บทที่ 2
ไก่หนึ่งร้อยจาน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
หกโมงเช้า พอดันประตูเหล็กของฮอว์กเกอร์เซ็นเตอร์ขึ้นไปได้ เข่าของอาดี รอสลี ก็ลั่นดังเอี๊ยด
“ไอ๊หยา แค่ตื่นนอนก็โดนดาเมจแล้วนะ lah”
‘อย่าอืดอาด ร้านโกวันละร้อยจานทุกวัน ขายไม่หมดไม่ปิดร้าน’
เสียงของตัวเองดังขึ้นในหู ดูเหมือนคุณนายโกเพิ่งตื่นอยู่ที่บ้านของอาดี ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหาวยาวๆ
อาดีเปิดตู้แช่แข็งที่อยู่ลึกเข้าไปในแผงขายของ ท่ามกลางไอเย็นสีขาวมีไก่แช่แข็งแข็งโป๊กกองอยู่ เขาหยิบขึ้นมาตัวหนึ่ง ก็เห็นอะไรบางอย่างอยู่ข้างใต้ เป็นกล่องเหล็กเก่าขนาดเท่ากล่องข้าว มีน้ำแข็งเกาะเป็นฝ้า มุมกล่องเป็นสนิม
“ป้าครับ นี่อะไรน่ะ หีบสมบัติเหรอ”
‘ไม่ใช่ตู้นั้น วันนี้ไก่อยู่ในตู้แช่เย็น’
“แต่กล่องนี่…”
‘อย่าแตะ’
เสียงนั้นต่ำลงกะทันหัน อาดีรีบวางไก่กลับแล้วปิดฝา
ในตู้แช่เย็นมีไก่ทั้งตัววางเรียงอยู่ทั้งหมดยี่สิบตัว เขาต้มน้ำในหม้อใบใหญ่ แล้วหย่อนลงไปทีละตัว 〈หนักชะมัด แขนข้างนี้ ไก่ตัวเดียวก็เหมือนดัมบ์เบล〉
น้ำเริ่มเดือดปุดๆ กระโดดเต้นอยู่ในหม้อ
‘ลดไฟลงสิ ไอ้โง่! ต้มให้เดือดเนื้อจะแข็งหมด’
“ไฟอ่อนคือแค่ไหน lah ช่วยขึ้นหลอดวัดให้หน่อยสิ”
‘ให้ผิวน้ำสั่นเบาๆ เป็นพักๆ เท่านั้นแหละ’
พอบิดปุ่ม เปลวไฟก็เล็กลง ต่อไปคือข้าว เขาเจียวกระเทียมกับขิงด้วยมันไก่ ใส่ข้าวสารที่ล้างแล้วลงไปผัด วางใบเตยสีเขียวไว้ด้านบนแล้วหุง กลิ่นหอมหวานก็อบอวลไปทั่วแผง
“ว้าว หอมน่ากินแล้ว ผมนี่อัจฉริยะหรือเปล่าเนี่ย”
‘ใครกันนะที่เกือบทำกระเทียมไหม้’
พอจะชั่งเกลือสำหรับน้ำจิ้มพริก อาดีก็ติดขัดอีก ตัวหนังสือบนถุงเลือนจนอ่านไม่ออก
“ป้าครับ ตัวหนังสือมันเบลอ lah”
‘ก็ห้อยอยู่ที่คอนั่นไง แว่นกรอบทอง’
พอสวมเข้าไป โลกก็คมชัดขึ้นทันที
“สวมไอเท็มแล้วสายตาดีขึ้น! นี่มันของหายากเลยนะ”
‘หึ แค่แว่นธรรมดาที่ใช้มาสี่สิบปี’
*
คุณนายโกนั่งอยู่หน้าจานนาซิเลอมักในครัวบ้านของอาดี
ข้าวหุงกะทิ กับซัมบัลรสหวานเผ็ด ปลาแอนโชวี่ทอดกับถั่วลิสง ไข่ต้ม และแตงกวา พูนจานจนล้นถึงขอบ
‘อาดี รีบกินเร็วเข้า! ซายัง แม่จะออกไปแล้วนะ!’
นอร์ฮายาตี ซาเลห์ พูดเร็วปรื๋อ พลางยัดปากกามาร์กเกอร์กับเทปกาวลงกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เธอทำงานอยู่โรงอาหารโรงเรียนประถม ทุกครั้งที่ขยับตัว กำไลทองเส้นบางที่ข้อมือทั้งสองข้างก็กรุ๋งกริ๋ง คุณนายโกอดนับไม่ได้ ทั้งหมดแปดวง
กินคำแรก ซัมบัลก็เผ็ดจี๊ด แล้วความหวานค่อยตามมา
“…อร่อย lah”
‘อุ๊ย วันนี้พูดออกมาตรงๆ เลยนะ’
นอร์ฮายาตียิ้ม แล้ววางมือบนพนักเก้าอี้ ลดเสียงลงเล็กน้อย
‘นี่ อาดี แม่ไม่ได้โกรธนะลูก พอเกณฑ์ทหารเสร็จ เพื่อนๆ ก็ไปเรียนมหาวิทยาลัยบ้าง ไปต่างประเทศบ้างกันหมดแล้วใช่ไหม’
“…ครับ”
‘มีแต่อาดีที่ขี่ส่งของ เล่นเกม แล้วนอนมองเพดานถึงดึก นอกสิงคโปร์ก็ยังมีโลกอีกกว้างใหญ่ แต่ลูกก็ยังไม่รู้ว่าอยากไปที่ไหน แม่เข้าใจนะ’
เสียงกำไลหยุดลง
“…แม่”
‘แม่ช่วยอะไรลูกไม่ได้เลย แม่เจ็บใจตรงนี้แหละ โอ๊ย สายแล้ว!’
ประตูปิดลง คุณนายโกขยับช้อนไม่ได้อยู่พักใหญ่ 〈เจ้าหนูนี่ ถูกเสียงนี้ห่วงทุกคืนเลยหรือ〉
ห้องของอาดีเต็มไปด้วยหมวกกันน็อกจักรยานกับเครื่องเล่นเกม ข้างเครื่องเล่นเกมบนโต๊ะมีกรอบรูปเก่าฝุ่นจับวางอยู่ เป็นใบประกาศเกียรติคุณจากการเกณฑ์ทหาร เขียนว่า สื่อสารไร้สาย ดีเด่น อาดี รอสลี
“เจ้าหนู ใบประกาศข้างเครื่องเกมนั่นอะไรน่ะ”
‘อ๋อ นั่นเหรอ ตอนเกณฑ์ทหารผมเป็นพลวิทยุ แค่จับเสียงวิทยุได้เร็วกว่าคนอื่นนิดหน่อยเอง lah ไม่ได้เก่งอะไรหรอก ว่าแต่ยกไก่ขึ้นได้หรือยังครับ’
“ยังหรอก อีกสิบนาที พอยกขึ้นแล้วลงน้ำแข็งทันที”
คุณนายโกใช้นิ้วเช็ดฝุ่นบนใบประกาศ
*
สิบเอ็ดโมง หน้าแผงมีคนต่อแถวแล้ว
‘คนต่อไป ลุงหมวกสีน้ำเงิน หนังเยอะ น้ำซุปอุ่นๆ ไม่เอาแตงกวา’
“เอ๊ะ ยังไม่ทันถามออเดอร์เลย lah”
แต่ลูกค้าก็สั่งตามนั้นเป๊ะ พยาบาลคนถัดไปสั่งข้าวน้อย แยกน้ำจิ้ม ชายชุดช่างคนต่อมาสั่งแต่น่อง เสียงในหูทายถูกหมดทุกคน
“ป้าจำได้หมดเลยเหรอครับ ขาประจำมีกี่คนกันแน่”
‘มาทุกวันก็ราวหกสิบคนได้ แค่เห็นหน้าก็รู้แล้ว มันเขียนอยู่บนหน้าเขาน่ะ’
〈ป้าคนนี้ ถ้าเป็นเกมก็คงเป็นพวกจำค่าความชอบของทุกตัวละครได้หมด〉
ทุกครั้งที่ฟาดมีดปังตอลงไป แรงสะเทือนก็กระแทกมาถึงข้อศอก ถึงอย่างนั้น พอเห็นเด็กชายตัวเล็กขยับปากบอกว่าอร่อย อาดีก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
จากแผงชานมข้างๆ มีแขนยาวเก้งก้างยื่นเข้ามา นั่นคือ มูทู ราเจนดราน ตัวสูงโย่ง ทุกครั้งที่เทชานมจากที่สูง ศอกแทบจะชนเพดาน เขาเสยผมดำที่ใช้น้ำมันหวีแล้วแสกข้าง ไว้หนวดเข้มและเคราที่คาง บนหน้าผากยาวมีเส้นขี้เถ้าสีขาวสามเส้น ดวงตาโตถลนสีน้ำตาลเข้ม สวมเสื้อกล้ามสีขาว นุ่งโสร่งลายตารางสีเขียวกับม่วง ที่คอมีลูกประคำสีแดง ในมือมีถ้วยอะลูมิเนียมสองใบเหมือนทุกวัน 〈เป็นลุงอารมณ์ดี แต่ตาเห็นหมดทุกอย่าง〉
‘คุณโก วันนี้เป็นอะไรไป! ยิ้มด้วย! หน้านุ่มนวลเชียว บอส!’
“ม่ะ ไม่ได้ยิ้มซะหน่อย lah”
‘lah? คุณโกพูด lah เหรอ จริงเหรอๆ?’
“เอ่อ…”
ในหู คุณนายโกกระซิบมา
‘ให้พูดว่า หึ ไอ้โง่’
“หะ หึ! ร้อนก็เลยเป็นแบบนี้”
มูทูพยักหน้าหงึกหงัก
‘จริงๆ ด้วย คุณโกคนเดิมนี่เอง’
มูทูหัวเราะลั่น วางชานมไว้บนเคาน์เตอร์หนึ่งแก้วแล้วเดินจากไป
*
บ่าย คุณนายโกขี่จักรยานของอาดีออกไปส่งของ
โค้งแรกเซไปเซมา พอถึงโค้งที่สองก็เลี้ยวได้ลื่นเหมือนสายลม 〈ตัวเบาจริงนะ ราวกับมีปีกงอก〉
เมื่อเข้าไปในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่ต้องส่งของ ก็เห็นผู้คนออกันอยู่ที่ลานโถงโปร่ง บนจอใหญ่เหนือเวทีมีข้อความว่า “คายา นิวโรเทค ผู้ก่อตั้ง นาตาลี คู”
หญิงที่ยืนอยู่บนเวทีคอยาว ท่าทางสง่า ผมเวฟหลวมสีน้ำตาลเกาลัดเข้มตัดตรงเสมอไหล่ ใต้แว่นกรอบสี่เหลี่ยมสีดำมีดวงตาสีดำรูปอัลมอนด์เรียวเล็ก ที่ขมับซ้ายมีรอยสักจุดสีเงินเล็กๆ รวมสามจุด สวมเสื้อยืดสีขาวกับคาร์ดิแกนสีเทาตัวยาวเกือบถึงพื้น ที่หูทั้งสองข้างมีซิงค์สีทองส่องประกายอยู่
‘ขอบคุณทุกท่านที่ใช้ซิงค์สุดอัศจรรย์นะคะ!’
เธอยิ้มกว้าง เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ
‘แต่ก็มีข่าวไม่ดีมาแจ้งค่ะ เมื่อคืนฟ้าผ่า ทำให้ซิงค์รุ่นทดสอบบางส่วนมีปัญหา เพื่อความปลอดภัย เราจะเรียกคืนหูฟังรุ่นทดสอบทั้งหมด รบกวนทุกท่านส่งคืนที่เจ้าหน้าที่ตรงทางออกด้วยนะคะ!’
คุณนายโกสะพายกระเป๋าส่งของใหม่แล้วไปยืนหลบหลังเสา ที่ทางออกมีเจ้าหน้าที่ชุดดำสามคน นาตาลีบนเวทียิ้มอยู่ แต่สายตากลับไล่มองผู้ชมทีละคน 〈นั่นมันสายตาของคนที่กำลังตามหาใครสักคน〉
คุณนายโกถามโดยไม่เปล่งเสียง
“ซิงค์ ถ้าถูกเรียกคืนไปแล้ว จะเป็นยังไง”
‘การเชื่อมต่อของทั้งสองท่านจะขาดค่ะ และถ้าเป็นเช่นนั้น การจะกลับคืนมาจะยากมากๆ เลยค่ะ!’
“มีกำหนดเวลาสำหรับการกลับคืนไหม”
‘มีค่ะ! นับจากคืนที่ฟ้าผ่า เมื่อเลยเที่ยงคืนของคืนที่สิบไปแล้ว สมองจะคุ้นเคยกับร่างใหม่ และจะกลับคืนไม่ได้อีกเลยค่ะ! วันนี้เป็นวันที่สอง จึงเหลืออีกแปดวันค่ะ!’
“…แปดวัน งั้นหรือ”
‘แปดวัน!? ว้าว ไทม์แอทแทคชัดๆ! เซฟก็ไม่ได้ด้วย!’
อาดีตะโกนอยู่ในหู
“ทำไมถึงเพิ่งมาบอกตอนนี้”
ซิงค์ตอบโดยไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย
‘เพราะไม่มีใครถามค่ะ!’
คุณนายโกดีดลิ้นเสียงจึ๊ก แล้วหายเข้าไปในกลุ่มคนก่อนที่สายตาของนาตาลีจะมาถึง
*
ห้าโมงเย็น ท้องฟ้าเริ่มหนักอึ้งอีกครั้ง
อาดีตักข้าวใส่จานใบสุดท้าย สวมแว่นแล้วนับใบสั่ง ขีดนับห้าแบบจีนรวมแล้วยี่สิบกลุ่มพอดี
“…จานที่ร้อย”
เข่าสั่นระริก แขนก็ยกไม่ขึ้น แต่ก้นหม้อหุงข้าวว่างเปล่า
มีเสียงเบรกดังเอี๊ยด ตัวเขาเองในแจ็กเก็ตสีเขียวมะนาวจอดจักรยาน แล้วชะโงกเข้ามาดูที่แผง
‘ขายหมดแล้วเหรอ’
“ขายหมดแล้ว lah! ฆ่าบอสตัวสุดท้ายได้แล้ว!”
คุณนายโกมองหม้อหุงข้าวที่ว่างเปล่า แล้วเบือนสายตาไปทางแผงของมูทู
‘…ก็ไม่เลวหรอก ไก่แข็งไปหน่อย น้ำจิ้มก็เผ็ดเกินไป แต่ที่ขายได้ร้อยจาน ก็ฝีมือเจ้าหนูนั่นแหละ’
“เมื่อกี้ชมใช่ไหม ชมใช่ไหมครับ”
‘ไม่ได้ชม’
ทั้งที่พูดอย่างนั้น แต่ใบหูของอาดีกลับแดงเล็กน้อย 〈ทั้งที่เป็นหน้าตัวเอง แต่ก็รู้ว่ากำลังเขิน〉
สมาร์ตโฟนดังขึ้น เป็นออเดอร์ส่งของ
‘งานสุดท้ายแล้ว ถ้าเรตติ้งเจ้าหนูตก ก็แย่เหมือนกันละสิ’
“ป้าครับ ระวังตัวด้วยนะ lah”
จักรยานแล่นหายเข้าไปในกลิ่นฝน
อาดีเช็ดเคาน์เตอร์ไปพลางถามเสียงในหู
“ซิงค์ วิธีกลับคืนมีจริงๆ เหรอ”
‘มีค่ะ! มีวิธีกลับคืนค่ะ แต่มีเงื่อนไขอยู่ค่ะ’
“เงื่อนไขอะไร”
ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะพื้นดังก๊อก ก๊อก
หน้าแผงมีชายชราอ้วนท้วนยืนอยู่ ท้องกลมเหมือนถังไม้ สวมเสื้อบาติกสีชมพูอ่อน ผมขาวโพลนหวีแสกข้างเงาวับ ปลายหนวดขาวม้วนงอนขึ้นเป็นเกลียว ใบหน้ากลมแดงก่ำ จมูกโด่งเรียวแหลม ตาขวาสีเทาอมฟ้า ตาซ้ายขาวขุ่น ถือไม้เท้าไม้มะเกลือที่มีหัวเป็ดเงิน
〈เหมือนขุนนางในนิทาน แต่รอยยิ้มนั่นอ่านไม่ออกเลย〉
‘คืนนี้ก็คงตกอีกสินะ ที่รัก อากาศหนักอึ้งจริง’
“ยะ ยินดีต้อนรับ…ครับ”
ชายชรามองหน้าคุณนายโกเขม็ง
‘ข้าวมันไก่หนึ่งที่ ไม่เอาหนัง ขิงเยอะ ตามแบบวันฝนตก’
“อ๊ะ ขอโทษครับ วันนี้หมดแล้ว…”
ยังไม่ทันพูดจบ ในหูก็ได้ยินเสียงคุณนายโกสูดลมหายใจเฮือก
‘อย่าตอบคำสั่งนั้น’
เสียงกระซิบนั้นเบาจนอาดีไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาอ้าปากค้าง กลืนคำที่จะพูดต่อลงคอไป
── จบบทที่ 2 ──
