บทที่ 2
สมุดใต้อ่างล้างจาน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เก้าโมงเช้า ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลทั่วไป แม่กำลังเขย่าราวกั้นเตียงอยู่
เคร้ง เคร้ง เสียงโลหะดังก้องอยู่ในม่านที่กั้นไว้ สายน้ำเกลือที่ต่ออยู่กับแขนของสมจิตรแกว่งโยกไปมาแรง ๆ ทุกครั้ง
“แม่ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว”
วิไลจับมือหนา ๆ ของแม่ไว้ผ่านราวกั้นเตียง ฝ่ามือแม่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ
แม่ไม่พูดอะไรเลย ตั้งแต่เมื่อคืนที่พูดเรื่องสมุดเล่มนั้นไปแล้ว แม่ก็ไม่เอ่ยปากอีกสักคำ แม้แต่เสียงครางก็ไม่มี ดวงตาเรียวเล็กมองไปที่ทางออกอย่างเดียวตลอดเวลา ทั้งตัวของแม่กำลังบอกว่าอยากกลับบ้าน
เสียงกระซิบนั่นก็ไม่ได้ยินอีกเลยตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาล
หลังหูข้างขวาเงียบสนิท และความเงียบนั้นแหละที่ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเดิม
ม่านถูกรูดเปิดออกอย่างแรง สุดารัตน์เดินเข้ามา เธอเปลี่ยนเป็นชุดพยาบาลสีขาวแล้ว ในมือถือกระดาษผลตรวจ
“เอาล่ะ ผลออกแล้วนะ เลือดปกติเกือบทั้งหมด ภาพถ่ายสมองก็สวย คลื่นหัวใจเจอแค่หัวใจเต้นผิดจังหวะเหมือนทุกที ไข้ลดลงมาเหลือสามสิบเจ็ดองศาห้าแล้ว”
“เอ่อ… แปลว่าไม่ได้เป็นอะไรเลยใช่ไหม”
“แปลว่าไม่พบความผิดปกติใหญ่ ๆ ทางการแพทย์อธิบายได้ด้วยภาวะขาดน้ำเล็กน้อยกับอาการเพ้อของผู้สูงอายุ”
สุดารัตน์พูดเร็วปรื๋อ พลางใช้นิ้วเช็กความเร็วของหยดน้ำเกลือ
“แต่เสียงนั่นล่ะ”
“เธอไม่ได้หลับเลยทั้งคืนใช่ไหม สมองที่เหนื่อยจนสุดมันสร้างสิ่งที่เหมือนเสียงคนขึ้นมาได้ ทางการแพทย์เป็นเรื่องที่เจอบ่อยมาก”
ราวกั้นเตียงดังเคร้งขึ้นอีก แม่บิดตัว พยายามหย่อนเท้าลงจากเตียง ผู้ช่วยพยาบาลสองคนรีบวิ่งเข้ามา
“แม่อยากกลับบ้านน่ะ แม่ไม่ชอบโรงพยาบาลมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
สุดารัตน์ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเหลือบดูนาฬิกาที่หน้าอก
“เดี๋ยวไปคุยกับหมอ ถ้าอยู่บ้านแล้วคุณแม่สบายใจกว่า วันนี้ก็กลับไปดูอาการกันที่บ้านก่อน เลิกงานแล้วคืนนี้จะแวะไป”
วิไลออกมาที่ทางเดิน โทรไปลางานกับจัมปัวเอ็กซ์เพรส เขาพูดคำว่า “ขอโทษ” กับคนจัดคิวรถไปสามครั้ง
*
พอกลับถึงชั้นห้าของแฟลต แม่ก็เงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด นอนลงบนเตียงในห้องนอน แล้วหายใจสม่ำเสมออย่างรวดเร็ว
วิไลไปยืนอยู่ในครัว
เตาถ่านยังวางอยู่ที่มุมพื้นเหมือนเมื่อคืน เถ้าสีขาวจับตัวเป็นก้อนเย็นชืด
เขาเปิดบานตู้ใต้อ่างล้างจาน มีขวดน้ำยาล้างจาน หม้อที่ไม่ได้ใช้ และถุงพลาสติกที่มัดรวมกันด้วยหนังยาง ลึกเข้าไปสุดมีของสี่เหลี่ยมชิ้นหนึ่งที่ห่อด้วยถุงพลาสติกหลายชั้นยัดอยู่
พอแกะถุงออกก็เจอสมุดปกสีดำเล่มหนึ่ง มุมปกไหม้เกรียมเป็นสีน้ำตาล
เมื่อเปิดดู ก็เจอลายมือของพ่อ ตัวอักษรตรงเป็นเส้นเหมือนขีดด้วยไม้บรรทัดทีละตัว ประสูตรผู้เป็นพ่อใช้ลายมือแบบนี้จดบัญชีของตลาดด้วย
หน้าแรกเขียนไว้ว่า
〈แขกจะมาหาคนที่ไม่เคยพูดความในใจกับครอบครัวได้สักครั้ง แล้วเข้าไปอยู่ ยืมความในใจนั้นพูดออกมา และจะไม่ออกไปจนกว่าจะพูดความในใจทั้งหมดจนหมด〉
แขก พ่อเรียกสิ่งนั้นแบบนี้เองหรือ
เขาพลิกหน้าต่อไป
〈พิธีปัดเป่าที่โต๊ะอาหาร ในครัวของบ้านที่คนถูกสิงอาศัยอยู่ ให้จุดไฟขึ้นใหม่ ทำอาหาร ให้ครอบครัวพร้อมหน้ากันนั่งล้อมโต๊ะ และตั้งสำรับหนึ่งที่ให้แขกด้วย〉
〈เสียงของแขก มีแต่ผู้ที่พร้อมจะฟังเท่านั้นที่ได้ยิน ผู้ได้ยินต้องถ่ายทอดถ้อยคำของแขกให้ครอบครัว ครอบครัวต้องฟังจนจบ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด〉
〈เมื่อผู้ถูกสิงพูดความในใจสุดท้ายด้วยเสียงของตนเอง ผู้ได้ยินต้องดับไฟด้วยมือของตนเอง แขกจึงจะออกไป〉
〈หากมีผู้ลุกจากโต๊ะ หรือมีผู้พูดโกหก แขกจะแข็งแกร่งขึ้น และไฟจะลุกโหมรุนแรง〉
อ่านไปได้ไม่นาน หลังหูข้างขวาก็แปลบขึ้นมาทีหนึ่ง
เขาเอานิ้วแตะดู ตรงชายผมมีรอยแผลไฟไหม้เก่า ๆ ที่สากมือกว้างประมาณนิ้วหนึ่ง เป็นรอยที่มีมานานมากแล้ว
มันเกิดขึ้นตอนไหนกันนะ
วิไลชะงักมือ เขานึกไม่ออก จำไม่ได้ว่าเคยหกล้ม หรือเคยไปโดนไฟ ไม่เคยถามแม่ด้วย พอรู้ตัวอีกที มันก็อยู่ตรงนั้นแล้ว
เขาพลิกไปหน้าท้ายสุดของสมุด
มีเพียงหน้าสุดท้ายหน้าเดียวที่หายไป ตรงรอยเย็บเหลือเศษกระดาษขาดเป็นแฉก ๆ ติดอยู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนใช้กำลังฉีกออกไป
*
ตอนเย็น มีเสียงทุบประตูหน้าห้องอย่างหยาบคาย
“พี่ อยู่ไหมเนี่ย”
คือธนวัฒน์ สันติสุข น้องชาย ตัวสูงโย่งที่ต้องก้มหัวเดินลอดประตู บนหัวมีผมสั้นเกรียนที่ฟอกเป็นสีทอง พอน้องมาห้องแคบ ๆ ก็ยิ่งแคบลงไปอีก แต่ก็ทำให้สว่างขึ้นนิดหน่อยด้วย วิไลดีใจกับเรื่องนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร
“ธนวัฒน์ มาได้จังหวะพอดี คือ เอ่อ… เรื่องแม่น่ะ”
“รู้แล้วน่า ว่าแต่พี่ ดูนี่หรือยัง”
ธนวัฒน์ขยับไม้จิ้มฟันที่ปากเอียง ๆ แล้วยื่นมือถือมาตรงหน้า นิ้วที่จับหน้าจอดำสนิทด้วยคราบน้ำมันเครื่องจนถึงซอกเล็บ
เป็นคลิปวิดีโอ ชื่อคลิปคือ ‘ผู้ชายในแฟลต มัดแม่ไว้กับเตียง’
นอกหน้าต่างมืด ๆ มีชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ที่ปมผ้าซึ่งมัดข้อมือหญิงชราไว้กับเตียง เขากำลังสอดนิ้วเข้าไป ใบหน้าเบลอ แต่เสื้อโปโลสีส้มนั่นเป็นของวิไล เสียงมีแค่เสียงลมกับเสียงครางแผ่ว ๆ ของแม่ เสียงกระซิบนั่นไม่ติดมาเลยสักแห่ง
ยอดวิวเกินแปดหมื่นครั้งแล้ว
“นี่มัน… เมื่อคืน”
“ไอ้เจ๊ทชั้นสามมันเอาขึ้นเน็ตว่ะ ตอนเที่ยงเพจข่าวใหญ่ ๆ เอาไปแชร์ต่อ เลยเป็นแบบนี้ ดูคอมเมนต์ดิ บอกว่าทารุณกรรม ให้แจ้งความ บ้าไปแล้ว”
วิไลใช้นิ้วไล่ดูหน้าจอ ปลายนิ้วเย็นลงเรื่อย ๆ ทุกคอมเมนต์ล้วนโกรธเกรี้ยว
“ไม่ใช่นะ แม่เกือบจะตกจากระเบียง”
“รู้แล้วน่า พี่จะไปมัดใครได้ ฮึ ๆ”
ธนวัฒน์หัวเราะทางจมูก แต่คิ้วหนาเหมือนตะขาบก็ยังขมวดอยู่
“ไม่ได้มีแค่นั้น ฟังก่อนนะ”
วิไลเปิดสมุดให้ดู เล่าเรื่องแขก เรื่องพิธีปัดเป่าที่โต๊ะอาหาร เรื่องที่เสียงกระซิบพูด ทีละเรื่อง ติด ๆ ขัด ๆ
ดวงตากลมโตของธนวัฒน์ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น แล้วเขาก็โชว์เขี้ยวข้างขวาหัวเราะออกมา
“แขกเหรอ ผีเหรอ พี่ เป็นไข้ติดมาจากแม่หรือเปล่าเนี่ย”
“เรื่องจริงนะ มันบอกให้รวมทุกคนมาที่ครัว คนที่ไม่มา คราวหน้ามันจะไปหาคนนั้น”
“ฮึ ๆ ไม่ไปหรอก อะไรแบบนั้น ยังกับละครเวที”
น้องปิดสมุดแล้วดันกลับไปที่อกพี่ ด้านในแขนซ้ายเห็นรอยสักชื่อลูกชายว่า ‘ข้าว’
“ธนวัฒน์ ขอร้องล่ะ ขอร้องจริง ๆ”
“เรื่องนั้นช่างเถอะพี่ ไปหาทนายเถอะ… แม่หลับอยู่เหรอ”
“อื่ม ตอนนี้น่ะ”
ธนวัฒน์เหลือบมองประตูห้องนอนแวบหนึ่ง แล้วก็กลับไปโดยไม่ถามอะไรอีก
*
เก้าโมงกว่าตอนกลางคืน สุดารัตน์มาถึง
ก่อนหน้านั้นตอนเย็น ช่วงอาทิตย์ตก แม่เดินจะไปที่ระเบียงอีกครั้ง วิไลไม่มีทางเลือก จึงพันผ้าขนหนูรอบข้อมือแม่ แล้วเอาผ้าถุงมัดทับไว้กับขาเตียง
สุดารัตน์มองปมผ้าแล้วเม้มริมฝีปาก แต่ก็ไม่พูดอะไร แค่สอดนิ้วเข้าไปหนึ่งนิ้วเพื่อตรวจความแน่นเท่านั้น
“เอาล่ะค่ะ คุณแม่ หายใจลึก ๆ นะคะ จะวัดไข้แล้วนะคะ”
“ขอโทษนะ มัดอีกแล้ว”
สุดารัตน์เงียบ ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเสียบปรอทวัดไข้ไว้ใต้รักแร้ของแม่
ตอนนั้นเอง ลมหายใจเย็นเฉียบก็รดมาที่หลังหูข้างขวา
“วิไล วิไล”
หลังของวิไลแข็งทื่อ
“…มาแล้ว”
“อะไรมา”
“เสียง ตอนนี้ แม่น่ะ”
ริมฝีปากแม่ปิดสนิท ดวงตาเรียวเล็กค่อย ๆ ขยับ ไม่ได้มองวิไล แต่มองสุดารัตน์ที่ก้มตัวอยู่ข้างเตียง
“พูดคำว่าขอบใจกับสุดารัตน์ไม่ออก”
เสียงกระซิบค่อย ๆ ดังขึ้น ก้องหึ่งอยู่ในหู ถ้าเขาไม่พูดออกมาด้วยเสียงของตัวเองกลบไว้ หัวคงแตก
“แม่พูดคำว่าขอบใจกับสุดารัตน์ไม่ออก! แม่บอกอย่างนั้น!”
“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน วิไล พูดอะไรน่ะ”
“ไม่ใช่ผมนะ ผมไม่ได้เป็นคนพูด”
“คืนผ่าตัดหัวใจเมื่อสองปีก่อน แม่คนนั้นจับมือฉันไว้จนเช้า ฉันแกล้งหลับ แกล้งทำไม่รู้ไม่เห็น ฉันไม่อยากแพ้ลูกสะใภ้”
“คืนผ่าตัดหัวใจเมื่อสองปีก่อน! เธอจับมือแม่ไว้จนเช้า! แม่แกล้งหลับ! แกล้งทำไม่รู้ไม่เห็น! แม่ไม่อยากแพ้ลูกสะใภ้!”
วิไลตะโกนตามที่ได้ยินทุกคำ เสียงดังที่ปกติไม่เคยใช้ สะท้อนกลับมาจากผนังห้องนอนแคบ ๆ
ใบหน้าสีน้ำผึ้งของสุดารัตน์ซีดเผือดลงทันที
“…เรื่องคืนนั้น ฉันไม่เคยเล่าให้เธอฟัง”
“หา”
“ไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย ฉันนึกว่าคุณแม่หลับสนิทอยู่”
น้ำตาของแม่ไหลลงมาหนึ่งสาย ใบหน้าไม่ขยับเลยสักนิด ปรอทวัดไข้ดังปี๊บ ๆ ขึ้น
*
สุดารัตน์บอกว่าจะไปสูดอากาศข้างนอก แล้วออกจากห้องไป วิไลตามไป
บันไดนอกอาคารมีลมชื้นจากแม่น้ำพัดผ่าน บนถนนข้างล่างมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นผ่านไปเสียงดัง สุดารัตน์นั่งลงที่ขั้นระหว่างชั้นสี่กับชั้นห้า เอานิ้วเกี่ยวสร้อยทองที่คอ ปลายสร้อยร้อยแหวนแต่งงานไว้ เธอกำมันไว้แน่นในฝ่ามือ
“ขอโทษนะ ที่ตะโกนเสียงดัง”
“อย่าขอโทษเลย”
สุดารัตน์มองไปข้างหน้า พูดเร็วปรื๋อ
“คืนนั้นน่ะ คุณแม่พยายามชักมือหนีหลายครั้ง ฉันก็เลยคิดมาตลอดว่า อ๋อ เราคงถูกเกลียดสินะ”
“เอ่อ… แม่ปากไม่ดีน่ะ”
“รู้ ทางการแพทย์ควรจะอธิบายได้ ไข้ อาการเพ้อ แล้วก็เธอที่นอนไม่พอ อธิบายได้หมดทุกอย่างแท้ ๆ แต่ว่า”
มือที่กำแหวนเกร็งแน่นขึ้น
“สุดารัตน์…”
“เธอไม่มีทางแต่งเรื่องคืนนั้นขึ้นมาได้ และฉันก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น”
วิไลนั่งลงต่ำกว่าหนึ่งขั้น ใต้ไฟบันไดสลัว ๆ เห็นไฝข้างปีกจมูกของภรรยา เขายื่นมือออกไปแล้วก็หยุด ตั้งแต่แยกกันอยู่ เขาก็ไม่รู้ว่าควรแตะต้องเธออย่างไรดี
“ขอบคุณนะ… เอ่อ ไม่ได้หมายถึงแทนแม่หรอก”
สุดารัตน์หัวเราะออกมาเป็นลมหายใจเบา ๆ ไหล่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ตรงนี้ของเธอ ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากข้างบน
ครูด
ครูด
เป็นเสียงของหนัก ๆ ถูกลากไปบนพื้น มาจากทางห้องของพวกเขาที่ชั้นห้า
ทั้งสองมองหน้ากัน แล้ววิ่งขึ้นบันไดไป
ประตูหน้าห้องที่ตั้งใจเปิดแง้มไว้ปิดสนิทอยู่ เขาลองบิดลูกบิด ล็อกอยู่ วิไลคว้าพวงกุญแจ ช้อนทองเหลืองกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋งแล้วพันนิ้ว เขาใส่กุญแจผิดรูไปสองครั้ง
พอเปิดประตู ในห้องก็มืดสนิท
ไฟที่เปิดทิ้งไว้ดับหมดทุกดวง
อากาศเย็นเยียบลูบข้อเท้า มีกลิ่นเถ้าถ่าน
สุดารัตน์เปิดไฟฉายดินสอ แสงเส้นบางไล้ไปบนพื้นทางเดิน บนพื้นมีรอยขีดยาวสองเส้น พาดจากห้องนอนไปทางครัว
ปลายแสงเป็นเตียง
เตียงถูกลากออกมาจากปากประตูห้องนอนล้ำเข้ามาในทางเดินประมาณหนึ่งเมตร ขาเตียงขูดพื้นจนมีผงขาวกระจายอยู่
แม่นั่งอยู่บนเตียงนั้น ข้อมือยังถูกมัดติดกับขาเตียง ปมไม่หลวมเลยแม้แต่น้อย
แม่หันหน้าไปทางครัวที่มืดสนิท ไปทางเตาถ่านเย็นชืดตรงมุมพื้น
“แม่…”
“วิไล วิไล”
เสียงกระซิบอยู่ใกล้ข้างหู
“ลูกสะใภ้ได้ฟังแล้ว ต่อไปคือหลาน ยังมีเรื่องที่พูดกับไพลินไม่ได้”
ลำคอของวิไลสะดุ้งเฮือก
“…มันพูดว่าไพลิน ความในใจของแม่หันไปทางเด็กคนนั้นด้วย”
“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน คุณแม่มีเรื่องที่พูดกับเด็กคนนั้นไม่ได้งั้นเหรอ”
วิไลควานหาสวิตช์ที่ผนังแล้วกดลงไป หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบสองสามทีแล้วก็ติด รอยขีดบนพื้นขึ้นเป็นสีขาวชัดเจน วิไลคว้าสมุดบนโต๊ะอาหาร พลิกไปหน้าท้าย ๆ หน้าที่อยู่ก่อนหน้าหน้าที่ถูกฉีกไปหนึ่งแผ่น
〈หากสมาชิกครอบครัวที่ถูกชี้ความในใจไปหาขาดหายไป แขกจะไปหาผู้ที่ขาดหายนั้น〉
“ถ้าไพลินไม่มาที่โต๊ะอาหาร แขกก็จะไปหาเด็กคนนั้น”
พออ่านออกเสียง มือก็สั่นขึ้นมา
สุดารัตน์มองสลับไปมาระหว่างรอยบนพื้นกับแผ่นหลังของแม่ มือที่กำแหวนขาวซีด
“ไม่เชื่อหรอก เรื่องแบบนี้… ไม่เชื่อ แต่ว่า”
สุดารัตน์ถอนหายใจยาว แล้วมองวิไลตรง ๆ
“จะตัดสินใจก่อนคืนพรุ่งนี้ ว่าจะพาเด็กคนนั้นมาที่นี่หรือไม่”
“อื่ม… ผมก็ยังจะทำอยู่ดี พิธีปัดเป่าที่โต๊ะอาหาร”
“ล็อกประตูไว้ด้วยนะ แล้วอย่าปิดไฟ”
สุดารัตน์กลับไปที่อพาร์ตเมนต์ที่ไพลินนอนอยู่คนเดียว
วิไลเข็นเตียงกลับเข้าห้องนอน แล้วนั่งลงข้าง ๆ เปิดไฟทิ้งไว้หมดทุกดวง ไม่ได้นอนเลย
ตอนที่ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มขาว เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู
ยอดวิวของ ‘ผู้ชายในแฟลต มัดแม่ไว้กับเตียง’ เกินห้าแสนสองหมื่นครั้งแล้ว
แม่ยังคงหันคอไปทางครัวอยู่
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ”
วิไลพึมพำเบา ๆ
หลังหู เสียงกระซิบพูดขึ้นมาอีกเพียงครั้งเดียว
“หลานจะมาไหม”
── จบบทที่ 2 ──
