บทที่ 4
คำสัญญาเจ็ดวัน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
หกโมงเช้า คาเฟ่ตรงหัวมุมอพาร์ตเมนต์ยกประตูม้วนขึ้นมาแค่ครึ่งเดียว
จัสติน คอสต์ นั่งลงที่โต๊ะในสุดริมผนัง เป็นที่นั่งที่มองเห็นทั้งประตูและหน้าต่าง เมื่อคืนเธอไม่ได้นอน ไม่ได้นั่งบนเตียง แต่นั่งอยู่บนเก้าอี้รอเช้ามาถึง กระดาษห่อที่วางอยู่บนหมอนพับสี่ทบเก็บไว้ในกระเป๋าแล้ว
กาเฟโอแลถูกยกมาเสิร์ฟ ขณะที่เธอมองไอควันลอยขึ้น กระดิ่งที่ประตูก็ดังขึ้น
พอเห็นผู้ชายที่เดินเข้ามา จัสตินก็กลั้นหายใจ
อกหนาเหมือนถังไม้ เสื้อฟุตบอลลายขวางสีขาวสลับฟ้าอ่อน ราวกับกลางวันของทางใต้หลุดเข้ามาอยู่แค่จุดเดียวในเช้าสีเทาของปารีส ความคิดถึงกับความหนาวสะท้านไต่ขึ้นมาตามแผ่นหลังพร้อมกัน
ยานิส เบลกาแซม คนขับรถประจำตระกูล ผู้ชายที่คอยจับพวงมาลัยอยู่ที่ท่าเรือเสมอ
ยานิสเดินตรงมา ดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก
“เฮ้ย เพื่อนยาก! สามปีไม่เจอกันแล้วนะ ทำหน้าอย่างกับไปงานศพมาได้ไงวะ!”
เสียงดัง เจ้าของร้านหันมามอง
“เบาเสียงหน่อย ยานิส”
“เฮอะ พูดจาเป็นสาวปารีสไปเลยนะ ขำจริง”
ยานิสโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ พวงกุญแจรูปสมอเรือเล็กๆ ที่เหมือนของเล่นกระทบกันดังกริ๊ง เป็นกุญแจดอกเดิมเหมือนเมื่อก่อน
“เมื่อคืนคนที่เข้าห้องฉัน คือคุณใช่ไหม”
“แค่เข้าไปเฉยๆ ไม่ได้แตะอะไรเลยสักอย่าง นี่ กินปานิสสิ ของร้านยายเอง เย็นแล้วนะ”
เขาควักห่อกระดาษออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มีรอยน้ำมันซึมจนโปร่งแสง เป็นกระดาษแบบเดียวกับที่วางอยู่บนหมอน
“เปิดกุญแจยังไง”
“ก็เธอเคยสอนไว้เองไม่ใช่เหรอ เข็มหมุดอันเดียว กับความอดทนอีกนิดหน่อย”
“ที่อยู่ล่ะ”
“เขียนอยู่ในกระดาษที่เจ้านายส่งมา ใครสืบมาไม่รู้ ไม่อยากรู้ด้วย”
ยานิสเลิกหัวเราะ ดวงตาสีน้ำตาลโตใต้ขนตายาวทอดลงไปที่ก้นถ้วย
“ตระกูลกำลังตามหาเธออยู่ ไม่สิ ไม่ใช่ ที่ตามหาคือสมุดโน้ตที่เธอถืออยู่ต่างหาก”
มือซ้ายของจัสตินแตะกระเป๋าที่วางอยู่บนตัก ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความแข็งของห่อผ้า
“สมุดโน้ต เหรอ”
“ใช่ เจ้านายพูดแค่นั้นแหละ ไปเอาสมุดโน้ตมา จัสตินถืออยู่ ข้างในเป็นอะไรฉันไม่รู้หรอก”
“ทำไมถึงเพิ่งมาตอนนี้”
“อันนั้นก็ไม่รู้ ฉันเป็นแค่คนขับรถนะ เพื่อนยาก เขาบอกแค่ว่าให้หักพวงมาลัยไปทางไหน”
ยานิสเอานิ้วเล่นกับสร้อยทองเส้นเล็กที่คอ เครื่องประดับรูปมือเล็กๆ เป็นประกายอยู่ระหว่างนิ้ว
“เจ็ดวัน คืนวันที่เจ็ดฉันต้องโทรไปรายงานเจ้านาย ก่อนหน้านั้นเอาสมุดมาให้ฉัน แล้วฉันจะรายงานเรื่องเธอว่า ‘หาไม่เจอ’ ให้”
“ถ้าไม่ให้ล่ะ”
“คนที่มาจะไม่ใช่ฉัน แล้วพวกนั้นไม่วางปานิสทิ้งไว้ให้หรอกนะ”
ยานิสหัวเราะเสียงดัง แต่ตาไม่ได้หัวเราะด้วย ใต้หนวดสีดำที่ตัดแต่งสั้น มีแค่มุมปากที่ยกขึ้น
“…คุณไม่เดือดร้อนเหรอ ถ้าเป็นแบบนี้”
“เดือดร้อนสิวะ ก็เลยบอกไงว่าเธอส่งมาดีๆ ก็จบแล้ว ไม่ได้ล้อเล่นนะ ขอร้องล่ะ เพื่อนยาก”
ยานิสวางเหรียญทอนไว้บนโต๊ะ หยิบกุญแจสมอเรือแล้วลุกขึ้น
“กาเฟโอแลนี่ฉันเลี้ยงเอง ปารีสนี่แพงชะมัด”
กระดิ่งที่ประตูดังอีกครั้ง แผ่นหลังสีขาวสลับฟ้าหายไปในถนนยามเช้า
จัสตินหยิบปานิสในห่อเข้าปากชิ้นหนึ่ง มันเย็นชืดแล้ว แต่ก็ยังมีรสของรุ่งอรุณที่ท่าเรือ
*
เจ็ดโมงครึ่ง ปอล เลอซูเออร์ โทรมา
“ซวยแล้วว่ะ ลีซ เรือรอบบ่ายวันนี้โดนแย่งไปแล้ว”
งานถ่ายกระเป๋าคอลเลกชันใหม่ของเมซงบนเรือสำราญเก่าในแม่น้ำแซน ตั้งแต่บ่ายสองถึงห้าโมง แต่บริษัทผลิตอีกเจ้าหนึ่งแทรกเข้ามาจองเรือลำนั้นไปเสียก่อน
เก้าโมง ที่ริมฝั่งแซน มีเรือเก่าตัวสีขาวจอดผูกอยู่ บนดาดฟ้ามีชายชราสวมเสื้อสเวตเตอร์สีกรมท่ากับหมวกเปื้อนน้ำมันยืนกอดอกอยู่ เจ้าของเรือ
“ได้ยินว่าทางนั้นเสนอเงินให้เขาสองเท่าของเรา งบเราสู้ไม่ไหวหรอก แย่จริง”
ปอลบ่นเบาๆ จัสตินไม่ตอบ เอาแต่มองเจ้าของเรือ ชายคนนั้นก้มดูโทรศัพท์ในมือนาทีละสองหน เป็นมือของคนที่รอข่าวที่ยังไม่มาถึง
จัสตินไม่เริ่มด้วยเรื่องราคา ที่ท่าเรือ คนที่พูดเรื่องเงินก่อนคือคนแพ้ ต้องหาให้เจอก่อนว่าอีกฝ่ายกำลังลำบากใจเรื่องอะไร
“สวัสดีค่ะ เชือกที่ผูกเรือ ใกล้จะขาดแล้วนะคะ”
“…สายตาดีนี่ คุณหนู”
“ได้รับเงินมัดจำแล้วหรือยังคะ จากบริษัทที่เสนอสองเท่านั้น”
“เห็นว่าพรุ่งนี้เช้าจะโอนมา”
“ที่ท่าเรือ เงินของพรุ่งนี้ก็เหมือนน้ำขึ้นน้ำลงค่ะ จนกว่าจะมาถึง ก็ไม่รู้ว่าจะมาหรือเปล่า”
เจ้าของเรือเบิกตาโตใต้หมวก แล้วก็หลุดหัวเราะสั้นๆ ออกมา
จัสตินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า เป็นสำเนาใบอนุญาตถ่ายทำของเมือง
“ใบอนุญาตใช้ริมฝั่ง ออกในนามเมซง แวร์มง ตั้งแต่สองโมงถึงห้าโมงเย็นวันนี้ ถ้าบริษัทนั้นมาถ่ายที่นี่วันนี้ ค่าปรับจะตกอยู่กับเจ้าของเรือค่ะ”
“…ว่าไงนะ”
“ไม่ใช่การขู่ค่ะ เป็นสิ่งที่เขียนอยู่ในกระดาษ ดังนั้นให้ทางนั้นเลื่อนไปพรุ่งนี้เช้าก็ได้ พรุ่งนี้พวกเขาขอใบอนุญาตในนามตัวเองได้ คุณก็จะได้เงินสองวันเลยค่ะ”
“แล้วพวกเธอจะจ่ายเท่าไหร่”
“ราคาเดิมตามที่ตกลงกันครั้งแรกค่ะ แต่เป็นเงินสด จ่ายตรงนี้เดี๋ยวนี้ คนมาแค่แปดคน ให้ใส่รองเท้าพื้นนิ่ม ไม่ใช้เครื่องพ่นควัน และลงจากเรือตอนห้าโมงตรง”
ปอลเอาข้อศอกสะกิดข้างตัว
“เฮ้ย เงินสดเดี๋ยวนี้เนี่ย นั่นมันเงินทีมงานของสัปดาห์นี้นะ”
“หัวหน้าคะ เงินสัปดาห์นี้ซื้อเรือของวันนี้ได้ ถือว่าถูกค่ะ”
“…ซวยจริง”
ปอลควักซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าหน้าอกของชุดหมี เจ้าของเรือนับดูข้างใน แล้วพยักหน้าช้าๆ จากนั้นก็ยื่นมือใหญ่ออกมา
ไม่ต้องเซ็นกระดาษ แค่กำมือกันแน่นๆ แล้วก็จบ เหมือนการค้าขายที่ท่าเรือไม่มีผิด
“เธอมาจากท่าเรือไหน”
“ปารีสค่ะ”
จัสตินตอบด้วยสำเนียงปารีสที่ไพเราะ
“หึ คนที่มองเชือกเป็นอย่างแรก ส่วนมากเป็นคนท่าเรือนะ”
“เป็นเด็กฝึกค่ะ วันนี้เป็นวันที่สาม”
เจ้าของเรือยักไหล่ แล้วเริ่มม้วนเชือกที่เปื่อยขาดเก็บ
ขณะเดินขึ้นบันไดริมฝั่ง ปอลเอามือกดผ้าบันดานะบนหัว
“ตกลงเมื่อวานเธอทำอะไรมาวะ จริงๆ น่ะ”
“…ทำความสะอาดค่ะ”
“พูดได้แต่คำนั้นแหละ เธอเนี่ย”
*
เที่ยงตรง โรงอาหารพนักงานของเมซงอัดแน่นไปด้วยเสียงจานชามกับส้อม
จัสตินถือถาดยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้าสามวินาที คนเกือบร้อยคนกำลังกินข้าวพลางหัวเราะ จะนั่งตรงไหนก็คงมีคนเข้ามาคุยด้วย แผ่นหลังของเธอเย็นเยียบยิ่งกว่าตอนถูกผู้ชายสิบคนล้อมในโกดังที่ท่าเรือเสียอีก
“มานี่ ลีซ อย่ายืนเซ่ออยู่”
เธอนั่งลงตรงข้ามปอล บนจานมีไก่ตุ๋นกับขนมปัง
“ว่าแต่ลีซ ชอบกินอะไรที่สุด”
“ปา…”
เกือบพูดว่าปานิสออกไปแล้ว เหงื่อซึมที่ต้นคอของจัสติน
“…ขนมปังค่ะ”
“ขนมปังเหรอ คนฝรั่งเศสชอบขนมปังกันทุกคนแหละ นั่นไม่ใช่คำตอบเลย”
“ขอโทษค่ะ”
“ตอนคุยกับเจ้าของเรือเมื่อกี้ปากคล่องปร๋อเลยนะ หัวเธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย”
“เรื่องงานมีรูปแบบตายตัวค่ะ แต่เรื่องคุยเล่นไม่มีรูปแบบ”
“คุยเล่นมันไม่ต้องมีรูปแบบหรอก บ่นไปว่ากาแฟอยู่ไหนก็พอ”
เสียงติ๊งดังขึ้นจากโทรศัพท์ของจัสติน บนหน้าจอมีข้อความสั้นๆ จากมาน็อง เชอวาลิเยร์ ซ็องดร็อง ยี่สิบเจ็ดชุด ไม่มีรอยหลุดลุ่ย ตารางลำดับของเธอ ใช้ได้เลยทีเดียว เขียนไว้อย่างนั้น
ปอลโน้มคอเข้ามามองหน้าจอ
“เฮ้ย มาน็องเหรอ คนนั้นชมแผนงานของคนอื่นนี่เพิ่งเคยเห็นเลยนะ แล้วทำไมหน้าแดงวะ เธอเนี่ย”
“ไม่ได้แดงค่ะ”
“แดงสิ แดงกว่าไก่ตุ๋นอีก”
จัสตินยัดขนมปังเข้าปาก ข้อความตอบเขียนสามหนลบสามหน สุดท้ายส่งไปแค่ว่า “ไม่มีปัญหาค่ะ” ที่ก้นกระเป๋า ห่อกระดาษใส่เข็มหมุดสัมผัสกับปลายนิ้ว
*
ห้าโมงเย็นตรง งานถ่ายทำเสร็จสิ้น เจ้าของเรือกำลังเช็ดรอยรองเท้าของคนแปดคนออกจากดาดฟ้าตั้งแต่ห้าโมงหนึ่งนาที
สี่ทุ่ม ชั้นหกของอพาร์ตเมนต์
ประตูล็อกอยู่ จัสตินเข้าห้อง แล้วเอาเก้าอี้ยันประตูจากด้านในอีกชั้นหนึ่ง
เธอวางของในกระเป๋าลงบนโต๊ะ เทปกาว กล่องเข็มกลัดซ่อนปลาย ที่แปะหนังของแม่ซึ่งเป็นของที่ระลึก สำเนาใบอนุญาตถ่ายทำของเมือง กระดาษห่อปานิสที่พับสี่ทบ และสมุดโน้ตเก่าที่ห่อด้วยผ้า
เธอไม่แก้ห่อ พอถือไว้ด้วยสองมือ น้ำหนักของสามปีก่อนก็วางลงบนฝ่ามือเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน
สมุดโน้ตที่จัสตินถืออยู่ มีแค่เล่มนี้เล่มเดียว
สามปีก่อน ห้องเล็กๆ เหนือท่าเรือมาร์เซย์ กลางดึกถูกเรียกด้วยโทรศัพท์ แล้วถูกสั่งว่า ให้ทำห้องของผู้หญิงคนหนึ่งให้ว่างเปล่า เช้าวันรุ่งขึ้น จัสตินทำตามที่สั่ง ใส่ถุงทั้งเสื้อผ้า ถ้วยชาม เศษกระดาษ ทุกอย่าง เธอไม่ถามว่าเป็นห้องของใคร การไม่ถามคือกฎของคนเก็บกวาด
มีเพียงสมุดโน้ตเล่มนี้เล่มเดียว ที่อยู่ลึกสุดในลิ้นชัก เธอไม่ได้ใส่ลงไปในถุง ทำไมถึงทำอย่างนั้น ตัวเองก็อธิบายไม่ถูก มือมันหยิบใส่กระเป๋าไปเองเสียอย่างนั้น
คนที่สั่งให้เก็บกวาดห้องนั้นคือตระกูล และตอนนี้ตระกูลก็กำลังตามหาสมุดโน้ต
จัสตินวางมือลงบนห่อผ้า
สิ่งที่ตระกูลต้องการ คือสมุดโน้ตเล่มนี้ ที่เธอเอาออกมาจากห้องเมื่อสามปีก่อน
ภายในคืนที่เจ็ดนับจากนี้ จะส่งให้ยานิสหรือไม่ส่ง
นอกหน้าต่าง เสียงไซเรนจากที่ไกลๆ ดังขึ้นครั้งเดียวแล้วก็เงียบหายไป
── จบบทที่ 4 ──
