มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

เครื่องพ่นยาจากขวดพลาสติก

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เที่ยงวันที่ยี่สิบสองมกราคม ผ่านไปสามชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่ตั้งป้ายกระดาษลังไว้หน้าบ้าน

ป้ายนั้นทำจากกระดาษลังบุบๆ ที่ค้นเจอในห้องด้านหลังร้านของนูร์ฮายาตี อดิตยา ปราตามา เขียนคำว่า “คลินิก” ตัวโตด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำ แล้วเขียนตัวเล็กไว้ข้างล่างเพิ่มอีกว่า “ไม่ต้องจ่ายเงิน” เป็นปากกาเล่มเดียวกับที่เขาใช้ป้ายทับงานปักบนอกเสื้อชุดสครับ

กระเป๋าที่จมอยู่ในกระท่อม เขาเอาไม้ไผ่เกี่ยวขึ้นมาได้ตั้งแต่เมื่อวาน เสื้อผ้าข้างในเปื้อนโคลนไปหมด ตอนนี้แขวนอยู่บนราวตากผ้าข้างหลัง ส่วนไม้ไผ่ที่ยืมมา เขาเอาไปคืนไว้หลังร้านของนูร์ฮายาตีทันที

ป้ายถูกพิงไว้ที่ประตูหน้า

คนไข้ไม่มาสักคน

พวกผู้หญิงที่เดินผ่านตรอกหยุดชะโงกดูข้างใน ชั้นวางว่างเปล่า บนพื้นมีเสื่อผืนเดียวปูอยู่ และบนเสื่อนั้นมีชายหัวโล้นร่างอ้วนเตี้ยนั่งขัดสมาธิ พอสายตาประสานกัน พวกเธอก็รีบหดหน้าหนีแล้วเดินจากไป

เสียงซุบซิบลอดมาจากนอกประตูว่า หมอที่ถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลน่ะ

“ได้ยินนะโว้ย! ถูกไล่ออกจริงนั่นแหละ! ฝีมือไม่ตกเว้ย!”

เสียงฝีเท้าวิ่งตึงตังห่างออกไป

นูร์ฮายาตีโผล่หน้าออกมาจากครัวด้านใน มือโบกพัดไปมา วันนี้ก็ยังเดินเท้าเปล่าเหมือนเดิม

“อุ๊ยตายแล้ว เจ้าหนู ตะคอกอย่างนั้นคนก็ไม่กล้ามาหรอก”

“ไม่มาก็คือไม่มา สิติไปไหน”

“ไปเยี่ยมคนไข้ตั้งแต่เช้าแล้ว แล้วนี่กินข้าวหรือยัง”

“กินแล้ว กาแฟของยายนี่ทำเอากระเพาะจะทะลุ”

นูร์ฮายาตียิ้มให้เห็นฟันหน้าที่เหลืออยู่แค่สองซี่

*

เหลืออีกราวหนึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาละหมาดเย็น โยกา สาปุตรา ก็มารับตัว

โกดังที่ท่าเรือเป็นอาคารสังกะสีหลังใหญ่ขึ้นสนิมแดง กลิ่นปลาปนกับกลิ่นควันหวานๆ เป็นกลิ่นบุหรี่ผสมกานพลู

ที่โต๊ะด้านในมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่

ตัวเตี้ย แต่ลำตัวเหมือนถังไม้ แขนใหญ่เหมือนท่อนซุง ใต้หมวกเปอชิสีดำคือศีรษะโกนเกลี้ยง คางเป็นเหลี่ยม หนวดขาวดำด่างๆ ขึ้นรกครึ้ม บนไหล่เสื้อกล้ามสีขาวพาดโสร่งลายสก๊อตสีเขียวน้ำตาล นิ้วมือขวามีแหวนหินสีแดงสีเขียวเม็ดใหญ่ส่องประกาย

ตาซ้ายขุ่นขาว ชายคนนั้นใช้ตาขวาข้างเดียวจ้องอดิตยานิ่ง

〈ไอ้นี่ น่าจะเป็นพวกยิ้มไปด้วยกดคนจมน้ำไปด้วย〉

อดิตยาคิดอย่างนั้น

ข้างๆ โยกาจู่ๆ ก็ยืดหลังตรงเป๊ะ

“ลุงครับ ผมพาตัวมาแล้วครับ นี่คือคุณหมอปราตามาครับ”

“ครับ? เอ็งเมื่อวานยังไม่ได้พูดแบบนี้เลยนะ”

โยกาทำเป็นไม่ได้ยิน

ชายคนนั้นพ่นควันออกมาช้าๆ

“ญาเอลานี ฮาซัน หมอใหญ่จากโรงพยาบาลใหญ่ใช่ไหม”

“เคยเป็น เรียกอดิตยาก็พอ”

“เมืองนี้นะ น้ำประปากับไฟฟ้าข้าเป็นคนดึงมาเอง ยาก็ด้วย ถ้าจะเปิดร้าน ข้าเอายี่สิบเปอร์เซ็นต์ของยอดขาย”

“ไม่มียอดขาย ฉันไม่ได้เปิดคลินิกเก็บเงิน”

“อ้อ แล้วจะกินอะไรอยู่ล่ะ”

“กินข้าวยายไง”

ญาเอลานีไม่ยิ้ม เขาเอามือที่สวมแหวนเคาะโต๊ะเบาๆ ก๊อก

“หมอน่ะนะ ไปแต่ที่ที่มีกลิ่นเงินทั้งนั้น หมอที่ตรวจให้ฟรี ข้าอยู่มาเกือบห้าสิบปียังไม่เคยเห็นสักคน”

“งั้นตอนนี้ก็กำลังเห็นอยู่ไม่ใช่รึไง”

“ปากดีนักนะหมอ น้ำกับไฟ พรุ่งนี้เช้าตัดนะ”

ตอนนั้นเอง

เสียงเด็กกรีดร้องดังขึ้นจากนอกโกดัง

*

ที่ปลายสะพานท่าเรือ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งทรุดอยู่

อายุราวเก้าขวบ ตัวผอม เสื้อฟุตบอลขาดๆ ที่ไหล่ยกขึ้นลงแรงทุกครั้งที่หายใจ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองเกาะพื้นกระดานแน่น ทุกครั้งที่หายใจออกจะมีเสียงหวีดวี้ดๆ ดังเหมือนนกหวีด สีริมฝีปากซีดจางลง

เด็กๆ ที่เล่นด้วยกันยืนร้องไห้อยู่ห่างๆ

อดิตยาวิ่งเข้าไป คุกเข่าลง ก้มลงให้อยู่ระดับเดียวกับใบหน้าเด็ก

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงและช้าลง

“ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ ก็ได้ เจ็บตรงไหน”

“อก…ค…รับ”

พูดได้ทีละคำเท่านั้น

อดิตยามองนาฬิกาข้อมือสีดำที่ข้อมือซ้าย พลางนับการเคลื่อนไหวของหน้าอกเด็ก

“หายใจนาทีละสี่สิบสองครั้ง หอบหืดกำเริบรุนแรง โยกา เอาเป้มาเลย!”

“ค…ครับ!”

เขาหยิบยาพ่นขยายหลอดลมออกมาจากเป้ เป็นแบบกดแล้วมีละอองพุ่ง ขนาดกำพอดีมือ

“หมอครับ อันนี้ให้เขาอมแล้วกดเลยใช่ไหมครับ!”

“บ้ารึไง! ตอนกำเริบอยู่ กดกับสูดมันไม่พร้อมกันหรอก ยาก็กระแทกคอเปล่าๆ ถ้าเป็นโรงพยาบาลมีเครื่องทำยาให้เป็นละออง ที่นี่ไม่มี เฮ้ย ขวดพลาสติกเปล่า! ขนาดห้าร้อยมิลลิลิตร ไปหามา!”

โยกาเอาหัวมุดลงไปในถังขยะริมท่าเรือ แล้วคว้าขวดมาได้หนึ่งขวดอย่างรวดเร็ว อดิตยาใช้กรรไกรในเป้เจาะรูตรงกลางก้นขวด แล้วค่อยๆ ขยายให้พอดีกับปากกระบอกยาพ่น คำบ่นสบถหลุดออกมาไม่หยุด

“ก้นแข็งฉิบ ขวดถูกๆ แท้ๆ เอาล่ะ”

เขาเสียบกระบอกยาพ่นเข้าไปในรูที่ก้นขวดจนแน่น ไม่มีช่องว่าง แล้วเอาฝั่งปากขวดไปแนบปากเด็ก

“ฟังนะ อมตรงนี้ไว้ พอฉันกดหนึ่งครั้ง ละอองยาจะอยู่ในขวด หนูแค่สูดเข้าออกช้าๆ ห้าครั้ง แค่นั้นพอ”

เด็กพยักหน้าหงึกหนึ่งที

“ครั้งแรก ไปนะ สูดเข้า หายใจออก… โยกา นับลมหายใจ”

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ครับ!”

“ครั้งที่สอง”

“หนึ่ง สอง สาม…”

กดหนึ่งครั้ง หายใจห้าครั้ง พอกดครบหกครั้ง อดิตยาก็หยุดมือ เสียงหวีดวี้ดเบาลงเล็กน้อย

ญาเอลานีมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่พูดอะไรสักคำ ใช้ตาขวาข้างเดียวมองเด็กอยู่

รอยี่สิบนาที แล้วกดอีกหกครั้ง การหายใจลดลงเหลือนาทีละยี่สิบแปดครั้ง สีกลับมาที่ริมฝีปาก

“ชื่ออะไร”

“ริซกี ริซกี รามาดัน”

พูดต่อเนื่องได้แล้ว เป็นประโยคแล้ว

“ดี ริซกี ทีนี้กินยาอีกตัว ยาลดอาการบวมของหลอดลม”

เขาหยิบยาสเตียรอยด์เพรดนิโซโลนออกมาจากกล่องเล็กในเป้ เม็ดละห้ามิลลิกรัม หกเม็ด รวมสามสิบมิลลิกรัม ให้กินพร้อมชานมหวานจากร้านแผงลอยใกล้ๆ

“พรุ่งนี้กินยาเหมือนกันอีก ถ้าเหนื่อยขึ้นมาอีกให้รีบมาหาฉันทันที ดึกดื่นแค่ไหนก็ตาม”

ญาเอลานีอุ้มริซกีขึ้นมาโดยไม่พูดอะไร ในอ้อมแขนหนาๆ เด็กชายดูตัวเล็กนิดเดียว

ญาเอลานีไม่มองอดิตยาสักครั้ง เดินตรงกลับไปทางโกดัง ไม่มีคำขอบคุณแม้แต่คำเดียว

โยกากระซิบข้างหู

“ริซกีเป็นหลานของลุงครับ”

“ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ เอาเถอะ ต่อให้บอก ฉันก็ทำเหมือนกันนั่นแหละ”

อดิตยาเก็บขวดพลาสติกใส่เป้

*

พอกลับถึงคลินิก ก็เห็นผู้หญิงสองคนอยู่ในห้องหน้า

คนหนึ่งคือสิติ อีกคนเป็นหญิงตัวเล็กอายุราวห้าสิบ สวมเสื้อกาวน์สีขาว คลุมผมด้วยฮิญาบสีเทา ใบหน้าเรียวสวมแว่นกลม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน

〈สำหรับคนของทางการ สายตานี่ไม่หลบเลยแฮะ〉

อดิตยาคิดอย่างนั้น

“ฉันเอนดัง กุสมาวาตี ผู้อำนวยการศูนย์สาธารณสุขค่ะ เรื่องที่ท่าเรือ ฉันได้ยินแล้ว”

“เร็วจริง เมืองนี้ข่าวลือวิ่งได้ด้วยรึไง”

“วิ่งสิคะ เพราะอย่างนั้นฉันถึงมาบอก คุณไม่มีใบอนุญาตให้รักษาที่นี่ใช่ไหมคะ”

“ใบอนุญาตแพทย์มี”

“ใบอนุญาตแพทย์กับใบอนุญาตสำหรับสถานที่นี้เป็นคนละเรื่องกัน ถ้ามีคนแจ้งทางการ ที่นี่ก็ต้องปิด ต่อให้ฉันไม่แจ้ง ก็ต้องมีใครสักคนแจ้งอยู่ดี”

เอนดังพูดแค่นั้นแล้วก็กลับไป

“…พวกทางการนี่นะ ตอนมาขู่ก็ยังทำหน้าใจดีได้”

สิติกอดอกนิ่ง มองป้ายกระดาษลังที่วางอยู่

“แล้ว จะทำยังไงล่ะ คุณหมอ”

“ไม่ทำอะไร ถ้าคนไข้มาก็ตรวจ”

“หา? ไม่เห็นมีสักคนเลย”

“วันนี้มาหนึ่งคนแล้ว ที่ท่าเรือ”

สิติเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็หยุดไว้

*

ตอนกลางคืน นูร์ฮายาตีถือจานมาจากครัว เป็นของทอดเหลือจากมื้อกลางวัน เต้าหู้ทอด เทมเป้ และผักชุบแป้งทอด

ทั้งสามคนนั่งลงบนเสื่อ

“เย็นแล้ว น้ำมันก็ซึม ผักชุบแป้งผักน้อยไปด้วย”

“อุ๊ยตายแล้ว กินหมดเลยนี่นา เจ้าหนู”

“หิวนี่หว่า”

สิติหยิบเทมเป้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

“คุณรัตนา วันนี้ได้ให้นมลูกแล้วนะ ทางโรงพยาบาลโทรมาบอก”

“อย่างนั้นเหรอ”

อดิตยาไม่พูดอะไรต่อ สิติก็เงียบเหมือนกัน มีแต่เสียงพัดดังอยู่พักใหญ่

แล้วสิติก็พูดขึ้น ทั้งที่ยังมองจานอยู่

“แม่ของฉันก็ตายที่บ้านในย่านนี้ หลังคลอดลูกเลือดไม่หยุด ตอนคลอดน้องชาย น้องก็รอดไม่ได้เหมือนกัน”

พัดของนูร์ฮายาตีหยุดชะงัก

“ฉันถึงได้เป็นพยาบาลผดุงครรภ์ แค่นั้นแหละ”

“…อย่างนั้นเหรอ”

“เอ้า กินอีกสิ สิติ เธอด้วยนะ เธอเหมือนแม่ ชอบลืมกินข้าว”

สิติยกมุมปากขึ้นนิดเดียวเฉพาะข้างขวา จะเรียกว่ายิ้มหรือเปล่า ก็ไม่รู้

*

เที่ยงคืน มีเสียงเคาะประตู

เป็นโยกา เขากำลังขนกล่องกระดาษลังลงจากท้ายมอเตอร์ไซค์ทีละกล่อง ทั้งหมดสามกล่อง

“ของจากลุงครับ แล้วลุงบอกว่า น้ำกับไฟไม่ต้องตัดครับ เรื่องส่วนแบ่งก็ไม่ได้พูดอะไรเลยครับ”

“…ตั้งใจจะขอบคุณงั้นเหรอ ไอ้ลุงนั่น”

อดิตยาเปิดกล่องแรก

ข้างในเต็มไปด้วยกล่องยาเล็กๆ ยาปฏิชีวนะอะม็อกซีซิลลิน ดอกซีไซคลิน ยาลดไข้พาราเซตามอล กล่องที่สองและสามก็มีของคล้ายกัน

เขาหยิบกล่องหนึ่งขึ้นมาส่องกับหลอดไฟเปลือย ตัวอักษรบนกล่องเป็นภาษาต่างประเทศที่อ่านไม่ออก ข้างๆ มีแค่ชื่อยาเขียนเป็นภาษาอังกฤษตัวเล็กๆ

อดิตยาพลิกกล่องกลับ ดูด้านข้าง ดูด้านล่างด้วย

ยาที่ขายในประเทศนี้ ทุกกล่องต้องมีเลขทะเบียนของประเทศ แต่ที่นี่ไม่มีเลย

สิติได้ยินเสียงจึงออกมาจากข้างใน ดูเหมือนรีบคลุมฮิญาบ เข็มกลัดจึงงอไปเล็กน้อย

“สิติ ยานี่มาจากไหน”

สิติมองกล่อง แล้วเบือนสายตาหนี

“อย่าถามเลย เมืองนี้อยู่ได้เพราะไม่ถามกัน”

อดิตยามองกล่องยาเล็กๆ ในมือ

มีเท่านี้ก็รักษาเด็กที่เป็นไข้ได้ รักษาชาวประมงที่แผลเป็นหนองได้

แต่ถ้าใช้ ก็เท่ากับหลับตาข้างหนึ่งต่อที่มาของยานี้

มอเตอร์ไซค์ของโยกาแล่นห่างไปสุดปลายตรอก

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่สิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านนูร์ฮายาตี อามินคุณยายของสิติโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างญาเอลานี ฮาซันผู้มีอิทธิพลในย่านคู่หูที่ขัดกันตลอดNEWผู้มีพระคุณให้ห้องพักNEWหนุ่มที่เรียกเขาว่าหมอNEWหลานได้รับการช่วยส่งยาให้เขาNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

หลอดเพียงหนึ่งเดียวตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ