มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

ไม่ขายแม้แต่ไม้เดียว

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

“ร้านสะเต๊ะของสลาเมตเหรอ? อ๋อ ไม่มีมานานแล้วล่ะ”

กลางถนนใหญ่ในบังกาลัน รากากำใบเสร็จเก่า ๆ ไว้แน่นแล้วยืนตัวแข็งทื่อ

ตรงที่ลุงชี้ไปมีร้านกระจกเล็ก ๆ อยู่ร้านหนึ่ง หน้าร้านมีเคสมือถือห้อยเรียงเป็นพรืด ลำโพงตัวใหญ่ส่งเพลงฮิตดังตึงตังไม่หยุด

“ตรงนี้เคยเป็นร้านสะเต๊ะเหรอครับ?”

“ก็ตอนลุงยังเป็นเด็กน่ะนะ ควันจากน้ำจิ้มไหม้ ขาวโพลนไปทั้งถนนเลย”

“ควันนั้น ทำให้ออกมาอีกสักรอบไม่ได้เหรอครับ?”

“จะทำได้ยังไงล่ะ”

ลุงหัวเราะแล้วเดินจากไป

“วันที่สี่ เหลืออีกห้าสิบเจ็ดวัน แต่ร้านสะเต๊ะไม่มีเหลือแล้ว”

รากาควักสมุดออกมาจากกระเป๋าสตางค์ปากกิ๊บแล้วจดลงไปตามนั้นเป๊ะ

“ค่ามินิบัสจากคามัล คนละหนึ่งหมื่นรูเปียห์ ไปกลับสองหมื่น ถ้ากลับมือเปล่า ก็ขาดทุนบะหมี่หนึ่งชามกับอีกหนึ่งในสาม”

“ถ้าให้ถูกต้อง คือ 1.33 ชามค่ะ สรุปแล้วค่ะ”

ฮาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กดนาฬิกาข้อมือที่มีเครื่องคิดเลขติดมาด้วย ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ

“คุณฮา คิดละเอียดจังเลย!”

*

มีเสียงจอแจดังมาจากทางลานกว้าง

พอเดินไปดู ก็เห็นดีมายืนอยู่ข้างรถสีขาว เสื้อสีกรมท่าลายคลื่นสีทองสะท้อนแสงแดดยามเช้าจนแสบตา ลูกน้องในเสื้อสีดำกอดซองสีขาวกันคนละพะเรอเกวียน

“ใครรู้จักครอบครัวของร้านสะเต๊ะที่ชื่อสลาเมตบ้างครับ! ของขอบคุณคือซองนี้ครับ!”

ทุกครั้งที่ลูกน้องตะโกนเสียงดัง ผู้คนในลานก็ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป คนขายของเข็นรถเข็นเลี้ยวหายไปตรงหัวมุม คุณยายจูงมือหลานเข้าบ้าน ส่วนพวกตาที่นั่งจิบกาแฟอยู่ใต้ชายคา ก็หันหลังให้พร้อมกันหมด

“พี่ดีมา! แจกอีกแล้วเหรอ?”

“อ้าว น้องชาย ยังเดินอยู่อีกเหรอ ขาคงเมื่อยแย่”

ดีมาเอานิ้วแตะหูฟังข้างซ้ายค้างไว้ แล้วมองรากาจากเบื้องบน

“เดินไม่เสียเงินนี่ครับ ว่าแต่ในซองนั่นมีเงินเท่าไหร่เหรอ?”

“ซองละหนึ่งล้านรูเปียห์”

“โอ้โห! พี่แจกขนาดนั้น บริษัทเจ๊งแน่เลยนะ!”

“ไม่เจ๊งหรอก แล้วอีกอย่าง ก็แจกไม่ออกด้วย”

เสียงของดีมาสั้นลงกะทันหัน กองซองไม่ลดลงไปสักซองเดียว

“...คนในเมืองนี้ เกลียดเงินกันหรือไง”

“ผมว่าคนที่เกลียดเงินน่าจะไม่มีนะครับ”

ดีมาเปิดประตูรถ ลมเย็นพัดออกมาเบา ๆ

“จะขึ้นไหม? มีแอร์ด้วยนะ ในฐานะญาติกัน ไม่คิดเงินหรอก”

“ไม่เอาดีกว่าครับ! เดี๋ยวพี่มาเรียกเก็บค่าน้ำมันทีหลัง แย่เลย”

“พี่จะเก็บค่าน้ำมันจากน้องชายเหรอ”

“พี่ชอบพูดว่าดีลอยู่เรื่อย ผมว่าพี่เก็บแน่”

ดีมาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะและขึ้นรถ รถสีขาวขับจากไปทั้งที่ยังบรรทุกกองซองไปเต็มคัน

ตลอดเวลานั้นฮาดึงปีกหมวกสานลงต่ำ แล้วรูดปากกระเป๋าสะพายปิดแน่น

*

รากากลับไปที่ใต้ชายคาของพวกตาที่หันหลังให้

“กาแฟแก้วหนึ่ง ราคาเท่าไหร่ครับ?”

“สามพัน”

“งั้นสองแก้ว ห้าพันนะครับ!”

“เอ็งไม่ใช่พวกเดียวกับซองนั่นหรือ”

“ไม่ใช่ครับ ผมเป็นลูกค้าห้าพันรูเปียห์”

ตาแกสูดจมูกฟุดฟิด แต่ก็ชงให้สองแก้วอยู่ดี

“ถ้าเรื่องสลาเมต ไปถามวัวเอาเถอะ หลานของมันฝึกขี่วัวอยู่ที่สนามซ้อมหลังนาโน่น บ่นอยู่ว่าคนไม่พอ”

“คนไม่พอ! ไปครับ!”

*

เดินผ่านทางเดี่ยวระหว่างนาข้าวออกไป ก็เห็นลู่วิ่งดินตรงยาวเหยียด

คาราปันซาปี การแข่งวัวของมาดูรา เอาวัวสองตัวผูกกับแอกไม้ มีนักขี่ยืนอยู่บนเลื่อนไม้ด้านหลัง แล้วบังคับให้วิ่งตรงไป

ที่คอกวัวตรงปลายลู่ มีหนุ่มร่างเตี้ยคนหนึ่งกำลังพูดกับวัวสีน้ำตาลตัวใหญ่ แขนขาแน่นกระชับเหมือนมัดลวดเอาไว้เป็นกำ

“เอ้า ดีมาก วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิมนะ”

“สวัสดีครับ! ได้ยินว่าคนไม่พอ!”

“...ช่วยก็ขอบใจนะ แต่ไม่มีเงินจ่ายให้หรอก”

“ไม่ต้องครับ! ผมทำให้ฟรี แต่ขอแลกกับให้เล่าเรื่องให้ฟังหน่อย”

หนุ่มคนนั้นแนะนำตัวว่าฟาอูซี

งานแรกของรากาคือขัดตัววัว พอเอาแปรงขัดถูไปมาเสียงขรุขระ วัวก็หรี่ตา พ่นลมหายใจฟืดออกมา ต่อมาคือทำอาหารวัว ฟาอูซีตอกไข่ดิบลงถัง แล้วเทน้ำสีน้ำตาลที่ขูดขิงกับขมิ้นลงไปดังโครกคราก

“ไข่! วัวกินไข่เหรอครับ? วันละกี่ฟอง?”

“ก่อนแข่ง ตัวละยี่สิบฟอง”

“สองตัวก็สี่สิบฟอง... เท่ากับไข่ที่ร้านบะหมี่ผมใช้ทั้งเดือนเลย”

“วัวดี ๆ ได้รับการดูแลดีกว่าคนอีกนะ บางคู่ราคาห้าร้อยล้านรูเปียห์เลยทีเดียว”

“ห้า ห้าร้อยล้านรูเปียห์!?”

ตาของรากาเบิกกว้างจนสุดทาง นิ้วงอนับเร็วปรื๋อ

“บะหมี่สามหมื่นสามพันชามกว่า ๆ! ต่อให้ผมทำงานทั้งชีวิตก็ซื้อไม่ได้!”

ฟาอูซีหัวเราะลั่น

เชือกที่ผูกเลื่อนมีจุดหนึ่งลุ่ยออก รากาจึงควักยางรัดกับคีมจากกระเป๋าหลังมารัดให้แน่นอีกรอบ ฟาอูซีตาโต

“นายเนี่ย เป็นใครกันแน่”

“คนขายบะหมี่ที่แวะผ่านมาครับ!”

ฮายืนกอดอกอยู่นอกรั้ว มองดูอยู่อย่างนั้นตลอด

*

“เดี๋ยวจะปล่อยวิ่งแล้ว รากา ช่วยหิ้วถังนั่นไปที่คอกโน้นที”

“ได้เลยครับ!”

รากาหิ้วถังอาหารวัวสองมือ เดินข้ามลู่วิ่ง

ตอนนั้นเอง

ได้ยินเสียงต่ำ ๆ ดัง บรื้อออออ

พอหันกลับไป วัวสีน้ำตาลตัวเมื่อกี้ก็ลากเชือกที่หลุดออกมาเดินแซ่ก ๆ ตรงมาทางนี้ จากเดินมา กลายเป็นวิ่งมาในพริบตา

“เอ๊ะ ทำไมล่ะ!? ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!”

รากาวิ่ง วัวก็วิ่ง

นอกรั้วมีผู้ชายยืนดูอยู่ห้าคน สวมหมวกฟางเหมือนกันทุกคน คนข้างหน้าสุดตัวใหญ่ไว้หนวดสีเกลือกับพริกไทยงอนปลายตั้งชันทั้งสองข้าง

“แขกตกอยู่ในอันตราย! เบี่ยงความสนใจของวัวเร็ว!”

ชายหนวดสะบัดผ้าพันคอสีแดงที่พันอยู่รอบคอแรง ๆ อีกสี่คนก็แก้ผ้าพันคอของตัวเองออกมาสะบัดด้วย แดง แดง แดง แดง แดง

วัวหยุดกึก

มันมองไปทางผ้าสีแดง

แล้วก็เปลี่ยนทิศไปทางนั้น

“...มะ มาทางนี้แล้วครับผม!”

พวกผู้ชายหนีขึ้นไปบนคันนา คันนาแคบแค่พอให้คนเดินผ่านได้ทีละคน คนหน้าสุดลื่น คนที่สองคว้าหมวกคนหน้า คนที่สามคว้าเสื้อคนที่สอง ส่วนคนที่สี่กับห้าไม่มีใครให้คว้า เลยกระโดดเอง

ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม

ทั้งห้าคนตกลงไปในโคลนนาพร้อมกัน

“ภารกิจ... ดำเนินต่อไป...”

จากในโคลน มีแต่หนวดที่ตั้งชันโผล่ออกมา

วัวหยุดกึกที่ริมนา ดูท่าจะเกลียดโคลน มันพ่นลมหายใจฟึดหนึ่งที แล้วหันกลับอีกครั้ง

ไปทางรากา

“ทำไมเป็นผมอีกแล้วเนี่ย!?”

รากาออกวิ่งได้นิดเดียว ก็เหลือบไปเห็นของที่หิ้วอยู่ในสองมือ

ถังสีน้ำตาลที่ใส่ไข่กับสมุนไพร

รากาค่อย ๆ วางถังลงกับพื้น วัวเดินผ่านข้างตัวรากาไปเฉย ๆ แล้วเอาจมูกซุกลงไปในถัง ดื่มอึกอัก ๆ

ฟาอูซีวิ่งมาหอบแฮก ๆ พูดว่า

“เจ้านี่ ยังไม่ได้กินข้าวเช้าน่ะ”

“อ้าว ที่แท้ไม่ได้มาหาผม แต่มาหาไข่ยี่สิบฟองเหรอเนี่ย!”

*

เจ้าของนา ลุงคนหนึ่ง วิ่งมาหน้าแดงก่ำ

“ใครกัน! ใครทำต้นกล้าบ้านฉันเสียหาย!”

พวกผู้ชายที่ยืนดูอยู่ไม่เหลือสักคน เห็นแต่ถุงเท้าสีขาวเปื้อนโคลนสิบข้างวิ่งตุบตับห่างออกไปอีกฟากหนึ่งของคันนา

〈หนวดแบบนั้น ที่มาดูราก็นิยมกันเหรอเนี่ย〉

รากาเอียงคอ แล้วพับขากางเกงขึ้น

“เดี๋ยวนะครับ ผมจะปลูกใหม่ให้เอง”

“ไม่ใช่คุณที่ทำให้พวกนั้นตกลงไปนี่คะ”

ฮาพูดมาจากนอกรั้ว

“แต่ถ้าผมไม่ถูกวัวไล่ พวกเขาก็คงไม่ตกลงไป”

“ลองคิดดูนะคะ คุณไม่ได้อะไรเลย เป็นศูนย์ค่ะ”

“ไม่ใช่ศูนย์ครับ ต้นกล้าของลุงจะได้ตั้งตรงขึ้นมา”

รากาลงไปในนา ประคองต้นกล้าที่ล้มขึ้นมาทีละต้น แล้วปักลงในโคลนใหม่ ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง สีแดงบนใบหน้าของลุงค่อย ๆ จางลงไป

พอเดินขึ้นมาบนคันนาได้ในที่สุด วัวที่กินอาหารหมดแล้วก็เดินเอื่อย ๆ เข้ามาใกล้ แล้วใช้ลิ้นใหญ่เลียกลางหัวรากาเสียเต็มแรง

ปอยผมที่รวบไว้ด้วยยางรัดก็ตั้งชี้ฟ้าตรงเป๋ง

“อ๊ะ นั่นยางรัดนะ เส้นละห้าสิบรูเปียห์ อย่ากินนะ!”

ฮาหัวเราะออกมาเสียงดัง

เธอกุมท้อง โค้งตัวพับครึ่ง หัวเราะ ฮ่า ๆ ๆ เป็นเสียงที่รากาได้ยินเป็นครั้งแรก

“Trời ơi, cái anh này… มะ ไม่มีอะไรค่ะ สรุปแล้วค่ะ”

ฮาพูดอะไรบางอย่างเร็วปรื๋อ แล้วรีบยืดหลังตรง หูแดงนิด ๆ

“เมื่อกี้หัวเราะใช่ไหม? ขออีกรอบ!”

“ต่อให้ต่อรอง ก็ไม่ออกมาอีกแล้วค่ะ”

*

ตอนเย็น รากากับฟาอูซีนั่งเคียงกันบนท่อนไม้หน้าคอกวัว น้ำมะพร้าวที่ลุงผ่าให้เป็นของขอบคุณ ซึมซาบเข้าไปทั้งตัวที่เปื้อนโคลน

“สลาเมตผู้เป็นปู่ ตายไปเมื่อสามปีก่อนแล้ว”

ฟาอูซีพูด พลางลูบคอวัวไปด้วย

“ได้ยินว่าสมัยหนุ่ม ๆ ท่านเปิดร้านรถเข็นอยู่ตรงเชิงสะพานในสุราบายา แต่พอพูดถึงเรื่องนั้นทีไร ก็เงียบไปเฉย ๆ ทุกที”

“อย่างนี้นี่เอง... อยากพบท่านจังเลย”

“ของของปู่ แม่ฉันเก็บไว้หมดเลย แม่ชื่อซีตี ขายสะเต๊ะอยู่ที่ตลาดคามัล”

“คามัล! ที่ผมผ่านมาเมื่อเช้านี้เลย!”

“เดี๋ยวโทรให้ คนที่ถึงกับช่วยปลูกต้นกล้าให้ ปล่อยกลับมือเปล่าไม่ได้หรอก”

“จริงเหรอ!? ขอบคุณครับ!”

ฟาอูซีหยิบมือถือออกมาเปิดลำโพง เสียงเนื้อย่างฉ่า ๆ กับเสียงจอแจของตลาดลอยออกมา ฟาอูซีอธิบายเรื่องวัวกับเรื่องนาเสียงเร็ว ฝั่งโน้นมีผู้หญิงหัวเราะลั่น

“แล้ว คนขายบะหมี่คนนั้นชื่ออะไรล่ะ?”

“รากาครับ! ร้านบะหมี่หลังตลาดปาเบอันในสุราบายา รากา ประดิปตา ครับ!”

เสียงหัวเราะหายไปจากปลายสาย เหลือแต่เสียงเนื้อย่างฉ่า ๆ ต่อไป

“คนตระกูลประดิปตา ต่อให้ไม้เสียบเดียวฉันก็ไม่ขายให้”

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

รากา ประดิปตาลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวรถเข็นดีมา ประดิปตาผู้บริหารบริษัทตระกูลเหงียน ถิ ฮาไกด์และล่ามฟาอูซีหลานของสลาเมตกุนาวันประดิปตาปู่ผู้ล่วงลับซีตีร้านสะเต๊ะในกามัลเสติโยโนฮาดีวิโจโยชายหนวดลึกลับลูกพี่ลูกน้อง/คู่แข่งNEWเพื่อนร่วมทางกินวันละมื้อNEWสนิทกันเพราะเลี้ยงวัวปู่ ผู้ทิ้งพินัยกรรมNEWไม่ยอมขายให้แม้แต่ไม้เดียวโผล่มาทุกที่ไม่รู้ทำไมNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 5

เปอติสสีดำตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ