเครื่องนั้น มีใครอยู่ข้าง ๆ บ้าง”
“คนหนุ่มในสำนักงานน่ะ เขาสอนวิธีใช้ให้… คนนั้นเองใช่ไหมที่เล่าให้คุณแม่ของคุณฟัง ว่าฉันถ่ายสำเนา”
“ใช่ แม่บอกว่าได้ยินมาจากคนในสำนักงาน”
วิทยุในกระเป๋าส่งเสียงซ่าขึ้น
“สวัสดีตอนค่ำ อาจารย์ ได้ยินว่าสมุดบัญชีของท่านบิดาข้ามทะเลไปแล้วนะขอรับ”
“โซระยุโตะ ใครเป็นคนส่ง”
“เรื่องในบ้าน ก็ถามในบ้านเถิดขอรับ รูปแผ่นเดียวยังเป็นแค่เชื้อไฟ ถ้าจะเปิดสมุดบัญชีให้โลกรู้ ก็ด้วยปากของอาจารย์เอง ไม่เช่นนั้นก็ร่วมมือกับกระผม ตีสองของคืนนี้ เหลืออีกห้าชั่วโมงขอรับ หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี ขอรับ”
วิทยุตัดไป
จากในหอประชุม ได้ยินเสียงสิตีตักข้าวต้มให้เด็กหนุ่มๆ กุญแจที่เปิดกล่องไม้สักอยู่ที่คอของแม่ เครื่องที่ถ่ายสำเนาอยู่ในสำนักงานของคฤหาสน์
ธวินหยิบด้ามร่มที่หักออกจากกระเป๋า กำไว้ด้วยมือซ้าย สีข้างปวดตุบๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น
── จบบทที่ 9 ──
