มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

ไพ่ทิศตะวันออก

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ใต้แสงไฟสีแดง มีเสียงไพ่พังครืนลงมา

สี่ทุ่ม ไทเป ด้านหลังตลาดกลางคืนใกล้วัดหลงซาน เมื่อเดินขึ้นบันไดแคบที่เปียกฝน ชั้นสองคือร้านไพ่นกกระจอก โต๊ะสับไพ่อัตโนมัติสี่ตัววางเรียงเป็นสองแถว ควันบุหรี่ลอยค้างอยู่ใต้เพดาน ไม่มีลูกค้าสักคน คนที่ยืนอยู่รอบโต๊ะมีแต่ชายในเสื้อเชิ้ตสีดำ รวมทั้งหมดห้าคน

ที่โต๊ะในสุด ชายแว่นกลมกรอบทองใช้ฟันหน้าขบเมล็ดทานตะวันให้แตก

เจิ้ง เหว่ยหลิน นายหน้าแห่งไทเป จากการสืบสวนของสำนักงานอัยการมะนิลา คนที่เปิดบัญชีของ “ชิงหยุนเทรดดิ้ง” ก็คือชายคนนี้

“ยินดีต้อนรับครับ คุณชายจากเมืองไทย คุณอัยการหญิงที่มะนิลาบอกชื่อผมมาใช่ไหมล่ะ น่ากลัวๆ แต่ที่ไต้หวัน เธอทำอะไรผมไม่ได้หรอก”

“ก็เพราะอย่างนั้น ผมถึงมาเอง”

ธวิน ศรีสวัสดิ์ นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ร่มสีกรมท่ากับมีดคารัมบิตในกระเป๋าด้านในเสื้อคลุม เขาฝากไว้กับบุญมีที่รออยู่ตีนบันได ตอนเข้ามาในห้อง ชายสองคนช่วยกันตบค้นตัวเขาทั่วร่าง นิ้วนางกับนิ้วก้อยของมือขวายังพันเทปอยู่

“เงินที่เข้าชิงหยุนเทรดดิ้งไปไหนต่อ ผมมาถามเรื่องนั้น”

“ชิงหยุนเหรอ นั่นก็แค่ประตูทางเข้าเองครับ”

เจิ้งถ่มเปลือกเมล็ดลงพื้น แล้วพับนิ้วให้ดูทีละนิ้ว

“เงินของคนแก่ญี่ปุ่น เงินของคนแก่เกาหลี ทุกก้อนต้องเข้าไปที่นั่นสักครั้ง แล้วจากตรงนั้นก็แบ่งไปให้บริษัทในไต้หวัน รวมสามสิบบริษัท บริษัทใบชา บริษัทมือถือมือสอง บริษัทกุ้งแช่แข็ง ทำเป็นขายใบชา ทำเป็นซื้อกุ้ง วนไปวนมา พอวนครบสามสิบรอบ ก็ไม่รู้แล้วว่าเงินของใคร กลายเป็นเงินสะอาดเอี่ยมเงาวับ ออกไปข้ามทะเล ธุรกิจ ธุรกิจ!”

“ข้ามทะเลไปแล้ว ไปที่ไหน”

“พูดอย่างนั้นก็ไม่เป็นธุรกิจสิครับ คุณชาย จะจ่ายเท่าไหร่ล่ะ”

“ผมไม่มีเงิน เงินของตระกูลถูกศาลอายัดไว้”

“โอ๊ะๆ งั้นก็เชิญกลับเถอะ ชาก็ไม่เลี้ยงนะครับ”

ธวินหยิบของชิ้นเล็กจากกระเป๋าเสื้อด้านอก วางลงบนโต๊ะ

เป็นไพ่เก่าใบหนึ่ง มุมสึกกร่อนจนมน ด้านหน้าสีขาวสลักตัวอักษร “ตง” สีดำ

“ไพ่ของลุงผม ตกจากปู่มาถึงลุง จากลุงมาถึงผม เป็นของที่สำคัญที่สุดของผม ผมขอจำนำไว้ ภายในสามสิบวัน ผมจะเอาเงินมาไถ่คืน”

“ไพ่ที่ไม่มีค่าเป็นเงิน เอามาจำนำเนี่ยนะ”

“ผมไม่เคยมีครั้งไหนที่ไม่กลับมาเอาคืน นั่นแหละคือหลักประกันของคุณ”

เจิ้งหยิบไพ่ขึ้นมายกส่องกับแสงไฟ ดวงตาหลังแว่นหรี่ลง

“น้ำหนักดีนี่ สมัยนี้ ไม่มีใครใช้ไพ่กระดูกแบบนี้แล้ว”

ตอนนั้นเอง มือถือของเจิ้งสั่นอยู่บนโต๊ะ เจิ้งอ่านหน้าจอ แล้วสอดไพ่ลงกระเป๋าเสื้อเชิ้ตด้านอก

“คุณชาย คุณขายได้ราคาสูงกว่าที่ผมคิดไว้นะ”

“…เดี๋ยวก่อน คำสัญญามาก่อน”

“สัญญาเหรอ ผมสัญญาไปแล้วกับคนที่ให้ราคาดีกว่าน่ะสิครับ”

เจิ้งลุกขึ้น ใช้สองมือยกขอบโต๊ะขึ้น

*

โต๊ะพลิกคว่ำ

ไพ่กว่าร้อยใบร่วงลงพื้นเหมือนสายฝน เก้าอี้ของธวินล้มหงายไปด้านหลัง ธวินไม่ขัดขืน กลิ้งตามแรง งอเข่าลึกย่อตัวลงกับพื้น เป็นท่าตั้งต่ำของปันจักสีลัต

ช่องระหว่างโต๊ะกับโต๊ะกว้างไม่ถึงหกสิบเซนติเมตร เก้าอี้ที่ล้มทำให้แคบลงไปอีก

〈ที่นี่ มาได้ทีละคนเท่านั้น มือขวากำไม่ได้ งั้นก็ใช้เพลงที่ไม่ต้องกำ〉

คนแรกคว้าคอเสื้อจากด้านหลังแล้วดึง

ธวินปล่อยตัวตามแรงดึงนั้นเอง ถอยหลังหนึ่งก้าว สอดไหล่เข้าไปใต้รักแร้ของชายคนนั้น บิดเอว ร่างของชายคนนั้นลอยขึ้นตามแรงที่ตัวเองดึงมา ข้ามหลังของธวินไป แล้วตกลงบนพนักเก้าอี้

คนที่สองเงื้อเก้าอี้เหล็กพับขึ้นสุดแขน

ธวินทรุดต่ำลงไปอีก เก้าอี้ผ่านเหนือหัวไป กระแทกขอบโต๊ะแล้วเด้งกลับ เท้าของชายคนนั้นเหยียบไพ่บนพื้น ส้นเท้าลื่นไถล

ธวินเกี่ยวข้อเท้านั้นด้วยเท้าซ้าย ใช้ท่อนแขนซ้ายดันไหล่ชายคนนั้นไปข้างหน้า ดึงที่เท้า ดันที่บน แค่นั้น ชายคนนั้นก็คว่ำหน้าลงไปในทะเลไพ่

คนที่สามถือมีด

แทงตรงมาที่ท้อง ธวินใช้ท่อนแขนซ้ายปัดข้อมือที่ถือมีดออกไปด้านนอก แล้วพาร่างตัวเองเข้าไปด้านใน เอาไหล่ขวาดันเข้ากับรักแร้ของชายคนนั้น พอลุกขึ้นยืนทั้งอย่างนั้น ส้นเท้าของชายคนนั้นก็ลอยพ้นพื้น ลำตัวแอ่นไปด้านหลัง สะดุดเก้าอี้ที่ล้มอยู่ ตกลงไปนอนหงาย มีดหายไปในระหว่างไพ่

ทันใดนั้น ขาเก้าอี้เหล็กก็กระแทกเข้าที่เข่าซ้ายจากด้านข้าง

“อึก…!”

คนที่สี่ เข่าพับลง มือยันพื้น น้ำหนักตกลงบนนิ้วที่พันเทปอีกครั้ง คนที่ห้าก็อ้อมโต๊ะข้างๆ มา สองคนเดินเคียงกันเข้ามาประชิด

〈สองคนพร้อมกัน ด้วยขาแบบนี้ไม่ไหว〉

ตรงหน้ามีโต๊ะที่ล้มตะแคงอยู่ ข้างใต้มีไพ่ที่กระจัดกระจายปูเต็มเหมือนก้อนกรวด

ธวินนั่งอยู่บนพื้น เอาไหล่ขวาดันแผ่นหน้าโต๊ะ แล้วใช้เท้าซ้ายถีบพื้น โต๊ะหนักไถลไปบนไพ่เหมือนเลื่อน โต๊ะกวาดแข้งของทั้งสองคนพร้อมกัน ชายสองคนล้มทับกัน

เจิ้งวิ่งไปทางประตูด้านใน

ธวินลุกขึ้น ใช้มือซ้ายคว้าข้อมือของเจิ้ง ไม่ได้กำแน่น แต่ดึงเฉียงลงล่างให้เข้ากับแรงที่เจิ้งวิ่งหนีไปข้างหน้า ร่างของเจิ้งหมุนติ้วเป็นวงกลม แล้วนั่งตุ้บลงบนเก้าอี้ข้างๆ

ไพ่ร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ธวินรับไว้ด้วยฝ่ามือ

“เฮ้ย นั่นของลุงผม”

“ปล่อย ปล่อยผมนะ!”

จากเสื้อคลุมของเจิ้ง สมุดปกดำเล่มหนึ่งไหลหลุดตกลงมา

ชายที่ล้มอยู่เริ่มครางพลางลุกขึ้นมา เข่าซ้ายร้อนผ่าว ธวินปล่อยข้อมือของเจิ้ง แล้วหยิบสมุดขึ้นมา

เจิ้งพุ่งชนประตูออกไปข้างนอก วิ่งลงบันไดหลังไป

“สมุดนั่น เอาคืนมา!”

“ไพ่ที่จำนำ ผมได้คืนมาโดยไม่ต้องรอครบสามสิบวัน สมุดเล่มนี้ ผมขอเก็บรักษาไว้เอง”

จากบันไดด้านหน้า บุญมีถือร่มสีกรมท่าชูขึ้นสูง พุ่งพรวดเข้ามา

“นายรุ่นสาม! ยังมีชีวิตอยู่ไหม!”

“ยังอยู่ …กลับกัน ข้างล่างนายวิ่งนะ ฉันจะเดิน”

*

ที่พักอยู่ลึกเข้าไปจากตลาดกลางคืนสามซอย เป็นห้องแคบบนชั้นสี่ บุญมีนอนกรนโชว์ฟันหน้าที่ยื่นออกมาอยู่แล้ว

นอกหน้าต่าง ฝนตกกระทบชายคาสังกะสี ธวินนั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง เอาผ้าขนหนูห่อน้ำแข็งจากร้านสะดวกซื้อวางบนเข่าซ้าย

พอยกมือถือแนบหู ก็ได้ยินเสียงตอบตั้งแต่เสียงเรียกครั้งที่สอง

“ธวิน? ช้านะ ห้าทุ่มครึ่งแล้ว ไปทำอะไรมา”

“เล่นไพ่นกกระจอก เกือบแพ้”

“คุณเล่นไพ่นกกระจอกเนี่ยนะ คัดค้าน! ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนั้นสักครั้ง”

“เล่นครั้งแรกเลย …ไม่สิ ไม่ได้เล่นด้วยซ้ำ แค่นั่งเฉยๆ”

ธวินใช้นิ้วกดผ้าขนหนูห่อน้ำแข็งบนเข่า เรื่องเข่า เขาเลือกที่จะไม่พูด

อานาถอนหายใจ ทั้งที่ยังพูดเร็วอยู่ เสียงพลิกกระดาษได้ยินดังผิดปกติ

“เจิ้ง เหว่ยหลินล่ะ”

“ฟอกเงินผ่านสามสิบบริษัท จากนั้นเขาไม่ยอมบอก …ไม่สิ ก่อนจะทันบอก โต๊ะก็ถูกพลิกคว่ำเสียก่อน”

“แล้วคุณเอาอะไรไปเดิมพัน คุณไม่มีเงินนี่”

ธวินเงียบอยู่พักใหญ่ กลิ้งไพ่ในมือเพียงครั้งเดียว

“ผมวางไพ่ของลุงลงบนโต๊ะ”

ปลายสายเงียบลง

“ไพ่ที่ลุงวางใส่มือคุณที่ริมแม่น้ำนั่นน่ะเหรอ”

“ใช่ …อานา เธอไม่เคยได้ยินเรื่องไพ่ใบนั้นใช่ไหม”

“ไม่เคย วันนั้น ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย”

ธวินมองฝนนอกหน้าต่าง แล้วเล่าต่อ

“สี่สิบปีก่อน ปู่กับลุงเล่นไพ่นกกระจอกกัน ลุงจะอู่ด้วยไพ่ตง แล้วปู่ก็ปาไพ่ใบนั้นใส่หน้าลุง ไอ้บ้า ยังเร็วไป ว่างั้น ฟันหน้าของลุงบิ่นเพราะครั้งนั้นแหละ”

“คุณปู่ใจร้ายจัง”

“ใจร้ายใช่ไหมล่ะ แต่ก่อนปู่ตาย ปู่ไม่พูดอะไรสักคำ วางไพ่ใบนั้นลงในมือลุง ทั้งที่ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลปู่ยกให้พ่อผมไปแล้ว ลุงพูดจนวันตายว่าไม่เข้าใจเลย”

“แล้วที่ริมแม่น้ำนั่น?”

“ลุงเอามันวางใส่มือผมแล้วพูดว่า ของชิ้นนี้ ไม่ใช่ให้คนที่นั่งอยู่ในตำแหน่ง แต่ให้คนที่ปกป้อง”

เสียงฝนดังขึ้นอีกระดับ

“ไพ่ใบนั้น คืนนี้ผมเอาไปจำนำ เพราะไม่มีเงิน วางบนโต๊ะ …ถ้าลุงอยู่ คงปาใส่หน้าผมแล้ว”

“แต่คุณเอาคืนมาได้แล้วใช่ไหม”

“ใช่”

“งั้นก็ดี การเดิมพันของคุณคือต้องเอาคืนมาให้ได้ ฉันได้ยินมาแบบนั้น”

ธวินยิ้มนิดหนึ่ง ลักยิ้มปรากฏที่แก้มซ้าย

“…น่ารำคาญ พูดอย่างนั้นแล้ว ผมก็พูดอะไรไม่ออกเลย”

“ไม่ต้องพูดก็ได้ ครั้งหน้าถ้าจะเดิมพันอะไร โทรหาฉันก่อน ฉันจะค้านเอง”

“รู้แล้ว สัญญา”

ธวินหันมือถือไปทางนอกหน้าต่าง ให้เธอฟังเสียงฝนที่ตกกระทบสังกะสีอยู่ครู่หนึ่ง

“…ได้ยินแล้ว มะนิลาคืนนี้แห้งอยู่”

“ไทเปฝนตกตลอด ผมส่งฝนไปให้ครึ่งหนึ่งนะ”

“ไม่เอา ผมเปียฉันจะพอง”

อานาหัวเราะเบาๆ บอกราตรีสวัสดิ์ แล้ววางสาย

*

ธวินเปิดสมุดปกดำของเจิ้ง

ตั้งแต่หน้าแรก มีชื่อบริษัทเรียงต่อกัน ใบชา มือถือมือสอง กุ้งแช่แข็ง พอนับดู รวมทั้งหมดสามสิบ ข้างชื่อทุกชื่อ มีวันที่กับจำนวนเงินเขียนไว้ด้วยตัวอักษรเล็กละเอียด

มีเพียงหน้าท้ายสุดที่ลายมือต่างออกไป

เขียนด้วยปากกาเส้นหนา เพียงบรรทัดเดียว

“แม่สอด เขตพิเศษแห่งใหม่ ชุ่ยเหอ ดีเวลลอปเมนต์”

ใต้นั้นมีรูปถ่ายหนึ่งใบ ติดไว้ด้วยเทป

เป็นผู้หญิงที่ถ่ายไว้ที่ริมแม่น้ำสักแห่ง ใบหน้าหันไปด้านข้างจึงเห็นไม่ชัด ผมสั้นมาก สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำติดกระดุมถึงคอ

สวมถุงมือสีขาวเฉพาะมือขวา

ใต้รูปถ่าย เจิ้งเขียนไว้ด้วยลายมือตัวเองเพียงสามตัวอักษร

“ถุงมือขาว”

ธวินละสายตาจากรูปถ่ายไม่ได้ นอกหน้าต่าง ฝนยังคงตกกระทบสังกะสีไม่หยุด

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์อดีตทายาทรุ่นสามผู้เหลือแต่กฎบุญมี ไชยสิทธิ์อดีตนายท่าเรือผู้พายเรือเจิ้ง เหว่ยหลินนายหน้าฟอกเงินAsou Keigoหัวโจกในที่คุมขังอานา เรเยสอัยการแห่งมะนิลามิเกล เรเยสน้องชายของ อานา เรเยสฝากร่มไว้เพื่อนร่วมทางNEWพนันด้วยไพ่แล้วถูกหักหลังถูกเอ่ยชื่อว่าเป็นคู่หูNEWเล่าเรื่องไพ่ให้ฟังNEWน้องชายของอานา เรเยสNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 5

โครงไม้ไผ่กับถุงมือขาวตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ