บทที่ 12
ก้นน้ำแห่งท่าเรือ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ชายคนหนึ่งตกลงไปในช่องว่างระหว่างท่าเทียบเรือกับเรือลำเล็ก
เสียงน้ำดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ฟองอากาศผุดขึ้นบนผิวน้ำสีดำ แล้วก็ไม่มีอะไรลอยขึ้นมาอีก
วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ตีสามสิบสองนาที ด้านหลังโกดังหมายเลขสามของท่าเรือ
อดิตยา ปราตามา เพิ่งพุ่งออกมาจากเงาของกองลังไม้ที่ซ้อนสูง เมื่อครู่นี้เขากับสิติ ราฮายูยังซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น ตอนตีสามตรง เรือไม้ติดเครื่องลำเล็กเข้ามาเทียบท่า ชายผอมคนหนึ่งขนกล่องกระดาษขึ้นบกทีละกล่อง รวมสี่กล่อง กลิ่นหอมหวานของบุหรี่กานพลูลอยมาตามลม
อดิตยาตะโกนสั่งให้เปิดกล่องนั้น ทันใดนั้นชายคนนั้นก็กระโดดลงเรือโดยไม่หันกลับมามอง เท้าลื่นไถลที่ขอบเรือ
เครื่องเรือคำราม อีกคนที่อยู่บนเรือทิ้งพวกพ้องแล้วหนีออกไปทางทะเล
“สิติ ไฟ!”
“ส่องอยู่! แต่มองไม่เห็น!”
บนผิวน้ำมีเพียงเชือกขาดๆ ที่ดูเหมือนอวนลอยอยู่
อดิตยาสลัดรองเท้าแตะทิ้ง ข้างหนึ่งหล่นจากท่าลงน้ำ ลอยไหลไป ขณะนั้นเอง จากความมืดก็มีเสียงน้ำดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
ร่างกลมป้อมราวถังไม้ดิ่งหัวลงน้ำไป
〈ญาเอลานี〉
ไม่มีเวลาคิดว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่
ยี่สิบวินาที สามสิบวินาที มีแต่ฟองผุดขึ้นมา เกือบหนึ่งนาทีผ่านไป หัวโล้นเลี่ยนก็แหวกผิวน้ำโผล่ขึ้นมา มือว่างเปล่า
“มืดจนมองไม่เห็นเว้ย!”
ญาเอลานีสูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วดำลงไปอีก
อดิตยานอนคว่ำอยู่บนท่า จ้องนาฬิกาข้อมือซ้าย ไฟของสิติส่ายไปมาเหนือน้ำสีดำ จุดที่ฟองผุดถูกกระแสน้ำพัดเคลื่อนไปทีละน้อย
“สิติ ฟอง! ส่องตรงที่ฟองผุด!”
“ก็ส่องอยู่นี่ไง!”
ญาเอลานีโผล่หน้าขึ้นมาครั้งที่สองตอนที่ผ่านไปกว่าสองนาทีหลังตกน้ำ คราวนี้มือก็ว่างอีก พอดำลงไปครั้งที่สามได้สักพัก นาฬิกาก็เลยสามนาทีไปแล้ว
ผิวน้ำแตกกระจายเป็นวงใหญ่ แขนหนาคว้าคอเสื้อชายที่ร่างยวบยาบคนนั้นไว้ ที่เท้าเขามีเชือกพันอยู่ เชือกเส้นนั้นไปเกี่ยวติดเสาไม้ใต้ท่า
“ดึงขึ้นมา! สิติ แขน!”
ญาเอลานีดันจากข้างล่าง ทั้งสองคนช่วยกันดึงแขน ร่างของชายคนนั้นกลิ้งลงบนพื้นคอนกรีตของท่า ญาเอลานี ฮาซัน เกาะบันไดไว้แน่น หอบหายใจแรง หมวกกะปิเยาะห์สีดำที่ใส่เป็นประจำไม่เห็นอยู่ตรงไหนเลย
*
ชายคนนั้นไม่ขยับ เป็นชายผอม อายุราวปลายยี่สิบ ริมฝีปากเป็นสีเทา
อดิตยาตบไหล่ชายคนนั้น ตะโกนข้างหู ไม่มีเสียงตอบ เขายกคางขึ้น แนบหน้าเข้าไปใกล้ อกไม่ขยับ ไม่มีเสียงลมหายใจ
“ไม่หายใจ! คนที่ตกน้ำน่ะ หัวใจหยุดเพราะหายใจหยุด เพราะงั้นต้องเอาอากาศเข้าไปก่อน!”
เขาบีบจมูกชายคนนั้น ครอบปาก เป่าลมเข้าไป ครั้งหนึ่ง สองครั้ง รวมห้าครั้ง หน้าอกยกขึ้นเล็กน้อย เขาคลำชีพจรที่คอ นิ้วไม่สัมผัสอะไรเลย
“เดี๋ยวกดหน้าอก ตรงกลาง ให้ลึกห้าเซนติเมตร นาทีละร้อยถึงร้อยยี่สิบครั้ง กดสามสิบ เป่าสอง นับด้วย!”
“แล้วไง? พอเหนื่อยฉันก็สลับใช่ไหม”
“ใช่ ถ้าแขนสั่นก็บอก”
“หนึ่ง สอง สาม สี่…”
เขาประสานสองมือกดไปตามเสียงของสิติ ลึกเข้าไปในซี่โครงมีบางอย่างลั่นเอี๊ยด เขาไม่สน กดต่อ สามสิบครั้ง เป่าสองครั้ง แล้วกดสามสิบครั้งอีก
ก่อนจะจบสามสิบครั้งรอบที่สอง ร่างชายคนนั้นก็สะดุ้งเฮือก น้ำทะเลทะลักออกจากปาก
“ตะแคง! เอาข้างซ้ายลง!”
ชายคนนั้นไอสำลักอย่างรุนแรง อาเจียนทั้งน้ำและของในกระเพาะออกมา จากนั้นก็สูดลมหายใจเสียงครืดคราด ชีพจรที่คอ นาทีละร้อยยี่สิบ
เสียงของอดิตยาต่ำและช้าลง
“ไม่เป็นไรแล้ว ค่อยๆ ก็ได้ เจ็บตรงไหน”
“อก… แสบ…”
“ชื่อ”
“ตรี… ตรี วาห์ยูดี…”
“ตรี แกกลืนน้ำทะเลเข้าไป เข้าปอดด้วย ไปโรงพยาบาลกัน”
“ไม่ไป… ไม่มีตังค์… แล้วก็… หายใจได้แล้ว…”
ตรีพยายามจะลุกขึ้น สิติกดไหล่เขาไว้ บอกว่าเมื่อกี้ยังตายอยู่เลย
“สิติ ฟังให้ดี น้ำเค็มที่เข้าไปในปอดไม่ทำอันตรายทันทีหรอก อีกหลายชั่วโมงต่อมา ปอดจะบวมน้ำ แล้วหายใจไม่ออกขึ้นมากะทันหัน ตอนนี้ทำหน้าเฉยได้ก็จริง แต่ต้องให้โรงพยาบาลเฝ้าดูอย่างน้อยหกชั่วโมง”
“ดูเหมือนไม่เป็นไรอีกแล้วสินะ”
“ใช่ ถ้าปล่อยกลับไป พอเที่ยงก็นอนตัวเย็นอยู่ที่บ้านแล้ว”
*
ญาเอลานีปีนบันไดขึ้นมา น้ำทะเลหยดจากเสื้อกล้ามสีขาว ผ้าโสร่งที่พาดบ่าก็หายไปเหมือนกัน
“หมอโรงพยาบาลใหญ่เอ๊ย รถบรรทุกอยู่หน้าโกดังนะเว้ย”
“แกมาอยู่ที่นี่ได้ไง”
“ฉันเฝ้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนเว้ย โยกาเล่าเรื่องแม่ค้าในตลาดให้ฟัง ไอ้หมอที่คุมสายหมายเลขสามน่ะ หลังจากฉันโทรไปเมื่อวันที่ 4 กุมภาฯ ก็ไม่โผล่หน้ามาที่โกดังอีกเลย แต่ดันแอบใช้หลังโกดังของฉันโดยไม่บอกฉันสักคำ”
“แม่ค้าบอกว่าได้กลิ่นกานพลู”
ญาเอลานีมองอดิตยาด้วยตาขวาข้างเดียว ไม่พูดอะไรสักคำ
เขาหยิบซองบุหรี่ยับยู่ยี่ออกจากกระเป๋าเสื้อที่เปียก ข้างในเปื่อยยุ่ยเพราะน้ำทะเล ญาเอลานีโยนมันลงทะเลไปเงียบๆ
〈ยิ่งโกรธยิ่งเงียบ ผู้ชายคนนี้〉
อดิตยาไม่ถามต่อ
ก่อนจะหามตรีไปที่รถบรรทุก สิติสังเกตเห็นถุงกันน้ำใบเล็กที่เอวของชายคนนั้น ข้างในมีซองพลาสติกใสอยู่ น้ำไม่ซึมเข้าไปถึงข้างใน
ไฟจากโทรศัพท์ส่องไปที่ปึกกระดาษ ด้านบนมีสัญลักษณ์รูปอัญมณีสีน้ำเงิน
〈หนังสือยินยอมส่งมอบที่อยู่อาศัย กัมปงมูอารา อาร์ที 5〉
ช่องลายมือชื่อว่างเปล่าทุกใบ ข้างๆ มีตราประทับสีแดงประทับไว้เรียบร้อยแล้ว รวมสิบสองแผ่น
สิติเอาขอบตราประทับของแผ่นแรกเข้าไปใกล้ไฟ
“ไม่… บิ่น”
เสียงเบามาก
“ตราเดียวกับที่บ้านของรูดี”
อดิตยาชะโงกมองหน้าตรี
“ตรี นี่เป็นเอกสารที่จะเอาไปให้ใคร”
“ไม่รู้ กล่องอยู่หลังโกดัง กระดาษอยู่หลังที่ละหมาด เขาบอกมาแค่นั้น”
“เมื่อไหร่”
“เช้ามะรืนนี้ ตอนกลองปลุกซะฮูร์ดังครั้งแรก”
“ใครจะมาเอา”
“เคยเห็นหน้าอยู่ เป็นคนในเมืองนี้ ชื่อบอกไม่ได้ ถ้าบอกไป พ่อค้าคนกลางจะ… ค่าเทอมลูกสาว…”
ตรีหลับตาลงแค่นั้น
ญาเอลานีมองลงไปที่ปึกกระดาษ มือที่สวมแหวนกำแน่นเพียงครั้งเดียว
กล่องกระดาษสี่กล่องถูกวางซ้อนไว้ที่มุมท้ายรถบรรทุก พออดิตยาบอกว่าจะเอาไปให้เบนนี เภสัชกรของสถานีอนามัย ญาเอลานีก็ตอบแค่ว่า เอาไปเถอะ
*
ไปโรงพยาบาลรัฐใช้เวลาสี่สิบนาที สิติขึ้นนั่งข้างคนขับ ส่วนอดิตยานั่งท้ายรถข้างๆ ตรี
ออกรถไปได้ยี่สิบนาที ลมหายใจของตรีก็เร็วขึ้นอีก นาทีละยี่สิบหกครั้ง อดิตยาแนบหูฟังที่หลังตรี ด้านล่างขวามีเสียงปุ๊บๆ ละเอียดดังขึ้น
“มาแล้ว ปอดเริ่มบวมน้ำ ญาเอ เหยียบให้แรงกว่านี้! วันนี้ไม่ต้องขับนิ่มๆ!”
“เมืองนี้น่ะนะ ฉันไม่หยุดแม้แต่ไฟแดงเว้ย”
“หยุด ตรงนั้นต้องหยุด”
อดิตยาพยุงตัวตรีให้ลุกขึ้นนั่ง พิงกับกระดานท้ายรถ
“นั่งหายใจสบายกว่านอน ค่อยๆ หายใจออก ให้ออกนานกว่าหายใจเข้า”
ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล เครื่องหนีบนิ้ววัดออกซิเจนขึ้นเลขเก้าสิบเอ็ด ศัลยแพทย์เวร ฮาริโยโน วิจายา สั่งให้ใส่หน้ากากออกซิเจนทันที
“คนจมน้ำหรือครับ… อีกแล้วนะครับ คุณ”
“อีกแล้ว ฉันกดหน้าอกที่ท่าเรือ ปอดบวมน้ำ ให้อยู่อย่างน้อยหกชั่วโมง ไม่สิ เก็บไว้จนคืนนี้”
“เก็บไว้ครับ ไม่ต้องบอกก็เก็บ”
ฮาริโยโนมองเท้าเปล่าข้างเดียวของอดิตยา แล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
เสียงอะซานรุ่งอรุณลอยมาจากนอกหน้าต่างโรงพยาบาล
*
ตอนเที่ยง สิติเอากล่องกระดาษสี่กล่องไปส่งที่สถานีอนามัย ว่ากันว่าเบนนีเปิดกล่องหนึ่งแล้วถอนหายใจ
“รองเท้าแตะหายไปข้างหนึ่ง ลอยออกทะเลไปแล้ว ใส่มาตั้งสามปีนะ”
“หา? ไปซื้อคู่ใหม่ที่ตลาดสิ โกเจนก็มีขาย”
“ราคาเท่ายาปลอมหรือไง ไม่เป็นมงคลเลย”
มุมปากขวาของสิติยกขึ้นนิดเดียว
*
พอเสียงอะซานตอนพระอาทิตย์ตกจบลง เด็กๆ ก็แห่กันมาที่ครัวของนูร์ฮายาตี รวมห้าคน คนนำหน้าคือน้องชายของราตนา
“พี่สิติ! ขอยืมหม้อหน่อย! ตอนซะฮูร์ พวกเราจะเดินปลุกทุกคน!”
“ตีหม้อตอนตีสามกลางดึกน่ะหรือ เดี๋ยวคนแถวนั้นสาดน้ำใส่เอาหรอก”
“ก็ดีสิ ตอนฉันเด็กๆ ก็ดังทุกเช้าเหมือนกัน”
เด็กชายแอ่นอก บอกว่าป้าศรีบอกว่า พวกป้าๆ ที่เดินตรวจก็จะเดินไปด้วยกัน
“งั้นปลุกแล้วก็วัดไข้ไปด้วยเลย ให้ถือปรอทวัดไข้ไปด้วยนะ”
สิติหยิบหม้ออะลูมิเนียมบุบๆ กับฝาสองใบออกมาจากใต้ชั้น พอเด็กชายเอื้อมมือไปหากระทะเหล็กเก่า เธอก็ตีมือเด็กเพี๊ยะ
“อันนั้นไม่ได้ เป็นหม้อของยาย”
แล้วเธอก็ลูบฝาใบหนึ่งด้วยนิ้ว
“ยายตีฝานี้ปลุกฉัน ทุกเช้าแรกของการถือศีลอดเป็นแบบนี้แหละ”
เด็กๆ กอดหม้อวิ่งออกไปในตรอก
ในครัวเหลือกันอยู่สองคน สิติเริ่มตัดกระดาษแข็งเป็นชิ้นเล็กๆ ทำเป็นการ์ด ใต้ชื่อคนไข้ที่จะออกจากโรงพยาบาล ดาร์โต บัมบัง ราสตี เธอเขียนเวลากินยาลงไป ตีสี่ก่อนละหมาดรุ่งอรุณ หกโมงสิบห้าตอนพระอาทิตย์ตก สี่ทุ่มก่อนนอน
อดิตยาก็หยิบปากกาลูกลื่นขึ้นมา
“ยาของดาร์โตลดขนาดลงให้เข้ากับไต อย่าให้ผิดนะ”
“ไม่ผิดหรอก ก็นายลายมือเละเองต่างหาก”
สิติเลื่อนจานมาให้ใบหนึ่ง บนจานมีอินทผลัมสีน้ำตาลวางอยู่หกลูก
“ป้าศรีแจกมา ของที่กินอย่างแรกตอนละศีลอดน่ะ”
“หวาน ติดฟัน เมล็ดก็ใหญ่”
อดิตยากินหมดทั้งหกลูก
“คืนพรุ่งนี้ตะรอเวียะฮ์ฉันจะออกก่อน เพราะเช้าวันถัดมาต้องตื่นเช้า”
“เธอไม่ต้องมาก็ได้ หลังที่ละหมาดฉันไปคนเดียว”
“หา? ถ้านายไปคนเดียว ก็จะมีคนกระโดดลงทะเลอีกน่ะสิ”
“…งั้น ไฟเป็นหน้าที่ของเธอ”
“ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”
สิติจัดมัดการ์ดให้เรียบ รัดด้วยหนังยาง แล้วหยิบซองพลาสติกออกมาจากระหว่างสมุดปกสีน้ำเงิน
หนังสือยินยอมสิบสองแผ่น ถ้าสิบสองแผ่นนี้เพิ่มเข้าไปกับยี่สิบเจ็ดหลังที่คลารา ฮาลิมบอก ก็จะเป็นสามสิบเก้าหลัง
“สิบสองแผ่นนี้ยังไม่มีชื่อใครเขียนเลย เพราะงั้น ยังทันอยู่”
เสียงของสิติเบามาก
อดิตยาจ้องตราประทับสีแดงที่ไม่บิ่นบนซอง
ก่อนรุ่งสางมะรืนนี้ ท่ามกลางเสียงหม้อของเด็กๆ ใครสักคนในเมืองนี้จะมาเอากระดาษที่หลังที่ละหมาด ใบหน้านั้น มีเพียงตรีที่รู้
และญาเอลานีก็ได้ยินเรื่องที่ตรีเล่าด้วย
อีกห้าวันคลินิกจะปิด
── จบบทที่ 12 ──
