บทที่ 5
ชุดสำหรับเย็บลองตัว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
หกโมงเช้า ในสตูดิโอถ่ายภาพทางใต้ของปารีส มีเสียงโลหะล้มดังสนั่น
“สีขาวมันตายหมดแล้ว! ฉากผนังแบบนี้จะให้ถ่ายได้ยังไง!”
ช่างภาพอาร์ม็อง ตูร์นีเย กำลังเหวี่ยงร่มสะท้อนแสงลงกับพื้น เขาอายุเกินห้าสิบ เดินเท้าเปล่าวนไปทั่วสตูดิโอ ภาพโฆษณาฤดูหนาวของเมซง แวร์มง ถ้าไม่ใช่เขาก็ไม่ถ่าย ดูเหมือนวิกตอร์จะตัดสินใจไว้อย่างนั้น
กำหนดถ่ายคือสิบชั่วโมง คนทั้งสี่สิบ ทั้งช่างไฟ ทีมแต่งตัว และนางแบบ ยืนแข็งเป็นหินกันหมด
“โธ่เอ๊ย เพิ่งเริ่มได้ห้านาทีเองนะ” ปอลบ่น
เขาเกาหัวทับผ้าบันดานาสีแดง
จัสตินมองผนัง ผนังพื้นหลังสีขาวเริ่มเหลืองเล็กน้อยเพราะความร้อนจากไฟ 〈ที่ตายไม่ใช่ผนัง แค่ทามาได้สักพักแล้วเท่านั้น〉
“คุณตูร์นีเย ดิฉันจะให้ทาผนังใหม่ค่ะ กว่าจะแห้งก็สองชั่วโมง”
“สองชั่วโมงเนี่ยนะ จะให้รอ”
“ไม่รอค่ะ ระหว่างนั้นขอให้คุณถ่ายกระเป๋ากับรองเท้าที่มุมฝั่งตรงข้าม ฐานวางประกอบเสร็จได้ทันที”
อาร์ม็องใช้นิ้วเท้าเปล่าเคาะพื้น แล้วก็แค่นเสียงทางจมูก
“…เริ่มจากรองเท้า แสงฉันเป็นคนกำหนด”
“ค่ะ ไม่มีปัญหา”
ปอลกระซิบถามจากข้าง ๆ
“แก รู้ไปถึงเบอร์โทรร้านสีเลยเรอะ”
“ในโกดังมีสีขาวทั้งหมดสิบกระป๋องค่ะ ตอนมาถึงดิฉันนับไว้แล้ว”
“…โธ่เอ๊ย อย่าไปนับอะไรแบบนั้นสิวะ”
*
บ่ายสี่โมง การถ่ายผ่านมาสิบชั่วโมงแล้ว ตามกำหนดนี่เป็นเวลาที่ควรเก็บของกันได้แล้ว
แต่ภาพที่ถ่ายได้ยังไม่ถึงครึ่ง
“แสงเทียมมันโกหก ภาพสุดท้ายจะถ่ายด้วยแสงเช้าจากช่องหลังคา พรุ่งนี้ตอนรุ่งสาง”
พออาร์ม็องพูดจบ บรรยากาศในสตูดิโอก็จมวูบลงพร้อมกัน สาวทีมแต่งตัวคนหนึ่งพิงผนังแล้วหลับตา พวกช่างไฟหันมามองหน้ากัน
จัสตินดูนาฬิกา รุ่งสางของพรุ่งนี้น่าจะราวเจ็ดโมงครึ่ง หลังจากนั้นถ้าจะถ่ายจนช่างภาพพอใจ ก็คงเลิกกันตอนเที่ยง
〈กะเฝ้ายามที่ยาวนาน〉
ที่ท่าเรือ พวกผู้ชายที่รอรับสินค้ากลางคืนจะผลัดกันนอน เพราะถ้าตื่นอยู่พร้อมกันหมด ก็จะล้มพร้อมกันหมดเหมือนกัน
“หัวหน้าคะ ขอแบ่งคนทั้งสี่สิบเป็นสองกลุ่มค่ะ”
“แบ่งแล้วทำไงต่อ”
“ระหว่างที่กลุ่มหนึ่งทำงาน อีกกลุ่มไปนอนในห้องเครื่องแต่งกายสี่ชั่วโมง ปูผ้าห่มไว้ใต้ชั้นวางของ แล้วสลับกันทุกสี่ชั่วโมงค่ะ”
“พูดอย่างกับลูกเรือ”
“ต้องมีอาหารด้วยค่ะ เป็นของร้อน ๆ ตอนสามทุ่มกับตอนตีสาม”
ปอลดึงผ้าบันดานาออก ขยำจนยับยู่ยี่ แล้วพยักหน้า
จัสตินโทรหาคาโรลีน
“แล้วนั่นกี่นาที ว่าจะเลื่อนไปน่ะ เลื่อนไปกี่ชั่วโมงกันแน่ เธอ”
“นานสุดยี่สิบชั่วโมงค่ะ อาหารสี่สิบที่สองมื้อ ส่วนเอกสารค่าตอบแทนสำหรับช่วงที่เกินมา ดิฉันจะส่งให้ตอนเที่ยงพรุ่งนี้”
“ยี่สิบชั่วโมง! ถามเผื่อไว้นะ เธอพูดจริงใช่ไหม”
“จริงค่ะ ช่างภาพบอกว่าจะถ่ายด้วยแสงเช้าเท่านั้น”
จากปลายสายมีเสียงกัดแท่งชะเอมดังมา
“…เรื่องอาหารฉันจะอนุมัติให้ เอกสารก็ใส่กล่องของฉันไว้ เผื่อไว้นะ เผื่อไว้”
สายตัดไป จัสตินไม่เข้ากลุ่มไหนเลย เธอสลับมองระหว่างนาฬิกากับหน้าคน
“แกจะนอนตอนไหนวะ” ปอลถาม
“ชินแล้วค่ะ”
“ชินกับอะไร”
ปอลไม่รอคำตอบ แบกผ้าห่มหายเข้าไปในห้องเครื่องแต่งกาย
*
ตีสาม หลังแจกซุปมื้อเช้าเสร็จ ก็มีเสียงร้องดังขึ้น
มันคือชุดจากยุคทศวรรษ 1950 ที่จะใส่ถ่ายภาพสุดท้าย เป็นชุดอายุกว่าเจ็ดสิบปีที่เพิ่งหยิบออกมาจากห้องเก็บของเมซง พอนางแบบร่างบางสวมแขนเข้าไปเท่านั้น ตะเข็บเก่าข้างลำตัวก็ฉีกขาดออกเสียงดัง
คนในทีมแต่งตัวหน้าซีดเผือด
“ทะ ทำยังไงดี นี่เป็นสมบัติของเมซงนะคะ ช่างเย็บธรรมดาแตะต้องไม่ได้”
“ดิฉันรู้จักคนที่แตะได้ค่ะ”
จัสตินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอยังมีข้อความสั้น ๆ ที่ส่งมาเมื่อเที่ยงวันก่อนเมื่อวาน ว่าชุดของซ็องแดร็งยี่สิบเจ็ดชุด ไม่มีรอยลุ่ย เธอโทรหาผู้ส่งข้อความนั้น
เสียงสายดังหกครั้ง
“…เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่มีคนโทรมาตอนตีสาม”
“ขอโทษค่ะ ชุดเก่าฉีกขาด เป็นชุดจากยุค 1950 ดิฉันอยากให้ซ่อมเสร็จก่อนเจ็ดโมงครึ่งค่ะ”
“อุ๊ย ก็บอกมาก่อนสิจ๊ะ ชุดของซ็องแดร็งสี่สิบชุด เพิ่งส่งครบเมื่อแปดโมงเช้าวานนี้เอง นึกว่าคืนนี้จะได้นอนเสียที”
สี่สิบนาทีต่อมา ประตูสตูดิโอก็เปิดออก เปียสีเทาเงินยุ่งอยู่เล็กน้อย ลูกไม้ที่ปลายผมแทบจะหลุดลุ่ย มาน็อง ไม่แยแสกับผมที่ชี้ฟู เอาแว่นขยายที่ห้อยคอมาแนบตา แล้วชะโงกดูตะเข็บที่ฉีก
“คนสมัยก่อนเขาเย็บให้แนบเข้ากับตัวพอดีเป๊ะ ตัวเด็กคนนี้รูปร่างไม่เหมือนกันนะ”
“เย็บได้เลยไหมคะ”
“ไม่เย็บจ้ะ ต้องเย็บลองตัวก่อน”
มาน็องร้อยด้ายสีขาวเส้นหนาเข้าเข็ม แล้วเย็บตรึงรอบรอยฉีกด้วยฝีเข็มห่าง ๆ เธอให้นางแบบใส่ แล้วให้ถอด รื้อออก แล้วเย็บตรึงใหม่
“ไม่มีเวลาแล้วนะคะ ทำไมไม่เย็บให้เสร็จทีเดียวเลยคะ”
มาน็องพูดโดยที่มือไม่หยุด
“การเย็บลองตัวไม่ใช่ของจริงหรอกจ้ะ เป็นชุดไว้หาจุดที่ไม่พอดี”
“หาจุดที่ไม่พอดี”
“ใช่จ้ะ ถ้าเย็บจริงทั้งที่ยังไม่พอดี คนใส่ก็จะอึดอัดไปตลอด ถ้าเป็นการเย็บลองตัว ก็ยังแก้ได้”
จัสตินเงียบไป ป้ายชื่อที่หน้าอกรู้สึกหนักผิดปกติ
*
ตีห้าครึ่ง การเย็บลองตัวลงตัวแล้ว จึงเริ่มเย็บจริง
เหนือตะเข็บข้างลำตัวมีแถบแข็งสำหรับรัดเอวพาดผ่านอยู่ ข้างในมีไส้หนาใส่ไว้ เข็มของมาน็องหยุดชะงักตรงนั้น แม้ใช้ปลอกนิ้วเงินดัน ปลายเข็มก็เข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว
“ให้ตายสิ คนสมัยก่อนนิ้วเป็นเหล็กหรือไงนะ”
จัสตินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบที่รองมือหนังที่เป็นของที่ระลึกจากแม่ออกมา เป็นแถบหนังเก่า ๆ ที่ใช้พันฝ่ามือ ตรงโคนนิ้วหัวแม่มือมีแผ่นโลหะกลมที่สึกกร่อนฝังอยู่
“ขอยืมหน่อยค่ะ”
เธอพันมันไว้ที่ฝ่ามือขวา เอาหัวเข็มวางบนแผ่นโลหะ แล้วดันด้วยทั้งฝ่ามือ เข็มทะลุไส้หนานั้นไปอย่างง่ายดาย
เธอเย็บทีละฝีเข็ม พาดด้ายเฉียง ดึงให้แน่น ความกว้างเท่ากัน มุมเท่ากัน มือของจัสตินเคลื่อนไปก่อนที่จะคิดเสียอีก
มาน็องเอาแว่นขยายแนบตา ส่องดูตะเข็บ
“…นี่มันวิธีเย็บใบเรือนี่นา”
“ค่ะ แม่ของดิฉันเคยเย็บใบเรือ ที่โรงงานในท่าเรือ”
“ตะเข็บที่ทนลม ดึงสักแค่ไหนก็ไม่หลวม”
“แม่ก็พูดอย่างนั้นค่ะ ว่าใบเรือถ้าหลวมก็จบเห่”
“ฉันจะไม่ถามหรอกนะ ว่าท่าเรือที่ไหน”
มาน็องพูดโดยไม่ยิ้ม จากนั้นก็ยื่นนิ้วไปที่แถบหนังที่พันมือขวาของจัสติน แล้วรัดตัวล็อกที่หลวมอยู่ให้แน่นขึ้นอย่างเงียบ ๆ นิ้วของมาน็องหยุดอยู่ก่อนถึงนาฬิกาที่ข้อมือนิดเดียว
จัสตินกลั้นหายใจ
“มือดีนะ เป็นมือที่ทำงานมาจริง ๆ”
“…ไม่มีปัญหาค่ะ”
“ฉันชมจ้ะ ไม่ได้พูดเรื่องปัญหาเสียหน่อย”
ที่มุมปากซ้ายของมาน็องมีลักยิ้มเกิดขึ้น จัสตินมองแต่ปลายเข็ม หูร้อนผ่าว
*
เจ็ดโมงครึ่ง แสงขาวทอดเฉียงลงมาจากช่องหลังคา
นางแบบในชุดที่ซ่อมเสร็จแล้วยืนอยู่ในแสง อาร์ม็องนอนราบลงกับพื้นทั้งเท้าเปล่า แล้วยกกล้องขึ้นเล็ง
“นี่แหละ นี่เลย ทุกคนห้ามหายใจ” อาร์ม็องพึมพำ
เสียงชัตเตอร์ดังต่อเนื่องอยู่ในสตูดิโอที่เงียบสงบ ตะเข็บข้างลำตัวดูไม่ออกเลยว่าตรงไหนเคยฉีก
มาน็องเก็บเครื่องมือ แล้วเอาเปียกลับมาพาดไว้ด้านหน้าไหล่
“ฉันจะกลับห้องเย็บผ้านะ อยากดูชุดสำหรับถ่ายวันจันทร์อีกรอบ”
“ขอบคุณที่มานะคะ”
“คำว่า ‘คราวหน้า’ เรื่องกาแฟน่ะ ยังใช้ได้อยู่นะ อย่าลืมล่ะ”
พูดเท่านั้นมาน็องก็ออกไป วันนี้ก็ยังไม่เรียกจัสตินด้วยชื่อเหมือนเดิม
*
อาร์ม็องถูกใจแสงเช้า จึงถ่ายต่อไปเรื่อย ๆ พอเที่ยงตรง ช่างภาพก็ลดกล้องลง
“จบแล้ว ทุกคน ไม่เลวเลย” ช่างภาพพูด
นับตั้งแต่เริ่มมา ผ่านไปสามสิบชั่วโมงแล้ว
ปอลตบไหล่จัสตินด้วยดวงตาแดงก่ำ
“สามสิบชั่วโมงนะเว้ย ไม่มีใครล้มสักคน มันเรื่องอะไรกันวะ”
“เป็นเรื่องของการวางแผนงานค่ะ”
“แกไม่ได้นอนสักครั้งเดียวเลยนะ”
“ค่ะ แต่ไม่มีปัญหา”
“มีแต่ปัญหาเว้ย กลับไปเดี๋ยวนี้ กลับไปนอนซะ คำสั่ง”
*
บ่ายโมง ชั้นหกของอพาร์ตเมนต์
ประตูล็อกอยู่ เธอเข้าไปข้างใน แล้วเอาเก้าอี้ค้ำประตูจากด้านใน แสงกลางวันที่ลอดช่องว่างระหว่างม่านลากเส้นหนึ่งเส้นพาดบนโต๊ะ
เธอควรจะนอน ร่างกายหนักอึ้งเหมือนตะกั่ว ถึงอย่างนั้น จัสตินก็ยังนั่งลงตรงหน้าโต๊ะ
อีกห้าวันจะถึงกำหนดของยานิส
จะส่งมอบหรือไม่ส่งมอบ ถ้าจะตัดสินใจ เธอก็ต้องรู้ก่อนว่าตัวเองแบกอะไรอยู่ การขนของโดยไม่รู้ว่าข้างในคืออะไรเป็นงานของคนเก็บกวาด ไม่ใช่งานของเธอในตอนนี้
เธอหยิบห่อผ้าออกมาจากกระเป๋า
ปมเชือกเป็นปมที่เธอผูกเองเมื่อสามปีก่อน ดึงทีเดียวก็หลุด เธอเอานิ้วเกี่ยว ลังเลอยู่เล็กน้อย แล้วก็ดึง
ผ้าตกลง
มันเป็นสมุดเล่มเล็ก ปกหุ้มผ้าสีน้ำเงินเข้ม มุมสึกกร่อน และมีขนผ้าสีขาวชี้ฟูเป็นบางจุด
เธอเปิดออก
ตัวอักษรเล็กเรียวเป็นระเบียบเรียงอยู่เต็มหน้า หน้าละห้าบรรทัด ต้นบรรทัดเขียนว่า รอบอก รอบเอว รอบสะโพก ความกว้างไหล่ ความยาวแขน เป็นสมุดจดขนาดตัวของคนทำเสื้อผ้า
แต่ตัวเลขมันผิดปกติ
รอบเอว 4180 เซนติเมตร ความยาวแขน 0.3 เซนติเมตร รอบอก 2019 เซนติเมตร ความกว้างไหล่ 9650 เซนติเมตร
จัสตินพลิกหน้าสมุด หน้าถัดไป และถัดไปอีก ก็เหมือนกันหมด ไม่ใช่ขนาดร่างกายของคน ไม่มีมนุษย์ที่มีร่างกายแบบนี้อยู่ที่ไหนเลย
“…ไม่ใช่การวัดตัว”
เสียงของเธอแหบพร่า
รวมเกือบหกสิบหน้า ทุกหน้ามีแต่ตัวเลขที่เป็นไปไม่ได้ เรียงแน่นด้วยตัวอักษรเล็กเรียวแบบเดียวกัน
จัสตินปิดสมุด
ตอนนั้นเอง แสงที่ลอดช่องม่านก็ส่องมาโดนมุมล่างขวาของปก บางอย่างปรากฏขึ้นบนผ้าที่สึกกร่อน
เธอเอานิ้วไล้ไปตาม มีรอยนูนเล็ก ๆ ของเส้นด้าย
เป็นงานปักด้วยด้ายสีแดงซีดจาง เป็นตัวอักษรสองตัวที่เลือนราง
L.A.
จัสตินก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง บนแจ็กเก็ตทำงานยังมีป้ายชื่อติดค้างอยู่
“ลีซ อาร์โน”
ตัวอักษรย่อเดียวกับชื่อที่เธอยืมมา
── จบบทที่ 5 ──
