บทที่ 2
ก๋วยเตี๋ยวน้ำผ่านกระจก
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ห้องเยี่ยมของทัณฑสถานเปิดแอร์เย็นจัดเกินไป
อีกฝั่งของกระจกหนา ชายที่ถือหูโทรศัพท์ยิ้มกว้าง ผมซีกซ้ายโกนเกรียนย้อมสีน้ำเงิน ส่วนผมดำซีกขวาปล่อยยาวลงมาถึงคาง ดวงตากลมโตมีขนตายาวเหมือนเด็ก ธวินเห็นว่าเป็นใบหน้าที่ไม่ต่างจากสมัยอยู่หน่วยเลยสักนิด
สรายุทธ กันทวัน ลูกศิษย์ที่เก่งที่สุดในหน่วย ผู้เคยให้เด็กหนุ่มโทรหลอกลวงอยู่หลังกำแพงชายแดนในนาม ‘มิสเตอร์ ลอว์’ ตอนนี้เขารอคำพิพากษาอยู่ที่นี่
“อาจารย์ครับ สวัสดีตอนเช้า มาแต่เช้าตรู่แบบนี้ กระผมไม่บังอาจเลยขอรับ”
“ไม่เช้าหรอก ก็เก้าโมงแล้ว”
“ที่นี่ข้าวเช้าหกโมงขอรับ”
สรายุทธเอามือข้างที่ว่างเล่นกับล็อกเกตอะลูมิเนียมที่คอ
“น้ำซุปเมื่อเช้าแย่มากขอรับ เย็นชืด เส้นลอยอยู่แค่สามเส้น กระผมคิดถึงก๋วยเตี๋ยวน้ำที่โรงอาหารของหน่วยเหลือเกิน”
“อันนั้นก็ไม่เห็นจะอร่อยอะไรนักไม่ใช่หรือ”
“อาจารย์มักตักลูกชิ้นของตัวเองใส่ชามกระผมสักลูกเสมอ พูดด้วยหน้าบึ้งว่า แกผอมเกินไป”
“…จำไม่ได้แฮะ”
“สี่ร้อยสิบสองครั้งขอรับ”
“นับไว้ด้วยเหรอ เฮ้ย”
สรายุทธหัวเราะเสียงดัง หูทั้งสองข้างที่ผิดรูปเพราะการฝึกซ้อมแดงขึ้นทุกครั้งที่หัวเราะ
ธวินเอาหน้าผากเข้าไปชิดกระจก
“เมื่อคืนตอนตีหนึ่งกว่า มีเบอร์แปลกโทรมา เสียงผ่านเครื่องแปลงเสียง บอกว่าให้หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี ตั้งแต่ประโยคแรกเลย แล้วก็เรียกฉันว่าอาจารย์”
เสียงหัวเราะหยุดลง
“ไม่ใช่กระผมขอรับ”
“จริงนะ”
“ที่นี่ถือโทรศัพท์ไม่ได้ขอรับ อีกอย่างนะอาจารย์ ถ้าเป็นกระผม คำพูดนั้นจะบอกตอนจะจากกัน แล้วเติมท้ายว่า ‘ท้ายสุดนะขอรับ’”
“…นั่นสินะ แกน่ะมักเป็นคนสุดท้ายเสมอ”
“คนที่พูดก่อนไม่ใช่ลำดับของกระผมขอรับ”
สรายุทธเปลี่ยนมือถือหูโทรศัพท์ แล้วโบกมือไปทางทางเดินหลังกระจก ธีระ บุญยรัตน์ กำลังเดินไปพร้อมผู้คุม เด็กหนุ่มคอยาวที่เคยขับรถบรรทุกกล่องน้ำแข็งคนนั้น ธีระเห็นฝั่งนี้ก็ก้มศีรษะลึก
“กระผมสอนวิธีหายใจออกให้ธีระทุกคืนเลยขอรับ หายใจออกแล้วค่อยตี ตามที่อาจารย์สอนไว้”
“แกเนี่ยนะ สอนคนอื่น”
“อย่าหัวเราะสิขอรับ”
สรายุทธหนีบหูโทรศัพท์ไว้ที่ไหล่ แล้วสะบัดศอกสั้น ๆ ด้วยแขนขวาที่มีรอยแผลไหม้ติดอยู่บนหลังมือ เร็วมาก และในชั่วขณะนั้น อกของเขาไม่ขยับเลย
“เมื่อกี้ไม่ได้หายใจออกใช่ไหม”
“อ้าว”
“แก้ไม่หายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตรงนั้นแหละ ก่อนจะสอนใคร แก้ตัวเองก่อนเถอะ”
“ปากที่สอน กับตัวที่ตี เป็นสัตว์คนละตัวกันขอรับ”
สรายุทธยักไหล่หัวเราะ แล้วลดเสียงลง
“อาจารย์ครับ มีใครเล่าอะไรเรื่องพี่ดาฮีให้ฟังบ้างไหมขอรับ”
“…ไม่ ไม่มีอะไร”
“อย่างนั้นหรือขอรับ”
ข้อนิ้วที่กำล็อกเกตซีดขาว เสียงออดบอกหมดเวลาเยี่ยมดังขึ้น
“เดี๋ยวมาใหม่ ก๋วยเตี๋ยวน้ำที่ค้างอยู่ไว้คุยกันตอนนั้น”
“กระผมจะรอครั้งที่สี่ร้อยสิบสามขอรับ”
*
พอออกจากประตูทัณฑสถาน ก็มีรถสีดำจอดอยู่ใต้ต้นมะขาม
หญิงร่างสูงพิงรถ ดูดชานมจากถุงพลาสติกด้วยหลอด เสียงดังซู้ด พันตรีบุษบา วงศ์ประดิษฐ์ ธวินมองว่าเธอเป็นคนที่คุยเข้าใจง่ายที่สุด ทั้งที่อยู่ฝ่ายไล่ล่า
“รุ่นสาม โทรมาตอนตีห้าเมื่อเช้า ตื่นเช้าผิดวิสัยนายนะเนี่ย”
“นอนไม่หลับน่ะ ตอนนี้สิตีเฝ้าดาฮีอยู่หลังตลาด …แล้วเรื่องคุยกันเรียบร้อยไหม พันตรี”
“เรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่แค่เรียบร้อย ผู้ใหญ่มาถึงเองเลย ส่วนลูกสาว ฉันให้เด็กของฉันสองคนไปยืนเฝ้าหน้าห้องเช่าสองห้องไว้แล้ว”
พันตรีบุ้ยคางไปทางท้ายรถ ใต้ผมสั้นแซมสีเทา ตาเรียวชั้นเดียวหรี่ลงอย่างระอา
ประตูหลังเปิดออก ชายสูงวัยก้าวลงมา แผ่นหลังตรงราวกับมีแท่งไม้สอดอยู่ ดวงตาเรียวเป็นเส้นดูเหมือนยิ้มอยู่ตลอดเวลา ธวินคิดว่าเป็นคนสงบ และน่าจะพูดจารู้เรื่อง
“พลโทเสกสรร ประดิษฐ์กุล หัวหน้าสูงสุดงานปราบการหลอกลวง”
“พลโทมาหาคนมีประวัติทำไมครับ”
“คุณคือคุณศรีสวัสดิ์สินะ”
พลโทมือเปล่า กระเป๋าหนังสีดำใส่เอกสารอยู่ในอ้อมแขนลูกน้องหนุ่มด้านหลัง
“ผมชื่อธวินครับ ผมไม่ใช่รุ่นสามหรืออะไรอีกแล้ว”
“ผมรู้ดี คุณรับโทษมาสี่เดือนอย่างเรียบร้อยแล้วจึงออกมา ผมถึงได้มาฟังเรื่องจากคุณยังไงล่ะ”
ธวินเล่าเรื่องดาฮีซ้ำอีกรอบ คลังสินค้าที่ท่าเรือ เครนนอกหน้าต่าง ชื่อบ้านใต้สีขาว โต๊ะประมาณสี่สิบตัว โทรหาคนแก่ญี่ปุ่นกับเกาหลี
พลโทยกมือซ้ายขึ้น นิ้วกลางสวมแหวนหยกสีเขียวเข้มทรงสี่เหลี่ยมเม็ดใหญ่ เขาแนบมันกับหน้าผาก หลับตาฟัง
“คลังหมายเลขสามที่คลองเตยสินะ เมื่อเช้าขอหมายมาแล้ว รุ่งเช้าพรุ่งนี้จะเข้า อยากให้คุณไปด้วย”
“ทำไมต้องผมครับ ตำรวจมีตั้งมากมาย”
“ท่าเรือนั่น คุณหลับตาเดินก็ได้สินะ ลูกน้องผมไม่มีใครเดินได้เลย”
พลโทหัวเราะไหล่สั่นโดยไม่มีเสียง
“ประเทศชาติเป็นบ้านหลังใหญ่ ห้องที่บ้านของคุณปล่อยไป มีแขกเลวเข้ามาอยู่ติด คนในบ้านช่วยกันไล่ออกไป ไม่ใช่เรื่องแปลกใช่ไหม”
ธวินนิ่งอยู่พักใหญ่ นึกถึงชื่อบ้านของตัวเองที่ยังหลงเหลืออยู่ใต้สีบนผนัง
“…เข้าใจแล้ว ผมไป”
“รุ่นสาม อย่าวิ่งนำไปก่อนล่ะ”
หลอดของพันตรีดังซู้ดอีกครั้ง
*
ตีห้ารุ่งสาง ท่าเรือคลองเตยมัวไปด้วยฝนละอองราวหมอก
ยามบริษัทสยามจัสมินชิปปิ้งดูหมายแล้วเปิดประตู บุญมีผ่านประตูพลางกระซิบข้างหูธวิน
“ไม่ได้บอกหมายเลขสินะครับ”
“ไม่จำเป็นต้องบอกไม่ใช่เหรอ ทางนั้นมีหมายอยู่”
“นั่นก็จริง”
คลังหมายเลขสามอยู่ริมแม่น้ำ ปลายสุดของแถว ชายผนังที่ทาสีขาวใหม่ สีลอกออกมา ธวินไล้นิ้วไปตามรอย S, R, I
ตำรวจเปิดประตูกรูกันเข้าไป
ข้างในไม่มีใครเลย
โต๊ะยาวรวมสี่สิบตัว เรียงสี่แถว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีคอมพิวเตอร์ เก้าอี้ล้มอยู่หลายตัว บนพื้นมีแต่สายไฟเลื้อยอยู่ ในครัวเล็กด้านใน หม้อหุงข้าวไฟฟ้ายังมีไอสีขาวลอยขึ้นจากปากหม้อ
พันตรีบุษบายื่นมือไปเหนือหม้อ
“ยังร้อนอยู่ ออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง”
“มีคนส่งข่าวสินะ”
“ไม่รู้สิ ท่าเรือนี้ หูเยอะเกินไป”
พลโทยืนอยู่ที่ทางเข้า บนอกเครื่องแบบสีกากีที่เปียกฝน เหรียญตราสามแถวส่องประกายทึบ ธวินสังเกตเห็นรอยเท้าเปียกบนพื้นทอดไปทางประตูหลัง
“พลโท ผมไปดูข้างหลังนะครับ”
“ระวังตัวนะ คุณ”
*
รอยเท้าเข้าไปในร่องระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ที่ซ้อนกัน
กล่องเหล็กซ้อนกันสี่ชั้น บีบเข้ามาสองข้างราวกำแพง ร่องกว้างราวหนึ่งเมตรครึ่ง ด้านบนมีแต่ท้องฟ้าสีเทาแคบ ๆ
รอยเท้าหายไประหว่างทาง
ประตูตู้คอนเทนเนอร์ทางกำแพงขวาดังเอี๊ยดอ๊าด
ชายในชุดทำงานพุ่งออกมา ในมือถือตะขอเหล็กสำหรับลากสินค้า ตามมาอีกสองคนจากข้างหน้า และหนึ่งคนจากข้างหลัง รวมสี่คน
〈ข้างหน้าสามคน ข้างหลังหนึ่งคน ความกว้างขนาดนี้ เข้ามาได้ทีละคน〉
ธวินกางร่มสีกรมท่า ฟึ่บ ตรงหน้าชายคนนั้น
ตะขอฉีกผ้า ธวินมุดต่ำลอดใต้นั้น ขณะหุบร่ม ก็ใช้ด้ามที่พันหวายฟาดข้อมือชายคนนั้น ตะขอหล่น ปลายร่มที่สวนกลับไปกระแทกสะบ้าหัวเข่า ชายคนนั้นพิงกำแพงเหล็กแล้วทรุดลง
คนที่สองฟาดท่อเหล็กลงมา
ธวินรับด้วยร่ม ท่อเลื่อนไถลไปบนร่ม ตกลงบนมือขวาที่กำด้าม นิ้วนางกับนิ้วก้อยถูกหนีบระหว่างด้ามกับท่อ
มีเสียงกระดูกลั่นน่าขนลุก
“อึก…!”
ร่มหลุดจากมือ มือขวากำไม่ได้อีกแล้ว
ชายคนนั้นเงื้อท่อ ธวินย่อเข่าลงลึก ท่าต่ำของสีลัต มือซ้ายคว้าชายเสื้อทำงาน ดึงมาข้างหน้าพร้อมปัดข้อเท้าด้วยเท้าขวา ตัวชายคนนั้นพุ่งหัวทิ่มไปข้างหน้า ตรงหน้าคือประตูเหล็กที่เปิดค้างอยู่ ซึ่งคนแรกพุ่งออกมา
ตึง เสียงทึบ ชายคนนั้นชนมุมประตู แล้วค่อย ๆ ไหลลงนั่ง
เสียงฝีเท้าวิ่งมาประชิดด้านหลัง
ธวินไม่หันกลับ ใช้ไหล่ซ้ายผลักประตูที่เปิดอยู่สุดแรง สะบักที่ถูกตีบนเรือปวดแสบราวไฟลน ประตูเหล็กหนักหมุนไปทั้งบาน ปิดกั้นร่องทางเดิน ชายด้านหลังวิ่งมาด้วยแรงเฉื่อยชนประตู หงายหลังล้ม
อีกคนทิ้งตะขอ ปีนบันไดตู้คอนเทนเนอร์หนีขึ้นไปข้างบน
“รุ่นสาม!”
เสียงบุญมีกับเสียงรองเท้าตำรวจก้องไปทั่วร่อง
ธวินกอดมือขวาไว้ที่อก พิงกำแพงเหล็ก นิ้วนางกับนิ้วก้อยเริ่มบวมหนาแล้ว
“บุญมี…แกมาช้านะ”
“คนที่หนีขึ้นข้างบนน่ะ เห็นอยู่ครับ แต่ตามไม่ทัน”
“ช่างเถอะ สามคนก็พอแล้ว”
บุญมีเก็บร่มสีกรมท่าที่ผ้าขาดมา ยัดใส่มือซ้ายของธวิน
พันตรีบุษบาสั่งใส่กุญแจมือสามคนที่ล้มอยู่ แล้วชะโงกดูมือธวิน
“ไปสองนิ้วเลยนะ บอกแล้วไงว่าอย่าวิ่งนำ รุ่นสาม”
“ไม่ได้วิ่ง เดินอยู่เฉย ๆ เขาโผล่ออกมาเอง”
*
เจ็ดโมงครึ่งเช้า ระหว่างทางกลับห้องเช่าสองห้องหลังตลาด บนเบาะข้างคนขับของปิกอัพโกโรโกโสของบุญมี มือถือก็ดังขึ้น
หน้าจอขึ้นว่า ‘อานา’
เดือนก่อน คืนที่ออกมาจากกำแพง เขานั่งเผชิญหน้ากับอานา เรเยส ที่ร้านริมแม่น้ำ เป็นมื้ออาหารครั้งที่สองของสองคน หลังจากนั้นเธอกลับมะนิลา และโทรหากันสามวันครั้ง
ธวินมองมือขวาที่บวม แล้วรับสายด้วยมือซ้าย
“ธวิน ตอนนี้คุยได้ไหม”
พูดเร็ว เป็นน้ำเสียงที่ทำให้เห็นภาพเธอเดินอยู่ในทางเดิน เปียถักแกว่งอยู่บนหลัง
“ได้ คุยได้ …พอดีเลย อยากได้ยินเสียงเธอ”
พูดจบ ธวินก็เบือนหน้าไปทางหน้าต่าง บุญมีที่นั่งอยู่ที่คนขับยิ้มเห็นฟันหน้ายื่น
“เรื่องนั้นไว้ฟังทีหลัง ตอนนี้เรื่องงาน …เสียงคุณแปลก ๆ ไปนะ ไปโดนอะไรมาใช่ไหม”
“นิ้วสองนิ้ว ไม่เท่าไหร่หรอก”
“ดิโยส โก! ออกจากกำแพงมาแค่เดือนเดียวเองนะ”
“ผมก็ไม่ได้อยากโดนตี …แล้วเรื่องงานคืออะไร”
เสียงอานาต่ำลงหนึ่งระดับ
“ชานเมืองมะนิลามีศูนย์กักกันของตม. มีผู้ชายญี่ปุ่นคนหนึ่งถูกกักอยู่ รอถูกส่งตัวกลับญี่ปุ่น สงสัยว่าใช้มือถือที่แอบเอาเข้าไป สั่งการปล้นในญี่ปุ่น”
“สั่งปล้นในญี่ปุ่นจากในมะนิลา?”
“ใช่ ในการสอบสวนเมื่อคืน ผู้ชายคนนั้นบอกว่า ตัวเองไม่ได้ทำคนเดียว มีหุ้นส่วน”
อานาหายใจเข้าครั้งหนึ่ง ณ ตรงนั้น
“บอกว่าหุ้นส่วนคือรุ่นสามของไทย”
รถหยุดที่ไฟแดง มีแต่เสียงที่ปัดน้ำฝนดังสองครั้ง สามครั้ง
“…หมายถึงผมเหรอ”
“ฉันไม่เชื่อ แต่ผู้ใหญ่เขียนชื่อคุณลงเอกสารแล้ว”
ธวินพยายามกำนิ้วที่บวม แต่กำไม่ได้
── จบบทที่ 2 ──
