มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

อาหารมื้อที่แพงกว่าของฟรี

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

“ค่าเรือข้ามฟากคนละห้าพันรูเปียห์ ส่วนรถบัสข้ามสะพาน รวมต่อรถแล้วทั้งหมดสองหมื่นรูเปียห์”

ที่ท่าเรือยามเช้า ราการีบนิ้วนับ

“ต่างกันหนึ่งหมื่นห้าพัน! ก๋วยเตี๋ยวร้านเราได้พอดีหนึ่งชาม! เอาเรือข้ามฟากแหละ!”

“ก็เมื่อคืนฉันบอกแล้วไงคะ คำนวณแล้วถูกต้องใช่ไหมล่ะ”

ฮาจัดหมวกกุยที่สะพายอยู่บนหลังให้เข้าที่ เธอคอระหงยาว หลังตรงยิ่งกว่าเสาท่าเรือ เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีธรรมชาติถูกพับแขนขึ้นถึงข้อศอกอย่างเรียบร้อย

เช้าวันที่สาม ตรงชายขอบท่าเรือตันจุงเปรา มีเรือข้ามฟากเก่าขึ้นสนิมจอดผูกอยู่ รถยนต์ไม่กี่คัน มอเตอร์ไซค์เต็มลำ แถมแพะอีกสี่ตัว อบอวลด้วยกลิ่นทะเล กลิ่นน้ำมัน และกลิ่นแพะ

“แต่ว่านะ คุณฮา ที่บอกว่าไม่เก็บค่าจ้างน่ะ จริงเหรอ?”

“จริงค่ะ ฉันเองก็มีงานสำรวจเพื่อทำคู่มือท่องเที่ยวมาดูรา แค่ไปด้วยกันเฉยๆ แค่นี้ค่ะ”

“อืม…”

ราการอดอก ปล่อยให้ผมกระจุกบนกระหม่อมไหวไปมา

“แม่เคยบอกว่า ไม่มีอะไรแพงเท่าของฟรี ถ้าให้เขาพาเที่ยวฟรีๆ แล้ววันหลังใบแจ้งหนี้ล้านรูเปียห์ส่งมา ผมก็ต้องขายรถเข็นทั้งคันเลยนะ”

“ไม่ส่งค่ะ”

“เผื่อส่งมาล่ะ! งั้นเอาแบบนี้”

ราการูชูนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้ว

“วันละหนึ่งมื้อ ผมเลี้ยงเอง นั่นคือค่าตอบแทน เกินจากนี้ผมไม่จ่ายแม้แต่รูเปียห์เดียว!”

ฮากะพริบตาคมเรียวปริบๆ แล้วกดนาฬิกาข้อมือมีเครื่องคิดเลขที่ข้อมือซ้าย ปี๊บๆๆ

“…งานมูลค่าวันละห้าแสนรูเปียห์ แลกกับข้าวหนึ่งมื้อ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันโดนต่อราคา แถมโดนต่อจากด้านบนด้วยค่ะ”

“คุ้มใช่ไหมล่ะ?”

“เฮ้อ…”

หลังถอนหายใจยาว ฮาก็ยกมุมปากขึ้นเพียงนิดเดียว

“ตกลงค่ะ วันละหนึ่งมื้อ สัญญานะคะ แค่นี้ค่ะ”

“เย้! วันที่สาม เหลืออีกห้าสิบแปดวัน ตั้งแต่วันนี้ไปเดินทางสองคน!”

ราการหยิบสมุดจดออกมาจากกระเป๋าสตางค์ที่คล้องคอ แล้วเขียนลงบรรทัดใหม่ คุณฮา วันละหนึ่งมื้อ จากนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เขียนตัวเล็กๆ ต่อท้ายว่า ไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันรูเปียห์

ฮาชะโงกดูจากด้านข้างแต่ไม่พูดอะไร

*

เรือข้ามฟากส่งเสียงร้องดังบู้ดดด

พอขึ้นไปบนดาดฟ้า ลูกเรือในชุดทำงานสีกรมท่าก็กรูกันเข้ามา รวมห้าคน ทุกคนหลังตรงแหน่วเหมือนกันหมด

“ท่านผู้โดยสารครับ เสื้อชูชีพครับผม!”

คนหนึ่งสวมให้ราการหนึ่งตัว ไม่ทันไรอีกคนก็สวมตัวที่สองทับลงมา คนที่สามถือตัวที่สามมาให้

“เดี๋ยวๆๆ! ผมมีคนเดียวนะ!”

“เผื่อไว้ครับผม!”

ราการที่สวมเสื้อชูชีพสีส้มสามตัวซ้อนกันกลมเหมือนลูกบอล ฮายกมือปิดปาก ไหล่สั่นระริก

“ท่านผู้โดยสารครับ เชิญที่นั่งครับ! พวกเราจะเคลียร์ที่นั่งพิเศษใต้ร่มเงาให้ครับผม!”

ลูกเรือคนหนึ่งเข็นมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ในร่มออกไป ขาตั้งมอเตอร์ไซค์หลุดดังกึก รถล้มลง ห่อสัมภาระที่มัดเชือกไว้บนที่นั่งท้ายกลิ้งหลุนๆ ไปชนหลักที่ล่ามแพะไว้ หลักหลุดออก

แพะสี่ตัวเป็นอิสระ

“แบ๊ะะะะ!”

แพะวิ่งพล่านไปทั่วดาดฟ้า ตัวหนึ่งกระโดดขึ้นกระสอบข้าวสาร ตัวหนึ่งคาบหมวกลูกเรือ ตัวหนึ่งโหมหัวชนกระจกมองข้างของมอเตอร์ไซค์อีกคัน กระจกบิดเบี้ยว เจ้าของลุงตะโกนด่า ลูกเรือวิ่งไล่ ลูกเรือที่วิ่งไล่คนหนึ่งสะดุดห่อสัมภาระที่กลิ้งอยู่ ห่อสัมภาระไปชนหลักอีกอันเข้าอีก

〈ว้าย โน่นแน่ะ เริ่มอีกแล้ว!〉

ราการทั้งที่ยังสวมชูชีพสามตัว ไปยืนขวางหน้าแพะ

“เดี๋ยวก่อนๆ! ถ้าวิ่งตามมันยิ่งหนีนะ!”

เขาควักขนมทอดกรอบที่ขายไม่หมดเมื่อคืนออกมาจากถุง หักดังเป๊าะ แพะทั้งสี่ตัวหยุดนิ่งทันที แล้วเดินกรูกันมาหาราการ

“แบ๊ะ”

“ดีๆ ไม่ได้ฟรีนะ เดี๋ยวจะเก็บเงินเจ้าของสักหนึ่งชิ้นให้เรียบร้อย”

“…คุณจะเก็บเงินจากแพะด้วยเหรอคะ”

“ไม่เก็บๆ! พูดเล่นเฉยๆ!”

ตอนนั้นเอง

“ตะกร้าของฉัน!”

ที่กราบเรือ หญิงชราหลังโกงร้องลั่น ตอนถูกแพะดันเข้า ตะกร้าไม้ไผ่หลุดจากมือ ตะกร้าหมุนช้าๆ ตกลงไปในทะเล

“มีกระเป๋าสตางค์อยู่ข้างในนะ! รายได้ทั้งเดือนนี้เลยนะ!”

กระเป๋าสตางค์ รายได้ทั้งเดือนนี้ ทั้งหมด

แค่สามคำนี้ ร่างของราการก็ขยับไปเองแล้ว เขาถอดชูชีพออกสองตัวทิ้งไป ปลดกระเป๋าสตางค์ที่คล้องคอกับสมาร์ตโฟนโยนให้ฮา เหลือชูชีพไว้ตัวเดียว แล้วถีบกราบเรือกระโดดลงไป

“เดี๋ยวก่อนนนน!”

ตูม

ทะเลเย็นกว่าที่คิด ราการว่ายน้ำในท่าเรือมาตั้งแต่เด็ก พุ้ยน้ำสามครั้งก็คว้าตะกร้าที่ลอยอยู่ได้

กำลังโล่งใจอยู่ ก็มีเสียงดังลงมาจากเหนือหัว

“ท่านผู้โดยสารครับ! จะเข้าไปช่วยเดี๋ยวนี้ครับผม!”

ลูกเรือคนหนึ่งโดดพุ่งตรงลงมา เป็นลูกเรือหน้ากลมอายุยังน้อย

ตูม

แล้วเขาก็จมลงไป

ฟองอากาศผุดขึ้นมาบู้ดๆ

“เอ๊ะ! ?”

ลูกเรือหน้ากลมโผล่มาแค่มือ ตะเกียกตะกายอยู่

“ผะ ผมว่ายน้ำไม่เป็นครับผมมม…”

“แล้วกระโดดลงมาทำไมเนี่ย!?”

ราการหนีบตะกร้าไว้ใต้แขนซ้าย มือขวาคว้าคอเสื้อลูกเรือไว้ แขนขวาที่หนาแข็งแรง ที่ใช้เขย่าหม้อก๋วยเตี๋ยว แต่ทั้งตัวเองที่ใส่ชูชีพ ทั้งตะกร้า ทั้งผู้ใหญ่ที่ดิ้นรนอยู่อีกคน หนักเหลือเกิน คลื่นซัดใส่หน้า

บนเรือ มีของสีเหลืองโบกไหวพลิ้ว ฮาคลี่ธงนำเที่ยวอันเล็กที่ม้วนถืออยู่ออกมาโบกแรงๆ เป็นธงลายดอกบัวสีแดง

ทางนี้ค่ะ ตรงนี้ค่ะ เสียงของฮาดังไกลมาถึงกลางทะเล

จากใต้ธงนั้น ลูกเรือคนหนึ่งโดดลงมา

หนวดเกลือกับพริกไทยปลายสองข้างเชิดตึง มือเท้าเหยียดชิดตรง เป็นท่ากระโดดน้ำเหมือนตำราเรียน น้ำกระเซ็นแทบไม่มี

ลูกเรือหนวดว่ายมาถึงข้างตัวทั้งสองคนในพริบตา

“รับทราบครับผม!”

เขาพูดไปพลางว่ายไป จากนั้นอุ้มลูกเรือหน้ากลมให้นอนหงาย คว้าเชือกชูชีพของราการ ลากไปถึงเรือด้วยมือข้างเดียวกับสองขา ลูกเรือคนอื่นหย่อนบันไดเชือกลงมา ลูกเรือหนวดดันลูกเรือหน้ากลมขึ้นไป ดันราการขึ้นไป ดันตะกร้าขึ้นไป แล้วตัวเองก็ปีนขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย

บนดาดฟ้า มีผู้ชายเปียกสามคน กับตะกร้าเปียกหนึ่งใบ

จากปลายขากางเกงของลูกเรือหนวด ถุงเท้าขาวสะอาดโผล่ให้เห็นถึงข้อเท้า เปียกแล้วก็ยังขาวอยู่

ราการเงยหน้ามองหนวดนั้นอ้าปากค้าง

“เอ๊ะ? หนวดนี้ ถุงเท้านี้… คนขับสามล้อเมื่อวานนี่นา”

“เข้าใจผิดแล้วครับผม!”

“แล้วก็คนแบกของเมื่อวานซืนด้วย”

“หนวดนี้เป็นหนวดที่เจอได้ทั่วไปในท่าเรือครับผม!”

ลูกเรือหนวดทำท่าจะวันทยหัตถ์ แต่รีบเปลี่ยนเป็นเกาหัวแทน หยดน้ำกระเซ็นปรอยๆ

〈ที่สุราบายา หนวดแบบนี้กำลังฮิตเหรอเนี่ย〉

ราการเอียงคอ แล้วส่งตะกร้าคืนหญิงชรา หญิงชรากำกระเป๋าสตางค์ผ้าในตะกร้าไว้แน่น ก้มหัวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขอบใจนะ ขอบใจ เอานี่ไปสิ”

เธอหยิบผลไม้เปลือกสีน้ำตาลคล้ายเกล็ดงูสามผลจากก้นตะกร้า วางลงบนมือราการ เป็นสละ

“ให้จริงเหรอครับ! คุ้มจัง!”

ราการยื่นผลหนึ่งให้ฮา อีกผลให้ลูกเรือหนวด ลูกเรือไม่รับ ยืนตรงแล้วส่ายหน้า

“งั้นอันนี้แทนละกัน ลูกเรือเป็นผู้ช่วยชีวิตผมนี่นา ขอบคุณด้วยก๋วยเตี๋ยวของผมเอง ผมเลี้ยง!”

“มะ ไม่ครับ! ผมทำตามหน้าที่ครับผม! รับของขอบคุณไม่ได้ครับผม!”

“ไม่ได้! ให้ช่วยฟรีๆ ผมกลัว!”

“ไม่น่ากลัวครับผม!”

“กลัว! ตาก็เคยบอก หนี้ก็คือหนี้”

รอยย่นแนวตั้งระหว่างคิ้วของลูกเรือหนวดคลายลงชั่วขณะหนึ่ง

“…กุนา เอ่อ เป็นคุณตาที่น่านับถือครับผม”

“ที่ตลาดปาเบียน สุราบายา หลังตลาด รถเข็นตระกูลประดิปตา กลับไปเมื่อไรก็แวะมาได้ตลอดนะ เลี้ยงหนึ่งชาม สัญญา!”

ราการรับกระเป๋าสตางค์คืนจากฮา หยิบสมุดจดออกมา เขียนด้วยนิ้วเปียกๆ ลูกเรือหนวด ก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชาม หนี้

ลูกเรือยืดหลังตรงเป๊ะ ไม่พูดอะไร เดินกลับไปหาลูกเรือคนอื่น

เรือขนส่งสินค้าลำใหญ่แล่นผ่านข้างเรือข้ามฟากไปช้าๆ ข้างลำเรือเป็นลายคลื่นสีทองบนพื้นกรมท่าเข้ม

“อ้าว ลายนั้นอีกแล้ว ปีนี้ฮิตจริงๆ นะเนี่ย”

ฮาเหลือบมองเรือสินค้าแวบหนึ่ง แล้วเงียบ ปอกเปลือกสละ

*

ถึงกามาลบนเกาะมาดูราก็หลังเที่ยง

โรงแรมราคาถูกใกล้ท่าเรือ ห้องละเจ็ดหมื่นรูเปียห์ ราการต่อราคาอยู่สิบนาทีจนเหลือหกหมื่น ฮาจ่ายค่าห้องของตัวเองเอง

“ให้ผมช่วยต่อราคาห้องคุณฮาด้วยไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ ความจริงของฉัน ฉันดูแลเอง”

ตกกลางคืน ทั้งสองไปนั่งที่ร้านแผงลอยริมท่าเรือ

ไอน้ำพวยพุ่งขึ้นจากหม้อใบใหญ่ เป็นโซโต มาดูรา เนื้อเอ็นวัวเคี่ยวนุ่ม คุณป้าใช้ใบพายตักเคาะขอบหม้อดังก๊อกๆ ตักน้ำซุปสีเหลืองใส่ชาม กลิ่นขมิ้นกับตะไคร้ ไข่ต้มครึ่งฟองลอยตุ๊บป่อง

“มื้อวันนี้ ผมเลี้ยงเอง!”

“ขอบคุณค่ะ”

ฮาใช้ช้อนตักซดคำหนึ่ง แล้วจดอะไรลงในสมุดปกสีน้ำเงิน

“จดอะไรอยู่เหรอ?”

“ค่าใช้จ่ายค่ะ มื้อเย็น ราการเลี้ยง หนึ่งหมื่นรูเปียห์”

“จดด้วยแฮะ เก่งจัง”

“การเดินทางที่ไม่คำนวณ ไม่ใช่การเดินทางค่ะ”

ตอนฮาวางช้อน ราการก็เห็นว่าที่ปลายคางมีไฝเม็ดเล็กๆ อยู่หนึ่งเม็ด

กินเสร็จ ราการก็โทรกลับบ้านด้วยสมาร์ตโฟนที่หน้าจอร้าว

“พ่อ? ถึงมาดูราแล้วนะ วันนี้ได้ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตด้วย”

“อืม”

“ลูกเรือน่ะ กระโดดน้ำสุดยอดเลย… อ้อ แล้วก็แพะสี่ตัว… ยังไงก็เถอะ พรุ่งนี้ไปบังกาลัน จบวันที่สาม เหลืออีกห้าสิบแปดวัน”

“ค่อยๆ ไปก็ได้”

“ก็บอกแล้วไงว่าค่อยๆ ไม่ได้”

“กินข้าวดีหรือเปล่า”

ราการมองชามที่ว่างเปล่า

“กินอยู่ เลี้ยงคนอื่นด้วย”

ปลายสาย เหมือนพ่อจะหัวเราะนิดหนึ่ง

*

ห้องในโรงแรมราคาถูกมีพัดลมตัวเดียว กับเตียงแข็งๆ หนึ่งเตียง

ฮาวางสมุดไว้บนตัก ควักสมาร์ตโฟนเครื่องที่สองออกมาจากกระเป๋าสะพาย เครื่องที่ใช้ทำงาน ตลอดช่วงกลางวันเธอเก็บมันคว่ำหน้าจอไว้ในกระเป๋ามาตลอด

เธอพลิกหน้าจอขึ้น แสงสว่างจ้าในห้องมืด

ฮาหยุดนิ้วอยู่พักหนึ่ง นอกหน้าต่าง เรือในท่าส่งเสียงบู้ดดด

สมุดหน้าของวันนี้ยังเปิดค้างอยู่ มื้อเย็น ราการเลี้ยง หนึ่งหมื่นรูเปียห์ ข้างๆ กันนั้น คือบรรทัดที่ตอนเช้าเธอชะโงกดูสมุดของราการแล้วคัดลอกไว้ วันละหนึ่งมื้อ ไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันรูเปียห์

ฮาถอนหายใจ แล้วพิมพ์

“ไปด้วยกันสำเร็จ พรุ่งนี้ไปบังกาลัน”

ส่ง

เธอวางมือถือคว่ำหน้าจอลงบนเตียง

ไม่ถึงนาที สมาร์ตโฟนก็สั่นบรึ๋ม

ฮาค่อยๆ พลิกหน้าจอกลับ ผู้ส่งคือ ดีมา

“ถ้ารู้ที่ซ่อนสมบัติ ให้บอกฉันก่อนราการ ค่าตอบแทนตามสัญญา”

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

รากา ประดิปตาลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวรถเข็นดีมา ประดิปตาผู้บริหารบริษัทตระกูลเหงียน ถิ ฮาไกด์และล่ามเฮนดราประดิปตาพ่อของรากาเจ้าของรถเข็นกุนาวัน ประดิปตาปู่ผู้ล่วงลับเสติโยโน ฮาดีวิโจโยลูกเรือหนวดลึกลับลูกพี่ลูกน้องคู่แข่งชิงกล่องNEWเพื่อนร่วมเดินทางจ่ายด้วยมื้อเดียวต่อวันNEWพ่อNEWปู่ผู้ทิ้งพินัยกรรมผู้ช่วยชีวิตติดก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 4

ไม่ขายแม้แต่ไม้เดียวตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ