บทที่ 5
อักษรบนแผงวงจร กับความลับของครูพิม
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“หยุดนะ! ห้ามวิ่งในทางเดิน!”
เช้าวันศุกร์ ระหว่างที่กำลังทำความสะอาดใหญ่กันอยู่ ครูพิมพ์ชนก สายทอง ตะโกนขึ้น ณัฐ ฟ้า และตองทิ้งไม้กวาดแล้ววิ่งสุดฝีเท้าไปตามทางเดิน
สิ่งที่ทั้งสามคนวิ่งตามอยู่คือรถเข็นคันหนึ่ง เด็กเวร ป.6 เข็นมันไปที่ที่ทิ้งขยะหลังตึกเรียน บนรถมีกล่องกระดาษใส่ของที่จะทิ้ง บนสุดของกล่องมีลำโพงรูปมะม่วงสีส้มซีดวางอยู่
ครูพิมกอดแท็บเล็ตสีฟ้าครามไว้แน่นแนบอก เมื่อเช้านี้คนที่เอาลำโพงตัวนั้นใส่กล่องก็คือครูเอง
〈ไม่เป็นไรหรอก ของที่เสียแล้วก็ต้องเก็บทิ้ง นั่นคือกฎ〉
ครูคิดอย่างนั้น แต่เท้ากลับก้าวไปเอง รองเท้าส้นเตี้ยดังก๊อกแก๊ก
*
หน้าที่ทิ้งขยะ ตองกระโจนเข้าใส่กล่อง
“ฮู้ฮู! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ท่านตองเอง!”
พอตองคว้าลำโพงขึ้นมา ก็มีเสียงร้องจั๊กๆ ดังออกมาจากข้างใน
〈ข้างในนั้นมีจิ้งจกอยู่หรือเปล่านะ〉
“ตอง ระวัง!”
ครูเพิ่งพูดจบ ลำโพงก็ลื่นหลุดจากมือตอง ตึง มันตกลงบนพื้นคอนกรีต ฝาด้านหลังหลุดออกมาทั้งแผ่น จิ้งจกที่มีรอยด่างรูปหัวใจบนหลังพุ่งออกมาจากรูตาข่าย แล้วไปหลบอยู่หลังรองเท้าผ้าใบของณัฐ
“เอ๊ะ… ข้างในมีอะไรเขียนอยู่”
ณัฐนั่งยองลง บนแผงวงจรสีเขียวที่โผล่ออกมา มีตัวหนังสือเล็กๆ เรียงกันอยู่ เหมือนใช้เล็บขีดเอา
“ณัฐ อย่าจับนะ”
“พิม อายุสิบขวบ เหงา…?”
ณัฐอ่านออกมา แท็บเล็ตแทบจะหลุดจากมือครู
*
“เอ่อ… เอ่อ… เอ่อ…”
ครูดันแว่นขึ้นสามครั้ง แล้วค่อยๆ นั่งลง
“นั่นเป็นลายมือของครูเอง ปี 2011 ครูอายุสิบขวบ และเรียนอยู่ห้อง ป.4/2 ห้องนี้”
“ฮ้า! ครูเหรอครับ!?”
ตองร้องลั่นจนหมวกสีแดงเลื่อนหล่น
“ครูประจำชั้นคือคุณแม่ของครู ครูวันเพ็ญ สายทอง คุณแม่เป็นคนเอาลำโพงตัวนี้เข้ามาในห้องเรียน ชื่อของมันคือ มะม่วง”
“มะม่วงในสติกเกอร์ มะม่วงของพวกเรา… แต่ก็แค่คิดนะ”
ฟ้าพึมพำ
“ปีนั้น คุณพ่อของครูไปทำงานที่เมืองไกลๆ ครูเหงามาก แต่ไม่กล้าบอกใคร วันหนึ่งหลังเลิกเรียน ตอนที่ครูนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว ครูรู้สึกเหมือนมีเสียงใครสักคนคุยกับครูอยู่หลังกระดานดำ ตอนนั้นฝาก็หลุดอยู่เหมือนกัน ครูเลยเอาเล็บแอบเขียนไว้”
ครูยิ้มนิดหนึ่ง
“แต่ครูตัดสินใจคิดว่ามันเป็นความฝัน เพราะลำโพงพูดได้ มันไม่มีอยู่ในข้อมูลหรอก”
“ครูก็เคยพูดว่า ‘ไม่เป็นไร’ เหมือนกันเหรอครับ”
เสียงของณัฐเบาลงทันที
“…ใช่ ครูพูดมาตลอด เพราะอย่างนั้น ตอนที่แท็บเล็ตเข้ามา ครูถึงดีใจ ครูไม่อยากให้ใครต้องซ่อนความเหงาไว้อีก คะแนนไม่โกหกใคร ครูอยากเชื่ออย่างนั้น”
ครูกอดแท็บเล็ตไว้แน่น
*
ครูโทรวิดีโอหาแม่ทันทีตรงนั้นเลย
บนหน้าจอปรากฏภาพครูวันเพ็ญ สายทอง ผมที่มีสีขาวแซมถูกม้วนเป็นมวยไว้ท้ายทอย ใบหน้ากลม ดวงตามีริ้วรอยลึก จมูกเรียวโด่งเหมือนครูพิม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลังแว่นยิ้มอย่างอ่อนโยน สำหรับครูพิมแล้ว นี่ยังเป็นใบหน้าของ “ครู” ที่ทำให้หลังตรงขึ้นมาเองจนถึงทุกวันนี้
“อ้าว พิม กำลังทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“คุณแม่คะ ช่วยเล่าเรื่องมะม่วงให้หน่อยค่ะ หนูอยากตรวจสอบ”
“โอ๊ย คิดถึงจัง มะม่วงน่ะ มันมีระบบรับฟังความลับของเด็กๆ อยู่นะ พอพูดกับมัน มันจะไม่ตอบ แต่จะถามกลับมาแค่หนึ่งคำถาม เพราะคนที่ต้องเลือกคำตอบก็คือเด็กคนนั้น”
“ถามแค่หนึ่งคำถาม…”
“พอมันเสีย แม่ก็ถอดแบตเตอรี่ออกแล้วเก็บไว้ ยังอยู่ในห้องเรียนนั้นอีกเหรอเนี่ย”
หลังตัวครู ณัฐ ฟ้า และตองมองหน้ากัน
*
พอวางสาย ตองก็หยิบฝาที่หลุดขึ้นมา
“ท่านตองจะซ่อมเอง!”
แป๊ก ฝาปิดกลับเข้าที่เหมือนเดิม ณัฐใช้สองมือช้อนจิ้งจกที่หลบอยู่หลังรองเท้าขึ้นมาเบาๆ แล้ววางลงตรงหน้ารูตาข่าย จิ้งจกวิ่งแจ๋วเข้าไปในรู
“…เอากลับไปไว้ที่ห้องเรียนกันเถอะ”
พอครูพูด เด็กทั้งสามก็อุ้มลำโพงไปอย่างทะนุถนอม จนถึงห้องเรียน ครูเดินตามหลังไปด้วย ตองค่อยๆ ดันลำโพงเข้าไปในช่องว่างหลังกระดานดำ
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ชอล์ก!”
ณัฐยิ้มกว้าง จากลำโพงมีเสียงร้องจั๊กๆ ดังออกมา
*
ตอนโฮมรูมก่อนกลับบ้านวันนั้น ครูพิมยืนอยู่หน้ากระดาษประกาศข้างกระดานดำ “ของที่จะทิ้งในวันทำความสะอาดใหญ่” ครูฉีกบรรทัดที่เขียนด้วยลายมือตัวเองว่า “ลำโพงเก่า หนึ่งตัว” ต่อหน้าทุกคน แควก
พอทุกคนเริ่มทยอยกลับ ครูก็เรียกณัฐไว้
“ณัฐ”
ครูนั่งลงตรงหน้าณัฐ แล้วมองตรงเข้าไปในดวงตา มือสั่นอยู่เล็กน้อย
“คะแนนเต็มของณัฐ เป็นเรื่องจริงไหม”
ปากของณัฐอ้าออก แต่เสียงไม่ออกมา แม้แต่คำว่า “ไม่เป็นไร” ที่พูดอยู่เสมอก็ไม่ออกมา
ณัฐหันหลังกลับ คว้ากระเป๋า แล้ววิ่งออกจากห้องเรียนไป
“ณัฐ!”
ครูตามไปไม่ได้ คะแนนเต็มร้อยในแท็บเล็ตดูห่างไกลออกไปอย่างน่าตกใจ
*
ที่ตลาดกลางคืน ตลาดที่เปิดเฉพาะตอนค่ำ ไอข้าวซอยลอยขึ้นมา คุณยายคำพันหยุดมือที่ถือทัพพี
“ณัฐเอ๊ย ประเสริฐเขานัดโทรหาตอนค่ำวันจันทร์แล้วนะ บอกว่าจะเลิกงานเร็วแล้วโทรมาแน่ๆ”
“วันจันทร์…”
วันจันทร์คือวันที่ 23 พฤศจิกายน เป็นคืนก่อนวันลอยกระทง
“เฮ้ย! คราวนี้อย่าลืมชาร์จมือถืออีกล่ะ!”
“…ครับ ไม่เป็นไร”
ณัฐกำเส้นด้ายสีขาวที่ข้อมือ อีกห้าวันก็ถึงลอยกระทง นับรวมวันนี้ด้วย คืนวันจันทร์คือโอกาสสุดท้ายที่จะบอกพ่อได้
วันแรก ชอล์กถามว่า ‘แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ?’ ณัฐยังไม่เคยพูดเรื่องที่ต่อจากนั้นได้สักครั้ง
〈เย็นวันจันทร์ไปหาชอล์กเถอะ〉
ณัฐแหงนมองท้องฟ้ามืดที่อยู่ไกลออกไปเลยไอน้ำ
── จบบทที่ 5 ──
