บทที่ 5
เสียงที่เรียกสองครั้ง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
สี่ทุ่มกว่าแล้ว กำปั้นขวาของน้องชายทุบลงบนถังน้ำมันของมอเตอร์ไซค์
เสียงเหล็กดังโครม
มันคือถังน้ำมันสีแดงของมอเตอร์ไซค์ที่นอนแผ่อยู่ รอการซ่อม ธนวัฒน์ก้มตัวทับลงไป แล้วใช้มือเปล่าทุบที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า โครม โครม โครม ถังบุ๋มลงไป หยดเลือดสีแดงกระเด็นจากข้อนิ้วที่ถลอก ปลิวมาโดนแก้มของวิไล
อุ่น ๆ
“ธนวัฒน์ หยุดเดี๋ยวนี้ มือนาย มือจะพังนะ”
น้องชายไม่กะพริบตาเลย ดวงตาโตสีน้ำตาลอ่อนไม่ได้มองถังน้ำมัน ไม่ได้มองอะไรทั้งนั้น
“พี่ พี่”
เสียงแบนราบดังขึ้นที่ด้านหลังหูขวา ทุกคำเหมือนเสียงทุบแผ่นเหล็ก
กำปั้นหยุดชะงักลงกะทันหัน
แขนยาวเหยียดลงไปที่พื้น คว้าประแจเล่มหนึ่งขึ้นมาจากข้างกล่องเครื่องมือ เป็นประแจเหล็กหนักยาวเกือบเท่าแขน
“…ธนวัฒน์?”
น้องชายเดินผ่านพี่ชายไป ไหล่กระแทกกัน วิไลล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นเปื้อนน้ำมัน
ธนวัฒน์เอื้อมมือจับประตูม้วน ยกขึ้นมาถึงระดับเอว เหล็กครูดกันดังเอี๊ยดอ๊าด เขาก้มตัวสูงโย่งลอดใต้ประตูออกไป รองเท้าแตะเสียงแปะ แปะ ไปบนยางมะตอยในซอย
วิไลลุกขึ้นแล้ววิ่งตามไป
น้องชายเลี้ยวขวาเข้าซอย แล้วเลี้ยวซ้ายอีกที ห่างไปสองซอยมีแถวตึกแถวเก่า ๆ นั่นคือบ้านของน้องชาย บ้านที่พรรณนิภาภรรยา กับข้าวลูกชายวัยหกขวบรออยู่
“ธนวัฒน์! รอก่อน!”
ตามไม่ทัน ก้าวเดียวของน้องชายที่ผอมสูงเท่ากับก้าวครึ่งของพี่ ทั้งที่เขาดูไม่รีบร้อนเลยสักนิด
ห้องที่สามของแถวตึก น้องชายเปิดประตูเข้าไป
เสียงผู้หญิงกรีดร้อง
*
ตอนที่วิไลวิ่งเข้าไป ห้องนั่งเล่นไม่มีใครอยู่
บนโต๊ะอาหารมีจานคว่ำอยู่สองใบ ทีวีกำลังเปิดเพลงการ์ตูน ประตูห้องนอนด้านในปิดดังปัง
หน้าประตูนั้น ธนวัฒน์ยืนอยู่
“พรรณนิภา พรรณนิภา”
เสียงแบนราบเรียกชื่อภรรยาสองครั้ง ริมฝีปากของน้องชายยังปิดสนิท
ประแจถูกเงื้อขึ้น
ปัง
ประตูไม้ปรากฏรอยแยกสีขาว อีกฟากหนึ่งมีเสียงเด็กร้องไห้ระเบิดออกมา
“หยุดนะ!”
วิไลโผเข้ากอดเอวน้องชาย ธนวัฒน์ไม่แม้แต่จะหันมา ใช้แขนข้างเดียวปัดพี่ชายกระเด็น หลังของวิไลกระแทกกำแพง กรอบรูปบนชั้นร่วงลงมาแตก
ปัง ปัง
รอยแยกกว้างขึ้น เสียงร้องไห้ของข้าวแหลมสูงขึ้น เสียงของพรรณนิภาที่พูดซ้ำว่า ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะ สั่นระริกอยู่ใต้เสียงร้องไห้
ประแจลดลง
ธนวัฒน์โน้มหน้าเข้าไปที่รอยแยก
ดวงตาโตข้างหนึ่งแนบสนิทกับช่องแตกของไม้ ไม่กะพริบ กำลังค่อย ๆ มองหาเจ้าของเสียงร้องไห้
หลังประตู เสียงร้องไห้สะดุดหยุดลงกะทันหัน
ถูกมองเห็นเข้าแล้ว แม้แต่เด็กก็รู้
ประแจถูกยกขึ้นอีกครั้ง
〈ถ้ามีไฟกับข้าวหนึ่งชาม ก็ทำให้แขกใจเย็นลงได้สักชั่วโมง〉
ลายมือของพ่อ ที่เหมือนขีดด้วยไม้บรรทัด ลอยขึ้นมาในหัว
วิไลวิ่งเข้าครัว บิดปุ่มเตาแก๊ส แชะ แชะ ครั้งที่สามเปลวไฟสีฟ้าก็ลุกเป็นวง เปิดหม้อหุงข้าวดู ยังมีข้าวเย็นเหลืออยู่ เขาตักข้าวใส่ชามพูน ๆ วางไว้หน้าเปลวไฟ
“ธนวัฒน์ ข้าวนะ…ข้าวอยู่นี่”
เสียงปังนั้นไม่ดังขึ้น
เขาหันกลับไป น้องชายยืนเงื้อประแจค้างอยู่ มีแต่ศีรษะที่ค่อย ๆ หันมาทางครัว ดวงตาโตมองเปลวไฟสีฟ้า กับข้าวเย็นสีขาว
ประแจหล่นลง ดังตึงหนัก
ธนวัฒน์ทรุดเข่านั่งลงกับพื้นครัว เลือดจากกำปั้นที่ถลอกหยดติ๋ง ๆ
“พี่กับแม่ ทั้งสองคนฟังนะ”
กำปั้นพูดอยู่ด้านหลังหูขวา
“ถ้าไม่มา ฉันจะทุบอีกที่นี่”
วิไลหยิบประแจขึ้นมา วางไว้ที่มุมครัวซึ่งมือน้องชายเอื้อมไม่ถึง แล้วจึงหยิบมือถือขึ้นมา
“แม่ ขอโทษที่โทรดึก เอ่อ…มาที่บ้านธนวัฒน์หน่อย เดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่ต้องบอกหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวแม่ไป”
*
ซอยหน้าตึกแถวเริ่มจอแจ
นอกหน้าต่างมีแสงไฟสีขาว เจ๊ทในแจ็กเก็ตสีเงินชูไม้เซลฟีสูง พูดรัวเร็ว เป็นการไลฟ์สด ข้าง ๆ กัน คนบ้านใกล้เรือนเคียงในชุดนอนยกมือถือมาทางนี้
วิไลไม่ปิดม่าน เขากลัวที่จะละสายตาจากเปลวไฟ
แม่มาถึงในเวลาไม่ถึงสิบนาที ปิ่นปักผมเอียงไปเล็กน้อย พวงกุญแจที่หน้าอกเสื้อดังกรุ๊งกริ๊งไปกับลมหายใจหอบ
ประตูห้องนอนเปิดแง้มออก พรรณนิภายืนอุ้มข้าวทั้งที่ยังใส่ผ้ากันเปื้อน ข้าวกอดคอแม่แน่น มองมาทางครัวด้วยตาข้างเดียว
วิไลขอร้องอย่างติด ๆ ขัด ๆ ว่า อย่าลุกจากที่นั่ง อย่าโกหก ฟังให้จบ อย่าเพิ่งปฏิเสธ พรรณนิภาหน้าซีดพยักหน้า
แม่ตักข้าวเย็นที่เหลือในหม้อหุงข้าวใส่หม้อ เติมน้ำ ตั้งบนเตา ไอน้ำสีขาวเริ่มลอยขึ้นพร้อมเสียงคุกคัก มันมาแทนอาหารผัดที่กระจายอยู่ในซอย
“แม่ นั่น…”
“เอาน่า ข้าวเย็นก็ต้องเอามาต้มเป็นข้าวต้มสิลูก ดูหน้าพวกเราสิ ไม่ได้กินข้าวกันทั้งนั้น”
ที่โต๊ะอาหารเล็ก ๆ แม่ พรรณนิภา ข้าว และวิไลนั่งลง ธนวัฒน์ถูกให้นั่งระหว่างพี่ชายกับแม่ น้องชายยอมทำตามแต่โดยดี
ตรงที่ไม่มีใครนั่ง มีชามอีกใบ วิไลปลดช้อนทองเหลืองที่ไหม้ไปครึ่งหนึ่งออกจากห่วงกุญแจที่เอว วางไว้ข้างชาม มันดังกริ๊ก
แม่ตักข้าวต้มใส่ทุกชาม ชามสุดท้ายคือชามของแขก
*
หลอดไฟนีออนกะพริบแวบหนึ่ง
ความเย็นไต่ขึ้นมาจากปลายเท้า ข้าวพูดเบา ๆ ว่า แม่ หนาว
“ไม่มีพี่ก็ดี”
เสียงของกำปั้นดังเหมือนแผ่นเหล็กอยู่ในหู
“ไม่มีพี่ก็ดี! ธนวัฒน์พูดอย่างนั้น!”
นอกหน้าต่างมีเสียงฮือฮาขึ้น เปลวไฟบนเตาลุกวูบสูงขึ้น
“คืนนั้น พ่อหันไปทางในครัวที่กำลังไฟลุก เรียกวิไล วิไล สองครั้ง”
“คืนนั้น! พ่อหันไปทางในครัวที่ไฟลุก…เรียกวิไล วิไล สองครั้ง!”
“ทั้งที่พี่กอดเตาถ่านที่แม่ยื่นให้ นั่งอยู่ข้างฉันในทางเดิน”
“ทั้งที่พี่ กอดเตาถ่านที่แม่ยื่นให้…นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันในทางเดิน!”
พูดจบ วิไลก็ขยับตัวไม่ได้
วิไล วิไล
สองครั้ง
เสียงกระซิบที่เข้าไปอยู่ในตัวแม่ ก็เรียกอย่างนั้น ตั้งแต่คืนที่ไฟในเตาถ่านดับ ที่ด้านหลังหูขวา เรียกชื่อเขาสองครั้ง
พ่อก็เรียกอย่างนั้นหรือ หันไปทางในครัวที่กำลังไฟลุก
〈ผมอยู่ที่ทางเดินแท้ ๆ〉
เขาพยายามนึก ทางเดิน ไออุ่นของเตาถ่าน ไหล่ของน้องชาย สิ่งที่ลอยขึ้นมามีแต่สีของควันดำ
เพล้ง
ชามหลุดจากมือแม่ ข้าวต้มกระจายบนพื้น
แม่ไม่ลุก เธอใช้มืออีกข้างกำนิ้วสองนิ้วที่งออยู่ไว้แน่น แล้วนั่งอยู่บนเก้าอี้ต่อไป
ไฟเปลี่ยนจากสีฟ้าจะขยายเป็นสีส้ม แล้วก็หยุดไว้แค่นั้น
“หลังไฟไหม้ แม่ตักข้าวให้พี่ก่อนทุกวัน”
“หลังไฟไหม้ แม่ตักข้าวให้พี่ก่อนทุกวัน!”
“เวลาพี่หัวเราะ ฉันกลัว”
“เวลาพี่ หัวเราะ…ฉัน กลัว!”
พรรณนิภาเอามือทั้งสองข้างปิดหูข้าว
น้ำตาไหลจากตาของธนวัฒน์ จากนั้นเปลือกตาก็ปิดลงช้า ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเปิดออก
ริมฝีปากขยับ
“พี่ ขอโทษ ที่บอกว่าไม่มีพี่ก็ดีน่ะ โกหก”
เป็นเสียงของน้องชายเอง แหบ และขึ้นจมูก
“…แต่ตั้งแต่คืนนั้น ตาของพี่ น่ากลัวมาตลอด”
วิไลเอื้อมมือไปที่ปุ่มเตา นิ้วสั่นจนจับไม่ถนัด
〈ตาของผม〉
เขาใช้มือตัวเองบิดปุ่ม
เปลวไฟสีฟ้าดับพรึบ
*
ในครัวเงียบกริบ
แม่แตะชามของแขกเบา ๆ แล้วรีบชักมือกลับ ข้าวต้มเย็นเหมือนกลายเป็นน้ำแข็ง จับตัวแข็งเป็นสีขาว
ด้านหลังหูขวา มีบางอย่างอุ่น ๆ ล้นทะลักออกมา
มากกว่าครั้งก่อนมาก ไหลลงตามต้นคอ ย้อมปกเสื้อโปโลสีส้มเป็นสีดำ ลึกเข้าไปในหู มีเสียงแหลมสูงดังอี๊ดดด
ลึกลงไปกว่าเสียงนั้นอีก
มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
เป็นเสียงแหบ เหมือนคลานขึ้นมาจากก้นดิน คล้ายเสียงกระซิบ แต่ไม่ใช่ถ้อยคำของแม่
เป็นเสียงของชายหนุ่ม
เสียงนั้นบอกว่า อีกสอง
วิไลกุมหู เลือดไหลลอดระหว่างนิ้ว
ธนวัฒน์มองพี่ชายอย่างงุนงง
“…พี่? หูมีเลือดนะ จริงดิ”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
แม่ใช้มือหนา ๆ ของตัวเองห่อมือทั้งสองข้างที่ถลอกของน้องชาย นิ้วสองนิ้วที่งอแดงไปด้วยเลือดของน้อง แม่ไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่ห่อมือไว้อย่างนั้นตลอด
มีเสียงดูดหลอดดังซู่ที่ประตู
คมสันต์ในเสื้อลายช้างสีม่วงยืนอยู่ ด้านหลังในซอย ไฟหมุนสีน้ำเงินของรถตำรวจกำลังหมุน
“เห็นไลฟ์เข้าแล้วล่ะนะ คลิปผู้ชายตะโกนด่า แล้วคนในบ้านร้องไห้กันหมด”
“ไม่ใช่ครับ น้องผมถือประแจ…”
“อ๋อ ถ้าประแจนั่น ก็ตกอยู่ข้างหลังพี่ชายนี่เองนะ”
วิไลหันกลับไป ที่มุมครัว หลังเก้าอี้ของตัวเอง ประแจเหล็กหนักเปล่งประกายอยู่
“เรื่องที่เหลือไปคุยกันที่โรงพักนะ ขึ้นรถหน่อยได้ไหม”
แม่ยกก้นขึ้นจากเก้าอี้ วิไลส่ายหน้า
“แม่ ช่วยดูธนวัฒน์ไว้ด้วย”
“…กลับมาแล้วต้องกินข้าวนะลูก”
*
เบาะหลังรถตำรวจมีกลิ่นบุหรี่กับกาแฟหวาน
นอกหน้าต่าง แสงไฟของเจ๊ทวิ่งไล่ตามมา มือถือของเพื่อนบ้านหลายเครื่องส่องแสงแดงวาบ
วิไลหลับตา มือกดผ้าเช็ดหน้าไว้ที่หู
เสียงในความหึ่งของหู พูดว่า ‘อีกสอง’ ชัด ๆ อีกสองอะไร ใครกำลังนับอยู่
มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้น เป็นสายจากไพลิน
“ไพลิน? เป็นอะไรไป ดึกป่านนี้”
คำตอบไม่มาทันที ได้ยินแต่เสียงลมหายใจเล็ก ๆ เร็ว ๆ และข้างหลังมีเสียงน้ำไหล
“พ่อ…”
ไม่ใช่ ‘ป๊ะป๋า’
“มือแม่เย็นเหมือนน้ำแข็ง แม่ไม่ได้พูด แต่มีเสียงดังขึ้น”
── จบบทที่ 5 ──
