มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

สมุดใต้อ่างล้างจาน

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

เก้าโมงเช้า ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลทั่วไป แม่กำลังเขย่าราวกั้นเตียงอยู่

เคร้ง เคร้ง เสียงโลหะดังก้องอยู่ในม่านที่กั้นไว้ สายน้ำเกลือที่ต่ออยู่กับแขนของสมจิตรแกว่งโยกไปมาแรง ๆ ทุกครั้ง

“แม่ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว”

วิไลจับมือหนา ๆ ของแม่ไว้ผ่านราวกั้นเตียง ฝ่ามือแม่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

แม่ไม่พูดอะไรเลย ตั้งแต่เมื่อคืนที่พูดเรื่องสมุดเล่มนั้นไปแล้ว แม่ก็ไม่เอ่ยปากอีกสักคำ แม้แต่เสียงครางก็ไม่มี ดวงตาเรียวเล็กมองไปที่ทางออกอย่างเดียวตลอดเวลา ทั้งตัวของแม่กำลังบอกว่าอยากกลับบ้าน

เสียงกระซิบนั่นก็ไม่ได้ยินอีกเลยตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาล

หลังหูข้างขวาเงียบสนิท และความเงียบนั้นแหละที่ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิม

ม่านถูกรูดเปิดออกอย่างแรง สุดารัตน์เดินเข้ามา เธอเปลี่ยนเป็นชุดพยาบาลสีขาวแล้ว ในมือถือกระดาษผลตรวจ

“เอาล่ะ ผลออกแล้วนะ เลือดปกติเกือบทั้งหมด ภาพถ่ายสมองก็สวย คลื่นหัวใจเจอแค่หัวใจเต้นผิดจังหวะเหมือนทุกที ไข้ลดลงมาเหลือสามสิบเจ็ดองศาห้าแล้ว”

“เอ่อ… แปลว่าไม่ได้เป็นอะไรเลยใช่ไหม”

“แปลว่าไม่พบความผิดปกติใหญ่ ๆ ทางการแพทย์อธิบายได้ด้วยภาวะขาดน้ำเล็กน้อยกับอาการเพ้อของผู้สูงอายุ”

สุดารัตน์พูดเร็วปรื๋อ พลางใช้นิ้วเช็กความเร็วของหยดน้ำเกลือ

“แต่เสียงนั่นล่ะ”

“เธอไม่ได้หลับเลยทั้งคืนใช่ไหม สมองที่เหนื่อยจนสุดมันสร้างสิ่งที่เหมือนเสียงคนขึ้นมาได้ ทางการแพทย์เป็นเรื่องที่เจอบ่อยมาก”

ราวกั้นเตียงดังเคร้งขึ้นอีก แม่บิดตัว พยายามหย่อนเท้าลงจากเตียง ผู้ช่วยพยาบาลสองคนรีบวิ่งเข้ามา

“แม่อยากกลับบ้านน่ะ แม่ไม่ชอบโรงพยาบาลมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

สุดารัตน์ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเหลือบดูนาฬิกาที่หน้าอก

“เดี๋ยวไปคุยกับหมอ ถ้าอยู่บ้านแล้วคุณแม่สบายใจกว่า วันนี้ก็กลับไปดูอาการกันที่บ้านก่อน เลิกงานแล้วคืนนี้จะแวะไป”

วิไลออกมาที่ทางเดิน โทรไปลางานกับจัมปัวเอ็กซ์เพรส เขาพูดคำว่า “ขอโทษ” กับคนจัดคิวรถไปสามครั้ง

*

พอกลับถึงชั้นห้าของแฟลต แม่ก็เงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด นอนลงบนเตียงในห้องนอน แล้วหายใจสม่ำเสมออย่างรวดเร็ว

วิไลไปยืนอยู่ในครัว

เตาถ่านยังวางอยู่ที่มุมพื้นเหมือนเมื่อคืน เถ้าสีขาวจับตัวเป็นก้อนเย็นชืด

เขาเปิดบานตู้ใต้อ่างล้างจาน มีขวดน้ำยาล้างจาน หม้อที่ไม่ได้ใช้ และถุงพลาสติกที่มัดรวมกันด้วยหนังยาง ลึกเข้าไปสุดมีของสี่เหลี่ยมชิ้นหนึ่งที่ห่อด้วยถุงพลาสติกหลายชั้นยัดอยู่

พอแกะถุงออกก็เจอสมุดปกสีดำเล่มหนึ่ง มุมปกไหม้เกรียมเป็นสีน้ำตาล

เมื่อเปิดดู ก็เจอลายมือของพ่อ ตัวอักษรตรงเป็นเส้นเหมือนขีดด้วยไม้บรรทัดทีละตัว ประสูตรผู้เป็นพ่อใช้ลายมือแบบนี้จดบัญชีของตลาดด้วย

หน้าแรกเขียนไว้ว่า

〈แขกจะมาหาคนที่ไม่เคยพูดความในใจกับครอบครัวได้สักครั้ง แล้วเข้าไปอยู่ ยืมความในใจนั้นพูดออกมา และจะไม่ออกไปจนกว่าจะพูดความในใจทั้งหมดจนหมด〉

แขก พ่อเรียกสิ่งนั้นแบบนี้เองหรือ

เขาพลิกหน้าต่อไป

〈พิธีปัดเป่าที่โต๊ะอาหาร ในครัวของบ้านที่คนถูกสิงอาศัยอยู่ ให้จุดไฟขึ้นใหม่ ทำอาหาร ให้ครอบครัวพร้อมหน้ากันนั่งล้อมโต๊ะ และตั้งสำรับหนึ่งที่ให้แขกด้วย〉

〈เสียงของแขก มีแต่ผู้ที่พร้อมจะฟังเท่านั้นที่ได้ยิน ผู้ได้ยินต้องถ่ายทอดถ้อยคำของแขกให้ครอบครัว ครอบครัวต้องฟังจนจบ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด〉

〈เมื่อผู้ถูกสิงพูดความในใจสุดท้ายด้วยเสียงของตนเอง ผู้ได้ยินต้องดับไฟด้วยมือของตนเอง แขกจึงจะออกไป〉

〈หากมีผู้ลุกจากโต๊ะ หรือมีผู้พูดโกหก แขกจะแข็งแกร่งขึ้น และไฟจะลุกโหมรุนแรง〉

อ่านไปได้ไม่นาน หลังหูข้างขวาก็แปลบขึ้นมาทีหนึ่ง

เขาเอานิ้วแตะดู ตรงชายผมมีรอยแผลไฟไหม้เก่า ๆ ที่สากมือกว้างประมาณนิ้วหนึ่ง เป็นรอยที่มีมานานมากแล้ว

มันเกิดขึ้นตอนไหนกันนะ

วิไลชะงักมือ เขานึกไม่ออก จำไม่ได้ว่าเคยหกล้ม หรือเคยไปโดนไฟ ไม่เคยถามแม่ด้วย พอรู้ตัวอีกที มันก็อยู่ตรงนั้นแล้ว

เขาพลิกไปหน้าท้ายสุดของสมุด

มีเพียงหน้าสุดท้ายหน้าเดียวที่หายไป ตรงรอยเย็บเหลือเศษกระดาษขาดเป็นแฉก ๆ ติดอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนใช้กำลังฉีกออกไป

*

ตอนเย็น มีเสียงทุบประตูหน้าห้องอย่างหยาบคาย

“พี่ อยู่ไหมเนี่ย”

คือธนวัฒน์ สันติสุข น้องชาย ตัวสูงโย่งที่ต้องก้มหัวเดินลอดประตู บนหัวมีผมสั้นเกรียนที่ฟอกเป็นสีทอง พอน้องมาห้องแคบ ๆ ก็ยิ่งแคบลงไปอีก แต่ก็ทำให้สว่างขึ้นนิดหน่อยด้วย วิไลดีใจกับเรื่องนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ธนวัฒน์ มาได้จังหวะพอดี คือ เอ่อ… เรื่องแม่น่ะ”

“รู้แล้วน่า ว่าแต่พี่ ดูนี่หรือยัง”

ธนวัฒน์ขยับไม้จิ้มฟันที่ปากเอียง ๆ แล้วยื่นมือถือมาตรงหน้า นิ้วที่จับหน้าจอดำสนิทด้วยคราบน้ำมันเครื่องจนถึงซอกเล็บ

เป็นคลิปวิดีโอ ชื่อคลิปคือ ‘ผู้ชายในแฟลต มัดแม่ไว้กับเตียง’

นอกหน้าต่างมืด ๆ มีชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ที่ปมผ้าซึ่งมัดข้อมือหญิงชราไว้กับเตียง เขากำลังสอดนิ้วเข้าไป ใบหน้าเบลอ แต่เสื้อโปโลสีส้มนั่นเป็นของวิไล เสียงมีแค่เสียงลมกับเสียงครางแผ่ว ๆ ของแม่ เสียงกระซิบนั่นไม่ติดมาเลยสักแห่ง

ยอดวิวเกินแปดหมื่นครั้งแล้ว

“นี่มัน… เมื่อคืน”

“ไอ้เจ๊ทชั้นสามมันเอาขึ้นเน็ตว่ะ ตอนเที่ยงเพจข่าวใหญ่ ๆ เอาไปแชร์ต่อ เลยเป็นแบบนี้ ดูคอมเมนต์ดิ บอกว่าทารุณกรรม ให้แจ้งความ บ้าไปแล้ว”

วิไลใช้นิ้วไล่ดูหน้าจอ ปลายนิ้วเย็นลงเรื่อย ๆ ทุกคอมเมนต์ล้วนโกรธเกรี้ยว

“ไม่ใช่นะ แม่เกือบจะตกจากระเบียง”

“รู้แล้วน่า พี่จะไปมัดใครได้ ฮึ ๆ”

ธนวัฒน์หัวเราะทางจมูก แต่คิ้วหนาเหมือนตะขาบก็ยังขมวดอยู่

“ไม่ได้มีแค่นั้น ฟังก่อนนะ”

วิไลเปิดสมุดให้ดู เล่าเรื่องแขก เรื่องพิธีปัดเป่าที่โต๊ะอาหาร เรื่องที่เสียงกระซิบพูด ทีละเรื่อง ติด ๆ ขัด ๆ

ดวงตากลมโตของธนวัฒน์ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น แล้วเขาก็โชว์เขี้ยวข้างขวาหัวเราะออกมา

“แขกเหรอ ผีเหรอ พี่ เป็นไข้ติดมาจากแม่หรือเปล่าเนี่ย”

“เรื่องจริงนะ มันบอกให้รวมทุกคนมาที่ครัว คนที่ไม่มา คราวหน้ามันจะไปหาคนนั้น”

“ฮึ ๆ ไม่ไปหรอก อะไรแบบนั้น ยังกับละครเวที”

น้องปิดสมุดแล้วดันกลับไปที่อกพี่ ด้านในแขนซ้ายเห็นรอยสักชื่อลูกชายว่า ‘ข้าว’

“ธนวัฒน์ ขอร้องล่ะ ขอร้องจริง ๆ”

“เรื่องนั้นช่างเถอะพี่ ไปหาทนายเถอะ… แม่หลับอยู่เหรอ”

“อื่ม ตอนนี้น่ะ”

ธนวัฒน์เหลือบมองประตูห้องนอนแวบหนึ่ง แล้วก็กลับไปโดยไม่ถามอะไรอีก

*

เก้าโมงกว่าตอนกลางคืน สุดารัตน์มาถึง

ก่อนหน้านั้นตอนเย็น ช่วงอาทิตย์ตก แม่เดินจะไปที่ระเบียงอีกครั้ง วิไลไม่มีทางเลือก จึงพันผ้าขนหนูรอบข้อมือแม่ แล้วเอาผ้าถุงมัดทับไว้กับขาเตียง

สุดารัตน์มองปมผ้าแล้วเม้มริมฝีปาก แต่ก็ไม่พูดอะไร แค่สอดนิ้วเข้าไปหนึ่งนิ้วเพื่อตรวจความแน่นเท่านั้น

“เอาล่ะค่ะ คุณแม่ หายใจลึก ๆ นะคะ จะวัดไข้แล้วนะคะ”

“ขอโทษนะ มัดอีกแล้ว”

สุดารัตน์เงียบ ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเสียบปรอทวัดไข้ไว้ใต้รักแร้ของแม่

ตอนนั้นเอง ลมหายใจเย็นเฉียบก็รดมาที่หลังหูข้างขวา

“วิไล วิไล”

หลังของวิไลแข็งทื่อ

“…มาแล้ว”

“อะไรมา”

“เสียง ตอนนี้ แม่น่ะ”

ริมฝีปากแม่ปิดสนิท ดวงตาเรียวเล็กค่อย ๆ ขยับ ไม่ได้มองวิไล แต่มองสุดารัตน์ที่ก้มตัวอยู่ข้างเตียง

“พูดคำว่าขอบใจกับสุดารัตน์ไม่ออก”

เสียงกระซิบค่อย ๆ ดังขึ้น ก้องหึ่งอยู่ในหู ถ้าเขาไม่พูดออกมาด้วยเสียงของตัวเองกลบไว้ หัวคงแตก

“แม่พูดคำว่าขอบใจกับสุดารัตน์ไม่ออก! แม่บอกอย่างนั้น!”

“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน วิไล พูดอะไรน่ะ”

“ไม่ใช่ผมนะ ผมไม่ได้เป็นคนพูด”

“คืนผ่าตัดหัวใจเมื่อสองปีก่อน แม่คนนั้นจับมือฉันไว้จนเช้า ฉันแกล้งหลับ แกล้งทำไม่รู้ไม่เห็น ฉันไม่อยากแพ้ลูกสะใภ้”

“คืนผ่าตัดหัวใจเมื่อสองปีก่อน! เธอจับมือแม่ไว้จนเช้า! แม่แกล้งหลับ! แกล้งทำไม่รู้ไม่เห็น! แม่ไม่อยากแพ้ลูกสะใภ้!”

วิไลตะโกนตามที่ได้ยินทุกคำ เสียงดังที่ปกติไม่เคยใช้ สะท้อนกลับมาจากผนังห้องนอนแคบ ๆ

ใบหน้าสีน้ำผึ้งของสุดารัตน์ซีดเผือดลงทันที

“…เรื่องคืนนั้น ฉันไม่เคยเล่าให้เธอฟัง”

“หา”

“ไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย ฉันนึกว่าคุณแม่หลับสนิทอยู่”

น้ำตาของแม่ไหลลงมาหนึ่งสาย ใบหน้าไม่ขยับเลยสักนิด ปรอทวัดไข้ดังปี๊บ ๆ ขึ้น

*

สุดารัตน์บอกว่าจะไปสูดอากาศข้างนอก แล้วออกจากห้องไป วิไลตามไป

บันไดนอกอาคารมีลมชื้นจากแม่น้ำพัดผ่าน บนถนนข้างล่างมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นผ่านไปเสียงดัง สุดารัตน์นั่งลงที่ขั้นระหว่างชั้นสี่กับชั้นห้า เอานิ้วเกี่ยวสร้อยทองที่คอ ปลายสร้อยร้อยแหวนแต่งงานไว้ เธอกำมันไว้แน่นในฝ่ามือ

“ขอโทษนะ ที่ตะโกนเสียงดัง”

“อย่าขอโทษเลย”

สุดารัตน์มองไปข้างหน้า พูดเร็วปรื๋อ

“คืนนั้นน่ะ คุณแม่พยายามชักมือหนีหลายครั้ง ฉันก็เลยคิดมาตลอดว่า อ๋อ เราคงถูกเกลียดสินะ”

“เอ่อ… แม่ปากไม่ดีน่ะ”

“รู้ ทางการแพทย์ควรจะอธิบายได้ ไข้ อาการเพ้อ แล้วก็เธอที่นอนไม่พอ อธิบายได้หมดทุกอย่างแท้ ๆ แต่ว่า”

มือที่กำแหวนเกร็งแน่นขึ้น

“สุดารัตน์…”

“เธอไม่มีทางแต่งเรื่องคืนนั้นขึ้นมาได้ และฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น”

วิไลนั่งลงต่ำกว่าหนึ่งขั้น ใต้ไฟบันไดสลัว ๆ เห็นไฝข้างปีกจมูกของภรรยา เขายื่นมือออกไปแล้วก็หยุด ตั้งแต่แยกกันอยู่ เขาก็ไม่รู้ว่าควรแตะต้องเธออย่างไรดี

“ขอบคุณนะ… เอ่อ ไม่ได้หมายถึงแทนแม่หรอก”

สุดารัตน์หัวเราะออกมาเป็นลมหายใจเบา ๆ ไหล่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ตรงนี้ของเธอ ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากข้างบน

ครูด

ครูด

เป็นเสียงของหนัก ๆ ถูกลากไปบนพื้น มาจากทางห้องของพวกเขาที่ชั้นห้า

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้ววิ่งขึ้นบันไดไป

ประตูหน้าห้องที่ตั้งใจเปิดแง้มไว้ปิดสนิทอยู่ เขาลองบิดลูกบิด ล็อกอยู่ วิไลคว้าพวงกุญแจ ช้อนทองเหลืองกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋งแล้วพันนิ้ว เขาใส่กุญแจผิดรูไปสองครั้ง

พอเปิดประตู ในห้องก็มืดสนิท

ไฟที่เปิดทิ้งไว้ดับหมดทุกดวง

อากาศเย็นเยียบลูบข้อเท้า มีกลิ่นเถ้าถ่าน

สุดารัตน์เปิดไฟฉายดินสอ แสงเส้นบางไล้ไปบนพื้นทางเดิน บนพื้นมีรอยขีดยาวสองเส้น พาดจากห้องนอนไปทางครัว

ปลายแสงเป็นเตียง

เตียงถูกลากออกมาจากปากประตูห้องนอนล้ำเข้ามาในทางเดินประมาณหนึ่งเมตร ขาเตียงขูดพื้นจนมีผงขาวกระจายอยู่

แม่นั่งอยู่บนเตียงนั้น ข้อมือยังถูกมัดติดกับขาเตียง ปมไม่หลวมเลยแม้แต่น้อย

แม่หันหน้าไปทางครัวที่มืดสนิท ไปทางเตาถ่านเย็นชืดตรงมุมพื้น

“แม่…”

“วิไล วิไล”

เสียงกระซิบอยู่ใกล้ข้างหู

“ลูกสะใภ้ได้ฟังแล้ว ต่อไปคือหลาน ยังมีเรื่องที่พูดกับไพลินไม่ได้”

ลำคอของวิไลสะดุ้งเฮือก

“…มันพูดว่าไพลิน ความในใจของแม่หันไปทางเด็กคนนั้นด้วย”

“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน คุณแม่มีเรื่องที่พูดกับเด็กคนนั้นไม่ได้งั้นเหรอ”

วิไลควานหาสวิตช์ที่ผนังแล้วกดลงไป หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบสองสามทีแล้วก็ติด รอยขีดบนพื้นขึ้นเป็นสีขาวชัดเจน วิไลคว้าสมุดบนโต๊ะอาหาร พลิกไปหน้าท้าย ๆ หน้าที่อยู่ก่อนหน้าหน้าที่ถูกฉีกไปหนึ่งแผ่น

〈หากสมาชิกครอบครัวที่ถูกชี้ความในใจไปหาขาดหายไป แขกจะไปหาผู้ที่ขาดหายนั้น〉

“ถ้าไพลินไม่มาที่โต๊ะอาหาร แขกก็จะไปหาเด็กคนนั้น”

พออ่านออกเสียง มือก็สั่นขึ้นมา

สุดารัตน์มองสลับไปมาระหว่างรอยบนพื้นกับแผ่นหลังของแม่ มือที่กำแหวนขาวซีด

“ไม่เชื่อหรอก เรื่องแบบนี้… ไม่เชื่อ แต่ว่า”

สุดารัตน์ถอนหายใจยาว แล้วมองวิไลตรง ๆ

“จะตัดสินใจก่อนคืนพรุ่งนี้ ว่าจะพาเด็กคนนั้นมาที่นี่หรือไม่”

“อื่ม… ผมก็ยังจะทำอยู่ดี พิธีปัดเป่าที่โต๊ะอาหาร”

“ล็อกประตูไว้ด้วยนะ แล้วอย่าปิดไฟ”

สุดารัตน์กลับไปที่อพาร์ตเมนต์ที่ไพลินนอนอยู่คนเดียว

วิไลเข็นเตียงกลับเข้าห้องนอน แล้วนั่งลงข้าง ๆ เปิดไฟทิ้งไว้หมดทุกดวง ไม่ได้นอนเลย

ตอนที่ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มขาว เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู

ยอดวิวของ ‘ผู้ชายในแฟลต มัดแม่ไว้กับเตียง’ เกินห้าแสนสองหมื่นครั้งแล้ว

แม่ยังคงหันคอไปทางครัวอยู่

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ”

วิไลพึมพำเบา ๆ

หลังหู เสียงกระซิบพูดขึ้นมาอีกเพียงครั้งเดียว

“หลานจะมาไหม”

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

วิไล สันติสุขคนขับรถส่งพัสดุสุดารัตน์สันติสุขภรรยาที่แยกกันอยู่พยาบาลไพลิน สันติสุขลูกสาวเป้าหมายคนต่อไปสมจิตร สันติสุขแม่ที่ถูกสิงร่างเจ๊ท เรืองศรีเพื่อนบ้านที่โพสต์คลิปธนวัฒน์ สันติสุขน้องชาย ไม่เชื่อภรรยาที่แยกกันอยู่NEWลูกสาวแม่ได้ยินเสียงเธอNEWเปิดโปงเขาในคลิปNEWน้องชายหัวเราะเยาะเรื่องนี้NEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 3

ผู้มาเยือนกับสำรับหนึ่งที่ตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ