บทที่ 11
คนที่ดูเหมือนไม่เป็นอะไร
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงหัวของชายหนุ่มกระแทกขอบคอนกรีตดังขึ้น
ตีสี่ห้านาที วันที่สิบห้ากุมภาพันธ์ ที่หลังตลาดปลาของท่าเรือ ชายที่กระโดดลงมาจากท้ายรถห้องเย็นสีขาวลื่นไถลเพราะน้ำจากน้ำแข็งที่ละลายกับเกล็ดปลา ขมับขวากระแทกเข้ากับขอบแท่นที่ใช้ขนน้ำแข็งลง แล้วล้มกลิ้งไปบนพื้นเปียก
รถห้องเย็นแล่นหนีไปทั้งที่ประตูท้ายยังเปิดค้างอยู่
เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งนาทีก่อนเท่านั้น วินดา สารี ชี้นิ้วบอกว่าคนนั้นค่ะ ชายคนนั้นนั่งอยู่ที่ขอบท้ายรถ หยิบแผงยาฟอยล์สีเงินจากกล่องเก็บความเย็นสีฟ้าขายให้พวกแม่ค้าในตลาด อดิตยา ปราตามา ตะโกนเรียกว่า นี่ เอายามาให้ดูหน่อย ชายคนนั้นกอดกล่องกระโดดลงจากรถ แล้วลื่นล้ม
“อย่าขยับ! ห้ามใครแตะต้องตัวเขา!”
เขาเป็นชายหนุ่มร่างผอม อายุเกินยี่สิบมาเล็กน้อย ตายังหลับสนิท
อดิตยามองนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย สิบวินาที ยี่สิบวินาที พอผ่านไปสามสิบวินาที ชายหนุ่มก็ครางแล้วลืมตาขึ้น
น้ำเสียงของอดิตยาต่ำลงและช้าลง
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ก็ได้ เจ็บตรงไหน”
“หัว… ตรงข้าง ๆ ครับ”
“ชื่ออะไร”
“ฟาจาร์ ฟาจาร์ นูโกรโฮ… ผมไม่เป็นไรแล้ว ต้องกลับแล้วครับ”
ฟาจาร์พยายามจะลุกขึ้นนั่ง
อดิตยาส่องไฟฉายปากกาที่ตาทั้งสองข้าง รูม่านตาตรงกลางตาดำมีขนาดเท่ากันทั้งซ้ายขวา พอแสงส่องก็หดลงทันที ในผมตรงขมับขวามีแผลเล็ก ๆ กับก้อนบวมอยู่
“นั่งอยู่นี่แหละ ฉันไม่ให้กลับ”
สิติ ราฮายู ดึงไหล่ฟาจาร์ไว้
“แล้วไงล่ะ พูดรู้เรื่องนี่ ตาก็เท่ากันไม่ใช่เหรอ”
“นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด! กระดูกขมับบางมาก ข้างหลังมีเส้นเลือดใหญ่พาดผ่านอยู่ ถ้ากระดูกร้าว เส้นเลือดนั่นก็ขาด เลือดจะค่อย ๆ ไปคั่งอยู่ในช่องระหว่างกระดูกกะโหลกกับเยื่อหุ้มสมอง ตราบใดที่ยังไม่คั่งเต็มที่ คนไข้ก็ยังแข็งแรงดี พูดได้ หัวเราะได้ เดินกลับบ้านได้ พอคั่งเต็มที่ก็ล้มลงกะทันหัน แล้วหยุดหายใจไปเลย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในห้องฉุกเฉินคือคนที่ดูเหมือนไม่เป็นอะไร”
สายตาของสิติเหลือบไปทางวินดาแวบหนึ่ง
วินดายืนกอดกล่องเก็บความเย็นที่ผู้ชายคนนั้นทำตกไว้แนบอก กัดริมฝีปากล่างแน่น
“วินดา ผู้ชายคนนี้ ฉันไม่ให้กลับ เข้าใจนะ”
วินดาตอบว่า ค่ะ
เสียงดังกว่าปกติเพียงเล็กน้อย
สิติโทรเรียก 112 เขาบอกว่าต้องใช้เวลาสามสิบนาที
“อย่าเรียกรถพยาบาลเลยนะครับ บัตรประชาชนผมยังเป็นของชวากลางอยู่ เดี๋ยวโดนเก็บเงิน”
“เรื่องเงินค่อยว่ากันหลังคนไข้ได้กลับบ้านแล้ว”
*
ระหว่างรอ อดิตยาส่องไฟดูตาฟาจาร์ทุกห้านาที และให้เขาบีบมือทั้งสองข้าง
“บีบ สุดแรงเลย… ซ้ายขวาเท่ากัน”
วินดาเปิดกล่องเก็บความเย็นบนเสื่อ แผงฟอยล์สีเงินอัดแน่นอยู่เต็ม อะม็อกซิซิลลิน ด็อกซีไซคลิน พาราเซตามอล สิติหยิบมือถือออกมา แล้วพิมพ์ตัวอักษรอังกฤษและตัวเลขที่อยู่ข้างกล่องลงในแอปตรวจสอบทีละชุด
“ไม่พบทั้งหมดเลย แล้วก็… ทั้งสามอย่างเลขเดียวกันด้วย”
“ยาลดไข้กับยาปฏิชีวนะเลขเดียวกันเนี่ยนะ ขี้เกียจทำปลอมให้ดีก็ต้องมีขอบเขตบ้าง”
อดิตยาก้มลงมองหน้าฟาจาร์
“รับของที่ไหน”
“…หลังโกดังหมายเลขสาม ตีสามกลางคืน มืดจนไม่เห็นหน้า มีแค่กลิ่นบุหรี่กานพลูทุกครั้ง”
“เงินล่ะ”
“ขายได้เท่าไหร่ก็โอนผ่านคิวอาร์ตรงนั้นเลย ขายได้แผงละหนึ่งพันรูเปียห์ เขาจะหักออกจากหนี้ของแม่ผมให้ แม่ผมรับจ้างแกะเปลือก ติดหนี้พ่อค้าคนกลางมาตั้งแต่ปีที่แล้ว”
“แล้วนายรู้ว่าเป็นของปลอมแต่ก็ยังขายงั้นเหรอ”
“ไม่รู้ครับ… ไม่สิ รู้ ก็มันถูกเกินไปนี่”
ฟาจาร์ขยี้ตา
“เขาบอกว่าพรุ่งนี้ให้เป็นสองเท่า ให้ขายให้หมดก่อนเดือนถือศีลอด”
โกดังหมายเลขสาม อดิตยาทวนคำนั้นในปาก
เสียงของญาเอลานี ฮาซัน ยังก้องอยู่ในหู กลุ่มกล่องหมายเลขสามของท่าเรือ คืนนี้ให้ไปที่โกดัง นั่นเป็นตอนกลางวันของวันที่สี่กุมภาพันธ์
*
เสียงเรียกละหมาดรุ่งอรุณลอยมาจากเหนือหลังคาตลาด
ฟาจาร์เอามือกุมหัว
“หัว… ปวดกว่าเมื่อกี้อีก…”
แล้วเขาก็หันข้างอาเจียน
“สิติ จับนอนตะแคงซ้าย! เดี๋ยวสำลักของที่อาเจียน! ยกหัวให้สูงขึ้นนิดหน่อย!”
อดิตยาเรียกชื่อเขา ฟาจาร์ขยับหนังตาได้ตอนเรียกครั้งที่สอง เขาส่องไฟฉายปากกา
มีเพียงรูม่านตาขวาที่เบิกกว้าง ส่องไฟแล้วก็ไม่หดลง
“ฟาจาร์ เอามือซ้ายบีบนิ้วฉัน”
แรงที่บีบมีไม่ถึงครึ่งของมือขวา
“มาแล้ว เลือดคั่งแล้วเริ่มกดสมอง กระแทกขวา ตาขวาเบิกกว้าง มือซ้ายอ่อนแรง มีทางเดียวคือเปิดกะโหลกระบายเลขออก ที่นี่ทำอะไรไม่ได้!”
อดิตยาหยิบมือถือโทรหาฮาร์โยโน วิชายา ที่โรงพยาบาลรัฐ
“ฉันเอง ผู้ชายอายุยี่สิบกว่า กระแทกขมับขวา หมดสติสามสิบวินาที แล้วฟื้นขึ้นมาครั้งหนึ่ง ตอนนี้รูม่านตาขวาเบิกกว้าง มือซ้ายอ่อนแรง เลือดคั่งอยู่ด้านในกะโหลก ถึงแล้วซีทีสแกนทันที ปลุกศัลยแพทย์สมองไว้เลย!”
“รับทราบครับ ถึงภายในกี่นาที”
“ขึ้นอยู่กับรถพยาบาล ถ้ามาก็สี่สิบนาที”
วางสายแล้ว เขาหยิบน้ำเกลือริงเกอร์แลคเตตหนึ่งถุงออกจากเป้ เป็นของแท้ตามเลขที่ญาเอลานีซื้อมาด้วยเงินตัวเอง เขาแทงเข็มให้น้ำเกลือที่แขนขวาของฟาจาร์ ต่อสาย แล้วปล่อยให้หยดช้า ๆ
“ไม่ได้ให้เทเข้าไปนะ แค่เปิดทางไว้ ให้ที่โรงพยาบาลให้ยาได้ทันที”
น้ำเกลือในเป้เหลือสองถุง
ตีสี่ห้าสิบ เสียงไซเรนหยุดที่ถนนใหญ่
อดิตยาขึ้นรถพยาบาล แล้วหันกลับไปหาสิติ
“ฝากกล่องด้วย อย่าทิ้งสักอัน”
“ไม่ทิ้งหรอก นับแล้วจดลงสมุดไว้”
*
ฟาจาร์เข้าห้องผ่าตัดภายในยี่สิบนาทีหลังถึงโรงพยาบาล
หลังเก้าโมงเช้า ฮาร์โยโนในชุดผ่าตัดหยุดยืนอยู่หน้าม้านั่งยาวในทางเดิน
“กระดูกกะโหลกร้าวครับ ข้างหลังมีก้อนเลือดแข็งขนาดเท่าฝ่ามือ ศัลยแพทย์สมองเอาออกให้เรียบร้อยแล้ว”
“ตาล่ะ”
“พอยาสลบหมดฤทธิ์ก็จะรู้ครับ แต่ทันเวลา”
ฮาร์โยโนมองอดิตยาด้วยดวงตาเรียวเล็ก
“ถ้าปล่อยให้เดินกลับจากตลาด ป่านนี้ก่อนเที่ยงคงนอนตัวเย็นอยู่ที่บ้านแล้วครับ”
“…ไม่ได้ปล่อยกลับ แค่นั้นแหละ”
อดิตยาจิบกาแฟกระป๋องจากตู้ขายของอัตโนมัติไปหนึ่งอึก แล้วทำหน้าบูด
“ไม่หวานเลย กาแฟโรงพยาบาลที่ไหนก็เหมือนกัน”
*
ก่อนเที่ยง เขากลับคลินิกด้วยมอเตอร์ไซค์รับจ้างของเพื่อนโยกา สาปุตรา
ที่ห้องหน้า สิติเรียงของในกล่องเก็บความเย็นบนเสื่อเสร็จแล้ว แผงยามีทั้งหมดเจ็ดสิบสี่แผง ที่หน้าหลังของสมุดสีฟ้า เธอจดจำนวนไว้แยกตามชื่อยา
“นี่ ซื้อไว้ตอนรุ่งสางที่แผงในตลาดแล้ว”
สิติยื่นห่อใบตองมาให้หนึ่งห่อ พอเปิดออกก็เห็นข้าวหุงกะทิ ไข่ต้มหวาน และเทมเป้ทอดวางอยู่ นาซิอูดุกนั่นเอง
“เย็นแล้ว ข้าวแข็ง ไข่ต้มหวานเกินไป”
“หา? กินให้หมดก่อนแล้วค่อยบ่นสิ”
“กินอยู่นี่ไง… ส่วนของเธอล่ะ”
สิติเปิดห่อของตัวเอง ไม่มีไข่ต้มอยู่ข้างใน
อดิตยาไม่พูดอะไร หักไข่ต้มของตัวเองครึ่งหนึ่งวางลงบนข้าวของเธอ
สิติไม่พูดอะไรเลย มีแต่มุมปากด้านขวาที่ยกขึ้น
ตอนนั้นเอง มือถือของทั้งสองคนก็ดังขึ้นพร้อมกัน เป็นกลุ่มแชตสำหรับติดต่อของอาร์เว
〈ใกล้เดือนถือศีลอดแล้ว จะจัดเวรละหมาดตอนกลางคืนที่มัสยิด ขอให้แจ้งชื่อด้วยครับ〉
“ใกล้เข้ามาแล้วนะ”
“ถือศีลอดเหรอ หิวจนไม่มีแรงจะตะโกนด่าใครเลย”
“คุณไม่ใช่คนป่วยนี่ ไม่เกี่ยวหรอก ที่สำคัญกว่าคือยา คุณดาร์โต ดาร์โต ซูปรียาดี กับคุณบัมบังพอออกจากโรงพยาบาลก็ต้องกินวันละหลายครั้ง ต่อให้บอกให้กินตอนกลางวัน ทุกคนก็ไม่กินหรอก เพราะถือศีลอดอยู่”
“…ก่อนรุ่งสางตอนซาฮูร์ ตอนพระอาทิตย์ตก แล้วก็ก่อนนอน ต้องจัดใหม่เป็นสามครั้ง ทุกคนเลย”
“ช่วยด้วยสิ อย่าให้ตกหล่นสักคน”
“ไม่ต้องบอกก็ทำ”
*
สิติกลับจากโรงพยาบาลตอนที่เสียงเรียกละหมาดพระอาทิตย์ตกเริ่มดังขึ้น เธอไปเยี่ยมบัมบัง ซูลิสติโย
วางกระเป๋าสีแดงลงแล้ว สิติก็ยังไม่นั่ง
“แล้วเป็นไงบ้าง”
“พอถามเรื่องตราประทับ แกก็หันหน้าเข้าหาผนังเลย บอกว่าพอออกจากโรงพยาบาลแล้วจะเล่าเองต่อหน้าทุกคน จนกว่าจะถึงตอนนั้นห้ามส่งตราประทับให้ใคร แค่นั้น”
“อย่างอื่นล่ะ”
“ภรรยาแกผลักฉันออกมาที่ทางเดิน โทรศัพท์ของคุณบัมบังดังอยู่ตลอด ภรรยาแกคว่ำหน้าจอลงไว้”
เสียงของสิติเบามาก
“…เรื่องของฟาจาร์ก็ยังไม่ได้เล่าเลย”
อดิตยามองลงไปที่กองแผงยาบนเสื่อ
“หลังโกดังหมายเลขสาม กลิ่นบุหรี่กานพลู วันที่สี่กุมภาพันธ์ ญาเอลานีโทรไปบอกกลุ่มกล่องหมายเลขสามของท่าเรือว่าคืนนี้ให้มาที่โกดัง แล้วก็บอกด้วยว่าจะเก็บของปลอมคืน ผ่านมาสิบเอ็ดวันแล้ว ยังไหลออกมาทุกเช้าอยู่เลย”
“บุหรี่กานพลูน่ะ คนท่าเรือสูบกันทุกคนแหละ”
“รู้ ก็เลยจะไปตรวจให้แน่”
สิติเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบพัดใบมะพร้าวขึ้นมา
“ฉันเคยพูดไว้ใช่ไหม ว่าอย่าถาม เมืองนี้อยู่ได้เพราะไม่ถาม”
“อืม จำได้”
“ครั้งนี้ ฉันจะถาม เพราะยายฉันตายเพราะกินผงยานั่น”
อดิตยาตั้งนาฬิกาปลุกในมือถือไว้ที่ตีสองครึ่ง
พรุ่งนี้ก่อนรุ่งสาง หลังโกดังหมายเลขสาม จะมีกล่องมาส่งเป็นสองเท่าของปกติ อีกหกวันคลินิกจะถูกปิด และถัดจากนั้นคือเดือนถือศีลอดที่รออยู่
และยังไม่มีใครเคยเห็นหน้าของชายที่ส่งมอบกล่องเหล่านั้นเลย
── จบบทที่ 11 ──
