มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

ทางเดินระหว่างเตียงสองชั้น

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ประตูเหล็กปิดลงด้านหลังด้วยเสียงทึบหนัก

สิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น ที่ทัณฑสถานตรวจคนเข้าเมืองชานกรุงมะนิลา ชายหนุ่มเจ้าหน้าที่หน้าประตูหยิบร่มสีกรมท่าของธวินใส่ลงในกล่องสีเทา ร่มผ้าขาดโผล่พ้นปากกล่องออกมา สมาร์ทโฟนกับของในกระเป๋าด้านในเสื้อคลุมก็ถูกให้ใส่ลงไปจนหมด

“ร่มด้วยเหรอ ข้างนอกฝนตกอยู่นะ”

เจ้าหน้าที่บอกว่าข้างในมีหลังคา และนี่เป็นระเบียบ

ข้างกายเขา อานา เรเยส กำลังเซ็นชื่อบนเอกสาร รองเท้าส้นเตี้ยสีแดงสดดูลุกเป็นไฟอยู่ตรงนั้นแห่งเดียวบนพื้นสีเทา ใต้วงแขนหนีบแฟ้มสีเหลืองใบอวบ ธวินเห็นเธอเป็นคนที่คมราวใบมีด แต่พอพูดถึงน้องชายเสียงกลับสั่น

พอวางปากกา อานาก็คว้ามือขวาของธวินไว้ นิ้วนางกับนิ้วก้อยถูกพันรวมกันด้วยเทปจากร้านค้าในสนามบิน

“ใครพันให้น่ะ”

“บุญมี เมื่อคืนที่สนามบิน”

“พันได้แย่มาก…ฟังนะ ที่นี่คือประเทศของฉัน ฉันถึงมีสิทธิ์สืบสวนได้ แต่คุณเป็นแขก เป็นแค่แขกที่ชื่อขึ้นอยู่ในเอกสารในฐานะผู้ต้องสงสัย ต่อให้โดนพูดอะไรใส่ ก็ห้ามลงไม้ลงมือ”

“ถ้าอีกฝ่ายไม่ลงมือก่อนก็ได้”

“นั่นไม่ใช่คำสัญญานะ”

อานาสะบัดเปียเส้นหนึ่งพ้นไหล่แล้วเดินนำไปก่อน

ห้องเยี่ยมอยู่ลึกเข้าไปในห้องนอนรวม จะไปถึงได้ก็ต้องผ่านห้องที่ผู้ถูกคุมขังนอนกัน

เตียงเหล็กสองชั้นเรียงชิดกันไม่เหลือช่องว่างทั้งสองฝั่ง ทางเดินตรงกลางกว้างราวเจ็ดสิบเซนติเมตร คนสองคนจะเดินสวนกันได้ต้องมีคนหนึ่งหันข้าง เชือกตากผ้าพาดลงมาจากเตียงชั้นบน เสื้อเปียกแกว่งไกวอยู่ระดับใบหน้า สายตาของผู้ชายทั้งจากเตียงบนและเตียงล่างจับจ้องตามธวินไป

〈ข้างหน้าก็ไม่มีทางหนี ข้างหลังก็ไม่มี แถมข้างบนก็ยังมีคน〉

*

Asou Keigo เป็นชายวัยสี่สิบกว่า ที่มีแต่ฟันเท่านั้นที่ขาวเกินเหตุ

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะเหล็ก อาซูยกมือที่ใส่กุญแจมือขึ้นโบกไปมา

“ไงล่ะ เพื่อนซี้ ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที”

“…เราเคยพบกันที่ไหน ผมไม่รู้จักคุณ”

“คู่หูทางโทรศัพท์ไม่ต้องมีหน้าหรอกน่า เฮะๆ”

“ได้ยินว่ามีคนเรียกคุณว่า ‘คนถ่อเรือ’”

“ใช่ คนถ่อเรือ นั่งอยู่ตรงนี้เฉยๆ แล้วพายเด็กหนุ่มในญี่ปุ่นเหมือนพายเรือ บ้านหลังไหนในเมืองไหนมีคนแก่อยู่คนเดียว ตู้เซฟอยู่ชั้นไหน ฉันเป็นคนบอก แล้วเด็กๆ ก็เข้าไป มือฉันไม่เปื้อนไงล่ะ เฮะๆ”

ธวินพยายามกำมือขวาใต้โต๊ะ ความเจ็บแล่นปลาบขึ้นมาที่นิ้วที่บวมเป่ง

“งั้นมาคุยเรื่องคู่หูกันดีกว่า ท่าเรือของผมคือท่าไหน”

“คลองเตยไง ท่าเรือบ้านนายนั่นแหละ ของออกจากที่นั่น”

“ท่าเรือนั้นถูกประมูลเปลี่ยนมือไปเมื่อสองเดือนก่อน ถ้าเป็นคู่หูกันจริง คุณต้องรู้สิ”

“จุกจิกจริงนะ ชื่อเจ้าของก็แค่กระดาษแผ่นเดียวไม่ใช่เหรอ”

อาซูโน้มตัวไปทางอานา

“คุณอัยการสาวน้อย เขียนให้ฉันสักใบสิว่าจะไม่ส่งฉันกลับญี่ปุ่น แล้วฉันจะเล่าเรื่องคู่หูให้หมด เมื่อไหร่ ที่ไหน เท่าไหร่ ขึ้นศาลก็พูดให้”

“คัดค้าน ฉันเป็นอัยการ คนตัดสินว่าจะส่งตัวออกนอกประเทศหรือไม่คือสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง ฉันให้สัญญาไม่ได้”

“งั้นก็ช่วยพูดให้หน่อยสิ เห็นว่าคุกญี่ปุ่นหนาวนะ”

“คุณ Asou”

เสียงของธวินทุ้มต่ำลง

“คนแก่ในบ้านที่คุณส่งเด็กเข้าไป เป็นยังไงบ้าง”

“ไม่รู้สิ ฉันแค่พายเรือเฉยๆ”

“…หยุดเถอะ”

เสียงหัวเราะของอาซูชะงักไปนิดหนึ่ง

“ผมไม่ร่วมมือกับคุณ ไม่เคยร่วมมือด้วย ใครจะไปร่วมมือกับคนถ่อเรือที่ส่งคนเข้าไปในบ้านคนแก่”

“งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันจะไปตะโกนชื่อรุ่นที่สามให้ตำรวจญี่ปุ่นฟังดังๆ กี่รอบก็ได้”

อาซูใช้นิ้วเคาะโต๊ะสองครั้ง แล้วเหลือบมองออกไปทางห้องนอนรวมนอกหน้าต่าง

พอออกมาจากห้อง อานาก็พูดเร็วๆ ว่าเขาไม่รู้เลยว่าท่าเรือถูกขายไปแล้ว

“ใช่ แต่เขารู้ชื่อผม”

“หลักฐานยังไม่มีสักชิ้น ทั้งหลักฐานว่าคุณเป็นคู่หูเขา และหลักฐานว่าไม่ใช่”

*

กลางทางเดินขากลับ เจ้าหน้าที่ที่เดินนำอยู่ถูกใครบางคนเรียกจากหลังเตียงแล้วหายไปทางข้าง

ที่ปลายทางเดินมีชายคนหนึ่งยืนขวาง ในมือถือด้ามแปรงสีฟันที่ถูกลับให้แหลม ด้านหลังก็มีอีกสองคนโผล่ออกมาจากหลังเตียง

“อานา แนบตัวติดเตียงไว้ อย่าขยับ”

“แล้วคุณล่ะ”

ยังไม่ทันตอบ ชายตรงหน้าก็พุ่งเข้ามา

ธวินคว้าผ้าห่มที่ม้วนไว้บนเตียงชั้นล่างทางซ้าย พันรอบแขนซ้ายหนึ่งรอบ สองรอบ กลายเป็นแท่งผ้าหนา

ด้ามแหลมแทงพุ่งมาที่ท้อง ธวินใช้แขนที่พันผ้าห่มปัดรับจากด้านข้าง ปลายแหลมจมเข้าไปในผ้า เขาบิดแขนต่อทันที เป็นท่วงท่าเดียวกับที่ใช้รับมีดแล้วแย่งมาในคาลี ด้ามหลุดจากนิ้วของชายคนนั้น ค้างปักอยู่ในผ้าห่ม

ชายคนนั้นพุ่งเข้ามาจะกอด ธวินดันแขนที่พันผ้าห่มกดเข้าที่หน้าเขาแล้วผลักไปข้างหน้า เสาเตียงด้านหลังรับแผ่นหลังชายคนนั้นไว้ เขาถูกหนีบติดเสาแล้วค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น

มีเงาหนึ่งหล่นลงมาจากข้างบน

ชายที่อยู่เตียงชั้นบนกระโดดลงมาใส่หลังธวิน หัวเข่ากระแทกเข้ากระดูกสะบักซ้ายที่เคยถูกตีบนเรือ ลมหายใจขาดห้วง เขาทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น น้ำหนักทั้งตัวกดลงบนนิ้วมือขวาที่ยันพื้นอยู่

“อึก…ก”

ภาพตรงหน้าขาวโพลน

“ติกิล! Stop it! หยุดนะ!”

เป็นเสียงของอานา เธอใช้สองมือดึงเชือกตากผ้าเหนือหัวสุดแรง เชือกหลุดลง กองเสื้อเปียกตกลงคลุมหัวชายที่อยู่บนหลังธวินดังพรึบ

〈ตอนนี้แหละ〉

ธวินคว้าจานพลาสติกที่ซ้อนอยู่บนพื้นด้วยมือซ้าย เป็นจานข้าวมื้อกลางวัน เขาจับที่ขอบเหมือนจับปลายไม้สั้น

เขาบิดตัว ใช้ขอบจานฟาดข้อมือชายที่มีเสื้อคลุมหัว สิ่งที่เขากำอยู่หล่นลงพื้น แล้วสะบัดจานกลับมาตบเฉียดข้างหูด้วยด้านแบน ชายคนนั้นหัวกระแทกขอบเตียง แล้วไหลลงไปกองกับพื้น

ในสองคนที่อยู่ข้างหลัง คนหนึ่งฟาดด้ามแหลมเข้าที่ต้นคอธวิน

เขาใช้จานรับ จานแตก ปลายด้ามเฉี่ยวข้างลำคอ เส้นร้อนๆ เส้นหนึ่งแล่นผ่าน

ธวินทิ้งจานที่แตกแล้ว ใช้แขนซ้ายที่พันผ้าห่มปัดแขนชายคนนั้นให้กระเด็นออกด้านนอก แล้วใช้ไหล่ขวากระแทกเข้าที่อกอีกฝ่ายสั้นๆ ชายคนนั้นหงายหลังกลิ้งไปตามทางเดิน ล้มทับคนสุดท้ายที่อยู่ข้างหลังไปด้วย

เสียงนกหวีดดังขึ้น เจ้าหน้าที่สามคนวิ่งมาจากปลายทางเดิน

พวกที่ล้มอยู่กางมือนอนแผ่บนพื้น ทำหน้าเหมือนไม่ได้ทำอะไร

“สี่คนสินะ ที่เข้ามาพร้อมกันได้มากสุดมีแค่สองคน”

ธวินกดคอตรงที่เป็นแผล บนนิ้วมีเลือดติดบางๆ

“ขอดูหน่อย…ตื้นนะ ดีแล้ว”

ปลายนิ้วของอานาแตะที่ขอบแผล สายประคำเงินเส้นเล็กที่พันสองชั้นรอบข้อมือขวาแกว่งไกวอยู่ตรงหน้า

พอหันกลับไป ก็เห็นอาซูที่ถูกปลดกุญแจมือแล้วถูกเจ้าหน้าที่พากลับมาจากข้างหลัง อาซูเอื้อมมือจับเตียงที่อยู่ติดประตูห้องเยี่ยม ปีนขึ้นไปบนชั้นบน ก่อนจะนอนลง เขาเอามือข้างหนึ่งกดขอบเบาะบางๆ แล้วดันเข้าไปแน่น จากนั้นก็ประสานแขนไว้หลังหัว ยิ้มให้เห็นฟันขาว

“อานา ผู้ชายคนนั้น ก่อนนอนเขากดขอบเบาะไว้ เขากำลังปกป้องเตียงตัวเอง”

อานาพยักหน้า แล้วหันไปหาเจ้าหน้าที่ พูดภาษาตากาล็อกรัวเร็วอยู่ครู่หนึ่ง ปิดท้ายด้วยภาษาอังกฤษว่า ให้ดูข้างในเบาะ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งปีนขึ้นไปบนเตียงของอาซู เปิดเบาะบางๆ ขึ้น ฟองน้ำข้างในถูกควักเป็นโพรง และมีสมาร์ทโฟนห่อถุงพลาสติกอยู่หนึ่งเครื่อง

อานาหยิบถุงใสออกมาจากแฟ้ม ใส่สมาร์ทโฟนลงไปแล้วปิดปากถุง

“หลักฐานอยู่นี่”

ตอนออกจากประตู เจ้าหน้าที่คืนร่มสีกรมท่าจากกล่องสีเทา ร่มรู้สึกหนักกว่าเมื่อครู่เพียงนิดเดียว

*

เก้าโมงค่ำ ห้องของอานาอยู่ชั้นสี่ของอพาร์ตเมนต์เก่าในย่านเมืองล่างของมะนิลา

ที่โต๊ะเล็กในครัว ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังขีดดินสอสั้นๆ ลงบนด้านหลังใบเสร็จ

มิเกล เรเยส ตอนที่ธวินเห็นเขาใต้ไฟสปอตไลต์บนกำแพงชายแดน แก้มของเขาตอบ กระดูกคอปูดโปน ตอนนี้เนื้อกลับมาที่แก้มแล้ว ไหล่ก็แข็งแรงขึ้น ในสายตาธวิน เขาเหมือนเป็นคนละคนที่ใช้ชื่อเดียวกัน ตลอดช่วงวุ่นวายก่อนหน้านี้ ทั้งสองไม่เคยมีเวลาได้คุยกันนานๆ แม้สักครั้ง

“บอสมาแล้วนี่ คอไปโดนอะไรมา”

“แปรงสีฟัน”

“โอเค โอเค”

มิเกลยกมือทั้งสองขึ้น เหนือคิ้วซ้ายมีแผลเป็นเส้นบางพาดอยู่

“จะทำเป็นไม่ได้ยินละกัน อาเตหน้าถมึงทึงตั้งแต่เย็นเลย”

ธวินนั่งลงฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ชะโงกดูใบเสร็จ มีนกตัวเล็กๆ พองขนเกาะอยู่บนกิ่งไม้

“เก่งนี่ นกกระจอกเหรอ”

“แค่นิสัยน่ะ”

มิเกลวางดินสอ แล้วใช้นิ้วหยิบสายสีดำที่ห้อยคอ ปลายสายมีกระดุมพลาสติกสีขาวเม็ดเล็กๆ ติดอยู่หนึ่งเม็ด เขากำมันไว้ในอุ้งมือ

ธวินไม่ได้ถามเรื่องกระดุมเม็ดนั้น

“ตอนอยู่ในกำแพง มองจากหน้าต่างเหรอ”

“…มาทุกเช้าเลย บางวันสามตัว บางวันสี่ตัว”

มิเกลเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจับหน้าอกเสื้อบาสเกตบอลสีขาวไว้หนหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น

“บอส ผมอยากพูดมาตลอด ตรงริมแม่น้ำนั่น คนที่พาพวกคุณไปที่ประตูคือผมเอง เพราะเรื่องนั้น ลุงของคุณถึง…”

“คนที่ผลักเจ็ดคนออกไปนอกประตูก็คือนายเหมือนกัน ผมจำเรื่องนั้นได้มากกว่า”

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่ว่า ถ้าเป็นลุงก็คงพูดแบบนี้…ท่านเป็นคนแบบนั้น”

มิเกลสูดน้ำมูก ใช้แขนเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์สีฟ้าอ่อนเช็ดตา แล้วหัวเราะเสียงดังเกินจริง

“รู้ไหม วันที่บอสโทรมา เสียงพลิกเอกสารของอาเตจะดังขึ้นเลย สามวันครั้ง ขีดวงในปฏิทินไว้ด้วยนะ”

“…เรื่องนี้บอกผมได้เหรอ”

ธวินเบือนหน้าไปทางหน้าต่าง บนแก้มซ้ายมีลักยิ้มปรากฏขึ้น

“มิเกล ได้ยินหมดแล้วนะ”

อานายืนกอดอกอยู่ที่ประตูครัว มิเกลยกมือทั้งสองค้างไว้ คว้าใบเสร็จปึกหนึ่งกับดินสอ แล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้องด้านใน

*

ระเบียงเต็มไปด้วยตัวคนสองคนที่ยืนเคียงกัน จากถนนด้านล่างมีกลิ่นเนื้อย่างกับเสียงแตรจีปนีย์ลอยขึ้นมา

“ฉันให้ผู้ต้องสงสัยเข้าห้อง ก่อนหน้านี้คือในรถ คราวนี้คือในห้อง กฎของฉันลดลงเรื่อยๆ”

“เหลืออีกกี่ข้อ”

“ไม่บอก ถ้าคุณนับได้ฉันแย่แน่”

อานาจะซบศีรษะลงบนไหล่ซ้ายของธวิน แต่หยุดไปกลางคัน

“…อย่าซ้ายเลย ข้างนั้นเป็นข้างที่โดนตี”

“รู้ค่ะ เลยจะเอาข้างขวา”

อานาอ้อมไปซบศีรษะบนไหล่ขวา ไฝเม็ดเล็กข้างจมูกซ้ายมองเห็นได้ใต้แสงไฟเมือง ปลายเปียแตะแขนธวิน เขาลืมหายใจไปครู่ใหญ่

สมาร์ทโฟนของอานาดังขึ้น

อานาเงยหน้าขึ้น ตอบเป็นภาษาอังกฤษสั้นๆ พลางฟัง เปียกระดอนที่หลังหนึ่งครั้ง

“คนจากสำนักงานอัยการ เขาเปิดสมาร์ทโฟนของ Asou ได้แล้ว”

“เจออะไร”

“บันทึกการโอนเงิน ไปที่เดียวกันทุกสัปดาห์ เงินที่ได้จากบ้านในญี่ปุ่นถูกส่งออกไปนอกทะเล”

อานาหันหน้าจอให้ธวินดู

ปลายทางการโอนเงินคือ ‘ชิงหยุน เทรดดิ้ง’ ที่ไทเป

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ผู้ยึดมั่นในกฎAsou Keigoหัวโจกในที่คุมขังบุญมี ไชยสิทธิ์อดีตนายท่าเรือผู้พายเรืออานา เรเยสอัยการฝั่งมะนิลามิเกล เรเยสน้องชายของ อานา เรเยสเรียกว่าคู่หูคู่หูพายเรือNEWคนที่ห่วงใยกันNEWเรียกว่าบอสใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 4

ไพ่ทิศตะวันออกตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ