มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

หลอดเพียงหนึ่งเดียว

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“คุณหมอ! พี่โยกาถูกรถดั๊มพ์ชน!”

เป็นตอนเที่ยงของวันที่สามสิบมกราคม คนที่วิ่งพรวดเข้ามาตรงประตูคือน้องชายของรัตนา เด็กชายอายุราวสิบขวบ หอบจนไหล่โยก

อดิตยา ปราตามา หยุดมือที่กำลังพันผ้าพันแผลให้แขนของชาวประมงคนหนึ่ง

“ที่ไหน! ยังมีชีวิตอยู่ไหม!”

“ถนนใหญ่! พูดได้อยู่! แต่รถพยาบาลพาไปแล้ว!”

“โรงพยาบาลไหน”

“ไม่รู้... เป็นที่ใหญ่ ๆ สีขาว ๆ”

อดิตยาขยับลิ้นดังจึ๊ก โรงพยาบาลใหญ่สีขาวแถวนี้มีอยู่แห่งเดียวเท่านั้น

*

ผ่านไปแปดวันแล้วนับจากวันที่ตั้งป้ายกระดาษลังหน้าบ้าน

คนไข้ค่อย ๆ ทยอยมามากขึ้น เด็กที่ตัวร้อนเป็นไข้ นิ้วที่มีเบ็ดตกปลาปักค้าง เท้าที่เป็นหนอง ห้องหน้าบ้านนอกจากเสื่อผืนเดียวแล้ว ยังมีม้านั่งไม้ยาวเพิ่มมาอีกหนึ่งตัว ชาวประมงที่เคยมาให้ตรวจแผลแบกมาให้เป็นการตอบแทน

ยาในกล่องของญาเอลานีนั้น เขาใช้อยู่ แผลที่เป็นหนองก็จ่ายอะม็อกซีซิลลินให้ ทุกครั้งที่เปิดกล่อง สายตาเขาจะเห็นด้านหลังที่ไม่มีเลขทะเบียนเสมอ

ระหว่างรอข่าวของโยกา นูร์ฮายาตีก็ถือจานมาจากครัว วันนี้เธอก็ยังเท้าเปล่าเหมือนเดิม

“ยาย เอาเท้ามาให้ดูซิ”

“โอ๊ะโอ ลูกเอ๋ย ดูเท้าคนแก่ไปทำไมกัน”

ที่ฝ่าเท้าขวามีแผลบาดเล็ก ๆ ยาวราวหนึ่งเซนติเมตร ขอบแผลแดงเรื่อ ๆ

“ไปโดนอะไรมาตอนไหน”

“คืนน้ำท่วมนั่นแหละ คงเหยียบอะไรเข้าในน้ำนะ”

อดิตยาล้างแผลด้วยน้ำแล้วฆ่าเชื้อ เสียงของเขาต่ำลงและช้าลง

“เจ็บไหม”

“ไม่เลยสักนิด ว่าแต่กินข้าวหรือยัง”

“อย่าเปลี่ยนเรื่อง ใส่รองเท้าบูตซะ น้ำโคลนมีอะไรอยู่บ้างก็ไม่รู้”

“โอ๊ะโอ ยางมันอบนะลูก”

นูร์ฮายาตียิ้มให้เห็นฟันหน้าที่เหลือเพียงสองซี่ แล้วก็ไม่พูดเรื่องรองเท้าบูตอีกเลย

*

บ่ายสามโมง โยกาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับมา มือกุมสีข้างขวา หน้าบิดเบ้ทุกครั้งที่ก้าว มือข้างหนึ่งหิ้วถุงพลาสติกใบเล็กใส่ยาเม็ดมาด้วย

“ด็อก เฮ่ ๆ... พลาดซะแล้วครับ”

“อย่ามาหัวเราะ นั่งลง เกิดอะไรขึ้น”

“ผมขับรถไปส่งลูกค้าบนถนนใหญ่ อยู่ ๆ ดั๊มพ์ก็ชิดเข้ามาจากข้างหลัง คันใหญ่เบ้อเริ่ม มีโลโก้เหมือนอัญมณีสีฟ้าติดอยู่ ลูกค้าไม่เป็นอะไร ผมคนเดียวที่กระเด็น”

โยกาทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งยาว

“ที่โรงพยาบาลเขาเอกซเรย์ บอกว่าซี่โครงหักสองซี่ ถ้าจะนอนโรงพยาบาลต้องวางเงินประกันห้าล้านรูเปียห์ก่อน ผมจะไปมีเงินที่ไหนล่ะครับ เลยได้ยาแก้ปวดมาสิบเม็ดแล้วก็ถูกส่งกลับ”

“ชื่อโรงพยาบาลอะไร”

พอได้ยินชื่อที่โยกาพูดออกมา คิ้วหนาของอดิตยาก็ยิ่งตกลงไปอีก

“...เป็นเครือเดียวกับโรงพยาบาลที่ฉันเคยอยู่ สาขาทางเหนินั่นเอง”

อดิตยาเอาเครื่องฟังเสียงแนบลงไป ทั้งซ้ายและขวายังได้ยินเสียงลมหายใจดี ชีพจรหนึ่งร้อยครั้งต่อนาที

“ตอนนี้ลมหายใจยังผ่านอยู่ แต่กระดูกที่หักอาจทิ่มปอดได้ คืนนี้นอนที่นี่”

“จริงเหรอครับ! ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้เอง”

“บ้าหรือไง! เรื่องเงินไว้คุยตอนหายดี นอนซะ”

โยกานอนลงบนม้านั่งยาว

*

สี่ทุ่มคืนนั้น อดิตยาตื่นขึ้นเพราะเสียงครวญคราง

โยกาลุกขึ้นนั่งบนม้านั่งยาว มือกุมคอ อ้าปากกว้างแค่ไหนลมหายใจก็เข้าไปไม่ได้ ริมฝีปากเป็นสีม่วง

“สิติ! ตื่น! ไฟ!”

สิติ ราฮายู วิ่งออกมาจากข้างใน มือติดเข็มกลัดบนฮิญาบสีเลือดหมูไปพลาง เปิดไฟฉายในโทรศัพท์ไปพลาง

อดิตยาเอาเครื่องฟังเสียงแนบหน้าอกโยกา ข้างซ้ายได้ยิน ข้างขวาไม่ได้ยินอะไรเลย เส้นเลือดที่คอโป่งพองขึ้นมา ชีพจรที่ข้อมือหนึ่งร้อยสี่สิบครั้งต่อนาที แรงที่ปลายนิ้วสัมผัสได้อ่อนมาก

“ความดันตก ภาวะปอดแฟบชนิดมีแรงดัน”

“แล้วไงล่ะ นั่นคืออะไร พูดให้เร็วหน่อย”

“กระดูกที่หักเจาะปอดเป็นรู! ลมที่หายใจเข้าไปรั่วเข้าไปในอก ออกไม่ได้ มันพองเหมือนลูกโป่งบีบปอดกับหัวใจ ถ้าไม่ระบายลมออก อยู่ได้ไม่ถึงสิบนาที!”

เขาหยิบเข็มให้น้ำเกลือเบอร์ใหญ่ที่สุดออกมาจากเป้ คลำหาช่องระหว่างซี่โครงใต้รักแร้ขวาของโยกา ตรงระดับเดียวกับหัวนม ฆ่าเชื้อแล้วแทงตรงลงไป

มีเสียงลมฟู่ออกมา

โยกาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

เสียงของอดิตยาต่ำลง

“ไม่เป็นไรแล้ว ค่อย ๆ หายใจ เจ็บตรงไหน”

“ท... ที่อก... ดีกว่าเมื่อกี้...”

“ดี แต่เข็มมันเล็ก เดี๋ยวก็ตัน จะใส่หลอดแล้วนะ”

ก้นเป้มีหลอดสำหรับใส่เข้าอกอยู่เพียงหลอดเดียว

“สิติ ในกระเป๋าเธอมียาชาไหม”

“ลิโดเคนที่ใช้ตอนเย็บแผลทำคลอด มีด้ายกับคีมหนีบ แล้วก็มีดผ่าตัดแบบใช้แล้วทิ้งด้วย”

“เอาออกมาให้หมด แล้วยาย! น้ำดื่มที่ต้มทิ้งไว้ให้เย็นทุกเช้ากับขวดพลาสติกใบใหญ่!”

นูร์ฮายาตีที่ตื่นมาเพราะเสียงดังวิ่งไปที่ครัว

เขาฉีดยาชาเฉพาะที่ด้วยลิโดเคนของสิติ ใช้มีดกรีดผิวหนังสองเซนติเมตร ใช้คีมถ่างช่องระหว่างกล้ามเนื้อให้กว้าง แล้วดันหลอดเข้าไปในอก หลอดขุ่นขาวเป็นฝ้า มีลมออกมา

เขาเอาน้ำที่ต้มแล้วล้างขวดขนาดหนึ่งลิตรครึ่งที่นูร์ฮายาตีนำมา เทน้ำลงไปหนึ่งในสาม อดิตยาเจาะรูที่ฝาสองรู สอดปลายหลอดเข้าไปรูหนึ่ง จมลงไปในน้ำสองเซนติเมตร

“ฟังนะ ดูให้ดี ลมในอกจะผ่านหลอดออกมาในน้ำ แต่น้ำจะเป็นเหมือนจุกปิด อากาศข้างนอกเข้าไปในอกไม่ได้ ขวดต้องวางต่ำกว่าอกเสมอ!”

มีฟองอากาศผุดขึ้นมาในน้ำเสียงปุก ๆ

สิติไม่เคยลดไฟฉายลงเลยสักครั้ง แม้แขนจะสั่นก็ใช้มืออีกข้างช่วยพยุงชูไว้ อดิตยาใช้ด้ายของเธอเย็บตรึงหลอดไว้กับผิวหนัง

“...ด็อก ผมจะตายไหมครับ”

“ไม่ตาย ฟองของแกฉันนับอยู่”

ชีพจรของโยกาลดลงมาเหลือหนึ่งร้อยสิบครั้งต่อนาที

*

หลังสิติโทรศัพท์ไปสิบห้านาที รถบรรทุกคันเล็กก็มาจอดที่ปากซอย ญาเอลานี ฮาซัน ก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ ลำตัวอย่างถังไม้ มีโสร่งพาดอยู่บนไหล่แกว่งไปมา

“คุณหมอจากโรงพยาบาลใหญ่เอ๊ย หลานฉันยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมวะ”

“ยังอยู่ ปูเสื่อบนกระบะท้าย อย่าให้สะเทือนนะ”

“ในเมืองนี้น่ะ ฉันขับนุ่มที่สุดแล้วโว้ย”

ไปโรงพยาบาลรัฐใช้เวลาสี่สิบนาที อดิตยานั่งบนกระบะท้ายข้างโยกา อุ้มขวดไว้ให้ต่ำกว่าอกตลอดทาง ฟองอากาศค่อย ๆ น้อยลง

ศัลยแพทย์เวรคือชายวัยสี่สิบกว่าชื่อฮาริโยโน วิจายา ตัวสูงผอม ผมสั้นหงอกประปราย หน้ายาว ตาเรียว ดวงตาสีดำ มือใหญ่

〈หน้าอย่างคนเหนื่อย แต่ไม่ยอมทำงานลวก ๆ〉

อดิตยารู้สึกอย่างนั้น

ฮาริโยโนมองหน้าอกของโยกากับขวด นิ่งไปครู่หนึ่ง

“ทำสิ่งนี้ในย่านนั้นหรือครับ”

“ด้วยเครื่องมือเท่าที่มี หลอดมีอยู่หลอดเดียว”

“ถ้าไม่มีการรักษานี้ คนไข้คงตายก่อนมาถึงที่นี่ ซี่โครงหักสองซี่ แล้วก็ปอดแฟบ จะรับไว้รักษาในโรงพยาบาลครับ”

ญาเอลานีมองอดิตยาด้วยตาขวาข้างเดียว ไม่พูดอะไร แค่สวมหมวกปีซีใหม่

*

ก่อนรุ่งสางก็กลับมาที่ซอย

พอเสียงเรียกละหมาดเช้าจบลง เรื่องก็แพร่ไปทั่วซอยแล้ว คนที่โพนทะนาน่าจะเป็นนูร์ฮายาตี โยกาที่โรงพยาบาลใหญ่ส่งกลับมา คุณหมอช่วยไว้ด้วยขวดพลาสติก บรรดาผู้หญิงที่เดินผ่านหน้าประตูเช้านี้หยุดเดิน แล้วโค้งศีรษะให้คนข้างใน

บนดาดฟ้าโล่งที่มีราวตากผ้า อดิตยานั่งทรุดอยู่ บันไดดังเอี๊ยด สิติขึ้นมา ในมือถือกล้วยทอดของนูร์ฮายาตีมาหนึ่งชิ้น

“แล้วไงล่ะ นอนไม่หลับเหรอ คุณหมอ”

“หิวจนนอนไม่หลับ”

สิติหักกล้วยเป็นสองท่อน ยื่นท่อนใหญ่ให้

“...หวานไป แป้งหนาไป น้ำมันก็เก่า”

“หา? กินให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดสิ”

“ก็กินอยู่นี่ไง”

สิติหัวเราะ มุมปากขึ้นข้างขวาข้างเดียว ตาหยีลง ครั้งนี้เป็นการหัวเราะอย่างชัดเจน

“ไฟฉายน่ะ หนักนะ”

“รู้ แขนเธอสั่นอยู่”

“ไม่ได้สั่น”

ทั้งสองคนแบ่งกล้วยกินคนละครึ่งใต้ท้องฟ้าที่กำลังสว่างขึ้น

*

แปดโมงเช้า เสียงส้นสูงสีดำดังก้องในซอย

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมา พร้อมเจ้าหน้าที่ทางการชายสองคน เธอตัวสูงไหล่กว้าง ผมดำตรงยาวถึงกลางหลัง เกี่ยวหูไว้เฉพาะข้างขวา ใบหน้ายาว คิ้วเรียวสูงที่เขียนไว้ ตาสองชั้นหางตาชี้ ดวงตาสีดำ ทาลิปสติกสีคอรัล สวมเสื้อเบลาส์สีขาวทับด้วยเสื้อเซฟตี้สีส้มสะท้อนแสง เครื่องมือที่ห้อยจากคอปล่อยแสงสีแดงวัดความกว้างของบ้านไปทีละหลัง

〈เดินบนโคลนแล้วไม่เซสักก้าว〉

อดิตยาไม่ชอบใจในเรื่องนั้น

เจ้าหน้าที่ทั้งสองไล่ติดกระดาษที่ประตูทีละหลัง ประตูคลินิกก็ถูกติดไว้หนึ่งแผ่น

〈คำเตือนให้รื้อถอน ฉบับที่หนึ่ง วันที่สามสิบเอ็ดมกราคม ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่นี้ต้องย้ายออกภายในวันที่เจ็ดกุมภาพันธ์〉

“นี่ มันอะไรกัน”

“ดิฉันคลารา ฮาลิม ผู้รับผิดชอบโครงการพัฒนาพื้นที่ค่ะ พูดเป็นตัวเลขนะคะ พื้นที่นี้มีทั้งหมดสี่ร้อยสิบสองหลังคาเรือน เหลืออีกเจ็ดวันก่อนครบกำหนด”

“เจ็ดวัน จะให้ไปไหน”

“เรื่องความรู้สึก ไว้คุยโอกาสหน้าค่ะ คุณอดิตยา ปราตามา ใช่ไหมคะ”

เขายังไม่ได้แนะนำตัวเลย แต่เธอเรียกชื่อเต็มของเขา

คลาราหันหลังกลับ บนหลังเสื้อเซฟตี้สีส้มมีโลโก้รูปอัญมณีสีฟ้า

อดิตยานึกถึงคำของโยกา รถดั๊มพ์คันใหญ่ที่มีโลโก้เหมือนอัญมณีสีฟ้า

“...อีกเจ็ดวันงั้นสินะ”

“เจ็ดวัน แล้วสี่ร้อยสิบสองหลังจะไปไหนกัน”

เสียงของสิติที่ยืนจ้องกระดาษอยู่ข้าง ๆ เบามาก

*

บ่ายวันนั้น มีคนไข้ไข้สูงมาที่คลินิก

คนแรกเป็นชาวประมง ไข้สามสิบเก้าองศา ตาแดงก่ำเลือดคั่ง ครางพลางกำน่องทั้งสองข้าง

“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ พูด เจ็บตรงไหน”

“ขา... น่องมันจะขาดอยู่แล้ว...”

คนที่สอง คนที่สาม ก็เหมือนกัน ไข้สูง ตาแดง ปวดน่องมาก พอสี่โมงเย็นก็มีทั้งหมดหกคน บนม้านั่งยาวและบนเสื่อเรียงรายไปด้วยร่างกายที่ร้อนผ่าว

“สิติ ทั้งหกคนอยู่ซอยเดียวกันไหม”

“ไม่ใช่ กระจายกันไปทั่ว แล้วนี่โรคอะไร”

“...ไม่รู้ ยังไม่รู้”

อดิตยานับชีพจรของทั้งหกคนทีละคนด้วยนาฬิกาข้อมือ จดลงกระดาษพร้อมกับไข้และเวลา

ตอนที่เสียงเรียกละหมาดเย็นเริ่มดังขึ้น เงาหนึ่งทอดลงมาตรงประตู

ผู้หญิงที่หน้าแดงเพราะไข้ กับชายชราที่มีสามีของเธอประคองอยู่ ยืนเคียงกันอยู่ตรงนั้น

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่สิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านนูร์ฮายาตี อามินคุณยายของสิติโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างญาเอลานี ฮาซันผู้มีอิทธิพลในย่านช่วยชีวิตผู้คนด้วยกันเริ่มสนิทกันขึ้นNEWให้ยืมคลินิกครอบครัวในครัวNEWช่วยชีวิตเขาไว้เรียกเขาว่าหมอNEWช่วยหลานและญาติรับยาจากเขาNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 4

ดวงตาสีเหลืองตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ