บทที่ 1
ไม้ขอเกี่ยวแห่งแม่น้ำในสายฝน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
สายฝนฟาดลงบนผิวน้ำจนขาวโพลน
ห้าทุ่มคืนนั้น กลางแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟสีขาวสองดวงพุ่งเข้ามาประกบจากซ้ายและขวา เรือเร็วสองลำ เสียงเครื่องยนต์กลบเสียงฝนจนหมดสิ้น
“บุญมี อย่าเข้าไปชิด! เดี๋ยวโดนบีบตรงกลาง!”
ธวิน ศรีสวัสดิ์ คุกเข่าข้างเดียวอยู่บนกองกระสอบข้าวสาร ตะโกนออกไป สูทลินินสีเทาอ่อนดูดน้ำฝนจนเปียกชุ่ม เกาะแนบตัวหนักอึ้งและดำคล้ำ ถึงอย่างนั้นร่างกายของเขากลับเบาหวิว
บุญมี ไชยสิทธิ์ ผู้กุมหางเสืออยู่ท้ายเรือ ปล่อยให้ฝนสาดลงบนหัวล้าน แล้วตะโกนสวนกลับมา
“ผมไม่ได้เข้าไปชิดสักหน่อย! พวกนั้นต่างหากที่เบียดเข้ามา นายรุ่นสาม!”
“บอกให้เลิกเรียกว่ารุ่นสามไง! จะให้พูดอีกกี่รอบ!”
ตามช่องว่างระหว่างกระสอบข้าว มีเด็กหนุ่มสาวหมอบอยู่รวมห้าคน พวกเขาหนีออกมาจากกำแพงที่แม่สอด แล้วอาศัยรถบรรทุกข้าวของคนรู้จักเก่าแก่ลงใต้มา ที่ท่าเรือนนทบุรี ธวินย้ายพวกเขามาลงเรือข้าวลำนี้ อีกไม่ถึงชั่วโมงก็น่าจะถึงธนบุรี
เรือลำขวากวาดไฟไปมา ชายสามคน ในมือถือมีดพร้าและท่อเหล็ก เรือลำซ้ายก็มีอีกสามคน
〈หกคน ปะทะซึ่งหน้าพร้อมกันได้อย่างมากแค่สองคน ยิ่งเป็นบนเรือที่โคลงเคลงแบบนี้ด้วย〉
ธวินคว้าไม้ขอเกี่ยวที่วางอยู่ข้างเท้า มันเป็นไม้ไผ่ด้ามยาวราวสองเมตร ปลายติดตะขอเหล็ก ส่วนร่มสีกรมท่าด้ามพันหวายที่ซื้อใหม่หลังออกจากกำแพง เขาปล่อยให้พิงอยู่กับกระสอบข้าวเหมือนเดิม เพราะบนเรือมันสั้นเกินไป
เขาจับไม้ต่ำกว่ากึ่งกลางลงมานิดหนึ่ง เป็นท่าจับแบบคาลีที่เรียนมาจากราโมน บียานูเอวา พี่ชายของแม่ ที่สำนักของเขาเมื่อครั้งฤดูร้อนสมัยวัยรุ่น การเคลื่อนไหวของไม้พลองใช้กับของยาวได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องดัดแปลง
ชายจากเรือลำขวากระโดดข้ามกราบเรือเข้ามา
ธวินใช้ปลายไม้ฟาดข้อมือของมัน มีดพร้าหายลงไปในแม่น้ำที่มีฝนกระหน่ำ แล้วกลับท่า ใช้ปลายอีกด้านของไม้กระแทกเข้าที่ขมับ ชายคนนั้นทรุดลงบนกระสอบข้าว ก่อนจะกลิ้งตกจากกราบเรือลงน้ำไป
“คนที่หนึ่ง”
เขาเกี่ยวตะขอเข้ากับหัวเรือลำขวา แล้วออกแรงผลักสุดตัว หัวเรือเร็วลำนั้นถอยห่างออกไปเล็กน้อย
ตอนนั้นเอง เรือลำซ้ายก็พุ่งเข้ามาชน เรือข้าวเอียงวูบ เสียงกรีดร้องของเด็กๆ ดังขึ้น
ชายสองคนจากทางซ้ายปีนเข้ามาบนเรือ กราบเรือกว้างแค่ฝ่ามือเดียว ไม่มีที่ให้ฟาดไม้
ธวินทิ้งไม้ไป
ก่อนที่คนแรกจะทันยกท่อเหล็กขึ้น เขาก็พุ่งเข้าประชิดตัว ศอกขวาสั้นๆ แทงเข้าที่คาง ศอกของมวยเลิศฤทธิ์ไปได้ไม่ไกล แต่แลกมาด้วยความเร็ว หัวของชายคนนั้นสะบัด เข่าพับทรุด
คนที่สองอ้อมไปด้านหลัง
〈แย่แล้ว〉
ท่อเหล็กฟาดเข้าที่สะบักซ้าย ลมหายใจสะดุดค้าง ร่างของเขาเซไปทางนอกกราบเรือ น้ำสีดำโผล่มาอยู่ตรงหน้า
“นายรุ่นสาม!”
บุญมีหักหางเสือสุดแรง ท้องเรือข้าวที่หนักอึ้งชนเข้ากับข้างลำเรือเร็วทางซ้าย ชายที่ปีนขึ้นมาเซถลา
ธวินคว้ากราบเรือไว้ดึงตัวกลับ แล้วตวัดศอกซ้ายฟาดลงที่ต้นคอชายคนนั้นขณะลุกขึ้น มันซบหน้าลงกับกระสอบข้าว แล้วนิ่งไป
“โธ่เว้ย ไหล่ฉัน…”
เรือลำขวาเบียดเข้ามาอีก ที่เหลืออีกสองคนยืนถือมีดพร้าอยู่ในเงาของแสงไฟ
ธวินเก็บไม้ขอเกี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่ไหล่ซ้ายยังเจ็บ คราวนี้เขาไม่ฟาด แต่เกี่ยวตะขอเข้ากับเชือกที่หัวเรือลำขวา
“บุญมี หักหางเสือซ้ายสุด!”
“ซ้ายสุด!”
เรือข้าวหักเลี้ยวกะทันหัน หัวเรือเร็วที่ถูกเชือกผูกอยู่ถูกกระชากอย่างแรง เรือเร็วเหวี่ยงไปด้านข้าง พุ่งชนเข้ากับข้างลำของเรือลำซ้ายเต็มแรง เสียงเรซินแตกร้าวดังขึ้น พวกผู้ชายกระเด็นตกลงแม่น้ำ
ธวินปล่อยมือจากไม้ ตะขอยังเกี่ยวเชือกอยู่ ลอยตามเรือสองลำไปทางปลายน้ำที่มืดมิด
สองคนที่นอนแผ่อยู่บนกระสอบข้าว พอรู้ตัวก็กระโดดลงแม่น้ำเอง แล้วว่ายไปทางเรือที่แตกพัง
“ฮ่า แย่จริง ไม้ขอนั่นยืมเขามาด้วยสิ”
“เดี๋ยวผมเอาอันใหม่ไปคืนให้เองครับ”
“…ขอโทษทีนะ ช่วยได้เยอะเลย บุญมี”
เรือข้าวลอดใต้สะพานเตี้ยๆ เข้าสู่คลองเล็กของธนบุรี เรือเร็วไม่ได้ตามมา
*
คลองมืดสนิท เหลือแต่เสียงฝน
จากหลังกระสอบข้าว หญิงสาวคนหนึ่งโผล่หน้าออกมา เธอสวมเสื้อกันฝนสีเหลืองของผู้ชายตัวโคร่ง ใหญ่โคร่งเกินตัว
“พวกนั้นตามมาเพราะฉันค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง”
เป็นภาษาอังกฤษ มีสำเนียงเกาหลีติดอยู่
“ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น คนที่ตามมานั่นแหละที่ผิด… ชื่ออะไร”
“ยุน ดาฮีค่ะ มาจากโซล”
“ดาฮี กำแพงที่แม่สอดมันแย่มากไหม”
“อยู่ในกำแพงนั่นแค่สามวันเองค่ะ ก่อนหน้านั้นเดือนครึ่ง ฉันอยู่ในโกดังที่ท่าเรือกรุงเทพฯ”
ธวินชะงักมือ
“ท่าเรือ?”
“จากหน้าต่างเห็นเครนใหญ่ๆ ตอนกลางคืนก็ได้ยินเสียงหวูดเรือ ผนังโกดังทาสีขาวใหม่ แต่พอฝนตกสีก็ลอกออก เลยอ่านตัวอักษรข้างใต้ได้ค่ะ”
“เขียนว่าอะไร”
“S, R, I… ศรีสวัสดิ์”
เสียงฝนเหมือนห่างไกลออกไปในทันที
“ข้างในมีโต๊ะราวสี่สิบตัว โทรศัพท์ดังไม่ขาดสาย พวกเขาบังคับให้ฉันโทรหาคนแก่ชาวญี่ปุ่นกับชาวเกาหลี แกล้งทำเป็นตำรวจ ฉันพยายามโทรหาที่บ้านแต่ถูกจับได้ เลยถูกลงโทษ ส่งไปชายแดนค่ะ”
“…อย่างนั้นเอง เธอเก่งมากที่มาถึงที่นี่ได้”
ธวินหันไปทางท้ายเรือ
“บุญมี ได้ยินไหม”
“ได้ยินครับ โกดังหมายเลขสาม ที่มีประตูริมแม่น้ำใช่ไหม”
บุญมีหัวเราะเสียงดังท่ามกลางสายฝน
“ฟังนะครับ เพื่อนเก่าผมที่ทำงานอยู่ท่าเรือ สัปดาห์ก่อนเขาบอกว่า บริษัทใหม่นั่นไม่ได้เปลี่ยนเลขประตูเลย ยังเป็นเลขที่ผมเปลี่ยนไว้ครั้งสุดท้ายเป๊ะเลย”
“ไม่ใช่เรื่องขำนะเว้ย”
ทั้งที่พูดแบบนั้น มุมปากของธวินก็ยกขึ้นเล็กน้อย บนแก้มซ้ายเกิดลักยิ้มขึ้นหนึ่งจุด
*
หลังตลาดธนบุรี ในร้านปลาแห้ง มีห้องเช่าสองห้องอยู่ด้านใน
เที่ยงคืนครึ่ง พอเปิดประตูหลัง ก็พบหญิงร่างเล็กยืนอุ้มผ้าขนหนูหลายผืนอยู่ ผ้าคลุมศีรษะสีแดงลายดอกไม้ซีดจาง ตัวเตี้ยแท้ๆ แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ห้องก็ดูแคบลงนิดหนึ่ง ในสายตาของธวิน เธอเป็นเหมือนแม่อีกคนหนึ่ง ที่ไม่ว่าพูดอะไรก็ลงมือทำก่อนเสมอ
สิตี ราฮายู ผลักเด็กๆ เข้าไปในห้องด้านใน โยนผ้าขนหนูให้ จากนั้นมองไหล่ของธวินแล้วตาโต
“อาดู! เจ้าวิน ไหล่นั่นไปโดนอะไรมา”
“ไม่มีอะไรหรอก… เอ่อ ถูกตีมานิดหน่อย”
“นิดหน่อยแล้วหลังสูทจะขาดได้ยังไง มือด้วย เอามาให้ดูซิ”
ที่ฝ่ามือขวามีหนามไม้ไผ่ปักอยู่สามอัน สิตีหยิบเข็มจากถุงผ้าที่เอว ลนกับเปลวเทียน ข้อนิ้วอวบๆ ของเธอยังแข็งแรง มือคู่นี้เคยเล่นสีลัตตอนสาวๆ
“อย่าขยับนะ อายุสามสิบสามแล้ว ลืมวิธีจับไม้ไปได้ยังไง”
“ไม่ได้ลืม ไม้ไผ่มันแตกเป็นเสี้ยนเอง”
“แก้ตัวน่ะไว้พูดทีหลังเถอะ ตอนเอาหนามออกเสร็จ”
อันแรกหลุดออกมา ธวินหน้านิ่วคิ้วขมวด
เมื่อราวครึ่งปีก่อน ธวินลงจากตำแหน่งหัวหน้าตระกูล เขาสารภาพด้วยปากของตัวเองถึงบาปที่พ่อสั่งเผาหมู่บ้านชายแดนเมื่อเก้าปีก่อน แล้วยื่นสมุดบัญชีให้ตำรวจ จากความผิดฐานหลบหนี เขาติดคุกสี่เดือน เพิ่งออกมาเมื่อเดือนก่อน
เงินทองและคฤหาสน์ของตระกูลถูกศาลอายัดไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ระหว่างที่เขาอยู่ในคุก ท่าเรือคลองเตยก็ถูกประมูลไปเมื่อสองเดือนก่อน ตกเป็นของบริษัทชื่อ ‘สยามจัสมินชิปปิ้ง’ ที่เหลืออยู่ก็มีแค่ห้องสองห้องนี้ กับกฎสามข้อ ไม่เอาเปรียบคนอ่อนแอ ไม่ขายพวกพ้อง รักษาเวลานัดหมาย
ที่ประตูห้องด้านใน มาริเซล ศรีสวัสดิ์ ผู้เป็นแม่ ยืนอยู่ ถือพัดผูกริบบิ้นสีดำสองเส้นหุบไว้ตรงหน้าอก
“…แม่ ยังไม่นอนเหรอครับ”
“เรื่องท่าเรือ แม่ได้ยินจากบุญมีที่คอยผูกเรืออยู่ด้านหลังแล้วค่ะ ท่าเรือนั้นศาลเป็นคนขาย ไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว”
“ผมรู้ ผมรู้ครับ แม่”
หนามอันที่สองหลุดออกมา สิตีพูดโดยจ้องปลายเข็มอยู่
“คุณผู้หญิงน่ะนะ ตลอดสี่เดือนที่เจ้าอยู่ในคุก ทุกเช้าจะจัดถ้วยชามของเจ้าไว้เสมอเลย สี่เดือน ไม่ขาดสักวัน”
ธวินมองแม่ ท่านเอาพัดบังหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วเบนสายตาไปทางอื่น
“…น่ารำคาญจริง สิตี เรื่องแบบนี้ไม่ต้องพูดก็ได้”
“ถ้าไม่พูด เจ้าก็ไม่รู้ตัวหรอก”
อันที่สามหลุดออกมา สิตีเก็บเข็ม แล้วตีฝ่ามือของธวินดังเผียะหนึ่งที
ธวินหันกลับไปทางแม่
“แม่ครับ พวกที่เอาเปรียบคนอ่อนแอ อยู่ใต้ชื่อของบ้านเรา ผมนิ่งเฉยอยู่ไม่ได้”
“นั่นไม่ใช่ชื่อบ้านเราอีกแล้วค่ะ”
“บนผนังยังเหลืออยู่ ใต้สีที่ทาทับ”
แม่เงียบไปนาน แล้วจึงลดพัดลงเพียงเล็กน้อย
“ถ้าจะไป อย่าไปคนเดียว แม่ขอแค่นั้นค่ะ”
*
เลยตีหนึ่งไปเล็กน้อย โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสั่นขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก ธวินออกไปนอกประตู ยืนใต้สังกะสีกันฝนแล้วแนบเครื่องกับหู
เสียงนั้นเรียบแบน ไม่สูงไม่ต่ำ เป็นเสียงที่ผ่านเครื่องมือ
“หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี”
นิ้วของธวินชะงัก
คำพูดนั้น เขาเป็นคนสอนเอง ในกองทหาร สอนเฉพาะลูกศิษย์
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ อาจารย์ คืนนี้บนเรือ คุณหายใจออกได้ถูกต้องดีทีเดียว”
“…เป็นใคร”
เขากำเครื่องรางตลับทองที่ห้อยคออยู่โดยไม่รู้ตัว
〈ที่เรียกว่าอาจารย์ มีแต่ลูกศิษย์ ลูกศิษย์คนเก่งที่สุด โสรยุทธ ก็รอการพิพากษาอยู่ในเรือนจำ ไม่มีทางมีโทรศัพท์ได้〉
“โสรยุทธใช่ไหม ตอบมาสิ”
“เด็กคนนั้นเป็นสินค้าของทางเรา จะโทรไปใหม่นะครับ”
สายถูกตัดไป
เหลือเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบสังกะสี ผ่านช่องประตู มองเห็นเสื้อกันฝนสีเหลืองที่นอนหลับอยู่ในห้องด้านใน
ธวินยืนกำโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่
── จบบทที่ 1 ──
