มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 5

โครงไม้ไผ่กับถุงมือขาว

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เหนือหมอกริมน้ำ มีหอไม้ไผ่ตั้งตระหง่านอยู่

เจ็ดโมงครึ่งเช้า ธวิน ศรีสวัสดิ์ แหงนมองมันจากเรือลำเรียวยาวที่ทวนแม่น้ำเมยขึ้นมา ฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นฝั่งเมียนมามีอาคารที่สร้างค้างอยู่รวมเจ็ดหลัง ทุกหลังมีนั่งร้านไม้ไผ่มัดด้วยลวดหุ้มอยู่ด้านนอก หลังที่สูงที่สุดมีราวสิบชั้น บนยอดมีธงสีเขียวโบกสะบัด

ป้ายริมน้ำเป็นตัวอักษรสีแดง ‘สุยเหอ ดีเวลลอปเมนต์ เมืองหยก’

〈ชื่อที่อยู่ในสมุดของเจิ้ง〉

ผ่านมาสองวันแล้วนับตั้งแต่กลับจากไทเป

“ชั้นเก้า บนแผ่นกระดานใต้ธงนั่นแหละ”

แพรว อินทรศักดิ์ ผู้จับพายอยู่ท้ายเรือ หยีตาข้างขวาที่ยังดำสนิท ส่วนตาข้างซ้ายขาวขุ่น

“ผู้หญิงคนนั้นขึ้นไปยืนมองแม่น้ำตรงนั้นทุกเช้า หลานฉันเห็นจากฝั่งนี้มาหลายหนแล้ว”

“ใช่ผู้หญิงในรูปแน่นะครับ”

“มือขวาข้างเดียวที่ขาว คนอื่นไม่มีใครเป็นแบบนั้นหรอก”

นกหวีดเงินที่คอของแพรวแกว่งไกว สายตาของธวินหยุดอยู่ตรงนั้น ครั้งก่อนบนแม่น้ำสายนี้ เขาเคยเห็นนกหวีดอันเดียวนั่นเรียกผู้ชายทั้งกลุ่มมาแล้ว

“ไม่เป่าหรอกน่า คราวนี้น่ะ”

“…ขอร้องเถอะครับ จริงๆ นะ”

ที่หัวเรือ หลานชาย สมพงษ์ อินทรศักดิ์ ใช้ไม้ไผ่ยาวแทงพื้นแม่น้ำ แผ่นหลังผอมพอๆ กับไม้ไผ่ในมือโค้งงอไปทุกครั้งที่แทง

ในกระเป๋าด้านในของเสื้อนอก โทรศัพท์สั่นขึ้น เป็นข้อความจากอานา

“ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

ธวินพิมพ์ด้วยนิ้วโป้งซ้ายข้างเดียว นิ้วนางกับนิ้วก้อยของมือขวายังถูกพันเทปรวมกันอยู่

“บนแม่น้ำเมย กำลังไปพบผู้หญิงมือขาว”

คำตอบมาทันที

“นั่นมันการพนันชัดๆ ก่อนจะพนัน สัญญาว่าจะโทรมาก่อนไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ใช่การพนัน ไปคุยกันเฉยๆ”

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ ฉันไม่มีอำนาจทำอะไรได้เลยนอกฟิลิปปินส์ คุณรู้ดีนี่ แล้วยังจะพูดอีก”

“รู้ …เพราะอย่างนั้นถึงได้เขียนบอกก่อน”

เว้นไปครู่หนึ่ง

“กลับมาแล้วโทรมานะ ไม่ใช่ตัวหนังสือ แต่เป็นเสียง Promise?”

“สัญญา เป็นเสียง”

บุญมี ไชยสิทธิ์ ที่โผล่มาดูข้างๆ ยิ้มให้เห็นฟันหน้าที่เก

“‘เป็นเสียง’ ว่างั้นเหรอ นายน้อยรุ่นสาม”

“ดูทางข้างหน้าไปเถอะน่า”

“ทางข้างหน้า สมพงษ์ดูอยู่แล้วครับ”

ธวินเอียงหน้าจอหลบบุญมี แล้วยัดมันกลับเข้ากระเป๋าด้านใน เฉพาะหลังใบหูที่ร้อนผ่าวเหมือนตากแดดหลังฝนตก

*

ที่ท่าเรือมีผู้ชายในชุดทำงานยืนอยู่สองคน พวกเขาบอกว่าขึ้นไปข้างบนต้องไม่ถือของอะไรเลย ร่มสีกรมท่าที่ผ้าฉีกขาด กับมีดคารัมบิตในกระเป๋าด้านในเสื้อนอก เขาฝากไว้กับบุญมีที่อยู่เฝ้าเรือ

ไม่มีเสียงงานก่อสร้าง ไม่เห็นแม้เงาคนงาน

เขาไต่บันไดไม้ไผ่ขึ้นไปจนถึงชั้นเก้า ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นขั้นหนึ่ง หัวเข่าซ้ายที่ถูกฟาดที่ไทเปก็ร้อนวูบ

นั่งร้านชั้นเก้ามีแผ่นกระดานวางเรียงข้างกันเพียงสามแผ่น กว้างราวสี่สิบเซนติเมตร ด้านนอกขึงตาข่ายสีเขียว เมื่อมองลงไปข้างล่าง แม่น้ำเป็นแถบสีน้ำตาล

ปลายแผ่นกระดานมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เธอสวมเสื้อแขนยาวสีดำติดกระดุมถึงคอ มีเพียงมือขวาข้างเดียวที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาว สำหรับธวิน มันดูเหมือนรวบแสงยามเช้าไว้เฉพาะตรงนั้น ลอยเด่นออกมา

ผู้หญิงคนนั้นหันมา

ดวงตากลมโตและขนตายาวเหมือนเด็ก

“…คุณนันทิดา”

นันทิดา กันทวรรณ พี่สาวของโสรยุทธ และเคยเป็นเลขานุการของประธานเจือง ริตตี ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอคือในห้องกระจกชั้นยี่สิบแปดของโรงแรมนกยางทองที่พนมเปญ เธอใส่สูทสีเทา รวบผมดำยาวไว้ และยื่นปากกาหมึกซึมให้แม่ของเขา ครั้งสุดท้ายที่เห็นคือหน้าประตูคลองเตยท่ามกลางสายฝน ที่นั่นเธอยื่นสมุดบัญชีเก้าปีของประธานให้ แล้วหลังจากได้รับการปล่อยตัวในฐานะพยาน เธอก็หายไปโดยไม่บอกใครว่าไปที่ไหน

ผมของเธอตอนนี้ยาวแค่ปลายนิ้ว ในสีดำที่ตัดสั้นนั้นมีสีขาวปนอยู่

“ช้าไปเจ็ดนาทีค่ะ คุณศรีสวัสดิ์”

เสียงต่ำและแผ่วเบา

“ผมไม่ได้นัดอะไรไว้สักหน่อยนี่ครับ”

“เมื่อสามวันก่อนตอนกลางคืน คุณเจิ้งโทรมาค่ะ บอกว่าถูกแย่งสมุดไป ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องมาที่นี่ ถ้าเป็นเรือของคุณแพรว คำนวณแล้วจะถึงแปดโมงตรงพอดี”

“…คุณนี่คิดละเอียดจริงนะครับ งั้นผมก็ขอถามละเอียดบ้าง สายโทรศัพท์นั่น เป็นคุณใช่ไหม”

นันทิดาเอียงคอเล็กน้อย ที่หูซ้ายมีเครื่องช่วยฟังสีเนื้อชิ้นเล็กสวมอยู่ เธอเอาฝ่ามือป้องมันไว้ แล้วหันหูขวามาทางเขา

“ขอฟังทางขวาอีกครั้งค่ะ”

ธวินก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว แผ่นกระดานเอี๊ยดอ๊าด

“สายตอนหลังตีหนึ่ง เป็นเสียงที่ผ่านเครื่อง สิ่งแรกที่มันพูดคือ ให้หายใจออกก่อนแล้วค่อยยิง แล้วเรียกผมว่าอาจารย์”

“ฉันเองค่ะ”

เธอตอบเร็ว

“ยุทธจะพูดประโยคนั้นเป็นคำสุดท้าย ส่วนฉันพูดเป็นคำแรก บัญชีน่ะ ต้องทำให้ลงตัวไว้ก่อนค่ะ”

“คุณเลียนเสียงเขางั้นเหรอ”

“ถ้าเป็นคำพูดของเด็กคนนั้น คุณต้องฟังแน่ค่ะ”

“…อย่ามาเล่นลิ้น”

เสียงของเขาแตกพร่าต่ำลง

“ตอนนี้เขากำลังนั่งซดซุปจืดๆ อยู่หลังกระจก อย่าเอาคำพูดของเขามาใช้เป็นเหยื่อ”

ขนตาของนันทิดาหลุบลงเพียงครั้งเดียว นิ้วในถุงมือขาวแตะที่ล็อกเก็ตอะลูมิเนียมที่คอ รูปทรงเดียวกับที่น้องชายห้อยอยู่

“ยุทธสบายดีไหมคะ”

ธวินไม่ตอบอยู่พักใหญ่

“…สบายดีครับ เขาเล่าเรื่องก๋วยเตี๋ยวน้ำในโรงอาหารของหน่วยให้ผมฟัง นับจำนวนครั้งที่ผมให้ลูกชิ้นเขาได้สี่ร้อยสิบสองครั้ง แล้วก็ถามว่าผมได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับพี่ดาบ้างไหม”

นิ้วในถุงมือที่ห่อล็อกเก็ตอยู่แข็งเกร็ง

“อย่างนั้นหรือคะ”

มีเพียงเท่านั้น เธอปล่อยมือจากล็อกเก็ต แล้วหันไปทางแม่น้ำ

“ข่ายของประธาน ฉันเป็นคนรับช่วงต่อเองค่ะ ในมือประธานมีกำแพงทั้งหมดสิบเอ็ดแห่ง โลตัสการ์เดนกับเกาะนกยางขาวปิดไปแล้ว ที่เหลือเก้าแห่ง ตอนนี้อยู่ในความดูแลของฉัน”

“คนที่ขายประธานให้ตำรวจก็คือคุณใช่ไหม แล้วยังมารับช่วงข่ายนั่นต่ออีกงั้นหรือ”

“ต่อให้ประธานไม่อยู่ กำแพงก็ไม่หายไปไหนค่ะ ถ้าไม่มีใครทำบัญชี คนข้างในก็ไม่มีข้าวกิน”

“แล้วที่เรียกยุน ดาฮีว่าสินค้าล่ะ”

“เด็กคนนั้นเป็นสินค้าของฝั่งเราค่ะ ห้องที่ท่าเรือ ปิดพับไปแล้ว”

นันทิดาหันกลับมาหาธวิน

“มาทำข้อตกลงกันเถอะค่ะ ในคลังหลักฐานของตำรวจมีสมุดบัญชีของบิดาคุณอยู่ เป็นเล่มเมื่อเก้าปีก่อน ช่วยขนมันออกมา แล้วฉันจะเปิดกำแพงให้หนึ่งแห่ง”

“หนึ่งแห่ง”

“กำแพงล่างสุดของแม่น้ำสายนี้ค่ะ คนข้างในมีทั้งหมดสองร้อยสี่สิบเอ็ดคน ฉันจะพาออกไปข้างนอกทั้งหมดไม่เหลือสักคน ตัวเลขไม่ผิดแน่นอนค่ะ”

สองร้อยสี่สิบเอ็ด เด็กสาวในเสื้อกันฝนสีเหลืองสองร้อยสี่สิบเอ็ดคน ธวินใช้มือซ้ายเกาะขอบแผ่นกระดานไว้

“สมุดเล่มนั้น ทำไมคุณถึงต้องการมัน”

“เพราะบัญชีของฉันขาดไปหนึ่งเล่มจากเมื่อเก้าปีก่อนค่ะ”

“ผมปฏิเสธ”

เธอหันหูขวามาอีกครั้ง ธวินพูดซ้ำอย่างช้าๆ

“ผมบอกว่าปฏิเสธ สมุดเล่มนั้นผมเป็นคนเอาไปมอบให้ตำรวจกับมือตัวเอง เป็นบาปของพ่อผม ผมยอมรับด้วยปากตัวเอง ส่งสมุดเล่มนั้นไป แล้วติดคุกไปสี่เดือน ถ้าเอาไปขโมยกลับมา ทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องโกหกหมด”

“เรื่องโกหกหนักกว่าสองร้อยสี่สิบเอ็ดคนหรือคะ”

“คุณเปิดหนึ่งแห่ง เหลือแปดแห่งไว้ นั่นคือให้ผมแลกสองร้อยสี่สิบเอ็ดคนกับการทำเป็นมองไม่เห็นคนอีกหลายพัน …อย่ามาต่อรองราคาชีวิตคน”

“บัญชีไม่ลงตัวค่ะ”

นันทิดาถอนหายใจสั้นๆ

“แค่หนึ่งก็ยังมากกว่าศูนย์ น่าเสียดายจริงๆ”

มือในถุงมือขาวยกขึ้นถึงระดับไหล่

*

ผู้ชายโผล่ออกมาจากทั้งบนและล่างของนั่งร้าน รวมสี่คน ใส่ชุดทำงาน เท้าเปล่า เดินบนไม้ไผ่ราวกับเดินบนพื้นดิน

นันทิดาจับบันไดที่ปลายแผ่นกระดาน แล้วหันกลับมามองเพียงครั้งเดียว

“คุณศรีสวัสดิ์ ภายในสามวัน น้องชายของฉันจะเกือบถูกฆ่าในทัณฑสถานค่ะ”

“…ว่าอะไรนะ”

ไม่มีคำตอบ เสื้อสีดำหายลับลงไปใต้บันได

〈แผ่นกระดานกว้างเท่านี้ ข้างหน้ากับข้างหลังจะมาด้านละคน แล้วยังมีมาจากข้างบนกับข้างล่างอีก〉

ที่เท้ามีไม้ไผ่ที่ใช้เหลือกลิ้งอยู่หนึ่งท่อน ยาวราวหนึ่งเมตรครึ่ง ธวินใช้มือซ้ายหยิบมันขึ้นมา นิ้วของมือขวากำไม่ได้ จึงแค่ประคองด้วยฝ่ามือ

ผู้ชายคนหน้ายกเหล็กเส้นขึ้น

ปลายไม้ไผ่ฟาดลงที่ข้อมือ เหล็กเส้นหลุดจากมือ ตกลงตามช่องว่างของแผ่นกระดานไปติดตาข่าย เขาสะบัดก้นไม้ไผ่กลับไปกระแทกอก ผู้ชายคนนั้นเท้าหลุดจากขอบกระดาน จมลงในตาข่ายแล้วกลิ้งตกไปบนแผ่นกระดานชั้นล่าง

จากด้านหลัง แขนใหญ่โอบรัดคอ

ธวินยกคางลงเก็บ ศอกขวาถอยหลังไปสั้นๆ กระแทกซี่โครงหนึ่งที ผ่อนลมหายใจ แล้วอีกหนึ่งที แขนที่รัดอยู่คลายออก เขาหมุนตัว ใช้ศอกขวาข้างเดิมฟาดเข้าที่คางจากด้านข้าง ผู้ชายคนนั้นกอดเสาไม้ไผ่ไว้แล้วทรุดนั่งลงบนแผ่นกระดาน

จากบันไดด้านบน คนที่สามกระโดดลงมา ในมือถือมีด

ทันทีที่เท้าของเขาเหยียบลงบนแผ่นกระดาน นั่งร้านทั้งหลังก็แอ่นตัวครั้งใหญ่ ลวดที่มัดแผ่นกระดานไว้ขาดผึง

แผ่นกระดานใต้เท้าเอียงออกไปด้านนอก

ตัวไถลลง เขาทิ้งไม้ไผ่ ยื่นมือไปหาเสาตรงหน้า นิ้วมือขวาเกี่ยวไม่ติด มีเพียงมือซ้ายเท่านั้นที่คว้าได้

น้ำหนักทั้งตัวถ่ายลงบนไหล่ซ้ายข้างเดียว ลึกเข้าไปในไหล่มีเสียงทึบดังกึก

“ก…ฮึก อ๊ะ”

ชายถือมีดไหลตกลงไปในตาข่ายพร้อมกับแผ่นกระดานที่เอียง

ธวินห้อยอยู่กับเสาด้วยมือซ้ายข้างเดียว จากชั้นล่าง คนที่สี่ปีนไม้ไผ่ขึ้นมา มือของเขาจับข้อเท้าธวินไว้

〈ถ้าถูกดึง ไหล่ไม่ไหวแน่〉

เขาพาดแขนท่อนล่างขวาไว้กับไม้ไผ่ข้างๆ ไม่ใช้นิ้ว ใช้ข้อพับศอกกอดไม้ไผ่ไว้แล้วดึงตัวขึ้น ตัวสูงขึ้นเล็กน้อย เขายกเท้าข้างที่ไม่ถูกจับ แล้วกระทืบส้นเท้าลงตรงๆ ไปที่หลังมือของคนที่จับข้อเท้าอยู่

ชายคนนั้นปล่อยมือ ตกลงไปบนแผ่นกระดานชั้นล่างด้วยก้น

ธวินกอดไม้ไผ่ไว้ด้วยแขนขวา หย่อนเท้าลงบนแผ่นกระดานชั้นแปด แขนซ้ายห้อยร่องแร่งยกไม่ขึ้น

บนแผ่นกระดานชั้นแปด สองคนที่ตกลงมากำลังจะลุกขึ้น คือคนที่ทำเหล็กเส้นหล่น กับคนที่ตกลงมาด้วยก้น พอเห็นธวินยืนอยู่บนกระดาน ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วลอดตาข่ายออกไปไต่ไม้ไผ่ด้านนอกหนีลงข้างล่าง ชายถือมีดยังดิ้นรนติดอยู่ก้นตาข่าย ที่ชั้นเก้าข้างบน ชายที่ทรุดนั่งยังกอดเสาไว้ ไม่ขยับอีกเลย

ข้างล่าง มีเสียงไม้พายของสมพงษ์ตีตาข่าย

จากท่าเรือเล็กๆ ด้านหลังอาคาร เขาเห็นเรือสีขาวลำหนึ่งแล่นออกไป บนเรือมีผู้หญิงในเสื้อสีดำนั่งอยู่

“นันทิดา! ใคร! ใครกำลังหมายหัวเขาอยู่!”

เสียงนั้นน่าจะดังไปถึงกลางแม่น้ำ

ผู้หญิงบนเรือหันด้านซ้ายที่มีเครื่องช่วยฟังมาทางนี้ ไม่หันกลับมา เรือลากเส้นสีขาวไปตามน้ำ ห่างออกไปเรื่อยๆ

〈สามวัน〉

ธวินใช้ฝ่ามือขวากดแขนซ้ายที่ขยับไม่ได้ใบหน้าของลูกศิษย์หูพิการที่หัวเราะอยู่หลังกระจกผุดขึ้นมา ภายในสามวัน มีเพียงประโยคนั้นที่ก้องซ้ำอยู่ในหัว

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์อดีตทายาทรุ่นสามผู้เหลือแต่กฎนันทิดา กันทวรรณพี่สาวผู้สืบทอดเครือข่ายของประธานบุญมี ไชยสิทธิ์อดีตนายท่าเรือผู้พายเรืออานา เรเยสอัยการฝ่ายโจทก์ที่มะนิลามิสเตอร์ ลอว์ศิษย์เก่าในเรือนจำปฏิเสธข้อตกลงพี่สาวของลูกศิษย์คู่หูพายเรือNEWสัญญาว่าจะโทรด้วยเสียงNEWลูกศิษย์ที่ถูกหมายชีวิตใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ