มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

ผู้มาเยือนกับสำรับหนึ่งที่

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

หกโมงเย็น วิไล สันติสุข บิดสวิตช์เตาแก๊ส

เปลวไฟสีน้ำเงินลุกขึ้นเป็นวงกลมดังฟู่

〈จุดไฟขึ้นใหม่〉 ตัวหนังสือตรงเป๊ะของพ่อในสมุดบันทึกลอยขึ้นมาในหัว เตาถ่านใช้ไม่ได้อีกแล้ว แต่ไฟจากแก๊สก็ยังเป็นไฟ วิไลตัดสินใจอย่างนั้น

เขาเทน้ำลงหม้อใบใหญ่ ใส่โป๊ยกั๊กสามดอกกับเปลือกอบเชยหนึ่งแท่ง หั่นหมูสามชั้นเป็นชิ้นใหญ่ใส่ลงไป แล้วเติมน้ำตาลโตนดกับซีอิ๊วตามลงไป ไข่ต้มมีทั้งหมดสิบฟอง ไข่ขาวที่ปอกเปลือกแล้วค่อย ๆ ซึมเป็นสีน้ำตาลอยู่ในหม้อ

ไข่พะโล้ ของโปรดของพ่อ กลิ่นโป๊ยกั๊กหอมหวานอบอวลไปทั่วครัวแคบ ๆ

หลังเที่ยง เสียงกระซิบพูดขึ้นเพียงครั้งเดียว

“ที่นั่งของเขาด้วย”

คนที่แม่เรียกว่า “เขา” มีแต่พ่อเท่านั้น พอเปิดสมุดดูก็มีกฎข้อนั้นอยู่ด้วย 〈หากสมาชิกในครอบครัวที่ถูกเปิดเผยความในใจใส่ใจนั้นจากไปแล้ว ให้วางสำรับหนึ่งที่ไว้ที่นั่งของผู้นั้น และให้ได้ฟังถ้อยคำที่ผู้นั้นทิ้งไว้ที่โต๊ะ〉

ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของแม่ มีซองจดหมายเก่ามัดรวมกันด้วยหนังยาง ฉบับบนสุดมีลายมือพ่อเขียนว่า 〈ถึงสมจิตร〉

*

หลังหนึ่งทุ่ม เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น

สุดารัตน์ยืนอยู่นอกประตู และด้านหลังเธอมีมวยผมสองก้อนบนกลางศีรษะโผล่ออกมา

ไพลิน สันติสุข ลูกสาวของเขาเอง ดวงตาหลังแว่นกลมโตหนาเตอะดูโตยิ่งขึ้นไปอีก สูงขึ้นอีกนิดแล้ว วิไลเองก็ไม่รู้ว่าที่รู้สึกอยู่นี้คือดีใจหรือกลัว

“พ่อ ทำหน้าอะไรน่ะ แล้วนี่หอมมากเลยนะ”

“เอ่อ…อ๋อ อื้อ ไข่พะโล้ น่ะ ที่คุณตาชอบ”

“รู้แล้วน่า คุณยายก็ทำบ่อยจะตาย”

ไพลินใส่เสื้อโปโลสีส้มตัวเก่าของพ่อ ยาวเหมือนใส่เป็นชุดกระโปรง ชายเสื้อยาวเลยเข่าลงไป

“สุดารัตน์ เอ่อ…พาลูกมาด้วย ไม่เป็นไรเหรอ”

“ยัยหนูบอกเองว่าจะมา ฉันห้าม เขาก็บอกว่าจะนั่งรถเมล์มาคนเดียว”

ภรรยาพูดเร็วปรื๋อ พลางใช้นิ้วเกี่ยวสร้อยทองที่คอ

“เอ่อ…อย่างนั้นเหรอ ขอโทษนะ”

ธนวัฒน์ตามเข้ามาช้ากว่าเล็กน้อย ก้มตัวสูงโปร่งลอดประตูเข้ามา ไม้จิ้มฟันที่มุมปากตั้งชันเป๊ะ

“เฮ้ ๆ มาให้แล้วนะ พี่ แค่มาดูหน้าแม่เฉย ๆ นะเว้ย ผู้มาเยือนอะไรนั่น ไม่เชื่อหรอก”

“อื้อ แค่มาก็ดีแล้ว ขอบใจนะ”

“แล้วก็ ที่ลานจอดรถข้างล่างน่ะ ไอ้เจ๊ทมันมาเดินเตร่อีกแล้วนะ”

วิไลจะปิดม่าน แต่ก็หยุดมือ โต๊ะต้องมาก่อน

*

เขาจัดจานเรียงบนโต๊ะกลมเล็ก ๆ ในครัว

ที่นั่งของแม่ ตรงข้ามคือที่นั่งของพ่อ เก้าอี้กลมพนักพิงร้าวที่พ่อนั่งอยู่ประจำ ข้างจานเขาวางจดหมายของพ่อไว้

และอีกที่หนึ่ง ตรงที่ไม่มีใครนั่ง มีถ้วยเปล่าตั้งอยู่

วิไลถอดช้อนทองเหลืองที่ไหม้ไปครึ่งหนึ่งออกจากพวงกุญแจที่เอว แล้ววางไว้ข้างถ้วยของผู้มาเยือนเบา ๆ เกิดเสียงกริ๊กเบา ๆ

เขากับธนวัฒน์พาแม่มาจากห้องนอน แม่ไม่ขัดขืน มือเย็นเฉียบ ดวงตาเรียวเล็กไม่กะพริบ พาแม่นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วใช้ผ้าถุงผูกข้อมือขวาไว้กับพนักพิง

ไพลินจ้องปมที่ผูกนั้นไม่วางตา ยางสีฟ้าอ่อนของเครื่องมือจัดฟันโผล่ออกมาจากริมฝีปากที่กัดไว้

“ขอโทษนะลูก ถ้าไม่ทำแบบนี้ คุณยายจะเดินไปที่ระเบียงน่ะ”

“…รู้แล้ว พ่อไม่ต้องอธิบายก็ได้”

“แล้วก็ พ่อมีเรื่องขอร้องทุกคน อย่าลุกจากที่นั่ง อย่าโกหก ไม่ว่าจะได้ยินอะไร ให้ฟังจนจบ อย่าเพิ่งปฏิเสธ ในสมุดเขียนไว้แบบนั้น”

“จริงดิ มารยาทบนโต๊ะข้าวหรือไงวะ”

ธนวัฒน์หัวเราะขึ้นจมูก แต่ก็นั่งลงบนเก้าอี้กลมข้างแม่ สุดารัตน์กับไพลินก็นั่งลงเช่นกัน

วิไลใช้กระบวยตักไข่พะโล้ที่ควันกรุ่นใส่ทุกจาน จานของแม่ จานของพ่อ และสุดท้ายถ้วยของผู้มาเยือน

บนเตา เปลวไฟสีน้ำเงินใต้หม้อยังลุกอยู่เบา ๆ

*

หลอดไฟนีออนกะพริบวูบหนึ่ง

อากาศเย็นเยียบเกาะอยู่ที่ข้อเท้า ในกลิ่นหอมหวานของโป๊ยกั๊ก มีกลิ่นเถ้าชื้น ๆ ปนเข้ามา

“วิไล วิไล พร้อมหน้ากันแล้วสินะ”

เสียงกระซิบดังขึ้นที่หลังหูขวา ริมฝีปากของแม่ยังปิดสนิท

ไฟเตาพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีส้ม ลิ้นเลียขอบหม้อ ฝาหม้อเริ่มสั่นกึกกัก

“รักแต่ธนวัฒน์”

เสียงพองโตขึ้นในหู ถ้านิ่งเงียบ หัวต้องแตกแน่ วิไลตะโกนออกมาจากก้นบึ้งของท้อง

“รักแต่ธนวัฒน์!”

“คืนที่เขาเป็นไข้ วิไลอายุสิบขวบ เก็บแผงขายของคนเดียว แม่ไม่ได้ไปรับ ไม่เคยอุ้มวิไลขึ้นนั่งตักสักครั้ง”

“คืนที่เขาเป็นไข้! วิไลอายุสิบขวบ เก็บแผงขายของคนเดียว! ไม่ได้ไปรับ! ไม่เคยอุ้มขึ้นนั่งตักสักครั้ง!”

ไม้จิ้มฟันหล่นจากปากธนวัฒน์

น้องชายเริ่มหัวเราะขึ้นจมูก พึมพำในปากซ้ำ ๆ ว่า พี่ นั่น ผม…

ดวงตาโปนสีน้ำตาลอ่อนเลื่อนไปมาระหว่างพี่ชายกับแม่ เขาทำท่าจะพูดโต้ แต่ก็กัดริมฝีปากไว้ ไม่ได้ปฏิเสธ

น้ำตาหยดหนึ่งไหลจากตาแม่

เสียงกระซิบเปลี่ยนทิศ สายตาของแม่เลื่อนไปที่สุดารัตน์

“คุณสุดารัตน์ มือของเธอคืนนั้นอุ่นมาก ขอบใจนะ”

“สุดารัตน์! มือของเธอคืนนั้นอุ่นมาก! ขอบใจนะ!”

สุดารัตน์เอามือทั้งสองปิดปาก

“แล้วก็ แม่อยากถักผมให้หลาน แต่มันเหมือนจะแย่งลูกสาวไปจากแม่ของเขา เลยไม่กล้าพูด”

“อยากถักผมให้ไพลิน! เหมือนจะแย่งไปจากแม่ของเขา เลยไม่กล้าพูด!”

ไพลินเอื้อมมือแตะมวยผมของตัวเองเบา ๆ

ไฟดับลง

ในครัวเหลือเพียงไฟจากเตา แสงสีส้มสาดใต้ใบหน้าแม่ คอของแม่ค่อย ๆ หมุนไปทางที่นั่งของพ่อ

เสียงกระซิบต่ำลง เป็นเสียงที่คลานขึ้นมาจากก้นดิน

“ไม่ได้ให้อภัยเขา เขาทิ้งฉันไว้ แล้วเดินเข้าไปในกองไฟ”

ลำคอวิไลตีบตัน แต่ก็ต้องพูดอยู่ดี

“ไม่ได้ให้อภัยพ่อ! พ่อทิ้งแม่ไว้ แล้วเดินเข้าไปในกองไฟ!”

เก้าอี้ล้มดังโครม

ธนวัฒน์ลุกขึ้นยืน

“หยุดนะ! อย่าพูดเรื่องพ่อ!”

ไฟเตาพุ่งสูงขึ้นดังกึกก้อง เปลวไฟเลียถึงพัดลมดูดอากาศ ฝาหม้อกระเด็น น้ำพะโล้ร้อน ๆ สาดกระเซ็น ร่างของแม่แอ่นไปข้างหลัง ข้อมือที่ถูกผูกทำให้พนักพิงเสียงเอี๊ยดอ๊าด ช้อนที่ไหม้ดำในถ้วยผู้มาเยือนสั่นกระทบกันดังกุกกัก

ทั้งที่เย็นเยียบ แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวราวถูกเผา

“ธนวัฒน์ นั่งลง…!”

เสียงของวิไลถูกกลืนหายไปในเสียงเปลวไฟ

มือเรียวบางจับมือของธนวัฒน์ที่ดำเพราะน้ำมันไว้

“ลุง นั่งลงเถอะ”

เสียงของไพลินไม่ถึงครึ่งของปกติ

ริมฝีปากของธนวัฒน์ขยับว่า ไพลิน

ไพลินพูดอีกครั้งเดียวว่า นั่งลงเถอะ

แขนยาวของธนวัฒน์สั่นระริก แล้วเขาก็ค่อย ๆ ยกเก้าอี้ขึ้น และนั่งลง หลานสาวไม่ปล่อยมือเขาเลย

เปลวไฟหดลงฉับพลัน กลับเป็นวงกลมสีน้ำเงิน

วิไลหยิบซองจดหมายข้างจานของพ่อ

“ธนวัฒน์ อ่านที จดหมายของพ่อ”

“ผมเหรอ”

“ด้วยเสียงของนาย อ่านให้แม่ฟังที”

น้องชายหยิบกระดาษออกจากซอง นิ้วอ้วนหนาไล้ไปตามลายมือของพ่อที่ตรงเหมือนขีดด้วยไม้บรรทัด แล้วเริ่มอ่านด้วยเสียงแหบพร่า

〈ถึงสมจิตร วันที่ร้านไปไม่รอด ขอแค่ได้กลิ่นไข่พะโล้ของเธอ ฉันก็กลับบ้านได้ เพราะมีบ้านให้กลับ ฉันถึงสู้ข้างนอกได้ ฉันชอบเสียงเพลงของเธอ สักวันหนึ่ง ช่วยร้องให้ลูก ๆ ฟังด้วยนะ〉

ครัวเงียบกริบ

ริมฝีปากของแม่ขยับ

“ฉันไม่ได้ให้อภัยเขาหรอกนะ ก็ถูกทิ้งไว้นี่นา”

เป็นเสียงของแม่ เสียงแหบเล็กน้อยที่เคยเรียกลูกค้าที่แผงขายของ

“…แต่ก็ยังอยากให้เขากลับมาอยู่ดีนะ”

วิไลเอื้อมมือไปหมุนสวิตช์เตาด้วยมือของตัวเอง

ไฟสีน้ำเงินดับวูบ

“แม่…”

*

หลอดไฟนีออนกะพริบ แล้วสว่างขึ้น

แม่นั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ เอียงคอ ได้ยินเสียงลมหายใจ เป็นเสียงหายใจยามหลับของแม่ตามปกติ

สุดารัตน์แตะนิ้วที่ถ้วยของผู้มาเยือน

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน นี่มันเย็น”

ไข่พะโล้ที่ควรจะมีควันกรุ่นเย็นเฉียบราวกับเพิ่งออกจากตู้เย็น ไขมันสีขาวจับตัวอยู่ที่ผิวหน้า แม้แต่ช้อนทองเหลืองก็เย็นเหมือนน้ำแข็ง

มีบางอย่างอุ่น ๆ ไหลอาบหลังหูขวา พอใช้นิ้วแตะก็เป็นสีแดง ในหูมีเสียงแหลมสูงหวีดอยู่ไม่หยุด

“วิไล เลือดออกหู”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

“เอ้า หายใจลึก ๆ อย่าขยับ”

สุดารัตน์หยิบผ้าก๊อซมากดหลังหูสามี ปลายนิ้วอุ่น ตั้งแต่แยกกันอยู่ ภรรยาอยู่ใกล้ขนาดนี้ครั้งล่าสุดคือเมื่อไหร่นะ วิไลนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น

“…ขอบใจ”

ธนวัฒน์อุ้มแม่ที่หลับอยู่ขึ้นด้วยสองแขน

“เบาจัง แม่ …พี่”

“หืม?”

“เมื่อกี้ ที่ว่าไม่ได้ไปรับน่ะ …ไม่ ช่างเถอะ เฮ้ ๆ”

น้องชายหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วอุ้มแม่เข้าไปในห้องนอน

หลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็กินไข่พะโล้ที่เหลือในหม้อ ไข่ที่อุ่นใหม่หวานและเค็มนิด ๆ ไพลินวางไข่ฟองที่สองลงในจานของวิไลโดยไม่พูดอะไร

ดึกแล้ว สุดารัตน์กับไพลินจึงค้างที่นี่ ไพลินบอกว่าจะนอนห้องคุณยาย

*

ตีหนึ่งกลางดึก โทรศัพท์ของวิไลที่นั่งสัปหงกอยู่บนโซฟาสั่นขึ้น

เป็นธนวัฒน์ที่กลับบ้านไปแล้ว มีลิงก์เดียว

“ชายในอพาร์ตเมนต์ มัดแม่แล้วตะคอกอีกแล้ว”

เป็นคลิปวิดีโอที่ถ่ายจากลานจอดรถ ขึ้นไปที่หน้าต่างครัว ชายในเสื้อโปโลสีส้มกำลังตะโกนอะไรบางอย่างอยู่หน้าโต๊ะ ข้อมือของหญิงชราที่ถูกมัดกับเก้าอี้ ใบหน้าที่ร้องไห้ เสียงมีเพียงเสียงตะคอกของผู้ชายกับเสียงลม เสียงเล็ก ๆ ของแม่ไม่ได้อยู่ในนั้นเลย ถ้วยของผู้มาเยือน จดหมายของพ่อ มือของลูกสาว ก็ไม่ติดมาด้วยสักอย่าง

ยอดวิวทะลุสิบหมื่นไปแล้ว

วิไลคว่ำหน้าจอลง เสียงในหูยังไม่หยุด

*

หกโมงเช้า เขาตื่นขึ้นเพราะเสียงจอแจด้านนอก

ใต้หน้าต่าง ตรงทางเข้าอพาร์ตเมนต์ มีรถสีขาวจอดเรียงกันอยู่ รถที่หลังคามีชื่อสถานีโทรทัศน์รวมสามคัน ข้าง ๆ มีรถตำรวจหนึ่งคันหมุนไฟสีน้ำเงิน ผู้ชายที่แบกกล้องเงยหน้ามองหน้าต่างชั้นห้า

วิไลใช้นิ้วที่สั่นปิดม่าน ในครัว สุดารัตน์ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ

ตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงเพลงจากห้องนอน

“คอยดูไฟไว้ จนกว่าฟ้าจะสาง”

เป็นเสียงของแม่ ทำนองช้า ๆ เหมือนเพลงกล่อมเด็ก

วิไลเปิดประตูห้องนอน

แม่หลับตาอยู่บนเตียง หน้าอกขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ หลับอยู่ แต่ริมฝีปากกลับขยับ

“คอยดูไฟไว้ จนกว่าฟ้าจะสาง”

หลังหูเงียบสนิท นี่ไม่ใช่เสียงกระซิบ นี่คือเสียงของแม่

“แม่…?”

แม่ไม่ตอบ มีเพียงเสียงเพลงที่ต่อเนื่องบางเบา

ที่มุมห้อง ไพลินนอนหลับอยู่บนที่นอน ห่มผ้าคลุมถึงหัว มวยผมข้างหนึ่งเกือบจะหลุด หายใจลึกและช้า ต่อให้เสียงเพลงลอยมา ผ้าห่มก็ไม่ขยับเลยสักนิด

วิไลถอนหายใจเบา ๆ โดยไม่ละสายตาจากใบหน้ายามหลับของลูกสาว เขาไม่อยากให้ลูกได้ยิน

“แม่ เพลงนั้นคืออะไร นี่ แม่”

ถามเหมือนกระซิบ แต่แม่ก็ไม่ลืมตา

เป็นเพลงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ทั้งที่เป็นอย่างนั้น หลังหูขวากลับปวดแปลบเหมือนถูกไฟเผา

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

วิไล สันติสุขคนขับรถส่งพัสดุสุดารัตน์สันติสุขภรรยาพยาบาลไพลิน สันติสุขลูกสาวของวิไลสมจิตร สันติสุขแม่ที่ถูกวิญญาณเข้าสิงเจ๊ท เรืองศรีสตรีมเมอร์สายผีธนวัฒน์ สันติสุขน้องชาย ช่างซ่อมภรรยาที่แยกกันอยู่ลูกสาวให้ลุงนั่งต่อNEWแม่ถ่ายทอดเสียงผู้มาเยือนNEWแอบถ่ายโต๊ะNEWน้องชายNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 4

เด็กที่ตะคอกไม่เป็นตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ