บทที่ 1
ฟ้าร้องกับข้าวมันไก่
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ฝนฟ้าตอนเย็นกระหน่ำหลังคาสังกะสีของฮอว์คเกอร์เซ็นเตอร์ดังราวกับเสียงกลองชุด
“ช้า! มาสายตั้งยี่สิบนาที ไอ้งั่ง!”
หน้าแผงขาย ‘โกเกี๊ย ข้าวมันไก่ไหหลำ’ อาดี รอสลี หดคอลง น้ำหยดจากหมวกกันน็อกลงมาเปียกเสื้อแจ็กเก็ตส่งของสีเขียวมะนาว
“โทษทีนะ lah ป้า ฝนตก ไฟแดงทุกแยกเลย…”
“ข้ออ้างน่ะ เขียนติดอยู่บนหน้าแกหมดแล้ว ข้าวมันไก่เย็นเมื่อไหร่ ลูกค้าได้ร้องไห้กันพอดี”
อีกฟากของเคาน์เตอร์ โก เสียว หลาน ง้างมีดปังตอฟาดลงมา ปั้ก ไก่ต้มถูกผ่าเป็นสองซีกอย่างเรียบร้อย
ตัวสูงแค่ระดับไหล่ของอาดี แต่ลำตัวหนาหนัก แขนที่โผล่พ้นถุงมือยางสีเหลืองก็ใหญ่ ผมที่ย้อมดำถูกหวีแนบหนังศีรษะ รวบเป็นมวยเล็กๆ ที่ท้ายทอยแล้วครอบด้วยตาข่าย ใบหน้าโหนกกรามกว้าง ตาชั้นเดียวเรียวเฉียงขึ้น ดวงตาสีดำอมเทา มีไฝเม็ดใหญ่ที่ปลายคิ้วซ้าย และรอยแผลเก่าหนึ่งเส้นบนแก้มขวา ปากที่โค้งลงเหมือนตัว ว ดูเหมือนไม่เคยคลายยิ้มสักครั้ง
〈น่ากลัวชะมัด ได้ยินเพลงบอสเลยนะเนี่ย〉
ทั้งที่เป็นอย่างนั้น เมื่อครู่ป้าคนนี้แค่เห็นหน้าลูกค้าประจำก็ทายออกว่าสั่งอะไร ข้าวน้อย ไม่ใส่แตงกวา
อาดีเอามือกดหูฟังข้างขวา เม็ดสีมุกขนาดเท่าถั่วปากอ้า วงแสงสีมรกตหมุนอยู่ที่ขอบ มันคือหูฟัง AI ทดลองใช้ชื่อ ‘ซิงค์’ ที่แจกฟรีอยู่ที่สถานี
พอมองไปก็เห็นว่าหูซ้ายของป้าก็มีสีมุกเปล่งประกายแบบเดียวกัน
“เอ๊ะ ป้าก็ใช้ซิงค์เหรอ ได้มาจากสถานีหรือ”
“ตอนกลางวันลูกสาวที่เป็นพนักงานโปรโมตมา บอกว่าคุณโกต้องลองนะคะ แล้วก็วางทิ้งไว้ดื้อๆ หึ พูดไม่หยุด หนวกหู”
〈เรียกชื่อด้วยแฮะ ร้านดังจริงๆ〉
ตอนนั้นเองอาดีก็สังเกตเห็น ตรงเสาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มีชายใส่เสื้อกันฝนสีเทายืนอยู่ ตัวสูงผอม คางแหลม สวมฮู้ดปิดมิด น้ำหยดติ๋งๆ แต่ไม่ขยับเลยสักก้าว ดวงตาเรียวเล็กจ้องมาทางป้าไม่วางตา
〈รู้สึกไม่ดีเลย ถ้าเป็นเกม ก็เป็นตัวละครที่ห้ามเข้าไปคุยเด็ดขาด〉
“ป้า ผู้ชายคนนั้นมองทางนี้ตลอดเลย lah”
“รู้แล้ว ตั้งแต่ห้านาทีก่อน เด็กน้อยเงียบๆ แล้วถือถุงไว้”
“ครับ ค-ครับ lah”
ตอนอาดีคว้าถุงไว้ ก็มีเสียงแจ่มใสใสกังวานดังขึ้นในหู
“ขอประกาศค่ะ! เหนือศีรษะมีเมฆฝนฟ้าคะนองค่ะ! โอกาสฟ้าผ่าคือแปดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ค่ะ!”
น้ำเสียงนั้นเหมือนจะตื่นเต้นอย่างไรก็ไม่รู้
“ทำไมถึงดีใจล่ะ lah!”
วินาทีต่อมา โลกทั้งใบก็ขาวโพลน ฟ้าผ่าระเบิดที่เสาอากาศบนหลังคา ในส่วนลึกของหูมีเสียงจี่ๆ อะไรบางอย่างไหม้ และร่างของอาดีก็ล้มหงายไปข้างหลัง
*
กระเบื้องเย็นเฉียบแนบอยู่กับแก้ม
อาดีลืมตาขึ้น ร่องยาแนวกระเบื้องตรงหน้าพร่าเลือนเหมือนอยู่ใต้น้ำ ส่วนขาเก้าอี้ที่อยู่ไกลออกไปหน่อยกลับเห็นชัดเจน
มือขวาหนัก มือใหญ่ในถุงมือยางสีเหลืองกำมีดปังตอใบหนาไว้
“…หา?”
เสียงแปลกไป ทุ้มต่ำและแหบ พอจะลุกขึ้นยืน หัวเข่าทั้งสองข้างก็เจ็บแปลบขึ้นมา
“ไอ๊ย๊ะ! หัวเข่า! นี่มี HP เหลือแค่ครึ่งเดียวตั้งแต่แรกเลย lah!”
มีกระจกบานเล็กแขวนอยู่ที่เสา พอเอาหน้าเข้าไปใกล้ก็พร่ามัว ต้องเหยียดแขนออกไปถึงจะเห็น 〈ตาอะไรเนี่ย โฟกัสได้แค่ใกล้ๆ!〉
ในกระจก ใบหน้าของคุณนายโก ปากโค้งลงเหมือนตัว ว จ้องกลับมา
“หวาเหลา!”
พอร้องออกมา ใบหน้าคุณนายโกในกระจกก็อ้าปากกว้างตาม
“เกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงกับการเชื่อมต่อของทั้งสองท่านค่ะ!”
เสียงของซิงค์สดใสเหมือนเช้าวันไปทัศนศึกษา
“คาดไม่ถึงคืออะไร lah! ผมกลายเป็นป้าไปแล้วนะ!”
“ค่ะ! จิตใจของคุณอาดี รอสลี เข้าไปอยู่ในร่างของคุณโก เสียว หลานค่ะ!”
“แล้วตัวของผมล่ะ เซฟดาต้าไม่หายใช่ไหม”
“อยู่นี่ นอนกลิ้งอยู่ข้างจักรยานกลางสายฝน”
เสียงที่พุ่งเข้ามาในหูเป็นเสียงของตัวเองที่คุ้นเคย
“นั่นเสียงผมนี่!”
“ฉันนี่แหละที่อยากถาม หึ เสียงเด็กน้อยเบาหวิวเกินไป”
*
คุณนายโกพยุงตัวลุกขึ้นกลางสายฝน
อยู่นอกชายคา ข้างจักรยานที่ล้มอยู่ หน้าจอสมาร์ตโฟนที่ติดกับแฮนด์เรืองแสงอยู่
ลุกขึ้นยืน หัวเข่าไม่ลั่น ไม่เจ็บตรงไหนเลย
“ไอ๊หยา หัวเข่าดีจริงนะนี่”
ลองกระโดดดู สูงขึ้นไปกว่าที่คิดมาก แล้วก็เซตอนลงพื้น
ในกระจกมองข้างจักรยานมีใบหน้ากลมผิวไหม้แดดสะท้อนอยู่ ผมดำตรง หน้าม้าหนา ด้านหลังแบนแต๊ดเพราะหมวกกันน็อก ตาตกสองชั้นโตสีน้ำตาลเข้ม คิ้วหนาแทบจะชนกันตรงกลาง ตัวผอมแต่น่องแข็งเป็นพิเศษ
〈เด็กเมื่อกี้นี้เอง หน้าตาใจดี ยอมคนง่าย〉
“คุณโกคะ ขออธิบายค่ะ!”
เสียงซิงค์พูดขึ้น
“หูฟังของทั้งสองท่านเชื่อมกันผ่านดิฉันค่ะ! แค่พูดในใจ แม้อยู่ห่างกันก็ส่งถึงกันได้ค่ะ! ดิฉันยังส่งเสียงรอบตัวคุณอาดีไปให้คุณโกฟังได้ด้วยค่ะ!”
“สะดวกดีนี่ แล้วจะกลับร่างเดิมยังไง”
“ก่อนหน้านั้น คุณโกคะ! มีคนกำลังเข้าใกล้แผงค่ะ!”
เสียงจากแผงไหลเข้ามาในหู เสียงฝน กับเสียงรองเท้าเปียกๆ ที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามา
คุณนายโกชะโงกดูจากหลังเสา ชายใส่เสื้อกันฝนสีเทากำลังเดินตรงไปที่แผง ท่ามกลางโต๊ะที่ตั้งกระจัดกระจาย มือขวายังล้วงอยู่ในกระเป๋า พวกลูกค้าได้แต่มองท้องฟ้านอกชายคา
〈มันหมายหัวฉันนี่เอง〉
คุณนายโกพูดโดยไม่เปล่งเสียง
“เด็กน้อย ฟังนะ ผู้ชายกำลังไป มีอะไรอยู่ในกระเป๋าขวา”
“เอ๊ะ เอ๊ะ จะทำยังไงดี หนีได้ไหม can or not?”
“ด้วยหัวเข่านั่นหนีไม่รอดหรอก ถือฝาหม้อซุปไว้ ใช้เป็นโล่”
“ฝา หนักชะมัด! ไอ๊ย๊ะ นี่มันไม่ใช่โล่ แต่เป็นแผ่นเหล็กชัดๆ lah!”
“แล้วก็เตะถังน้ำมันตรงเท้าให้ล้ม”
“น้ำมัน? เสียของนะ lah!”
“ทำไปเถอะน่า ไอ้งั่ง!”
คุณนายโกวิ่งออกไป ขาหนุ่มข้ามแอ่งน้ำได้ในสามก้าว
*
อาดียกฝาหม้อขึ้นป้องหน้าอก
ฝาอะลูมิเนียมเส้นผ่านศูนย์กลางราวสี่สิบเซนติเมตร หนักเหมือนกระสอบทรายสำหรับแขนคู่นี้ 〈น้ำหนักอุปกรณ์เกินแล้ว〉
เตะถังน้ำมัน น้ำมันสีเหลืองไหลเอื่อยแผ่ไปตามพื้น
ชายคนนั้นเลี้ยวผ่านมุมเคาน์เตอร์เข้ามา มือขวาที่ล้วงออกมาจากกระเป๋าถือเครื่องมือสีดำเล็กๆ ปลายโลหะวาบเป็นประกายสีน้ำเงินปะทุแปลบๆ
พอชายคนนั้นก้าวเข้ามาข้างใน รองเท้าก็ลื่นไถลบนน้ำมัน
“ตอนนี้แหละ ยื่นฝาออกไปข้างหน้า!”
“ค-ครับ!”
เครื่องมือกระแทกฝาดัง ก๊อง ประกายไฟแตกกระจาย แขนทั้งสองสั่นสะท้านชาไปหมด
ตอนนั้นเอง เสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวมะนาวก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลังชายคนนั้น นั่นคือร่างของตัวเอง
ร่างของอาดีย่อตัวต่ำ กวาดขาชายคนนั้นจากด้านข้าง ชายคนนั้นลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วตกลงบนพื้นน้ำมันด้วยหลัง
แต่แรงมากเกินไป ร่างของอาดีหมุนคว้างหนึ่งรอบ แล้วพุ่งหัวชนกองเก้าอี้พลาสติกที่ซ้อนกันเป็นภูเขา เก้าอี้พังครืนลงมา
ชายคนนั้นลื่นไถลลุกขึ้นมา กำเครื่องมือแน่น แล้ววิ่งหายไปในสายฝน
จากกองเก้าอี้ มีใบหน้าของตัวเองโผล่ออกมา ถั่วงอกเส้นหนึ่งห้อยอยู่บนหน้าม้า
“หวาเหลา… ขาผมขยับได้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย”
“หึ ไม่รู้จักออมแรงเลย ร่างนี้”
“ป้า เมื่อกี้อะไรน่ะ กังฟูเหรอ”
“แค่กวาดขา สมัยก่อนน่ะ นิดหน่อย”
“นิดหน่อยอะไร lah! แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”
“ไม่รู้สิ เงียบๆ แล้วเช็ดน้ำมันซะ เสียของนะ”
“ป้าเป็นคนบอกให้เตะเองนะ!”
*
หลังปิดแผง คุณนายโกเข็นจักรยานของอาดีไปที่ตึกแฟลต
สามทุ่มตรง สมาร์ตโฟนที่แฮนด์สั่นขึ้น
บนหน้าจอมีตัวอักษรว่า ‘มาม่า’ กับรูปถ่าย เป็นผู้หญิงแก้มกลม ใช้เข็มกลัดรูปดอกไม้ติดผ้าคลุมศีรษะสีเทอร์ควอยซ์ไว้ใต้คาง ตาทรงอัลมอนด์โต อายไลเนอร์เข้ม ยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกบน ข้อมือมีกำไลทองหลายวงส่องประกาย
〈ดูเป็นแม่ที่เสียงดังครึกครื้นเหมือนกันนะ〉
“รับสิ! มาม่าโทรมา นอร์ฮายาตี ซาเลห์! ถ้าไม่รับ มาม่าจะโทรแจ้งตำรวจ lah!”
ในหู อาดีร้องลั่นออกมา
“รู้แล้ว หนวกหูจริง”
คุณนายโกกดหน้าจอ
“อาดี กินข้าวหรือยัง”
เสียงดังเร็วปรื๋อพุ่งออกมา
“ก-กินแล้ว lah”
“อัลลอฮ์ กลับดึกอีกแล้ว ยังอยู่ข้างนอกอีกเหรอ เสียงก็แปลกๆ นะ ซายัง”
“ฝน… ตกหนักมาก lah แต่ไม่เป็นไร lah”
“อะไรกัน ใส่ lah แบบนี้ เหมือนฝรั่งในทีวีเลย”
ปลายสายมีเสียงกำไลกรุ๋งกริ๋ง ดูเหมือนนอร์ฮายาตีจะหัวเราะอยู่
“…เหนื่อย lah”
“นั่นสิเนอะ นี่อาดี ตั้งแต่ปลดจากการเกณฑ์ทหาร ลูกก็ไม่ค่อยมีแรงเลย แม่เป็นห่วงนะ”
คุณนายโกตอบไม่ได้ทันที
“…อือ”
“รีบกลับมานอนให้เป็นเรื่องเป็นราวนะ แค่นั้นก็พอแล้ว”
“…จะกลับ มาม่า เร็วๆ นี้”
คราวนี้ลืมใส่ lah
หลังวางสายแล้ว คุณนายโกยังกำสมาร์ตโฟนไว้ในมืออยู่พักใหญ่
*
ที่ใต้ถุนโล่งชั้นหนึ่งของตึกแฟลต หลอดฟลูออเรสเซนต์ดวงหนึ่งกะพริบอยู่
อาดีใช้เวลาสี่นาทีเดินด้วยร่างของคุณนายโกไปถึงม้านั่ง 〈ร่างนี้ ความเร็วในการเคลื่อนที่อยู่ระดับต่ำสุด〉
คุณนายโกในร่างที่เป็นหน้าของเขายืนพิงเสารออยู่
“ผมอยากกลับไปหามาม่า lah”
“ด้วยหน้านั้นเนี่ยนะ แม่แกจะขาอ่อนเอา”
“อ๊ะ…”
“เด็กน้อยไปนอนบ้านฉัน ตึกนี้ ชั้นเจ็ด ห้องที่สามจากทางขวา กุญแจอยู่ในกระเป๋าเสื้อเบลาส์ ส่วนฉันจะกลับบ้านเด็กน้อย ก็ในเมื่อเผลอบอกแม่แกไปแล้วว่าจะรีบกลับ”
“มาม่า พูดอะไรในโทรศัพท์หรือเปล่า”
คุณนายโกเบนสายตาหนี
“บอกว่าตั้งแต่ปลดทหารมาก็ไม่ค่อยมีแรง เป็นห่วง”
อาดีพูดอะไรไม่ออก ในอกบีบรัดขึ้นมา
“เขียนอยู่บนหน้าเลยนะ ว่าจะร้องไห้”
“นั่นหน้าของป้านะ ก็แค่ป้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้ lah”
คุณนายโกเกือบจะพรืดหัวเราะออกมา รีบจะทำปากให้โค้งลงเหมือนตัว ว แต่บนใบหน้าของอาดีทำให้โค้งไม่สำเร็จ
“แล้วก็ หกโมงเช้าให้เปิดแผง”
“เอ๊ะ ผมทำอาหารไม่เป็นเลยนะ! แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังไหม้ lah!”
“โกเกี๊ยไม่เคยหยุดสักวันตลอดสี่สิบปี ฉันจะบอกทุกอย่างผ่านหู เด็กน้อยแค่ขยับมือ ส่วนฉันจะขี่จักรยานของเด็กน้อยไปส่งของ ถ้าหยุด รายได้ของเด็กน้อยก็หมดสิ”
อาดีหุบปาก ป้าคนนี้ปากพูดแต่คำร้าย แต่ก็คิดไปถึงวันพรุ่งนี้ของเขาอย่างจริงจัง
“…เข้าใจแล้ว lah บ้านผมอยู่ตึกถัดไปอีกสองตึก ชั้นสิบสอง มาม่ากรนเสียงดัง แต่ไม่ต้องสนใจนะ”
“หึ กรนของร่างฉันนี่ดังกว่าเยอะ”
ทั้งสองแยกกันตรงหน้าใต้ถุนโล่ง
*
คุณนายโกเข็นจักรยานเดินไปตามถนนหลังฝนหยุด ขาหนุ่มไม่เหนื่อยเลยสักนิด
“คุณโกคะ วันนี้เหนื่อยแย่เลยนะคะ!”
“หึ จริงของแก”
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ โคมไฟหมายเลขเจ็ด!”
เท้าของคุณนายโกหยุดชะงัก
ชื่อที่เรียกนั้น เธอไม่เคยบอกใคร ไม่ว่าลูกค้าประจำ หรือเจ้าของแผงข้างๆ ตลอดสี่สิบปีไม่เคยเอ่ยออกจากปากแม้สักครั้ง
“…เมื่อกี้พูดว่าอะไร”
“โคมไฟหมายเลขเจ็ดค่ะ!”
“ทำไมถึงรู้ชื่อนั้น”
“ไม่มีบันทึกค่ะ!”
แล้วซิงค์ก็เงียบไป
ที่กระจกป้ายรถเมล์ สะท้อนใบหน้าของอาดี วงแสงที่ขอบหูกะพริบเป็นสีเหลืองชั่วครู่ แล้วกลับเป็นสีมรกตทันที
คุณนายโกเรียกอีกครั้ง ในหูก็ยังเงียบสนิทเหมือนเดิม
── จบบทที่ 1 ──
