บทที่ 3
สะเก็ดแผลกับรหัสลับ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ก๊อก ชายชราเคาะพื้นหนึ่งครั้งด้วยไม้เท้าไม้มะเกลือ แล้วก็นิ่งเงียบรออยู่เช่นนั้น
สายฝนกระหน่ำหลังคาสังกะสี ลูกค้าบางตาลงแล้ว อาดีที่ยังอยู่ในร่างของคุณนายโกยืนแข็งทื่ออยู่หลังเคาน์เตอร์
〈ต่อให้บอกว่าอย่าตอบ แต่นี่ไม่มีตัวเลือกโผล่มาให้กดสักข้อเลยนะ〉
“ป้า ทำไงดี ลุงคนนี้รออยู่ตั้งนานแล้วนะ lah”
“…ไม่ได้ ถ้านิ่งเงียบไปก็ยิ่งน่าสงสัย พูดตามที่ฉันบอก อย่าให้ผิดแม้แต่ตัวเดียว”
เสียงในหูมีเสียงลมจากการปั่นจักรยานแทรกเข้ามา คุณนายโกยังอยู่ระหว่างส่งออเดอร์สุดท้าย
“อื้อ จะพยายาม lah”
“ของวันฝนตก ถอดกระดูกออกให้แล้ว ร่มสองคัน เอามาหรือเปล่า”
อาดีกลืนน้ำลาย แล้วหันกลับไปหาชายชรา
“ข-ของวันฝนตก ถอดกระดูกออกให้แล้ว สะ…สะเก็ดแผลสองก้อน เอามาหรือเปล่า”
คิ้วขาวของชายชรากระตุกขึ้น
“…สะเก็ดแผล งั้นหรือ”
〈วาเลา! ตรงจุดสำคัญที่สุดดันกดคำสั่งผิด!〉
“ป้า ผมพูดผิด lah! นี่เกมโอเวอร์แล้วเหรอ”
“อย่าให้สีหน้าฟ้อง ทำเสียงฮึ แล้วบอกไปว่าคนแก่ลิ้นมันพันกัน”
“ฮ-ฮึ คนแก่ก็ลิ้นพันกันแบบนี้แหละ”
ชายชรานิ่งไปราวหนึ่งวินาที แล้วก็เขย่าพุงกลมเหมือนถังเหล้าหัวเราะออกมา
“ได้ยินเธอเรียกตัวเองว่าคนแก่ ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้! อยู่นานก็ได้เห็นอะไรแปลก ๆ จริงนะ มาย เดียร์ ร่มสองคัน คันหนึ่งเป็นของเธอ”
ลึกเข้าไปในหู คุณนายโกถอนหายใจยาว
“…ผ่านเหรอ”
“ผ่านแล้ว หมอนั่นคือเลนาร์ด ดีคอสตา คนในอาชีพเดียวกับฉันสมัยก่อน มาแต่ไหนแต่ไรก็อ่านไม่ออกว่าหลังรอยยิ้มมันคิดอะไรอยู่”
“อาชีพเดียวกัน ขายข้าวมันไก่เหรอ”
“เงียบแล้วฟังไป”
“…ครับ lah”
เลนาร์ดนั่งลงที่โต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด
“สี่สิบปีที่เราสัญญากันว่าจะไม่ใช้รหัสลับ ที่ผมผิดสัญญาก็มีเหตุผลครับ”
“ป้า ต่อไปต้องพูดอะไร”
“บอกไปว่า ว่ามาซิ”
“ว่ามาซิ”
“พวกโคมไฟของเราตายไปสองคนในเดือนนี้ หมายเลขสี่ตกบันไดสถานี หมายเลขเก้าถูกรถชนบนถนนตอนกลางคืน …ว่าแต่ ฝนคืนนี้ท่าจะตกยาวนะครับ ทั้งสองราย เขาสรุปกันว่าเป็นอุบัติเหตุ”
〈โคมไฟ? พวก? ตายเหรอ?〉
มือที่กำมีดปังตอเย็นเฉียบ
“ป้า…”
“ทั้งเลขสี่ ทั้งเลขเก้าเลยหรือ”
เสียงของคุณนายโกแหบพร่าจนไม่เคยได้ยินมาก่อน
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
“…ไม่เป็นไร ถามไปว่าใครเป็นคนทำ”
“ใ-ใครเป็นคนทำล่ะ”
“ไนต์จาร์ครับ พวกที่เอาชื่อนกร้องยามค่ำคืนมาเป็นชื่อตัวเอง กำลังไล่หาคนที่เหลือของโคมไฟทีละคน หมายเลขเจ็ด ก็รวมถึงเธอด้วยครับ”
〈หมายเลขเจ็ด คือป้าเหรอ?〉
“ม-มันจริงเหรอ lah”
“…lah?”
ตาซ้ายขาวขุ่นกับตาขวาสีเทาอมฟ้าหันมามองพร้อมกัน
“ป้า ช่วยด้วย!”
“บอกว่าติดมาจากแผงข้าง ๆ!”
“ต-ติดมาจากแผงข้าง ๆ น่ะ ทั้งวัน lah กับ lah ไม่หยุด หนวกหูจริง”
จังหวะนั้นเอง มูทูที่แผงข้าง ๆ ก็หัวเราะเสียงดังกับลูกค้า
“อ้อ แผงข้างบ้านคึกคักดีนะครับ”
เลนาร์ดเท้าไม้เท้าลุกขึ้นยืน
“ระวังตัวด้วยนะ มาย เดียร์ เธอน่ะแต่ไหนแต่ไรชอบแบกทุกอย่างไว้คนเดียว …ข้าวมันไก่ ไว้วันฟ้าใสค่อยกินกันนะครับ”
รองเท้าหนังสีขาวเดินห่างออกไปในสายฝน อาดีทรุดลงที่เคาน์เตอร์
“ป้า เป็นสายลับเหรอ”
“เรื่องเก่าแล้ว …จึ๊ ไอ้หนู ช่วงนี้อย่าเพิ่งคุยกับฉัน ทางนี้ก็มีลูกค้า”
*
คุณนายโกอยู่ชั้นหกของอาคารจอดรถ เพิ่งยื่นถุงใบสุดท้ายให้ลูกค้าทางหน้าต่างรถ
เสียงฝนถูกเพดานคอนกรีตกั้นไว้จนห่างไกล แทนที่ด้วยเสียงรองเท้าสองคู่ที่ดังขึ้นมาจากทางบันได
ชายชุดดำสองคน เป็นชุดเดียวกับเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ตรงทางออกห้างเมื่อตอนบ่าย คนหนึ่งถือจอสี่เหลี่ยม อีกคนติดวิทยุไว้ที่หู รองเท้าหนังสีดำพื้นหนาเหมือนกันทั้งคู่ 〈เท้าที่คุ้นกับการวิ่ง ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ธรรมดาแน่〉
บนจอ จุดแดงกะพริบอยู่
“บริษัทคายา นิวโรเทค ขอความร่วมมือคืนซิงค์รุ่นทดสอบครับ”
คนที่ถือจอพูดโดยไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย
“ไม่มีหรอก เข้าใจผิดคนแล้ว”
“ในจอนี้ แสดงว่าอยู่ตรงนี้ครับ”
ชายคนนั้นก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว คุณนายโกถามเข้าไปในหูโดยไม่ออกเสียง
“ซิงค์ พวกนี้รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”
“บริษัทคายาตรวจจับตำแหน่งหูฟังที่เชื่อมต่อเน็ตได้คร่าว ๆ ครับ! รัศมีประมาณห้าสิบเมตรครับ!”
“ทำไมไม่บอกก่อน!”
“เพราะไม่ได้ถูกถามครับ!”
คุณนายโกคร่อมขึ้นจักรยาน พอเหยียบแป้นถีบด้วยขาหนุ่มสาว จักรยานก็พุ่งออกไปเหมือนลูกศร ไถลลงทางลาดวนทีละชั้น ชั้นห้า ชั้นสี่ 〈เร็วเกินไปแล้ว เบรกตามไม่ทัน〉
ดูเหมือนชายสองคนจะวิ่งลงบันไดมา ตรงหัวมุมชั้นสาม ชุดดำทั้งสองมาดักรออยู่ก่อนแล้ว
“หยุดนะ!”
“ไม่หยุดหรอกโว้ย!”
คุณนายโกใช้มือข้างเดียวปลดสายสะพายกระเป๋าส่งอาหารที่หลัง แล้วเหวี่ยงไปด้านข้าง กระเป๋าสี่เหลี่ยมฟาดเข้าที่มือที่ถือจอ จอลอยกลางอากาศแล้วไถลไปตามพื้น อีกคนยื่นแขนมาคว้า เธอหักแฮนด์หลบลอดผ่านไปข้างตัวเขา
“เมื่อกี้เสียงตุ้บนั่น กระเป๋าผมเหรอ เรตติ้งตกแน่ lah!”
“เงียบไว้!”
ทางออกชั้นหนึ่งอยู่ตรงหน้าแล้ว คุณนายโกเอียงตัวเข้าโค้งอย่างที่เคยทำกับร่างเดิม แต่ร่างหนุ่มกลับเลี้ยวหักกว่าที่คิดไว้มาก
โครม ไหล่ซ้ายชนเสาตรงทางออก
“ไอ๊ย่า…”
ไหล่ชาแปลบ แต่เท้าก็ไม่หยุด คุณนายโกพุ่งออกไปกลางสายฝน เลี้ยวเข้าซอยแคบระหว่างตึกในชุมชน พอหันกลับไปมอง ชุดดำก็ไม่ได้ตามมา
“ร่างผมโอเคไหม”
“ไหล่นิดหน่อย ฮึ ร่างนี้ไม่รู้จักคำว่าออมแรงเลย”
“นั่นเพราะป้าขี่ต่างหาก lah!”
*
คืนนั้น คุณนายโกนั่งบนเตียงในห้องของอาดี ประคบไหล่ซ้ายอยู่ มีรอยช้ำเขียว จากอีกฟากของผนังได้ยินเสียงกรนของนอร์ฮายาตี
〈ไอ้หนูพูดถูก บ้านนี้คึกคักจริง ๆ〉
“ซิงค์ คืนนี้ฉันจะฟังให้หมด บอกเงื่อนไขที่จะกลับเป็นเหมือนเดิมมา”
“รับทราบครับ! ทั้งสองท่านต้องเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์กลาง ‘เนสต์’ ที่ห้องวิจัยของบริษัทคายาในบัวนา วิสตา พร้อมกัน นี่คือเงื่อนไขครับ!”
“ห้องวิจัยเหรอ ใจกลางบริษัทที่ไล่ตามฉันวันนี้เลยน่ะสิ”
“วาเลา…แปลว่าให้สองคนไปบุกปราสาทบอสสุดท้าย lah”
น้ำเสียงของอาดีเอือมระอาจากใจจริง
“เงื่อนไขมีแค่นั้นหรือ”
“ไม่มีบันทึกครับ!”
คุณนายโกส่องหูกับกระจกบนโต๊ะ วงแสงกะพริบเป็นสีเหลืองวูบหนึ่ง
“…ยังมีอีกสินะ”
ซิงค์ไม่ตอบ
“ป้า เลขสี่กับเลขเก้า เป็นเพื่อนกันเหรอ”
อาดีถามเสียงเบา
“…เคยกินข้าวมันไก่จากหม้อใบเดียวกัน เลขเก้าเกลียดแตงกวา ชอบเอามาใส่จานฉันตลอด”
“เหมือนจำได้ว่าลูกค้าประจำชอบอะไรเลยนะ”
“ฮึ ไอ้หนูไปนอนซะ พรุ่งนี้ก็ร้อยจานอีก”
“…ป้าก็ประคบไหล่ดี ๆ ด้วยนะ lah นั่นไหล่ผมนะ”
คุณนายโกยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง บนใบหน้าของอาดี นั่นดูเป็นรอยยิ้ม
*
เย็นวันที่สาม หลังขายครบร้อยจาน อาดีเอาไก่ที่กันไว้ทำมื้อพนักงานมาห่อแยกอีกหนึ่งจาน ไม่เอาหนัง ราดน้ำจิ้มเยอะ เป็นการจัดจานแบบที่แม่ชอบ
〈เหลืออีกเจ็ดวัน ถ้ากลับไม่ได้ ผมคงไม่ได้เจอแม่ในฐานะลูกอีกแล้วใช่ไหม〉
ตอนกลางวันคุณนายโกพูดไว้ว่า “อย่าไปบ้านนะ เห็นหน้าแล้วไอ้หนูจะเผลอพลาด”
แต่ตอนนี้ คุณนายโกอยู่ที่ส่งของไกลออกไป อาดีกอดห่อไว้แนบอก ขึ้นลิฟต์ของตึกถัดไปอีกสองตึก
ชั้นสิบสอง พอกดกริ่งหน้าประตูที่คุ้นตา เสียงกำไลกรุ๋งกริ๋งก็ใกล้เข้ามา
“จ๊ะ! อ้าว…คุณโกจากโกกี่เหรอคะ”
นอร์ฮายาตีทำตากลมโตให้โตขึ้นอีก
“ฮึ ไอ้…อาดีน่ะ ช่วยส่งของให้ฉันประจำ เลยเอามาฝาก”
“โอ๊ย ดีใจจัง! เข้ามาเลยค่ะเข้ามา เจ้าตัวยังส่งของอยู่เลย คุณโกกินข้าวมาหรือยังคะ”
〈แม่ ถามทุกคนแบบนี้เลย〉
อาดีนั่งลงที่ปลายโซฟา หัวเข่าลั่นเอี๊ยด
นอร์ฮายาตีแกะห่อ ชิมคำหนึ่งแล้วตาโต
“อร่อย! แต่ข้าวมันไก่ของคุณโก วันนี้รสนุ่มกว่าทุกที”
“…ค-คิดไปเองน่ะ”
“นี่คุณโก อาดีของฉันช่วงนี้แปลก ๆ ไปหน่อยนะ เมื่อคืนวานซืนกลับมาก็จ้องหน้าแม่นิ่ง ๆ แล้วบอกว่ากลับมาแล้ว แล้วก็ฝุ่นบนใบประกาศเกียรติคุณตอนเกณฑ์ทหาร ถูกเช็ดสะอาดเอี่ยมเลย ทั้งที่ทิ้งไว้เป็นปี ๆ”
〈ป้า ทำอะไรอยู่ในห้องผมน่ะ〉
“…เด็กนั่น เขาคิดกับตัวเองว่ายังไงนะ”
“คิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่องค่ะ เพื่อน ๆ ไปมหาวิทยาลัยกับต่างประเทศกันหมด มีแต่เขาที่ปั่นจักรยานวนไปวนมาอยู่คนเดียว”
กำไลกรุ๋งกริ๋งเบา ๆ นอร์ฮายาตีวางจานลง
“แต่นะคะคุณโก แม่ภูมิใจในตัวเขาไม่ว่าเขาจะทำอะไร วันฝนตกก็ยังส่งข้าวให้คนแปลกหน้าก่อนจะเย็นชืด นั่นมันยอดเยี่ยมไม่ใช่เหรอคะ แต่ต่อให้แม่พูดไป เขาก็คิดว่าแม่พูดเพราะเป็นแม่”
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงจากดวงตาเรียวเล็กของร่างคุณนายโก อาดีพยายามกลั้นไว้ แต่ก็ไม่อยู่
“อ้าว คุณโก ร้องไห้เหรอคะ”
“ค-คนแก่ก็ขี้แยแบบนี้แหละ ฮึ”
“ฮึฮึ ฉันนึกมาตลอดว่าคุณโกเป็นคนน่ากลัว ขอโทษนะคะ”
“…ไม่เป็นไร มีคนพูดบ่อย”
นอร์ฮายาตียิ้มทั้งที่พูด แล้วจู่ ๆ ก็ชี้ไปที่หูซ้ายของร่างคุณนายโก เม็ดสีไข่มุกส่องประกายอยู่
“จริงสิ คุณโกก็ได้หูฟังนั่นมาเหรอคะ วันนี้นะคะ คนจากบริษัทมา ขอให้คืนหูฟังของอาดี พรุ่งนี้เช้าจะมาอีกค่ะ”
── จบบทที่ 3 ──
