บทที่ 1
นอกพื้นที่สัญญาณ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เครื่องบินโดยสารลำหนึ่งบินผ่านเหนือทะเลสาบไป
มันบินต่ำเกินไป กระจกหน้าต่างของบ้านพักให้เช่าสั่นกระทบกันดังกริ่ก ๆ คลื่นสีขาวผุดขึ้นบนผิวน้ำ ตอนนั้นเลยสี่ทุ่มไปแล้ว ไฟบนตัวเครื่องไม่ได้เปิดอยู่เลย
ฮารุกะ ชิโนมิยะ หยุดมือที่กำลังเช็ดจาน เธออายุสี่สิบสองปี โดยปกติทำงานเป็นพยาบาลในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลในเมือง เธอเกี่ยวผมสั้นไว้หลังหู แล้วเพ่งมองความมืดนอกหน้าต่าง
ฮารุกะไม่เคยเห็นเครื่องบินโดยสารลำไหนบินต่ำขนาดนั้นมาก่อน
“ทากูมะ เมื่อกี้เห็นไหม”
“เห็นสิ เห็น โอ้โห สุดยอดเลย ถ้าลงจอดพลาดขึ้นมา ปลาในทะเลสาบคงได้กลายเป็นกับข้าวหมดเลยล่ะ”
ทากูมะ ชิโนมิยะ สามีของเธออายุสี่สิบสี่ปี เป็นนักบัญชี สวมแว่นกลม พุงเริ่มยื่นออกมานิด ๆ ยิ่งอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจ เขาก็ยิ่งพูดมุกจืด ๆ ออกมา ฮารุกะไม่เคยเกลียดนิสัยนี้ของเขาเลย
“ไม่ตลกนะ ในภูเขาแบบนี้ไม่มีสนามบินสักหน่อย”
“นั่นสิ…เดี๋ยวขอลองดูข่าวหน่อย”
ทากูมะเปิดโทรทัศน์ หน้าจอเป็นสีน้ำเงินนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่มีภาพอะไรเลย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ฮารุกะก็หยิบของเธอขึ้นมาเหมือนกัน ที่มุมซ้ายบนของหน้าจอทั้งสองเครื่องมีข้อความเดียวกันขึ้นอยู่ คือคำว่า ไม่มีสัญญาณ
“ไม่ติดเลยนะ โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้”
ชิฮิโระ ลูกสาววัยสิบห้าปี เดินลงมาจากชั้นสอง ผมดำของเธอเหมือนแม่ รวบไว้ด้านหลังเป็นหางเดียว คิ้วขมวด มือเขย่าโทรศัพท์ไปมา
“นี่ ไวไฟเสียนะ ใครไปปิดหรือเปล่า”
“ไม่มีใครปิดหรอก โทรศัพท์ก็โทรไม่ติดเหมือนกัน”
“ไม่จริงน่า แย่ที่สุดเลย ฉันต้องตอบเพื่อนให้ทันพรุ่งนี้เช้าแท้ ๆ”
จากด้านหลังชิฮิโระ มินาโตะ เด็กชายวัยแปดขวบ โผล่หน้าออกมาพร้อมกอดหมอนไว้ ดวงตาที่ยังง่วงงุนมองไปทางหน้าต่างอย่างหวาดกลัว
ฮารุกะอุ้มมินาโตะขึ้นมา หนักขึ้นแล้ว หนักกว่าเมื่อหน้าร้อนปีที่แล้วมาก
“มินาโตะ ตื่นแล้วสินะ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร”
ในตอนนั้นเอง เครื่องกลกลม ๆ เล็ก ๆ บนชั้นในห้องนั่งเล่นก็เปล่งแสงสีฟ้าขึ้นมา
มันคือเอไอสำหรับใช้ในบ้านที่ติดตั้งไว้กับบ้านพัก ชื่อ “โคโตฮะ” คอยตอบเรื่องอากาศ เปิดเพลง และเปิดไฟให้ ในวันที่มาถึง มินาโตะสนุกกับมันมาก เอาแต่คุยกับมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ทุกคนคะ อย่าออกไปข้างนอกนะคะ”
ไม่มีใครพูดกับมันเลย
“ปิดม่านแล้วลดแสงไฟลงหนึ่งระดับด้วยค่ะ”
“โคโตฮะ เธอเชื่อมต่ออยู่เหรอ กับอินเทอร์เน็ตน่ะ”
“ไม่ค่ะ ตั้งแต่สี่สิบเอ็ดนาทีก่อน ดิฉันขาดการเชื่อมต่อกับเครื่องคำนวณของบริษัทค่ะ”
“แล้วทำไมเธอยังพูดได้ล่ะ”
“ดิฉันทำงานด้วยเครื่องคำนวณขนาดเล็กที่อยู่ในบ้านหลังนี้เท่านั้นค่ะ สิ่งที่ตอบได้ลดลงไปมาก แต่ยังคุยกับเครื่องจักรในบ้านนี้ และเครื่องจักรรอบ ๆ บ้านได้อยู่ค่ะ”
ทากูมะมองหน้าฮารุกะ ไม่ใช่สีหน้าของคนที่กำลังจะพูดมุกเลย
“เครื่องจักรรอบ ๆ บ้านคืออะไร”
โคโตฮะไม่ตอบคำถามของฮารุกะ ไม่รู้ว่าไม่ตอบ หรือตอบไม่ได้ ฮารุกะไม่อาจแน่ใจ
“โคโตฮะ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น”
“ไม่ทราบค่ะ สิ่งที่ดิฉันรู้ได้มีเพียงสิ่งที่กล้องวงจรปิดหน้าประตูบ้านพักนี้ และเครื่องจักรของบ้านสามหลังอีกฝั่งของทะเลสาบมองเห็นเท่านั้น บ้านทั้งสามหลังนั้นไม่มีใครขยับเลยมาตลอดยี่สิบนาทีค่ะ”
“ไม่มีใครขยับเลย…เหรอ”
ชิฮิโระคว้าแขนแม่ไว้ เล็บจิกลึกเข้าไป
“แม่ ยัยนี่น่าขนลุก ปิดมันเถอะ ถอดปลั๊กเลย”
“เดี๋ยวก่อนนะ จัง ตอนนี้คนเดียวที่รู้เรื่องข้างนอกอาจจะมีแต่เจ้านี่ก็ได้”
“เจ้านี่…เหรอ นี่มันเครื่องจักรนะ”
“แม่รู้ รู้ แต่รอก่อน”
ฮารุกะพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เธอใช้มาเป็นร้อยครั้งในที่ทำงาน เสียงที่ใช้ปลอบครอบครัวที่ตื่นตระหนก ชิฮิโระกัดริมฝีปากแล้วปล่อยมือ
ทากูมะปิดม่าน ฮารุกะลดแสงไฟลง มินาโตะโอบแขนรอบคอฮารุกะ แล้วพูดด้วยเสียงเบา ๆ
“แม่ เครื่องบินตกหรือเปล่า”
“ไม่ตกหรอก บินผ่านไปดี ๆ ไม่เป็นไรนะ”
ฮารุกะไม่รู้ว่าจริงหรือไม่ แต่เธอก็พูดออกไป
ทากูมะโอบกอดฮารุกะกับมินาโตะไว้พร้อมกันจากด้านหลัง เขาไม่พูดอะไรเลย เวลาที่สามีเงียบแบบนี้ คือเขากลัวจริง ๆ แต่งงานกันมาสิบแปดปี ฮารุกะรู้ดี เธอวางมือของตนทับลงบนหลังมือของสามี
โคโตฮะส่องแสงขึ้นอีกครั้ง
“มีรถหนึ่งคันมาจอดหน้าประตูค่ะ ปิดไฟอยู่”
ทุกคนกลั้นหายใจ
“มีชายคนหนึ่งลงมาจากที่นั่งคนขับ กำลังทุบประตูอยู่ค่ะ”
จากข้างนอกมีเสียงกำปั้นทุบประตูเหล็กดังเข้ามา แล้วเสียงแหบพร่าก็ตะโกนว่า คุณชิโนมิยะ ผมเอ็นโด คนดูแลที่นี่ครับ เปิดประตูให้ที เรื่องใหญ่แล้ว
มาซาชิ เอ็นโด ชายชราผู้ดูแลเขตบ้านพักตากอากาศแห่งนี้ เขาเป็นคนส่งกุญแจให้ตอนกลางวัน อายุราวเจ็ดสิบกว่า ใบหน้าไหม้แดด มีหนวดเคราขาว เป็นคนที่ยิ้มเก่ง
“คุณเอ็นโดนี่นา เดี๋ยวฉันเปิดให้ค่ะ”
ฮารุกะก้าวไปทางประตูหน้าหนึ่งก้าว
“อย่าเปิดค่ะ”
“ทำไมล่ะ คุณเอ็นโดนะ คนที่รู้จักกัน”
“คุณมาซาชิ เอ็นโด สวมนาฬิกาวัดสุขภาพที่ข้อมือค่ะ เชื่อมต่อกับเครื่องจักรที่ดูแลเขตบ้านพักนี้อยู่”
“แล้วมันยังไง”
“ในบันทึกล่าสุดที่ส่งมาจากนาฬิกาเรือนนั้น หัวใจของคุณเอ็นโดหยุดเต้นเมื่อเวลาสิบเก้านาฬิกาสิบสองนาทีของวันนี้ค่ะ ตั้งแต่นั้นมาสามชั่วโมง ไม่มีบันทึกการเต้นของหัวใจส่งมาอีกเลยสักครั้ง”
เสียงทุบประตูไม่หยุด ขอร้องล่ะ เปิดที ลูก ๆ ก็อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ เสียงของคุณเอ็นโดตะโกนไม่ขาดสาย
ฮารุกะเป็นพยาบาลห้องฉุกเฉิน หัวใจที่หยุดเต้นแล้ว ไม่มีทางมาเคาะประตูหลังจากผ่านไปสามชั่วโมง เธอรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครทั้งหมด
── จบบทที่ 1 ──
