มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

ภาพถ่ายสะพานแดง

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

“ใครรู้จักร้านสี่สหาย รับรางวัลขอบคุณหนึ่งล้านรูเปียห์!”

ชายเสื้อสีดำกลุ่มหนึ่งแผ่ปึกธนบัตรออกเป็นพัด เดินเรียงหน้าไปตามย่านร้านขายเครื่องเทศส่งทั้งย่าน

ย่านเมืองเก่าที่ทอดยาวจากเชิงสะพานแดง จุมบาตันเมราห์ เต็มไปด้วยตึกหินเก่าแก่ที่ตั้งเรียงชิดกันแน่น หน้าร้านมีกระสอบป่านเปิดปากไว้ ข้างในมีกานพลู ลูกจันทน์เทศ และพริกไทยขาว กลิ่นฉุนแทงขึ้นจมูก

พอชายกลุ่มนั้นเดินเข้ามาใกล้ คนในร้านก็พากันเมินหน้าหนี ประตูไม้ปิดดังปังๆ เป็นทอดๆ

〈หนึ่งล้านรูเปียห์! ก๋วยเตี๋ยวร้านเราได้หกสิบหกชามกว่าๆ เลยนะ!〉

รากางอนิ้วจะนับ แต่ก็เลิกไป ทุกครั้งที่ปึกธนบัตรเดินผ่าน ถนนก็ยิ่งเงียบลงเรื่อยๆ

“แบบนั้นไม่มีใครยอมพูดหรอก ลูกน้องพี่ดีมานี่ไม่เข้าใจการค้าเอาเสียเลย”

รากาหยิบสมุดจดการต่อราคาออกมาจากกระเป๋าสตางค์ปากกว้างที่ห้อยคอ แล้วเขียนลงหน้าใหม่

วันที่สอง เหลืออีกห้าสิบเก้าวัน

จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่งหน้าร้านที่ดูเก่าแก่ที่สุด ป้ายหน้าร้านเขียนว่า ‘ร้านวาร์ซี ราฮายู’ คนเฝ้าร้านเป็นหญิงชราที่มีแต่ดวงตาคมกริบเป็นพิเศษ

“ยี่หร่าร้อยกรัม ราคาเท่าไหร่ครับ”

“หนึ่งหมื่นสองพัน”

“โอ๊ย! แปดพัน!”

“หนึ่งหมื่นหนึ่งพัน”

“เก้าพัน! แลกกับที่ผมจะมาซื้อทุกเดือนเลย ร้านก๋วยเตี๋ยวหลังตลาดปาเบียน รถเข็นของประดิปตาครับ!”

หญิงชราส่งเสียงฮึในจมูก แล้วหยิบยี่หร่าที่ตักใส่ตาชั่งเพิ่มให้อีกหยิบมือเดียว

“หนึ่งหมื่น ฉันไม่ลดให้มากกว่านี้อีกแล้วนะ”

“คุ้มเลย! ซื้อครับ!”

ขณะที่รากานับเหรียญอยู่ หญิงชราก็เชิดคางไปทางถนน พวกที่ถือปึกธนบัตรกำลังเคาะประตูร้านข้างๆ

“เธอเป็นพวกเดียวกับคนพวกนั้นรึเปล่า”

“ไม่ใช่ๆ! ผมหาด้วยเงินในกระเป๋าตัวเองครับ นี่ไงครับ”

รากากางใบเสร็จให้ดู หญิงชรากะพริบตาปริบๆ แล้ววางนิ้วลงบนตราประทับที่ลบเลือน

“…ตรานี้ มันของร้านที่ชายหนุ่มสี่คนเปิดอยู่ตรงเชิงสะพานแดง ตอนนั้นฉันยังเป็นสาวอยู่เลย ก๋วยเตี๋ยวอร่อยนะ”

“จริงเหรอครับ!?”

“พวกที่คิดจะเอาเงินมาง้างปากคนน่ะ ฉันไม่มีอะไรจะพูดด้วยหรอก แต่เธอต่อราคาถูกวิธี คนที่ต่อราคา ก็คือคนที่กินจริง”

“งั้นสี่คนนั้นชื่ออะไรบ้างครับ”

“คนเดียวที่ยังจำได้ สลาเมต คนขายสะเต๊ะมาจากบังกาลันบนเกาะมาดูรา เขาเรียกลูกค้าด้วยกลิ่นน้ำซอสไหม้ๆ ส่วนอีกสามคน ชื่อน่ะจำไม่ได้แล้ว คืนหนึ่งร้านก็หายไปทั้งรถเข็นนั่นแหละ”

“คุณสลาเมต…”

รากาจ้องดูคำว่า ‘สี่ชาม ค้างชำระ’ ในใบเสร็จนิ่ง

“ผมต้องไปจ่ายค่าสี่ชามของปู่ให้เขาให้ได้!”

*

“ถ้าจะไปมาดูรา ไม่ต้องการไกด์หรือคะ”

พอหันไปก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอเกล้าผมต่ำเป็นสองมวยที่ท้ายทอย แต่ละมวยปักปิ่นไม้ไว้อันหนึ่ง ถูกจ้องตรงๆ ด้วยดวงตาเรียวยาว รากาก็รู้สึกขึ้นมาอย่างไรไม่รู้ว่าเหมือนถูกยื่นของแพงๆ ที่ไม่มีป้ายราคาให้ดู

“ดิฉันชื่อเหงียน ถิ ฮา มาจากฮอยอันค่ะ ประเทศเวียดนาม ทำงานเป็นไกด์และล่ามค่ะ”

“อันนั้นราคาเท่าไหร่ครับ”

ฮากดปุ่มนาฬิกาดิจิทัลที่ข้อมือซ้ายดังปิ๊บๆๆ ดูเหมือนจะมีเครื่องคิดเลขอยู่ในนั้นด้วย

“วันละห้าแสนรูเปียห์ ค่าอาหารและค่าเดินทางแยกต่างหาก แค่นี้ค่ะ”

รากางอนิ้วนับ

“ก๋วยเตี๋ยวสามสิบสามชามกว่าๆ… ขอโทษครับ ไม่ไหว!”

“ในเมืองนี้ถือว่าถูกแล้วนะคะ มองความเป็นจริงหน่อยค่ะ”

“ก็เพราะมองแล้วถึงบอกว่าไม่ไหวไง! ความเป็นจริงของผมมันอยู่ในนี้หมดเลย”

รากาเขย่ากระเป๋าสตางค์ที่ห้อยคอให้ดังกรุ๊งกริ๊ง

“ฮ้า…”

ฮาถอนหายใจยาว จดอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มปกสีฟ้า แล้วเดินแกว่งหมวกใบลานที่สะพายหลังหายไปในฝูงชน

〈คนเวียดนามเหรอ ทำไมถึงมาทักผมที่สุราบายาล่ะเนี่ย〉

ระหว่างที่คิดอยู่ ก็เริ่มคอแห้ง ริมแม่น้ำมีโรงแรมใหม่เอี่ยมหลังใหญ่ตระหง่านอยู่ ธงหน้าทางเข้าเป็นลายคลื่นสีทองบนพื้นน้ำเงินเข้ม

“อ้าว ลายเดียวกับเสื้อพี่ดีมาเลย กำลังฮิตสินะ แต่ที่แบบนั้นน้ำแก้วเดียวก็โดนหนึ่งหมื่นรูเปียห์แล้วนะ”

รากาเดินผ่านหน้าโรงแรมไปเฉยๆ แล้วไปซื้อน้ำถุงละหนึ่งพันรูเปียห์จากแม่ค้าในตรอก

*

“คุณลูกค้า ขึ้นมาไหมครับ!”

สามล้อถีบจอดนิ่งสนิทตรงหน้า มันคือเบจัก รถแท็กซี่สามล้อที่ที่นั่งลูกค้าอยู่ด้านหน้า ส่วนคนถีบอยู่ด้านหลัง

ชายที่ถีบพันผ้าขนหนูไว้บนหัว ใต้จมูกมีหนวดสีดอกเลาเรียวแหลมงอนขึ้นทั้งสองข้าง บนรองเท้าแตะสวมถุงเท้าขาวโพลนยาวถึงข้อเท้า

“เอ๊ะ? เหมือนคนแบกของเมื่อวานเลย”

“คนละคนครับผม!”

ชายคนนั้นยกมือจะวันทยหัตถ์เสียงดังฉับ แล้วรีบเกาหัวแก้เก้อ

“ไปเชิงสะพานแดง ราคาเท่าไหร่ครับ”

“ค่าบริการ… ห้า ห้าพันรูเปียห์ครับผม”

“ลดอีกหน่อยสิ!”

“งั้น ฟรีเลยครับ!”

“ฟรีน่ากลัว! สามพัน”

“รับทราบครับผม!”

พอรากาขึ้นนั่ง เบจักก็พุ่งออกไปอย่างดุเดือด

“ถนนใหญ่รถติดครับ ใช้ทางลัดครับผม!”

เบจักเลี้ยวเข้าตรอกแคบ ลอดใต้ผ้าที่ตากอยู่ แมวกระโดดหลบ ไก่กระพือปีกวุ่น รากาเกาะขอบที่นั่งแน่น

“เดี๋ยวสิ เร็วไปไหม”

“ปฏิบัติภารกิจต่อครับผม!”

พ้นตรอกออกไป ข้างหน้ามีเสียงกลองตุ้มๆ ดังอยู่

เป็นขบวนแห่งานแต่งงาน เจ้าบ่าวสวมมงกุฎประดับทอง พวกผู้หญิงทูนถาดของขวัญไว้บนศีรษะ เหนือหัวเจ้าบ่าว ลุงญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งกางร่มประดับใบโตกันแดดให้

เบจักพุ่งเข้าไปกลางขบวนเลย

“เบรก รับทราบ… ไม่ได้ครับผมมม!”

ถาดใบหนึ่งลอยกลางอากาศ รากายื่นแขนขวาอันหนาออกไป รับกล่องขนมที่ตกลงมาไว้ด้วยอก เครือกล้วยเด้งดึ๋งอยู่บนกลอง เบจักชนร่มประดับ ซี่ร่มหักดังเป๊าะไปหนึ่งซี่ ขอบร่มปิดลงมาคลุมหน้าเจ้าบ่าวดังผลั่วะ

ในที่สุดเบจักก็หยุด คนถีบหันมาตะโกน

“ขออภัยครับผม!”

แล้วก็หายเข้าไปในตรอกอื่นพร้อมกับเบจักทั้งคัน

“เดี๋ยวสิ ทิ้งกันไว้ได้ยังไง! ผมยังไม่ได้จ่ายสามพันรูเปียห์เลยนะ!”

เหลือแต่รากาที่กอดกล่องขนมอยู่คนเดียว

“แกเป็นใคร! ญาติเจ้าบ่าวหรือญาติเจ้าสาว!”

ลุงที่ถือร่มหน้าแดงก่ำ

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ! รอสักครู่นะครับ”

รากาคืนกล่องขนมให้ผู้หญิงที่ดูเหมือนแม่เจ้าสาว แล้วควักหนังยางหนึ่งมัดกับคีมเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ใช้คีมดัดซี่ที่หักให้ตรง ประกบกับซี่ข้างๆ เป็นไม้เฝือก แล้วพันหนังยางสามชั้น

ร่มกางออกพรึ่บ

หน้าเจ้าบ่าวก็โผล่ออกมาอีกครั้ง เจ้าสาวหัวเราะคิกคัก กลองก็ตีตุ้มๆ ขึ้นมาใหม่

ลุงส่งเสียงโอ้… ความแดงจางหายไปจากใบหน้า แม่เจ้าสาวคว้าแขนรากาไว้แน่น

“เธอเป็นช่างซ่อมเหรอ! ช่วยดูจักรเย็บผ้า พัดลม แล้วก็กล่องใส่ฟันปลอมของคุณตาที่บ้านหน่อยสิ!”

“ผมเป็นแค่คนขายก๋วยเตี๋ยวที่เดินผ่านมาครับ! ขอตัวนะครับ!”

รากาวิ่งด้วยรองเท้าแตะสีฟ้าสลับเขียว พุ่งเข้าประตูร้านกาแฟเก่าแห่งหนึ่งที่เห็นเข้า หอบแฮ่กๆ แล้วพึมพำ

“น่าจะเก็บค่าซ่อมไว้หน่อย…”

*

ในร้านมืดสลัว อบอวลด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วไหม้ พัดลมเพดานหมุนเอี๊ยดอ๊าดๆ

ชายชราสวมผ้ากันเปื้อนสีขาววางแก้วใบเล็กลงตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร เป็นกาแฟเข้มข้นที่ชงทั้งกากผง ผงละเอียดค่อยๆ จมลงบนผิวหน้า

“เอ่อ อันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ”

“เสียงวุ่นวายข้างนอกได้ยินหมดแล้ว ขำไปแก้วหนึ่งเลย ไม่ต้องจ่ายหรอก”

“ฟรีน่ากลัว… แต่ขอบคุณครับ!”

รากาจิบไปคำหนึ่ง แล้วเหลือบมองผนัง มือก็ชะงักไป

มีภาพถ่ายขาวดำเก่าๆ ใส่กรอบแขวนอยู่

ชายหนุ่มสี่คนในเสื้อกล้ามยืนโอบไหล่กันหัวเราะอยู่หน้ารถเข็น บนป้ายรถเข็นมีตัวอักษรเขียนด้วยมือ

ร้านสี่สหาย

ด้านหลังมองเห็นราวสะพาน

“นี่มัน…”

คนที่สองจากซ้ายตัวผอมสูงโย่ง หูซ้ายข้างเดียวใหญ่ตั้งกางออกด้านข้าง เขาหัวเราะอ้าปากกว้าง ฟันหน้าซี่เดียวขาวเป็นประกาย

“ปู่นี่เอง!”

คนซ้ายสุดถือไม้เสียบเป็นกำอยู่ในมือทั้งสองข้าง

“คนนี้คงเป็นคุณสลาเมตคนขายสะเต๊ะ”

ทางขวาของปู่ คนที่สามจากซ้ายตัวค่อนข้างเล็ก ส่วนคนขวาสุด ตรงใบหน้าไม่มีอะไรเลย เหมือนถูกฉีกออกไป เหลือเพียงมือที่วางบนรถเข็น กับบ่าที่สวมเสื้อกล้ามลายทาง

“คุณตาครับ ทำไมหน้าของคนนี้ถึงหายไปครับ”

“ไม่รู้สิ ตั้งแต่สมัยพ่อฉันเปิดร้านนี้ก็เป็นอย่างนั้นมาตลอด เขาว่ารถเข็นนี้เคยอยู่ตรงเชิงสะพาน”

“ผมถ่ายรูปนี้ได้ไหมครับ”

“เชิญ”

รากาถ่ายภาพสามใบด้วยสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พอถึงตรงชายที่ไม่มีหน้า นิ้วก็ชะงักไปครู่หนึ่งโดยไม่รู้ว่าเพราะอะไร

*

ตอนกลางคืน รากายกกระป๋องสังกะสีสีแดงลงมาจากชั้นในครัวเล็กๆ ของบ้าน

เป็นกระป๋องพริกแห้งที่แม่ทิ้งไว้เป็นที่ระลึก บนฝามีตัวอักษรกลมๆ เรียงเป็นแถวเหมือนเถาวัลย์เลื้อยพัน รากาอ่านไม่ออกว่าเป็นตัวอักษรของประเทศไหน ยังไม่ทันได้ถามแม่เลย

พอเปิดฝา ก็ได้กลิ่นเผ็ดของพริกแห้ง และลึกเข้าไปข้างในรู้สึกเหมือนมีกลิ่นดอกไม้หวานจางๆ

กลิ่นมะลิ มารีผู้เป็นแม่มีกลิ่นมะลิติดตัวอยู่เสมอ เธอเสียบดอกไม้สีขาวไว้ที่ผมหนึ่งดอก ฮัมเพลงไปพลางต้มก๋วยเตี๋ยวไปพลาง

“แม่ ผมเจอรูปรถเข็นของปู่แล้วนะ”

รากาพูดเบาๆ กับกระป๋อง

“รากา เสร็จแล้วนะ”

เสียงพ่อดังมาจากรถเข็นหน้าบ้าน

รากาเอากระป๋องกลับขึ้นชั้น แล้วเดินออกไปข้างนอก บนม้านั่งยาวข้างรถเข็นมีชามวางอยู่สองใบ มื้อเย็นคืนนี้คือก๋วยเตี๋ยวที่ขายไม่หมด ผ่านไอร้อนไปเห็นพ่อกำลังโบกกระชอนอยู่

สองคนนั่งเคียงกัน ซู้ดก๋วยเตี๋ยวดังฮวบๆ ขิง กระเทียม น้ำซุปไก่ และลึกเข้าไปอีก กลิ่นที่ยังบอกชื่อไม่ได้เหมือนเดิม

“พ่อ ดูนี่หน่อย ปู่นะ”

รากายื่นรูปในสมาร์ตโฟนให้ดู พ่อรับไปโดยไม่พูดอะไร จ้องตรงชายที่ไม่มีหน้านานกว่าตรงอื่นเล็กน้อย แล้วจึงคืนสมาร์ตโฟนให้

“เอาเถอะ กินเข้าไป”

“ก็กินอยู่นี่ไง แล้วนะ หนึ่งในสี่คนนั้นเป็นคนขายสะเต๊ะที่บังกาลันบนเกาะมาดูรา ชื่อคุณสลาเมต พ่อรู้จักไหม”

“อย่างนั้นเหรอ”

พ่อซู้ดก๋วยเตี๋ยว มีเท่านั้นเอง

“พรุ่งนี้ผมจะไปมาดูรา ต้องรีบเช็กแต่เช้าเลยว่าระหว่างรถบัสข้ามสะพานกับเรือเฟอร์รี่ที่ท่าเรือ อันไหนถูกกว่า”

“ค่อยๆ ก็ได้”

“ก็บอกแล้วไงว่าค่อยๆ ไม่ได้ เหลืออีกห้าสิบเก้าวันนะ!”

พ่อแบ่งก๋วยเตี๋ยวในชามตัวเองมาใส่ชามรากาครึ่งหนึ่ง รากาหัวเราะ แล้วซู้ดส่วนนั้นเข้าไปด้วย

ตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากตรอกมืด

“สวัสดีค่ะ”

ใต้เสาไฟข้างถนน มีปิ่นไม้สองอันส่องแสงวาว คือฮานั่นเอง

“เอ๊ะ ทำไมรู้ว่าบ้านอยู่ตรงนี้!?”

“ที่ย่านร้านขายส่ง คุณพูดเสียงดังเองค่ะ ว่าร้านก๋วยเตี๋ยวหลังตลาดปาเบียน รถเข็นของประดิปตา”

“…พูดจริงด้วย พูดจริงๆ ด้วย”

พ่อลุกขึ้นโดยไม่พูดอะไร หยิบชามอีกใบมาตักก๋วยเตี๋ยวใส่ แล้ววางไว้ที่ปลายม้านั่งยาว ฮาโค้งศีรษะเล็กน้อยแต่ไม่นั่ง เธอยืนหลังตรงแน่ว มองรากาตรงๆ

“ดิฉันรู้ทางไปมาดูราที่ถูกที่สุดค่ะ แถมไม่คิดค่าบริการด้วย”

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

รากา ประดิปตาลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวรถเข็นดีมา ประดิปตาลูกพี่ลูกน้อง/คู่แข่งเหงียน ถิ ฮาไกด์และล่ามเฮนดราประดิปตาพ่อของรากาวาร์ซี ราฮายูเจ้าของร้านเครื่องเทศเสติโยโน ฮาดีวิโจโยชายหนวดลึกลับแย่งชิงกล่องลูกพี่ลูกน้องNEWปฏิเสธไม่เอาไกด์แต่ก็มาหาจนได้พ่อกับลูกชายNEWผูกพันเพราะต่อราคาเล่าเรื่องรถเข็นสี่คนก่อความวุ่นวายคนขับสามล้อNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 3

อาหารมื้อที่แพงกว่าของฟรีตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ