บทที่ 3
หมวกที่ปลิวไป กับชื่อที่ชื่อชอล์ก
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เอี๊ยด!
เช้าวันศุกร์ รถสองแถวสีแดงเบรกกะทันหัน รถสองแถวคือรถกระบะโดยสารสีแดงที่ท้ายรถมีม้านั่งยาวสองแถว เช้านี้พ่อของตอง แก้วคำ ให้ณัฐกับฟ้านั่งไปโรงเรียนด้วยกัน
หมวกสีแดงใบโคร่งบนหัวของตอง ซึ่งยืนอยู่ที่บันไดท้ายรถ ปลิวหวือขึ้นไปกลางอากาศ
“อุ๊ยตาย! หมวกของข้า!”
หมวกหมุนติ้วข้ามถนนหน้าวัดไป แล้วตกลงบนหญ้าริมฝั่งแม่น้ำปิง แม่น้ำปิงคือแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลผ่านเมืองเชียงใหม่
หน้ารถ พระสงฆ์ในจีวรสีเหลืองเดินข้ามถนนเป็นแถวเดียวอย่างช้าๆ
“ตอง ไปเก็บมาสิ ก็อยู่แค่นั้นเอง”
ณัฐ อินทวงศ์ พูดมาจากท้ายรถ
“มะ ไม่เป็นไรๆ! หมวกใบนั้นอยากไปว่ายน้ำในแม่น้ำอยู่พอดี มันว่ายเก่งกว่าข้าอีกนะ แล้วถ้าไม่มีหมวก ทรงสายฟ้าที่โกนไว้ของข้าก็จะเด่นขึ้นเยอะเลย จริงมั้ย?”
ตองพูดตลกติดกันสามมุก แล้วหัวเราะฮ่าๆ แต่มือที่จับราวไว้ไม่ยอมปล่อย เสียงน้ำในแม่น้ำฟังดังขึ้นมาทันที
“...ฮึ ขาสั่นอยู่นะ ...คิดว่านะ”
ฟ้า บุญมี พูดเบาๆ
“มะ ไม่ได้สั่นสักหน่อย! นี่มันท่าเต้น!”
พ่อของตอง บุญสอน แก้วคำ โผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างที่นั่งคนขับ ผมสีดำตัดสั้นเกรียน ตาตกกับดวงตาสีดำเหมือนตองไม่มีผิด ตัวเตี้ย พุงกลม แขนใหญ่ไหม้แดดเกรียม เสียงดัง แล้วชอบพูดว่า “ลูกผู้ชายนี่” แต่ก็เป็นฮีโร่อันดับหนึ่งของตอง
“เฮ้ย ตอง! เป็นลูกผู้ชายนี่ ไปเก็บเองสิ!”
“...เฮอะๆ”
ตองฝืนยิ้ม แต่ขาไม่ขยับ ระหว่างนั้นณัฐก็กระโดดลงจากท้ายรถ ไปเก็บหมวกมาให้ ตองรับหมวกมาแล้วยิ้มอีกครั้ง ส่วนลึกในท้องรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา
*
หลังเลิกเรียน ณัฐดึงแขนเสื้อตอง
“ตอง ลองเข้าไปในห้องเรียนคนเดียวดูสิ หลังกระดานดำน่ะ ไม่เป็นไรๆ!”
ณัฐกับฟ้าเดินออกไปที่ระเบียง ตองนั่งยองลง ก็เห็นลำโพงรูปมะม่วงอยู่ตรงช่องแคบหลังกระดานดำ ไฟสีเขียวด้านบนสว่างวาบขึ้น
“จิ๊บๆ เรื่องที่เล่าที่นี่ ฉันไม่บอกใครหรอกนะ”
จิ้งจกที่มีรอยด่างรูปหัวใจโผล่หน้าออกมาจากรูตาข่าย
“อุ๊ยตาย! พะ พูดได้!”
“จิ๊บๆ แล้วๆ ว่าไงต่อ?”
ตองกำปีกหมวกแน่น
“...ข้ากลัวแม่น้ำ ลอยกระทงปีที่แล้ว ตอนจะปล่อยกระทง ข้าเกือบตกแม่น้ำปิง หลังจากนั้นแค่ได้ยินเสียงน้ำ ท้องก็เกร็งขึ้นมา แต่ถ้าบอกพ่อ พ่อก็จะบอกว่าเป็นลูกผู้ชายนี่”
“จิ๊บๆ งั้นขอถามข้อเดียวนะ ถ้าบอกว่ากลัว เธอคิดว่าพ่อจะทำหน้ายังไง?”
ตองคิด แต่นึกหน้าพ่อไม่ออก
พอณัฐกับฟ้ากลับมา ลำโพงก็ส่งเสียงจิ๊บๆ เท่านั้น
“เจ้านี่ไม่มีชื่อเหรอ? ข้าจะตั้งให้เอง! ราชาจิ้งจก!”
“ฮึ ยาวไป อยู่หลังกระดานดำ ก็ชื่อชอล์กสิ ...คิดว่านะ”
ฟ้าพูด
“ชอล์ก! อุ๊ยตาย ดีนี่!”
“ชอล์ก ฝากตัวด้วยนะ!”
พอณัฐพูด ลำโพงก็ตอบกลับมาว่าจิ๊บๆ
*
คืนนั้น ท่ามกลางไอร้อนของข้าวซอย ณัฐโทรวิดีโอคอลหาพ่อ
“พ่อครับ คือว่า เรื่องลอยกระทง...”
ฟึ่บ หน้าจอดับมืดลง แบตเตอรี่ของสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าหมด
“เฮ้ย! ลืมชาร์จอีกแล้วเหรอ”
ยายคำพัน อินทวงศ์ ยกทัพพีขึ้นสูง
“ไม่เป็นไรๆ...”
เสียงของณัฐเบามาก
“ณัฐ มานี่มา”
ยายวางหัวของณัฐลงบนตัก มีกลิ่นเครื่องเทศ ณัฐร้องไห้นิดหน่อย ยายไม่พูดอะไร ลูบหัวอยู่อย่างนั้นตลอด
*
วันเสาร์ ตองนั่งอยู่เบาะข้างคนขับในรถสองแถวของพ่อ ตอนรถข้ามสะพานแม่น้ำปิง ตองหลับตาปี๋
“เป็นอะไรไป ตอง ง่วงเหรอ?”
“พ่อ ข้า...กลัวแม่น้ำ”
พูดออกไปแล้ว พ่อจอดรถริมทาง แล้วหัวเราะฮ่าๆ
“อ้าว เรื่องแค่นี้เองเหรอ! พ่อน่ะว่ายน้ำไม่เป็นนะ แอบเก็บเป็นความลับมาตลอดเลย!”
“เอ๊ะ! แต่พ่อก็พูดว่าเป็นลูกผู้ชายนี่ตลอดเลยนี่นา”
“ผู้ชายก็กลัวของที่น่ากลัวเหมือนกันแหละ ดีใจนะที่ลูกบอก”
มือใหญ่ลูบหัวตองซะผมยุ่งไปหมด
*
วันจันทร์ ก่อนระฆังเข้าเรียนดัง ตองแอบไปชะโงกดูหลังกระดานดำคนเดียว
“ชอล์ก ได้ยินมั้ย?”
จิ๊บๆ ไฟสีเขียวไม่สว่าง
พอออกจากห้องเรียน ครูพิมพ์ชนก สายทอง ก็ยืนอยู่ที่ระเบียง อุ้มแท็บเล็ตสีฟ้าไว้แนบอก กำลังดูตารางชื่อกับคะแนนของทุกคน แล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปข้างๆ
“ตอง ก่อนระฆังดัง เธอทำอะไรอยู่คะ”
“เอ่อ คือ ลืมของ! ราชาคนลืมของ!”
“ค่ะ ครูจะตรวจสอบนะ”
ครูมองสลับกันระหว่างระเบียงกับตารางอยู่หลายรอบ
*
ตอนประชุมก่อนกลับบ้านวันนั้น ครูพิมพ์ชนกดันแว่นขึ้นสามครั้ง
“ตั้งแต่เช้าพรุ่งนี้ ห้ามเข้าห้องเรียนก่อนระฆังดังนะคะ เป็นกฎค่ะ”
“เอ๊ะ ไม่เอาน่า!”
ตองร้องลั่น ณัฐเอาปากไปกระซิบข้างหูตอง
“จะคุยกับชอล์กได้แค่หลังเลิกเรียนแล้วนะ ...นับพรุ่งนี้ด้วย ก็เหลืออีกแปดวันแล้วสิ”
“อะไรแปดวัน?”
“มะ ไม่มีอะไร! ไม่เป็นไรๆ!”
ณัฐยิ้มกว้าง แล้วกำด้ายสีขาวที่ข้อมือแน่น
── จบบทที่ 3 ──
