มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 13

ซาฮูร์มื้อแรก

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

กลิ่นข้าวไหม้โชยมา

วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ตีสามสามสิบสี่นาที เช้าตรู่ของซาฮูร์มื้อแรกในเดือนถือศีลอด

บนพื้นปูนของบ้านไม้หลังเล็ก ผู้หญิงคนหนึ่งนอนตะแคงอยู่ เธอสวมญิลบับสีขาว ตัวเล็ก อายุราวหกสิบกว่า บนเตาแก๊สมีหม้อใบเล็กตั้งไฟอ่อน ๆ ควันดำพวยขึ้นเป็นสายบาง

ศรี อูตามี ใช้แขนอวบปิดไฟเตา ส่วนมืออีกข้างกำเทอร์โมมิเตอร์ใช้ถ่านไว้

“คุณหมอคะ คุณเอตีค่ะ! ฉันออกเดินตรวจแล้วเคาะประตู ไม่มีเสียงตอบเลย ไข้สามสิบหกจุดหนึ่งองศา ไม่ใช่ไข้นะคะ”

อดิตยา ปราตามา คุกเข่าลง เอียงหูเข้าไปใกล้ปากของหญิงผู้นั้น ยังหายใจอยู่ เป็นลมหายใจหนัก ๆ คล้ายเสียงกรน หน้าผากกับลำคอเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็น ราวกับโดนน้ำราดมา

เขานับชีพจรด้วยนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย หนึ่งนาทีร้อยสิบสองครั้ง

“คุณเอตี! ได้ยินไหม!”

ไม่มีเสียงตอบ พอหยิกที่แขน เธอก็ขมวดหน้า มือทั้งสองข้างขยับเล็กน้อย เขาส่องไฟฉายปากกาเข้าไปในตา ตาดำสองข้างโตเท่ากัน พอโดนแสงก็หดเล็กลงทันที

“ขยับได้ทั้งซ้ายทั้งขวา ตาก็เท่ากัน ไม่น่าใช่เส้นเลือดในสมอง คุณศรี คนนี้เป็นเบาหวานใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ รับยาจากสถานีอนามัย อยู่ในถุงบนชั้นนั่นค่ะ…”

เขาหยิบแผงยาสีเงินออกมาจากถุงยาสีขาว กลิเบนคลาไมด์ ห้ามิลลิกรัม ช่องของเมื่อวานว่างอยู่สองเม็ด

“เมื่อคืนกินไปทีเดียวสองเม็ดสินะ… น้ำตาล! คุณศรี ขวดน้ำตาลอยู่ไหน!”

“นี่ค่ะ! ละลายน้ำร้อนแล้วป้อนเลยไหมคะ”

“บ้าหรือไง! เทน้ำใส่ปากคนที่กลืนไม่เป็น มันลงปอดนะโว้ย! ฟังให้ดี ยาตัวนี้มันดึงน้ำตาลในเลือดให้ต่ำลง แล้วฤทธิ์ยังอยู่เกือบทั้งวันด้วย กินแล้วไม่กินอะไรตาม น้ำตาลก็หมดก้น สมองก็หยุดทำงาน ปล่อยไว้ก็ตายเลย!”

อดิตยาจับเอตีนอนตะแคงซ้าย เทน้ำตาลกองลงบนฝ่ามือ หยดน้ำลงไปสองสามหยด แล้วใช้นิ้วนวดจนเหนียวข้น

“เลยต้องให้ทางกระพุ้งแก้ม ตรงนั้นผิวบาง น้ำตาลซึมเข้าได้ ค่อย ๆ ใส่ทีละนิด อย่าให้ไหลลงคอ”

เขาใช้นิ้วป้ายบาง ๆ ที่กระพุ้งแก้มด้านในข้างขวา กับใต้ลิ้น

*

สิบนาทีก่อนหน้านั้น อดิตยายังอยู่หลังสุเหร่า

เขานั่งยอง ๆ ข้างสิติ ราฮายู ในเงาของตุ่มน้ำตรงที่ล้างมือ สิติถือมือถือที่ดับไฟแล้วไว้

ใต้กระถางต้นไม้ มีซองพลาสติกที่ตรี วาห์ยูดี เคยถือซ่อนอยู่ ข้างในเป็นกระดาษห่อเก่าของร้านสิบสองแผ่น พับให้ขนาดเท่ากัน ส่วนของจริงสิบสองแผ่นนั้นอยู่ระหว่างหน้าสมุดสีน้ำเงินของสิติ

เสียงตีหม้อดังใกล้เข้ามาจากอีกฟากของตรอก เสียงเด็ก ๆ ร้องพร้อมกัน ซาฮูร์ ซาฮูร์

แล้วน้องชายของรัตนาก็วิ่งมาคนเดียว บอกว่าป้าศรีเรียกคุณหมอ

“สิติ อยู่ตรงนี้ ไฟเป็นหน้าที่ของเธอ”

“แล้วคุณล่ะ”

“คนไข้ กระดาษน่ะพรุ่งนี้ก็ยังมาเอาได้ แต่คนมันไม่ได้”

*

ห้านาทีผ่านไป เขาป้ายอีกรอบ

สามนาฬิกาสี่สิบสี่นาที เปลือกตาของเอตีขยับ

เสียงของอดิตยาเบาลงและช้าลง

“ไม่เป็นไรแล้ว ค่อย ๆ นะ เจ็บตรงไหน”

“หัว… ตรงนี้ ที่นี่ที่ไหน…”

“บ้านคุณเอง ชื่ออะไร”

“เอตี… เอตี สุมาร์นี หกสิบสาม…”

เขาให้เธอกำมือ ซ้ายขวาแรงเท่ากัน

พอรู้ว่ากลืนได้แล้ว ศรีก็ชงชาหวานอุ่น ๆ ให้ครึ่งแก้ว แล้วตักข้าวส่วนที่ไม่ไหม้ใส่จานมาด้วย เอตีดื่มชาด้วยมือสั่น ๆ จู่ ๆ ก็เอามือปิดหน้า

“ตายแล้ว ทำยังไงดี วันแรกของการถือศีลอดแท้ ๆ ฉันกลับกินเข้าไปแล้ว”

“ตอนนี้เป็นเวลาซาฮูร์ กินได้ กินให้หมดเลย”

เอตีกะพริบตาปริบ ๆ แล้วจึงตักข้าวเข้าปาก

“แต่วันนี้ห้ามถือศีลอด ยาเมื่อคืนยังออกฤทธิ์อยู่ในท้อง พอแดดสูงน้ำตาลจะตกอีก ตอนนี้ดูเหมือนไม่เป็นไร แต่นั่นแหละน่ากลัวที่สุด คุณศรี ช่วยบอกหน่อย”

“บูเอตี คนป่วยพักไว้ก่อน แล้วค่อยชดใช้วันทีหลังก็ได้ ผู้เฒ่าที่มัสยิดก็พูดอย่างนี้ทุกปีไม่ใช่หรือ”

“เป็นไงคุณเอตี”

“…เข้าใจแล้วค่ะ แต่โรงพยาบาลไม่เอานะ บัตรประกันถูกน้ำท่วมพัดหายไปตั้งแต่เดือนมกราคม ไม่มีบัตรก็ต้องจ่ายเองหมดไม่ใช่เหรอ แล้วสามีฉันก็เข้าโรงพยาบาลไปแล้วไม่ได้กลับมาอีก”

“เรื่องเงินไว้คุยตอนคนไข้กลับมาแล้วค่อยว่า”

อดิตยาโทรไปที่เคาน์เตอร์กะดึกของสถานีอนามัย พยาบาลเวรดึกบอกให้พาตัวมาเดี๋ยวนี้ มีเครื่องวัดน้ำตาล มีกลูโคสแบบน้ำเกลือด้วย เรื่องค่าใช้จ่ายไปปรึกษาผู้อำนวยการตอนเช้าก็ได้

ที่หน้าประตู มีเสียงรองเท้าแตะดังขึ้น

“ด็อก! จับบาจายได้แล้วครับ! ให้รออยู่ที่ถนนใหญ่!”

โยกา สาปุตรา โผล่หน้าเข้ามา มือกุมสีข้าง ทั้งสามคนช่วยกันพยุงเอตีที่รักแร้ทั้งสองข้าง เดินไปตามตรอก บนเบาะของรถสามล้อคันเล็ก เอตีกับศรีนั่งเคียงกัน

หลังเสียงรถแล่นจากไป เสียงเรียกละหมาดรุ่งอรุณก็ดังออกมาจากลำโพงของมัสยิด

*

พอกลับไปหลังสุเหร่า สิติยืนอยู่ข้างตุ่มน้ำ

“หายไปแล้วนะ ซองน่ะ”

“เห็นหน้าไหม”

“ไม่เห็น คุณไปได้ไม่นาน เด็ก ๆ ก็มา น้องชายของรัตนาเจอฉัน แล้วตะโกนเสียงดังว่า พี่ซ่อนแอบอยู่เหรอ ทุกคนส่องไฟมาที่ฉัน ตาพร่าไปหมด ทั้งพวกป้า ๆ ที่เดินตรวจ ทั้งผู้ชายที่กำลังไปมัสยิด คนเยอะแยะไปหมด”

“ใครสักคนในนั้นหยิบไปจากใต้กระถางสินะ”

“พอทุกคนไปหมดแล้วก็ไม่มีอยู่แล้ว แต่มีสิ่งนี้ตกอยู่แทน”

สิติแบมือออก เป็นเทอร์โมมิเตอร์เล็ก ๆ สีขาว ใช้ถ่าน

“รุ่นเดียวกับที่ร้านขายยาในตลาด ป้าศรีซื้อมาหกอัน แจกให้หกคน”

อดิตยาหยิบมันขึ้นมา ยกส่องกับแสงไฟ

“คุณศรีอยู่ข้างผมตลอด ใช้ของตัวเองวัดไข้คุณเอตี”

“งั้นก็คนใดคนหนึ่งในห้าคนที่เหลือ”

“อาจจะแค่ทำตกระหว่างเดินตรวจก็ได้”

“ใช่ ฉันอยากให้เป็นอย่างนั้น”

เสียงของสิติเบามาก

“คนที่เอาไป ป่านนี้คงเปิดซอง เห็นกระดาษห่อแล้ว”

“ก็รู้แล้วสินะ ว่ามีคนเห็นอยู่”

“ญาเอลานีอยู่ที่นั่นไหม คนที่ได้ยินเรื่องที่ตรีเล่า นอกจากเราสองคน ก็มีแค่หมอนั่น”

“ไม่เห็นตัวเลย กลิ่นกานพลูก็ไม่มี… แต่แล้วมันบอกอะไรได้ล่ะ”

“ไม่บอกอะไรเลย เพราะงั้นชื่อหมอนั่น อย่าเพิ่งบอกใคร”

“ไม่บอกหรอก ลุงเป็นคนที่ช่วยตรีขึ้นมาจากทะเลนี่นา”

ทั้งสองเงียบไปพักใหญ่ ก้มมองกระถางต้นไม้ที่ว่างเปล่า

*

พอละหมาดเที่ยงเสร็จได้ไม่นาน เอ็นดัง กุสุมาวาตี ผู้อำนวยการก็โทรมา

“คุณเอตีมาถึงได้สองชั่วโมงก็ตกอีกแล้วนะคะ น้ำตาลในเลือดสี่สิบหก ตอนนี้ใช้กลูโคสทางน้ำเกลือดันขึ้นอยู่ คืนนี้ไม่ให้กลับค่ะ”

“น่าจะอย่างนั้น ถ้าให้เดินกลับ ก่อนอาทิตย์ตกก็คงล้มอยู่ที่บ้าน”

“เรื่องขั้นตอนประกัน ที่ช่องบริการของเราช่วยได้ค่ะ ถ้าแค่ทำบัตรหาย สิทธิ์ไม่ได้หายไปไหน ทำใหม่ก็ได้”

“ขอบคุณมาก… ผู้อำนวยการ พอหิวแล้วคำขอบคุณก็สั้นลงนะ”

“ปกติคุณก็สั้นอยู่แล้วค่ะ”

วางสายแล้ว อดิตยาก็นอนกางแขนกางขาบนเสื่อในคลินิก

“น้ำก็ดื่มไม่ได้ ทำไมวันมันยาวนักวะ”

ที่หน้าประตู โยกาหัวเราะ แล้วก็กุมสีข้าง หน้านิ่วอีกครั้ง

*

เสียงเรียกละหมาดตอนอาทิตย์ตกดังขึ้นตอนหกโมงสิบห้านาที

ในครัวของนูร์ฮายาตี สิติยกหม้ออะลูมิเนียมบุบ ๆ ลงจากเตา เป็นหม้อที่ให้เด็ก ๆ ยืมไป เมื่อเช้าตอนเอามาคืน รอยบุบเพิ่มขึ้นอีกสองรอย

ข้างในมีกล้วยกับมันเทศ ต้มอยู่ในกะทิและน้ำตาลปี๊บ เป็นโกลัก

สิติวางอินทผลัมหนึ่งเม็ดลงบนมือเขาก่อน

อดิตยาเคี้ยวมัน ดื่มน้ำหมดแก้ว แล้วจึงรับถ้วยโกลักมา

“หวาน มันชิ้นใหญ่ ร้อนลวกลิ้นหมด”

“หา? กินให้หมดก่อนแล้วค่อยบ่นสิ”

“กินอยู่นี่ไง… เติมอีก”

สิติไม่พูดอะไร ตักใส่ถ้วยให้อีกทัพพี แล้ววางกล้วยชิ้นใหญ่ที่สุดไว้ด้านบน

“ปีที่แล้ว คุณยายต้มในหม้อใบนี้แหละ อินทผลัมก็แจกส่วนของฉันออกไปก่อนหมดเลย”

“สมเป็นยายเธอเลย”

“เป็นการละศีลอดครั้งแรกที่ไม่มีคุณยายแล้วนะ”

อดิตยาวางถ้วยที่ว่างเปล่าลง

“ชงกาแฟมา น้ำตาลห้าช้อน”

“กระเพาะทะลุหรอก”

“ถ้าทะลุ ผมจะเย็บเอง”

มุมปากด้านขวาของสิติยกขึ้น เธอใส่ผงกาแฟลงในแก้วใส แล้วตักน้ำตาลห้าช้อน ผงกาแฟกับน้ำตาลจมลงก้นแก้วเป็นกองพูน

อดิตยาจิบไปคำหนึ่งแล้วหน้าเบะ

“…หวานฉิบ มีกาแฟอยู่ในน้ำตาลเนี่ย”

มือของสิติชะงัก แล้วเธอก็หัวเราะ ตาหยีลง หางตาเปียกเล็กน้อย

“พรุ่งนี้ก็มากินที่นี่อีกนะ”

“มาทุกวัน บ่นทุกวัน”

*

กลับจากละหมาดกลางคืน มือถือของสิติก็ดังขึ้น เป็นข่าวจากภรรยาของบัมบัง ซูลิสติโย

〈วันที่ยี่สิบจะออกจากโรงพยาบาลค่ะ สามีบอกว่าอยากพูดต่อหน้าทุกคนหลังละหมาดวันศุกร์ที่ยี่สิบเอ็ด〉

“ยี่สิบเอ็ดเหรอ”

“วันเดียวกับวันปิดคลินิกเลยนะ”

สิติวางเทอร์โมมิเตอร์ลงบนเสื่อ เป็นเทอร์โมมิเตอร์เล็ก ๆ สีขาว

“พรุ่งนี้ตอนเดินตรวจซาฮูร์ ฉันจะดูมือของทั้งหกคน ว่าทุกคนมีของตัวเองครบหรือเปล่า”

“ถ้ามีใครขาดไปอันหนึ่งล่ะ”

“…ก็ถาม เพราะตอนนี้มันไม่ใช่เมืองที่เราจะไม่ถามแล้วปล่อยผ่านไปได้อีกแล้ว”

อีกสามวันคลินิกจะปิด

คนที่เปิดซองกระดาษห่อนั้น คืนนี้ ที่ไหนสักแห่งในตรอกนี้ น่าจะรู้แล้วว่าตัวเองถูกมองเห็น

── จบบทที่ 13 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่เอตี สุมาร์นีชาวบ้านน้ำตาลในเลือดต่ำโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างสิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านญาเอลานีฮาซันผู้มีอิทธิพลในย่านศรี อูตามีหัวหน้าชุดเดินตรวจเอ็นดังกุสุมาวาตีหัวหน้าสถานีอนามัยช่วยตอนน้ำตาลต่ำจัดหารถให้NEWคู่หูเฝ้าระวังกินข้าวร่วมโต๊ะNEWยังสงสัยไม่ได้NEWแจ้งเรื่องคนไข้ฉุกเฉินฝากคนไข้ไว้ให้ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 14

น้ำแข็งกับผ้าใบกันน้ำตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 14) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ