มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

ซองจดหมายที่หายไปกับมิ้นต์แปดสิบห้าคะแนน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“ไม่มีค่ะ! หาที่ไหนก็ไม่เจอค่ะ!”

เช้าวันอังคาร มิ้นต์ พงศ์สวัสดิ์ คว่ำกระเป๋าแล้วเขย่า สมุดกับดินสอร่วงกราวลงบนโต๊ะ แต่ซองสีขาวไม่ตกออกมา

ในซองมีเงินที่ทุกคนลงขันกันคนละสิบบาทเพื่อซื้อวัสดุทำโคม บาทคือหน่วยเงินของประเทศไทย มิ้นต์เป็นคนดูแลเงินก้อนนั้น

มิ้นต์ถักผมดำเป็นเปียสองข้างที่ยาวเท่ากันเป๊ะ หน้ากลม ตาเรียวเล็ก ดวงตาสีดำ ตัวอวบนิดๆ และหลังตรงอยู่เสมอ ในสายตาของณัฐ อินทวงศ์ เธอคือเด็กที่ทำอะไรก็เรียบร้อย พึ่งพาได้

“เอ่อ... เอ่อ... มิ้นต์ ครั้งสุดท้ายที่เห็นซอง คือเมื่อไหร่จ๊ะ”

ครูพิมพ์ดันแว่นกรอบเหลี่ยมขึ้นสามครั้ง

“เ-เมื่อวานค่ะ หนูใส่ไว้ในกระเป๋าเรียบร้อยแล้วนะคะ เรียบร้อยแล้ว...”

มิ้นต์กำปลายเปียไว้ จริงๆ แล้วเรื่องมันยังมีต่อ เมื่อวานตอนเย็น มิ้นต์แวะไปตลาด เพราะอยากเช็กราคาเทียนให้แน่ใจ พอกลับถึงบ้านก็ไม่เจอซองแล้ว

“ว้าว โฮ่! จิ้งจกกินไปแล้วแน่ๆ! แบงก์คือขนมของจิ้งจกไงล่ะ!”

ตอง แก้วคำ โบกหมวกแดงไปมา ทั้งห้องเลยโกลาหลกันใหญ่

“ม-ไม่ใช่เรื่องตลกนะคะ!”

หลังจากนั้นตอนเช็กอารมณ์ มิ้นต์ก็กดปุ่มหน้ายิ้มเหมือนทุกวัน

“จากข้อมูล มิ้นต์ได้แปดสิบห้าคะแนน เหมือนเดิมเลย สบายใจได้”

มิ้นต์พูดอะไรไม่ออก

*

หลังเลิกเรียน มิ้นต์นั่งก้มดูใต้โต๊ะทีละตัวอยู่คนเดียว

“จึ๊ก จึ๊ก กำลังหาของอยู่สินะ”

เป็นเสียงแหบๆ คล้ายเสียงวิทยุ ที่ช่องแคบหลังกระดานดำ ไฟสีเขียวของลำโพงรูปมะม่วงสว่างวาบขึ้น จากรูตาข่าย จิ้งจกที่มีรอยด่างรูปหัวใจบนหลังโผล่หน้าออกมา

“จ-จิ้งจกพูดได้! แบบนี้ผิดกฎนะคะ!”

“จึ๊ก จึ๊ก เรื่องที่คุยกันที่นี่ ฉันไม่บอกใครหรอก แล้ว แล้วล่ะ?”

มิ้นต์นั่งลงตรงหน้าลำโพงอย่างเรียบร้อย

“...หนูทำซองหล่นที่ตลาดเมื่อวานค่ะ แต่หนูพูดไม่ได้ ทั้งที่เป็นคนดูแลเงินแท้ๆ ยังทำหายอีก ทั้งที่หนูเป็นเด็กที่ทำอะไรเรียบร้อยมาตลอด”

“จึ๊ก จึ๊ก งั้นขอถามอย่างเดียวนะ การทำหาย กับการไม่บอก อย่างไหนหนักกว่ากัน?”

มิ้นต์ตอบไม่ได้ ในอกมีสองเรื่องนั้นหมุนวนไปมา

*

ที่ตลาดตอนกลางคืน ไอน้ำจากข้าวซอยลอยขึ้นมา ณัฐยกชามอยู่ที่ร้านของคุณยาย แล้วก็นึกขึ้นได้

〈เมื่อวานตอนเย็น เห็นเปียของมิ้นต์ที่นี่นี่นา〉

ณัฐวิ่งไปรอบตลาด

“เห็นซองสีขาวไหมครับ เป็นเงินของห้องเรียนน่ะ!”

ป้าร้านดอกไม้กับลุงร้านผลไม้ต่างส่ายหน้า แต่บอกว่าถ้าเจอจะบอกให้

พอกลับมาที่ร้าน คุณยายคำพันก็ตักชามที่ใส่ไก่ชิ้นใหญ่ที่สุดมาให้

“ณัฐเอ๊ย หิวไหมลูก”

“หิวครับ แต่หาซองไม่เจอ มิ้นต์คงบอกใครไม่ได้ว่าทำหาย เลยลำบากใจอยู่แน่ๆ เลย”

“การบอกอะไรกับใครน่ะ มันยากนะ”

คุณยายหยุดมือที่ถือทัพพี

“ยายเองก็ไม่เคยบอกประเสริฐสักครั้งเลยนะ ว่ากลับบ้านมาเถอะลูก”

“เอ๊ะ คุณยายก็เหมือนกันเหรอครับ”

“เขากำลังสู้อยู่ที่กรุงเทพฯ ยายไม่อยากให้เขาลำบากใจน่ะ”

ผมก็... ณัฐเกือบจะพูดออกไป แต่ก็ปิดปากเงียบ มือกำด้ายสีขาวที่ข้อมือแน่น

“อ้าว! น้ำแกงหกแล้วนะ!”

“โอ๊ะ โทษครับ!”

ทั้งสองคนหันมามองหน้ากัน แล้วหัวเราะกันนิดหนึ่ง

*

เช้าวันพุธ ตอนเข้าแถวประจำวัน มิ้นต์ลุกขึ้นยืน ยกมือสองข้างประนมไว้หน้าอก คือการไหว้ ซึ่งเป็นการทักทายแบบไทย

“ขอโทษทุกคนด้วยค่ะ! หนูทำซองหล่นที่ตลาดตอนเย็นวันจันทร์ค่ะ หนูพูดไม่ได้ เลยเงียบมาตลอดเลย”

เสียงสั่น น้ำตาหยดลงมาเผาะหนึ่ง ห้องเรียนเงียบกริบ

“เมื่อวานฉันไปถามรอบตลาดมานะ ทุกคนบอกว่าถ้าเจอจะบอก ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!”

ณัฐยิ้มกว้าง

“แต่ถ้าไม่มีเงิน วัสดุก็...”

“...ฮึ ใบไม้ก็ไปเก็บเอาสิ หลังโรงเรียนมีต้นกล้วยตั้งเยอะ... ฉันว่านะ”

ฟ้า บุญมี พูดพลางแกว่งหางม้า

“คุณครูคะ แบบนี้ได้ไหมคะ”

“เอ่อ... เอ่อ... ได้จ้ะ ครูจะตรวจสอบดู... เป็นความคิดที่ดีมากเลย”

ตอนบ่าย ทั้งห้องไปที่หลังโรงเรียนด้วยกัน เก็บใบตองที่ร่วงอยู่

“ขอบคุณทุกคนนะ...”

“ว้าว โฮ่! ข้าหาใบที่ใหญ่ที่สุดเจอแล้วโว้ย!”

หลังเลิกเรียน มิ้นต์เดินไปแอบมองหลังกระดานดำคนเดียว จึ๊ก จึ๊ก ไฟสีเขียวไม่สว่างขึ้นมา แต่ในอกของเธอโล่งเบาสบาย

*

ตอนเย็น ครูพิมพ์นั่งดูตารางคะแนนอยู่ในห้องเรียนที่ไม่มีใคร

“มิ้นต์ แม้แต่วันอังคารที่กลุ้มใจอยู่ ก็ยังแปดสิบห้าคะแนน...”

คะแนนไม่น่าจะโกหกได้ ครูกอดแท็บเล็ตสีฟ้าไว้แน่น

จึ๊ก จึ๊ก

มีเสียงร้องมาจากหลังกระดานดำ ครูย่อตัวลงแล้วแอบมองเข้าไปในช่องแคบ มีลำโพงรูปมะม่วงสีส้มซีดอยู่ตรงนั้น จากรูตาข่าย จิ้งจกตัวเล็กโผล่หน้าออกมา แล้วก็หดกลับเข้าไปทันที

ครูจ้องมองลำโพงตัวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

*

เช้าวันพฤหัสบดี ณัฐหยุดเดินอยู่หน้ากระดาษประกาศข้างกระดานดำ

“ณัฐ นั่นเขียนว่าอะไรเหรอ”

ฟ้าชะโงกมองมาจากข้างๆ

“ของที่จะทิ้งในวันทำความสะอาดใหญ่ ...ลำโพงเก่า หนึ่งชิ้น ลายมือของคุณครูนี่นา”

“วันทำความสะอาดใหญ่ ก็พรุ่งนี้ วันศุกร์นะ”

“ไ-ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร...”

เสียงของณัฐเบามาก วันที่สิบเก้าพฤศจิกายน อีกหกวันก็ถึงวันลอยกระทง นับรวมวันนี้ด้วย

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ณัฐ อินทวงศ์ป.4/2 เด็กคะแนนเต็มฟ้า บุญมีเพื่อนร่วมชั้นพวกลับมิ้นท์ พงศ์สวัสดิ์คนดูแลเงินโคมลอยจิ้งจกเสียงที่ชื่อชอล์กพิมพ์ชนก สายทองครูประจำชั้นคนใหม่คำพัน อินทวงศ์คุณยายของณัฐเพื่อนลับช่วยหาซองของเธอเพื่อนร่วมชั้นคนที่ให้สัญญาอาจถูกทิ้งNEWครูประจำชั้นจะทิ้งลำโพงไหมอยู่ด้วยกันรู้ว่าคิดเหมือนกันNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 5

อักษรบนแผงวงจร กับความลับของครูพิมตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ