มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 6

มือเย็นเฉียบ

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

“ไพลิน ตอนนี้อยู่ไหน แม่ล่ะ”

“ในห้องน้ำ ล็อกประตูแล้ว… แม่อยู่หน้าประตูข้างนอก”

เสียงของลูกสาวจมหายไปกับเสียงน้ำ แล้วสายก็ตัด

“คุณตำรวจครับ ขอร้องล่ะ ไปที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งโน้นของแม่น้ำที ลูกสาวผมอยู่คนเดียว”

คมสันต์ที่นั่งหลังพวงมาลัยดูดน้ำจนหลอดดังจ๊วบ ในกระจกมองหลัง ดวงตาเรียวเล็กที่บวมเป่งของเขามองมาทางนี้

“ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่ไปดูเฉยๆ นะ”

รถตำรวจเบี่ยงออกจากทางไปโรงพัก แล้วเลี้ยวไปทางสะพาน

*

ชั้นสามของอพาร์ตเมนต์ ลมเย็นเฉียบไหลออกมาจากช่องประตูโชยเข้ามาที่ข้อเท้า

ประตูไม่ได้ล็อก

ข้างในเย็นเหมือนอยู่ในตู้เย็น ในครัวมีเสียงน้ำ ก๊อกที่อ่างล้างจานเปิดสุด น้ำที่ล้นไหลนองพื้นเป็นวงกว้าง และน้ำนั้นก็เย็นเหมือนน้ำแข็ง

คมสันต์ปิดก๊อกโดยไม่พูดอะไร

เงียบสนิท

ที่ปลายทางเดิน มีเสียงอะไรบางอย่างครูดไปกับผนัง

ซ่า… ซ่า…

สุดารัตน์เดินอยู่ทั้งที่หลับตา ผมดำแข็งที่ยามทำงานเธอมักม้วนเก็บไว้ ตอนนี้ปล่อยสยายเป็นลอนคลื่นหลวมๆ ยาวลงมาถึงเอว ฝ่ามือทั้งสองแนบสนิทกับผนัง ลูบไล้ ค่อยๆ เคลื่อนไปทีละก้าว

ผนังที่เธอลูบผ่านมีรอยฝ้าขึ้น เหมือนกระจกที่ถูกเป่าลมหายใจใส่ ค้างเป็นรูปมือไว้อย่างนั้น

เธอลูบชั้นวางของ ลูบกรอบรูป ลูบกระเป๋านักเรียนของไพลิน

รู้สึกเหมือนมีฝ่ามือเปียกเย็นๆ แนบเข้ามาที่หลังหูขวา

“ไพลิน ไพลิน”

เป็นเสียงบางเบา เหมือนหยดน้ำที่หยดลงมาทีละหยด

〈มือเย็นเฉียบ〉 วิไลเรียกมันในใจอย่างนั้น

มือของสุดารัตน์แตะลงที่ประตูห้องน้ำ จากบนลงล่าง จากล่างขึ้นบน รอบๆ ลูกบิด วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไพลิน พ่อเองนะ พ่อมาแล้ว”

เสียงกลอนข้างในดังกริ๊ก

ประตูแง้มออกเท่าความกว้างนิ้วเดียว ดวงตาข้างหนึ่งของลูกสาวหลังแว่นโผล่ออกมามอง ไพลินพยายามจะดูให้แน่ใจว่าใช่หน้าพ่อ จึงเปิดประตูออกอีกนิด

ในชั่วพริบตานั้นเอง ร่างของสุดารัตน์ก็ลื่นไถลเข้าไปในช่องว่าง ประตูปิดลง

“ไพลิน!”

วิไลพุ่งไหล่ชนประตู ประตูเปิดออก

ไพลินกดหลังติดกับกำแพงกระเบื้อง แว่นขึ้นฝ้าขาว ตรงหน้าเธอมีสองมือของสุดารัตน์ กางนิ้วออก กำลังจะประคองแก้มของลูกสาวช้าๆ

อีกนิดเดียวก็จะแตะถึงแล้ว

วิไลคว้าข้อมือภรรยาไว้ มันเย็นเหมือนกำน้ำแข็ง

คมสันต์โผล่หน้าเข้ามาดูจากข้างหลัง

“ฮึ ลมหายใจของคุณผู้หญิงเป็นสีขาวนะเนี่ย” คมสันต์พึมพำ ทั้งที่แอร์ในห้องนี้ปิดอยู่

ลมหายใจสีขาวไหลออกมาเป็นสายบางๆ จากช่องระหว่างริมฝีปากที่ปิดสนิทของสุดารัตน์

สิ่งที่ตำรวจได้ยิน มีเพียงเท่านั้น

“เรียกวิไลกับคุณแม่มาที่นี่ บอกว่า… จะให้ฟัง”

ไพลินพูดเบาๆ

คำพูดเดียวกันนั้นดังขึ้นที่หลังหูขวาของวิไล ช้ากว่าหนึ่งจังหวะ

ลูกสาวไม่เคยเรียกพ่อด้วยชื่อสักครั้ง

“ไพลิน เมื่อกี้… ลูกได้ยินด้วยหรือ”

ลูกสาวทั้งที่แว่นยังขาวฝ้า พยักหน้าหงึกหนึ่งครั้ง

*

พิธีปัดเป่าทำได้คืนละครั้งเท่านั้น คืนนี้ใช้ไปแล้วที่บ้านของธนวัฒน์

วิไลจุดเตาแก๊สในครัว ในตู้เย็นมีข้าวเหลือจากกล่องข้าวของไพลิน เขาตักใส่ถ้วยหนึ่งที แล้ววางไว้หน้าไฟ

เท้าของสุดารัตน์หยุดลง เธอทรุดตัวนั่งลงกับพื้นหน้าเตาทั้งที่ยังหลับตา มือทั้งสองตกลงบนหัวเข่า

คมสันต์หยิบสมุดพกขึ้นมา ถือปากกาค้างไว้แล้วนิ่งอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็ดูดหลอดยาวๆ

“ลุงไปรอที่รถนะ ลุงน่ะทนหนาวไม่ค่อยได้”

พอตำรวจออกไป วิไลก็นั่งลงกับพื้นข้างลูกสาว ไพลินห่มผ้าห่มทับเสื้อโปโลสีส้มตัวเก่าของพ่อ

“ได้ยินตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตอนที่โต๊ะบ้านคุณยายก็ได้ยินนิดหน่อย… แล้วก็นะ”

ไพลินกำชายผ้าห่มไว้

“เช้าวันที่คุณยายร้องเพลง หนูแกล้งหลับอยู่”

“หา”

“เพราะหนูรู้จักเพลงนั้น ตอนห้าขวบ หนูฟังทุกคืนที่บ้านคุณยาย ตอนดึกหลังจากพ่อหลับไปแล้ว คุณยายนั่งอยู่หน้าเตาถ่าน ร้องอยู่อย่างนั้นตลอด”

“…ทุกคืนเลยหรือ”

“ทุกคืน คุณยายบอกว่าต้องเฝ้าไฟ จนกว่าฟ้าจะสาง”

วิไลไม่เคยได้ยินเลยสักครั้ง ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกันมาหลายปี

“พ่อไม่เคยได้ยินเลย”

“ก็พ่อหลับก่อนทุกที”

ลูกสาวไม่พูดอะไรอีก

ราวห้าสิบนาทีผ่านไป นิ้วของสุดารัตน์ก็กระตุกบนหัวเข่า แล้วเริ่มลูบไปบนพื้นซ่า… พอแตะถูกถ้วย ข้าวก็แข็งเย็นเหมือนเพิ่งเอาออกมาจากช่องแช่แข็ง

วิไลดับไฟแล้วจุดใหม่ ตักข้าวใหม่ นิ้วของภรรยาหยุดนิ่ง

เขาทำซ้ำอย่างนี้จนฟ้าสางรวมทั้งหมดห้ารอบ

ก่อนฟ้าจะเริ่มสว่างเล็กน้อย คมสันต์ก็กลับเข้ามา เขาจ้องลมหายใจสีขาวที่ริมฝีปากของภรรยาอีกครั้ง แล้วเปิดสมุดพก ไม่ได้เขียนอะไรเลยก็ปิดลง

“ไม่มีช่องให้เขียนเลยนะเนี่ย… เรื่องที่โรงพักไว้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้”

*

เจ็ดโมงเช้า ธนวัฒน์พาแม่มาถึง มือทั้งสองข้างของน้องชายพันผ้าพันแผลสีขาว

“พี่ หน้าโทรมชิบ จริงดิ เฝ้าไฟทั้งคืนเลยเหรอ”

“อื้อ… ขอบใจนะที่มา”

แม่มองสุดารัตน์ที่นั่งอยู่บนพื้นครัว แล้วหันไปมองหน้าหลานสาว

“ไพลิน กินข้าวหรือยังลูก หน้าซีดเชียว”

วิไลต้มน้ำในหม้อ ตะไคร้ ใบมะกรูด ข่าหั่นบางที่คล้ายขิง ทุบพริกแดงใส่ ปล่อยกุ้งลงไป สุดท้ายบีบมะนาว ไอร้อนเปรี้ยวเผ็ดลอยขึ้นมา เป็นต้มยำที่สุดารัตน์ชอบที่สุด

บนโต๊ะเล็ก สุดารัตน์ แม่ ธนวัฒน์ ไพลิน และวิไล นั่งล้อมโต๊ะ ภรรยาหลับตาวางสองมือบนโต๊ะ ตรงนั้นโต๊ะขึ้นฝ้าขาวเป็นหย่อม

ตรงที่ไม่มีใครนั่ง มีถ้วยอีกใบวางไว้ เมื่อวางช้อนทองเหลืองที่ไหม้ไปครึ่งหนึ่งลงไป ก็ดังกริ๊ก

“อย่าลุกจากที่นั่ง อย่าโกหก และอย่าปฏิเสธจนถึงที่สุด”

*

หลอดไฟนีออนกะพริบ ลมหายใจสีขาวไหลไปบนโต๊ะ

“วิไล วิไล”

ฝ่ามือเย็นเฉียบแนบที่หลังหูขวา

“ที่เราแยกกันอยู่ ไม่ใช่เพราะคุณแม่”

“ที่เราแยกกันอยู่ ไม่ใช่เพราะคุณแม่!”

ดวงตาเรียวเล็กของแม่กะพริบ

“เจ็ดปีก่อน ตอนดึกคืนหนึ่ง สมัยที่ยังอยู่ด้วยกันที่บ้านคุณแม่”

“เจ็ดปีก่อน! ตอนดึกคืนหนึ่ง สมัยที่ยังอยู่ด้วยกันที่บ้านแม่!”

“คุณหลับอยู่ แต่นั่งยองๆ อยู่หน้าเตาถ่าน เติมถ่านเพิ่ม ยิ้มด้วยใบหน้าของคนที่ฉันไม่รู้จัก”

“คุณ… หลับอยู่ แต่นั่งยองๆ อยู่หน้าเตาถ่าน เติมถ่านเพิ่ม! ยิ้มด้วยใบหน้าของคนที่ไม่รู้จัก!”

“คุณพูดว่า อย่าออกมา ตรงนั้นเป็นที่นั่งของผมแล้ว พอเช้าวันรุ่งขึ้น คุณจำอะไรไม่ได้เลย”

“อย่าออกมา… ตรงนั้นเป็นที่นั่งของผมแล้ว… เขาพูดอย่างนั้น! พอเช้าวันรุ่งขึ้น จำอะไรไม่ได้เลย!”

วิไลไม่มีความทรงจำเรื่องนั้นเลย แม้แต่เรื่องเดียว

“อย่างนั้น ผมไม่…”

ไฟพุ่งขึ้นมาดังวูบ เปลวไฟสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มเลียขอบหม้อ ช้อนในถ้วยของแขกสั่นกระทบกันกราดๆ

มือที่พันผ้าพันแผลคว้าไหล่วิไลไว้

พี่ พี่เองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าห้ามปฏิเสธ ธนวัฒน์พูดเสียงต่ำ

วิไลกัดริมฝีปาก กลืนคำพูดลงไป เปลวไฟค่อยๆ หดลง

น้ำตาไหลลงจากหางตาที่ปิดสนิทของสุดารัตน์

“คืนแรก ที่ก้นตลับยาสีชมพูของคุณแม่ มีกระดาษพับอยู่แผ่นหนึ่ง”

“คืนแรก! ที่ก้นตลับยาสีชมพูของแม่ มีกระดาษพับอยู่แผ่นหนึ่ง!”

“เห็นแค่บรรทัดแรก”

ฝ่ามือที่หลังหูขวาเย็นเฉียบยิ่งขึ้นไปอีก

“‘วิไล ลงไปในไฟ’… ฉันกลัว เลยไม่กล้าบอก”

ลำคอของวิไลกระตุกเฮือก

“…วิไล ลงไปในไฟ! กลัว เลยไม่กล้าบอก!”

ในครัวเงียบกริบ

วิไลมองแม่ แม่หลับตาอยู่ มืออีกข้างโอบนิ้วสองนิ้วที่งอผิดรูปไว้ ไม่พูดอะไร

เปลือกตาของสุดารัตน์ค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองสามี

“ฉันกลัวคุณ”

เป็นเสียงของภรรยาจริงๆ แหบพร่า และไม่เร็วรัวอย่างที่เคย

“ถึงอย่างนั้น ฉันก็เลิกรักคุณไม่ได้”

วิไลหมุนปุ่มเตาด้วยมือของตัวเอง

ไฟสีฟ้าดับวูบลง

*

ที่หลังหูขวามีบางอย่างอุ่นๆ ไหลล้นออกมา ไหลตามต้นคอ ซึมลงบนปกเสื้อโปโล ในส่วนลึกของหู มีเสียงแหลมสูงดังวี้ดดด

และลึกลงไปกว่าเสียงนั้นอีก

มีเสียงแหบของชายหนุ่มคนหนึ่ง

อีกหนึ่ง

เมื่อแตะที่ถ้วยของแขก ต้มยำเย็นเหมือนน้ำแข็ง ช้อนทองเหลืองเย็นจนนิ้วติดแน่น

“…เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยว วิไล เลือด!”

สุดารัตน์เอามือสั่นๆ ควานหาผ้าก๊อซ น้ำเสียงเร็วรัวอย่างทุกวันกลับมาเล็กน้อย

“เอ้า หายใจลึกๆ อย่าขยับ”

“…อื้อ”

นิ้วของภรรยายังเย็นอยู่ ถึงอย่างนั้นเธอก็กดหลังหูของวิไลไว้ไม่ละมือเลย

แม่เอนตัวลงบนโซฟาก็หลับไปทันที ธนวัฒน์บอกว่าจะกลับไปดูหน้าข้าวสักหน่อย แล้วก็กลับไป

*

เลยเที่ยงไปแล้ว น้องชายโทรมา

“พี่ ผมแวะไปเอาเสื้อผ้าให้แม่ที่แฟลต หน้าประตูมีกระดาษอีกแล้ว คราวนี้ไม่ใช่ ‘คำขอร้อง’ นะเว้ย”

ในรูปที่ส่งมา เขียนไว้ว่า

〈หนังสือแจ้งให้ย้ายออก ถึงคุณสันติสุข ตามรายชื่อลงนามของผู้อยู่อาศัยทั้งหมด ขอให้ท่านย้ายออกจากห้องพักภายในกำหนดดังต่อไปนี้〉

ข้างล่างมีรายชื่อเรียงกันแน่นเอี๊ยด รวมทั้งหมดหกสิบสามคน กำหนดเวลาคือแปดโมงเช้าอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า

“…เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ ธนวัฒน์”

“เฮอะ อยู่มายี่สิบปี ได้กระดาษแผ่นเดียว สองแผ่นเองเหรอ”

วางสายแล้ว

บนโซฟา แม่นอนหายใจหลับสนิท ตลับสีชมพูเล็กๆ โผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อเบลาส์ตรงอก

วิไลค่อยๆ ดึงมันออกมา เปิดฝา

ยาเม็ดสีขาวกับเม็ดสีเหลือง เขาควานนิ้วลงไปจนถึงก้นตลับ

ไม่มีกระดาษอยู่เลย

ไพลินเอาผ้าห่มคลุมไหล่ ยืนอยู่ข้างหลังวิไล ไม่ยอมมองหน้าพ่อ

“เวลาอยู่ใกล้คุณพ่อ”

เป็นเสียงเบาๆ

“หลังหูหนู มีใครคนหนึ่งกำลังนับเลขอยู่”

── จบบทที่ 6 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

วิไล สันติสุขคนขับรถส่งพัสดุสุดารัตน์สันติสุขภรรยาถูกวิญญาณแขกเข้าสิงไพลิน สันติสุขลูกสาว ได้ยินเสียงสมจิตร สันติสุขแม่ ซ่อนกระดาษคมสันต์พรหมมาตำรวจสืบสวนสถานีประจำเขตพรรณนิภาสันติสุขภรรยาของน้องชายธนวัฒน์ สันติสุขน้องชาย ช่างซ่อมภรรยาที่แยกกันอยู่กลัวแต่ก็ยังรักNEWลูกสาวได้ยินเสียงเดียวกันNEWแม่ไม่พูดถึงคืนไฟไหม้NEWตำรวจที่ปล่อยผ่านNEWภรรยาของน้องชายNEWน้องชายหนุนพี่ชายที่โต๊ะNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 7

เด็กหนุ่มแห่งซากไฟตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 7) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ