บทที่ 8
ใต้ตอม่อสะพาน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
วืด
ไม้ไผ่ลำยาวฟาดผ่านหมอกยามเช้าลงมา
ธวิน ศรีสวัสดิ์ใช้ร่มสีกรมท่ารับไว้ เขาใช้ได้แค่มือขวาข้างเดียว ไหล่ซ้ายยกไม่ขึ้น แรงจากไม้ไผ่สะเทือนไปถึงชายโครงด้านขวา
ท่าเรือชานเมืองแม่สอด หกโมงเช้า เรือลำเรียวยาวทั้งสิบลำกลายเป็นโครงดำไหม้เกรียมจมอยู่ในโคลน มีกลิ่นรำข้าวไหม้กับกลิ่นน้ำมันดีเซล
คนที่ถือไม้ไผ่เป็นชายหนุ่ม ตัวสูง ผอมเรียวราวกับไม้ไผ่ในมือ ผมหยิกย้อมสีน้ำตาล ใบหน้ายาวเรียมแดด ใต้คิ้วหนาเป็นดวงตาเรียวเล็กที่ลูกตาดำสนิท สวมเสื้อสีกากี รองเท้าบู๊ตยาง ใบหน้าที่ขบฟันแน่นนั้นเหมือนแพรวไม่มีผิด ทั้งที่กำลังโกรธ แต่ในแววตากลับมีความหวาดกลัวนำหน้ามาก่อน ธวินคิด
“พวกแกทำเอง! คืนยายฉันมา!”
ไม้ไผ่ฟาดครั้งที่สองมาจากด้านข้าง ธวินตั้งด้ามหวายของร่มขึ้น ปัดปลายไม้ให้ไหลออกนอกตัว นี่คือการปัดด้วยไม้ท่อนเดียวของคาลี เขาหนีบไม้ที่ไหลผ่านมาไว้ใต้รักแร้ขวา แล้วใช้ปลายร่มตีข้อมือชายหนุ่ม ไม้ไผ่ร่วงลงในโคลน
เขาจะก้าวเข้าไป แต่เข่าขวายกไม่ขึ้น แผลบนต้นขาซ้ายก็ตึงรั้ง ธวินจึงไม่ก้าว ทรุดตัวต่ำลงอยู่กับที่
สิตี ราฮายูเอาตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างสองคน เสียงตะโกนว่า อาดู หยุดนะ ทั้งสองคนเลย ดังก้องไปในหมอก
“ผมจะฟังให้จบ …เป็นหลานของคุณแพรวใช่ไหม”
“…สมพงษ์ สมพงษ์ อินทรศักดิ์ รู้ได้ไง”
“หน้าตาคล้ายกันน่ะ”
สมพงษ์ทรุดลงนั่งยองในโคลน ใช้กำปั้นทุบขอบเรือที่ไหม้เกรียม
“ตอนตีหนึ่ง มีผู้ชายสี่คนสวมปลอกแขนสีแดงมา พาตัวยายขึ้นรถ แล้วค่อยจุดไฟ พวกหน่วยเฝ้าแม่น้ำ พวกที่เฝ้าไซต์ก่อสร้างกำแพงกับสะพานฝั่งโน้น”
“หัวหน้าเป็นใคร”
“โซ เอโม ยายจ่ายเงินให้หมอนั่นทุกเดือนเพื่อให้ได้เอาเรือออก เหลือเรืออีกลำเดียวแล้ว ลำที่ยายซ่อนไว้ใต้เสาสะพาน”
*
เที่ยงวัน รถสีดำจอดหน้าวัด
คนที่ก้าวลงมาคือมาริเซล ศรีสวัสดิ์ มารดาของเขา วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีดำ มีเพียงสร้อยไข่มุกที่ยังคล้องสองชั้นเหมือนทุกครั้ง ริบบิ้นสีดำที่ด้ามพัดเพิ่มเป็นสองเส้น เธอคงนั่งรถมาจากกรุงเทพฯ ตลอดทั้งคืน
มารดาเข้าไปในศาลา วางมือบนอกของน้องชายสามีเหนือผ้าขาว
“วิชัย จนถึงที่สุด คุณก็ยังเป็นคนช่างโวยวายนะคะ”
น้ำเสียงช้าเหมือนเคย มีเพียงริมฝีปากสีแดงสดที่สั่นเล็กน้อย
“แม่ครับ ลุงมาขวางทางถอยของผม… แล้วก็ถูกยิง”
“แม่ได้ยินมาแล้วค่ะ อานัก… แม่เอาสิ่งนี้มาให้”
มารดาหยิบสมุดบัญชีที่มัดไขว้ด้วยเชือกออกมาจากกระเป๋า
“แม่ตั้งใจจะโยนมันลงแม่น้ำ แต่คนที่จะตัดสินใจคือลูกนะคะ อีกหกเล่มที่เหลือแม่อ่านในรถแล้ว ตั้งแต่เก้าปีก่อน มีเงินออกไปให้ชื่อโซ เอโม ทุกเดือนเลยค่ะ”
“หัวหน้าหน่วยเฝ้าแม่น้ำ”
มารดาพยักหน้า เปิดหน้านั้นจากสมุดหกเล่มที่เหลือ แล้วให้ธวินถ่ายด้วยสมาร์ตโฟน จากนั้นจึงมองไปที่อานา เรเยสซึ่งยืนอยู่ตรงประตู เธอยิ้มอยู่
“แม่ได้ยินจากคนที่สำนักงานว่า คุณใช้เครื่องของสำนักงานถ่ายสำเนาไว้ใช่ไหมคะ คุณอานา ช่วยคืนสำเนานั้นให้ดิฉันได้หรือเปล่าคะ”
“แม่—”
ตอนที่ธวินเพิ่งจะเอ่ย อานาก็กอดแฟ้มสีเหลืองแน่นขึ้นอีก
“ค้านค่ะ คืนให้ไม่ได้ค่ะ คุณผู้หญิง จะใช้หรือไม่ใช้ ฉันเป็นคนตัดสินเอง”
“สำเนานั่นผมเป็นคนให้เธอเอง ผมไม่ยอมให้เอาคืนหรอก”
มารดากางพัด โบกช้า ๆ
“อย่างนั้นหรือคะ… ลูกพาคนดีมาเสียด้วยนะ อานัก”
ธวินยื่นสมุดบัญชีที่มัดไว้ให้สิตี
“สิตี ช่วยเก็บนี่ไว้ให้ผมหน่อย”
“…ให้ฉันน่ะเหรอ ฉันเป็นผู้หญิงที่เอาสมุดไปให้คนอื่นดูนะ”
“ก็เพราะอย่างนั้นแหละ คุณไม่ยอมให้ใครดูเป็นครั้งที่สองหรอก”
สิตีรับสมุดไว้ด้วยสองมือ แล้วเก็บลงไปลึกในถุงผ้า มารดาไม่พูดอะไร มองดูอยู่เฉย ๆ
บ่ายสองโมง รถที่บรรทุกลุงออกเดินทาง ก่อนขึ้นรถ มารดาหันกลับมา
“อานัก คูมาอิน กา นา? กินข้าวหรือยังลูก”
“…ยัง”
“กินเสียนะ ถ้าเป็นสิตี เธอก็คงพูดอย่างนี้”
*
สี่โมงเย็น ท่ามกลางหมอกต้นน้ำ มีเสาคอนกรีตตั้งอยู่ทั้งหมดสามต้น ด้านบนมีนั่งร้านเหล็กประกอบไว้ มีป้ายแขวนอยู่ เป็นรูปนก สีทอง กับตัวอักษรว่า ‘นกกระสาทอง ดีเวลลอปเมนต์’
เรือที่สมพงษ์ซ่อนไว้ผูกอยู่ที่โคนเสาต้นกลาง โคนเสาเป็นแท่นคอนกรีตสี่เมตรสี่เหลี่ยม บนเรือมีสามคน คือธวิน อานา และสมพงษ์ ส่วนสิตีอยู่เฝ้าสมุดบัญชีที่วัด
จากฝั่งตรงข้าม มีเรือลำเรียวยาวแล่นมาหนึ่งลำ ในเรือมีผู้ชายสามคน
โซ เอโมเป็นชายวัยราวห้าสิบ คอหนา ศีรษะโกน ใบหูใหญ่ห้อยยาน ใต้หนวดเข้ม ริมฝีปากหนายิ้มอยู่ ตาสีน้ำตาล หนังตาหนัก สวมเครื่องแบบทหารสีเขียวไร้เครื่องหมายยศ มีปลอกแขนสีแดงที่แขนซ้าย ผู้ชายที่ขายแม่น้ำให้ทั้งสองฝั่ง ธวินคิด
“ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลศรีสวัสดิ์สินะ สมัยพ่อของเธอ ฉันได้รับความช่วยเหลือมาไม่น้อย”
“ในสมุดบัญชีของพ่อผม มีชื่อคุณอยู่”
ธวินยื่นรูปที่ถ่ายตอนเที่ยงให้ดู จำนวนเงินรายเดือนกับชื่อโซ เอโมเรียงอยู่
“…แล้วมาขู่กันหรือ”
“แลกเปลี่ยนกัน คืนคุณแพรวมา แล้วชื่อของคุณ ผมจะไม่เอ่ยออกจากปากผม”
“ผู้หญิงนั่นเป็นลูกค้าของลอว์ ฉันแค่ให้เช่าแม่น้ำกับสถานที่เท่านั้น”
“งั้นคืนนี้คืนเดียว เลิกให้เช่าซะ”
เอโมเงยหน้ามองเสาอยู่นาน
“ถ้าสะพานนี้เสร็จ แม่น้ำของฉันก็จะกลายเป็นแม่น้ำของนกกระสาทอง ถ้าลอว์จับมือกับนกกระสาทอง ส่วนแบ่งของฉันอาจไม่เหลือเลยก็ได้… ก็ได้ คืนนี้สี่ทุ่ม ฉันจะพาผู้หญิงนั่นมาที่ใต้เสานี้ อย่าเอาสมุดบัญชีมา กระดาษที่เขียนชื่อฉันน่ะ ฉันไม่อยากเห็นด้วยซ้ำ”
“แล้วหัวหน้าหมู่ชาวฟิลิปปินส์ล่ะ”
“ในกำแพงไม่ใช่แม่น้ำของฉัน”
*
ขากลับในเรือ อานาจับมือขวาของธวิน เป็นมือเดียวที่เขาใช้ได้ตอนนี้
“เส้นตายของหัวหน้าฉันคือคืนพรุ่งนี้ ทุ่มตรง เที่ยวบินสุดท้ายไปมะนิลา”
“เส้นตายของลอว์คือคืนพรุ่งนี้ ตีสอง”
“แล้วอีกอย่าง ชื่อผู้ชายคนนั้นก็มีอยู่ในสำเนาของฉันด้วยนะ ตอนที่คุณสัญญาว่าจะไม่เอ่ยชื่อ คุณไม่ได้นับรวมตรงนั้นไว้ใช่ไหมล่ะ”
“ผมบอกว่า จะไม่เอ่ยจากปากผม ไม่ใช่เหรอ”
“ดีโยส โค… คนเจ้าเล่ห์”
อานาไม่หัวเราะ และไม่ปล่อยมือด้วย
*
สี่ทุ่ม จันทร์ถูกเมฆบัง บนนั่งร้าน ไฟแดงของงานก่อสร้างกะพริบอยู่ดวงหนึ่ง
เรือของเอโมมาถึง แพรวนั่งอยู่หัวเรือ ที่คอมีนกหวีดเงิน ดวงตาซ้ายขุ่นขาวจ้องมองมาทางนี้ ไม่ได้ถูกมัด
สมพงษ์เอื้อมมือไปดึงยายมายังเรือฝั่งนี้ เรือของเอโมถอยห่างจากเสาไปทันที
“คุณแพรว เจ็บตรงไหนไหม”
“ไม่หรอก… ขอโทษนะ ทายาทรุ่นที่สาม ลอว์เขาบอกว่า ถ้าฉันพาเธอมาได้ จะไม่พาฉันไปที่หน้าเสา”
ปี๊ด
เสียงนกหวีดดังขึ้น
จากบนนั่งร้าน ผู้ชายกระโดดลงมาทีละคนติด ๆ กัน สี่คนบนแท่นที่โคนเสา หนึ่งคนที่หัวเรือ หนึ่งคนที่ท้ายเรือ รวมทั้งหมดหกคน หนึ่งคนบนแท่นย่อตัวลงเตรียมกระโจนมาที่เรือ
“คุณอานา เชือก!”
เรือกว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร สองคนที่กระโจนลงมาทำให้เรือโคลงอย่างแรง
ธวินทรุดตัวลงที่ก้นเรือ งอเข่าทั้งสองลึก ลดสะโพกให้ต่ำกว่าขอบเรือ เป็นท่าต่ำของปันจักสีลัต บนเรือที่โคลงเคลง คนที่ยืนสูงจะล้มก่อน
ผู้ชายที่หัวเรือเสียหลักเพราะแรงโคลง ปัดแขนไปมา ธวินยังอยู่ต่ำ เหยียดขาซ้ายออกไปเกี่ยวข้อเท้าจากด้านนอก เป็นการเตะกวาดขา ผู้ชายคนนั้นข้ามขอบเรือตกลงน้ำ แผลที่ต้นขาซ้ายปริ มีของร้อน ๆ ไหลออกมา
ผู้ชายที่ท้ายเรือฟาดท่อเหล็กลงมา เขาเอาร่มตะแคงรับด้วยมือขวาข้างเดียว ด้ามที่พันหวายดังเอี๊ยด ข้อมือขวาบิดเข้าด้านใน ความเจ็บปวดวิ่งไปถึงข้อศอก
〈ข้อมือจะไม่ไหวแล้ว〉
ธวินทิ้งร่มลงที่ก้นเรือ ทั้งตัวพุ่งเข้าไปในอ้อมอกของชายคนนั้น ใช้ข้อศอกขวาตวัดขึ้นกระแทกคางสั้น ๆ เป็นศอกของเลดลิต ขณะที่ชายคนนั้นหงายหลัง สมพงษ์ก็ใช้ไม้ไผ่แทงเข้าที่หน้าอก ชายคนนั้นหล่นหลังตกลงน้ำ
จากบนแท่น มีหนึ่งคนกระโจนมา
อานาแก้เชือกที่เสา สมพงษ์สตาร์ตเครื่องยนต์ เรือจึงถอยออกจากแท่น เท้าของชายที่กระโจนมาเอื้อมไม่ถึงขอบเรือ มีเพียงแขนที่เกี่ยวไว้ เรือเอียง ธวินหวดข้อศอกขวาลงที่โคนแขนนั้น นิ้วหลุดออก ชายคนนั้นกระเซ็นน้ำหายไป
ผู้ชายสามคนบนแท่นค่อย ๆ ไกลออกไป
ตอนนั้นเอง แพรวยกเท้าพาดขอบเรือ เธอจะกระโดดลงแม่น้ำ กลับไปที่แท่น
ธวินใช้มือขวาจับคอเสื้อสีกากีไว้ ข้อมือเจ็บปวดเหมือนไฟลน
“ผมจะพาคุณกลับไป”
“เธอจะขายฉันหรือ”
“ถ้ายกคุณให้ลอว์ คุณจะถูกเผา ผู้ชายคนนั้นบอกว่าคุณไม่ใช่คนอ่อนแอ …ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ยอมให้เขาเผาคุณหรอก”
แรงที่ไหล่ของแพรวคลายลง สมพงษ์กุมมือยาย ยายไม่พูดอะไร ทรุดนั่งลงที่ก้นเรือ
*
เมื่อถึงฝั่งไทย แพรวทอดขาลงบนโคลน ธวินหยิบร่มขึ้นมาจากก้นเรือ ด้ามหวายมีรอยร้าว
“ทายาทรุ่นที่สาม ที่ฉันเป่านกหวีด ไม่ใช่เพราะกลัวลอว์อย่างเดียวหรอกนะ คนที่ออกเงินค่าสะพานคือนกกระสาทอง ดีเวลลอปเมนต์ที่พนมเปญ ลอว์จับมือกับบริษัทนั้นอยู่ ถ้าสะพานเสร็จ เรือข้ามฟากก็ไม่จำเป็น เรือของฉัน และวันพรุ่งนี้ของเด็กคนนี้ ก็จะหายไปหมด”
“เพราะอย่างนั้น คุณถึงทำตามที่ลอว์บอกเหรอ”
“ฉันคิดว่าถ้าทำตาม เขาอาจเหลือเรือไว้ให้สักลำสองลำ โง่จริงนะ ทั้งที่เรือถูกเผาหมดไปตั้งแต่เมื่อคืน”
“เรือสร้างใหม่ได้ แต่คนสร้างไม่ได้”
วิทยุในกระเป๋าส่งเสียงซ่าขึ้น
“อาจารย์ ถึงกับเอาคุณแพรวกลับไปด้วย สมกับเป็นอาจารย์เลยทีเดียว”
“สุรยุทธ คุณมิเกลอยู่ไหน”
“อยู่ใกล้กับหมู่ ส่วนเวลาที่จะรอคำตอบไม่เปลี่ยน คือตีสองคืนพรุ่งนี้ จะเปิดเผยสมุดบัญชีของท่านพ่อสู่สาธารณะ หรือจะร่วมมือกับข้าพเจ้า ถ้าร่วมมือ ข้าพเจ้าจะส่งหัวหน้าหมู่กลับไปหาพี่สาวของท่าน หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี นะขอรับ”
วิทยุตัดไป
อานากอดแฟ้มไว้แนบอก
“คุณอานา แล้วเส้นตายของคุณล่ะ”
“ทุ่มตรงคืนพรุ่งนี้ เหลืออีกยี่สิบสองชั่วโมงกว่า ๆ”
ธวินพูดอะไรต่อไม่ได้อีก ข้อมือขวาปวดตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจร
── จบบทที่ 8 ──
