มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

เด็กที่ตะคอกไม่เป็น

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

หกโมงครึ่งตอนเช้า เสียงเพลงขาดหายไปกะทันหัน

สมจิตร แม่ของเขา ลืมตาขึ้น ดวงตาเรียวเล็กมองเพดาน แล้วเหลือบมองวิไล หางตาค่อย ๆ ตกลง

“แกทำหน้าอะไรของแกน่ะ กินข้าวหรือยัง”

เป็นเสียงแหบนิด ๆ แบบที่คุ้นเคย หลังหูข้างขวาเงียบสนิท

“เอ่อ… แม่ครับ เมื่อกี้แม่ร้องเพลงอยู่นะ ร้องว่า ‘ช่วยดูไฟให้หน่อย’”

“เพลงเหรอ ฉันน่ะเหรอ แกนั่นแหละที่ยังละเมออยู่”

แม่หัวเราะแล้วลุกขึ้นนั่ง ที่ข้อมือขวายังมีรอยแดงจาง ๆ จากผ้านุ่งเมื่อคืน แม่เหลือบมองมันแวบหนึ่ง แล้วใช้มือซ้ายปิดไว้เบา ๆ

“เรื่องเมื่อคืน แม่จำไม่ได้เหรอครับ”

“จำได้แต่กลิ่นไก่พะโล้ แปดเหลี่ยมใส่เยอะไปหรือเปล่า”

วิไลถามต่อไม่ลง

ไพลินโผล่หน้าออกมาจากที่นอนตรงมุมห้อง ขนมจีบข้างหนึ่งหลุดลุ่ย ผมดำยาวสยายลงที่ไหล่

มือหนาของแม่กระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง

“ไพลิน มานี่มา ผมเผ้ายุ่งเป็นรังนกเลย”

ไพลินสวมแว่น แล้วมองหน้าพ่อ สายตาเหมือนถามว่า ไปได้ไหม

“ไปสิลูก”

ลูกสาวนั่งที่ขอบเตียง หันหลังให้ แม่เลี่ยงนิ้วสองนิ้วที่เหยียดไม่ออก แล้วช้อนผมขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว

“นี่ ๆ อยู่นิ่ง ๆ สิ แม่แกนี่ฝีมือดีนะ ม้วนมาแน่นเชียว”

“…คุณย่า ดึงแรงไปแล้ว เจ็บนะ” ไพลินพูด เสียงฟังแข็ง แต่แผ่นหลังไม่หนีไปไหนเลยสักนิด

“ทนหน่อย เอ้า เสร็จแล้ว”

ที่หน้าประตู สุดารัตน์ยืนกำสร้อยทองที่คอมองดูอยู่

เมื่อกลับมาที่ครัว ภรรยาก็พูดเร็วปรื๋อ

“ข้างล่างมีแต่นักข่าว เราออกทางบันไดหนีไฟข้างหลัง ไพลินไปโรงเรียน ฉันเข้ากะเช้า”

“ขอโทษนะ ที่ลากเธอมาเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้”

“อย่าขอโทษเลย… เอ้า หายใจลึก ๆ หูยังมีเลือดซึมอยู่เลย”

สุดารัตน์เปลี่ยนผ้าก๊อซแล้วกดหลังหูให้สามี นิ้วมืออบอุ่น วิไลยืนนิ่งไม่ขยับจนกว่าภรรยาจะปล่อยมือ

*

แปดโมง เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

นอกประตูมีผู้ชายท้องป่องเหมือนถังไม้ยืนอยู่ มือหิ้วถุงพลาสติกใส่กาแฟเย็นจากรถเข็น หน้าตาเหมือนลุงที่นั่งข้าง ๆ ในร้านก๋วยเตี๋ยวตลาด และนั่นเองที่ทำให้วิไลยิ่งกลัว

“คุณสันติสุขใช่ไหมครับ มาเช้าขนาดนี้ขออภัยนะ ผมคมสันต์ พรหมมา จาก สน. ท้องที่ มีคนแจ้งเข้ามาตั้งแต่เมื่อคืน รวมแล้วตั้งสี่สิบสาย”

ดังซู้ด หลอดดูดส่งเสียง

“เอ่อ… แม่ไม่เป็นไรแล้วครับ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

“เอาน่า ๆ ขอเข้าไปหน่อยนะครับ”

คมสันต์ก้าวข้ามหน้าประตูที่มีรองเท้าเซฟตี้เรียงอยู่ แล้วย่อตัวลงนั่งที่ทางเดิน เสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายช้างสีม่วงเต็มตัวตึงเปรี๊ยะตรงพุง ปลายนิ้วไล้ไปตามรอยขาวสองเส้นบนพื้น

“อืม ลากของหนักเอาเรื่องเลยนะครับ”

“ก็… เลื่อนเตียงน่ะครับ”

แม่เดินออกมาจากห้องนอน

“แกน่ะ มีแขกเหรอ”

“ตำรวจครับ แม่”

“ตำรวจหรือใครก็เหอะ กินข้าวหรือยัง”

คมสันต์ยกถุงกาแฟเย็นขึ้นให้ดู ท่าทางเหมือนจะบอกว่านี่แหละมื้อเช้า

“นั่นไม่ใช่ข้าวนะ นั่งก่อน มีข้าวต้มอยู่”

“แม่ครับ ไม่เป็นไรหรอก ขอเถอะ”

“คุณแม่ครับ ขอดูข้อมือหน่อยได้ไหมครับ”

คมสันต์มองแม่ด้วยดวงตาเรียวเล็กที่บวมนิด ๆ แม่หน้าบึ้งแล้วยื่นมือขวาให้ นิ้วหนา ๆ ของตำรวจลูบรอยแดงเบา ๆ แหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายบีบเข้าไปในเนื้อแน่น

วิไลกลั้นหายใจ

“…คุณตำรวจครับ นั่นมัน”

“ไม่รู้หรอก ไอ้นี่ ตอนนอนไปโดนอะไรเข้าตรงไหนมั้ง เจ้านี่น่ะเหรอจะทำอะไรฉัน”

คมสันต์พูดว่า อืม อีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืน ดูดหลอดยาว ๆ

ที่ประตู ตำรวจหันกลับมา

“วันนี้ผมขอกลับก่อนนะครับ แต่คลิปไม่หายไปไหน คำแจ้งความก็ไม่หายนะครับ ไว้ผมมาใหม่นะ คุณสันติสุข”

“…ครับ”

ประตูปิดไปแล้ว วิไลก็ยังขยับตัวไม่ได้อยู่พักใหญ่

*

เก้าโมง แม่ยืนกรานว่าจะไปตลาดเช้าให้ได้ ไม่ยอมฟังใคร

พอก้าวพ้นทางเข้าตึก กล้องก็หันมาทางนี้พร้อมกัน คนที่วิ่งเข้ามาก่อนเพื่อนคือผู้หญิงตัวเล็ก ผมหยิกดำม้วนเป็นมวยบนกลางหัว เสียบดินสอไว้สองแท่ง วิไลนึกถึงนกกระจอกที่บินมาจิก

“ปิยะณัฐ แก้วมณี ค่ะ ฝ่ายข่าว แล้วไงคะ ที่คุณมัดแม่ไว้กับเตียงน่ะเรื่องจริงใช่ไหม”

“เอ่อ… อ่า ใช่ แต่ว่านั่น”

“ขอบันทึกนะคะ”

ปิยะณัฐดึงสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ยกขึ้นจ่อหน้าวิไล กระเป๋าอีกข้างก็ยังมีอีกเครื่องหนึ่ง รองเท้าผ้าใบสีแดงก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว

“แม่ครับ เกือบตกจากระเบียง”

“หลักฐานล่ะคะ… หรือว่าหมอผีที่ไหนสักคนเป่าหูเอาไว้ บอกว่ามีผีร้ายสิง ให้มัดไว้ไล่ผี อะไรทำนองนั้น”

คำท้าย ๆ แข็งกระด้างเหมือนมีหนามทิ่ม

“ไม่ใช่ ผมแค่”

“เอ้า ๆ ถอยไปถอยไป ตลาดจะวายหมดแล้ว”

แม่คว้าแขนวิไล แล้วดันฝ่าวงล้อมของผู้คนออกไป

*

ตลาดเช้าตั้งอยู่ริมแม่น้ำ แผงขายของเรียงกันแน่นขนัดตลอดถนน ควันหมูปิ้งย่างถ่าน กลิ่นเปรี้ยวของมะละกอดิบ ปลาเป็นประกายอยู่บนน้ำแข็ง แม่แหวกว่ายไปในฝูงชนด้วยฝีเท้าสามสิบปี

หน้าร้านหมู แม่เคาะแผงดังต๊อก

“หมูสามชั้นนั่น แปดสิบบาทเถอะ”

“เก้าสิบครับ คุณสมจิตร” ลุงเจ้าของร้านที่พาดผ้าขนหนูบนคอหัวเราะ

“ฉันรู้จักแกมาตั้งแต่แกสิบห้า แปดสิบห้า”

ลุงห่อเนื้อไป ตาก็เหลือบมองสมาร์ทโฟนบนแผงแวบหนึ่ง แล้วลดเสียงลง

“…คุณสมจิตร คลิปนั่น”

“ไม่ต้องดูก็รู้ ไอ้ของแบบนั้น ฟังนะ ลูกฉันน่ะไม่ใช่เด็กที่ตะคอกเป็นหรอก ให้เจ้าพวกหัวโจกแย่งขนมไปยังขอโทษแล้วกลับบ้านมาเลยนะ”

แม่พูดเสียงดังลั่น ร้านผักถัดไป ร้านขนมถัดไปอีก ก็พูดเหมือนกัน ลูกฉันตะคอกไม่เป็นหรอก พอถึงร้านที่สาม หูของวิไลก็ร้อนไปหมด

“แม่ พอเถอะน่า”

“ไม่พอ นี่ กินข้าวหรือยัง ยังใช่ไหม เอาไปกินซะ”

แม่ยัดขนมมะพร้าวนึ่งห่อใบตองใส่มือมาให้ ห่อเล็ก ๆ วางอยู่บนมือของลูกชายวัยสามสิบแปด ยังอุ่นอยู่เลย

มือแม่ที่จับแขนอยู่ก็อุ่นเหมือนกัน วิไลพยายามไม่นึกถึงความเย็นเหมือนก้อนหินของคืนวานซืน

*

กลับถึงบ้านตอนเที่ยง มีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ที่ประตู ติดด้วยเทปใสเรียบร้อยทั้งสี่มุม

〈เรียนคุณสันติสุข เพื่อความสบายใจและความปลอดภัยของเพื่อนบ้าน ขอความกรุณาพิจารณาย้ายที่พักอาศัย โปรดแจ้งคำตอบต่อสำนักงานนิติบุคคลภายในสิบวัน〉

ประตูห้องข้างเคียงปิดลงโดยไม่มีเสียง

“อยู่มายี่สิบปี กระดาษแผ่นเดียวก็ไล่ออกเลยเหรอ”

แม่ดึงกระดาษออก พับเล็ก ๆ แล้วยัดใส่กระเป๋าผ้าถุง

ตอนบ่าย แม่ผัดหมูอยู่ในครัว กลิ่นกระเทียมลอยขึ้นมาจากไฟสีฟ้าของเตาแก๊ส วิไลวางสมุดปกดำไว้บนโต๊ะอาหาร

“แม่ครับ เอ่อ… สมุดของพ่อ อยู่ใต้อ่างล้างจาน แม่เป็นคนบอกผมเองนะ”

ตะหลิวไม้หยุดนิ่ง

“หน้าสุดท้ายถูกฉีกไป แล้วยังมีเรื่องของลูกค้าเขียนอยู่ด้วย พ่อ คืนที่ไฟไหม้ ทำอะไร”

“เรื่องคืนที่ไฟไหม้ อย่ามาถาม”

แม่ปิดเตา ไม่มองไปทางสมุดเลย นิ้วสองนิ้วที่งอผิดรูปสั่นอยู่ แม่เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วเดินออกจากครัวไปเลย

ประตูห้องนอนปิดลง

ผ่านไปสักพัก มีเสียงดังมาจากหลังประตู

“เอาหมูนั่นไปให้ธนวัฒน์หน่อย เจ้านั่นต้องยังไม่ได้กินแน่”

แล้วก็เงียบไปเท่านั้น

*

สี่ทุ่ม พรรณนิภา สันติสุข ภรรยาของน้องชายโทรมา

“พี่คะ ขอโทษนะคะที่โทรมาดึกขนาดนี้ ธนวัฒน์ยังไม่กลับบ้านเลย โทรไปก็ไม่รับ”

“เอ่อ… แล้วร้านล่ะ”

“เพื่อนบ้านบอกว่าประตูม้วนปิดอยู่ แต่ไฟข้างในเปิด แล้วก็มีเสียงด้วยค่ะ”

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวพี่ไปดูเอง ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

วิไลหิ้วกล่องหมูที่แม่ผัดไว้ออกจากบ้าน

ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ของน้องชายอยู่ในซอยห่างจากตึกไปเดินห้านาที ร้านสองข้างมืดสนิทไปแล้ว แสงสีขาวรอดออกมาบาง ๆ จากช่องใต้ประตูม้วนสีเทา มีกลิ่นน้ำมันเครื่องกับยางไหม้

“ธนวัฒน์ นี่ พี่เองนะ”

ไม่มีเสียงตอบ

โครม

ประตูม้วนถูกทุบจากด้านใน สูงเท่าเข่าของวิไล

โครม

สูงเท่าเอว

โครม

ตรงหน้าพอดี แผ่นเหล็กสีเทาปูดออกมาทางนี้ เป็นรูปกำปั้น

วิไลถอยหนึ่งก้าว กล่องหลุดจากมือ หมูกระจายเต็มพื้นซอย

ทุกอย่างเงียบลง

ในแสงที่รอดออกมาจากช่อง มีเงาหนึ่งผ่านไป จากขวาไปซ้าย แล้วจากซ้ายไปขวา ไม่มีเสียงฝีเท้า

รอยแผลไฟไหม้หลังหูขวาปวดจี๊ดขึ้นมา

〈กลับไปซะ〉 เขาคิด 〈เรียกตำรวจ〉 ก็คิดด้วย แต่คนที่อยู่ข้างในคือน้องชาย

วิไลอ้อมไปที่ซอยแคบข้างร้าน ประตูเหล็กด้านหลังไม่ได้ล็อก พอผลักก็ดังเอี๊ยดยาว ๆ

ข้างในหนาว

หลอดฟลูออเรสเซนต์เหลือหลอดเดียว กะพริบติด ๆ ดับ ๆ มอเตอร์ไซค์ที่รอซ่อมสามคันล้มนอนอยู่ ที่พื้นมีไม้จิ้มฟันอันหนึ่งหักเป็นสองท่อน

ด้านในของประตูม้วนมีแต่รอยบุบ วิไลตั้งใจจะนับแต่ก็เลิก รู้สึกว่านับไปก็เพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ

ธนวัฒน์ยืนอยู่ตรงหน้าประตูนั้น

หันหลังให้ ไหล่ที่อยู่ในเสื้อกล้ามสีดำขยับขึ้นลงช้า ๆ แขนยาวทั้งสองข้างห้อยลงมาข้างตัว ข้อนิ้วมือขวาถลอกแดง

“ธนวัฒน์…”

คอของน้องชายค่อย ๆ หมุนกลับมา

ดวงตาโปนสีน้ำตาลสว่างจ้องมองวิไล ไม่กะพริบ ริมฝีปากเม้มแน่น มีเพียงเสียงกัดฟันกรอดแกรด ลึกในลำคอมีเสียงครางต่ำ ๆ

มีบางสิ่งแตะที่หลังหูขวา

ไม่ใช่ลมหายใจ รู้สึกเหมือนถูกเคาะเบา ๆ ด้วยข้อนิ้ว ก๊อก ก๊อก

เป็นเสียงที่ไม่ใช่เสียงกระซิบ แบนราบและแข็งกระด้าง ทุกถ้อยคำฟังเหมือนเสียงกำปั้นที่ทุบแผ่นเหล็ก

〈กำปั้น〉 วิไลเรียกมันแบบนั้นในหัว

“พี่ชาย พี่ชาย”

ริมฝีปากของน้องชายไม่ได้ขยับ

มือขวาที่ถลอกค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

“ไม่มีพี่ชายอยู่ก็ดีแล้ว”

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

วิไล สันติสุขคนขับรถส่งพัสดุสุดารัตน์สันติสุขพยาบาล ภรรยาไพลิน สันติสุขลูกสาวของวิไลสมจิตร สันติสุขแม่ของวิไลคมสันต์พรหมมาตำรวจสืบสวนสถานีประจำเขตปิยะณัฐ แก้วมณีผู้สื่อข่าวฝ่ายข่าวธนวัฒน์ สันติสุขน้องชายถูกวิญญาณเข้าสิงภรรยาที่แยกกันอยู่ลูกสาวNEWแม่ไม่ยอมพูดเรื่องไฟไหม้NEWตำรวจที่มาสอบถามเรื่องราวผู้สื่อข่าวที่ซักไซ้น้องชายถูก “กำปั้น” เข้าสิงNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 5

เสียงที่เรียกสองครั้งตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ