บทที่ 7
ท่าเรือที่ลุกเป็นไฟ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แสงสีขาวเลียไปตามตลิ่งโคลน
รถกระบะสามคันไล่ลงมาตามถนนบนคันดิน บนกระบะมีชายในเครื่องแบบถือปืนเล็กยาว พวกเขาคือตำรวจตระเวนชายแดน เด็กหนุ่มทั้งเจ็ดคนเบียดเข้าไปหลบหลังหม้อใบใหญ่ของสิตี
ธวินก้าวลงจากกราบเรือ สีข้างขวาร้องระงม ไหล่ซ้ายยังชาอยู่
ชายคนหนึ่งลงมาจากรถคันหน้า ร้อยเอก สุทธิพล แก้วคำ ตัวเตี้ย พุงยื่น ผมดำเคลือบน้ำมันแสกข้างเป๊ะ ใบหน้ากลมคางสองชั้น ดวงตาดำเล็กนิดเดียว ทั้งที่เหยียบอยู่บนตลิ่งโคลน เขากลับสวมรองเท้าบูตหนังใหม่เอี่ยม ธวินคิดว่า คนแบบนี้ได้กลิ่นเงินก่อนได้กลิ่นเงินเดือน
“แรงงานเถื่อนเจ็ดคน กับศพอีกหนึ่ง เราจะรับไปทั้งหมด”
“เด็กเจ็ดคนนี้ถูกหลอกพาไป แล้วนั่นก็ไม่ใช่ศพ …เป็นลุงของผม”
“ไว้ไปคุยกันที่สถานี ขึ้นรถ”
ชายถือปืนกระโดดลงจากกระบะ สิตียืนขวางหน้าหม้อใบใหญ่ มือกำทัพพี
“ไม่ ต้องฟังผมให้จบก่อน”
ซู้ด
เสียงหลอดดังมาจากบนคันดิน พันตรีบุษบาเดินลงมา มือหิ้วถุงพลาสติกใส่ชานม
“รุ่นสาม ฉันตามแกมาตั้งแต่แกออกจากกรุงเทพฯ แล้ว ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง แต่ไม่นึกว่าจะหอบมาตั้งเจ็ดคน ร้อยเอก เด็กเจ็ดคนนี้เป็นพยานของกองบัญชาการที่กรุงเทพฯ ฉันขอรับไว้เอง ถ้ามีอะไรไม่พอใจ ก็ไปบอกกองบัญชาการเอาเอง”
ร้อยเอกก้มมองโคลนบนรองเท้าบูต ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินกลับขึ้นรถ ไฟของรถทั้งสามคันลับหายไปหลังคันดิน
“…รอดตัวไป ขอบคุณนะ”
“ไม่ต้องขอบคุณ บ้านหมอนั่นปีที่แล้วต่อเป็นสามชั้น เงินเดือนไม่พอสร้างหรอก ฉันเลยไม่พาไปสถานี คืนนี้จะเอาไปพักที่วัดชายเมือง แล้วให้ลูกน้องฉันไปเฝ้าสองคน”
“พันตรี มีทางเข้าไปในกำแพงนั่นอีกไหม”
“ถ้ามี ก็คือเรือข้าวของยายเปรียว ท่าเรือข้ามฟากแถวนี้เป็นของยายนั่นทั้งนั้น”
*
เจ็ดโมงเช้า ท่าเรือชายเมืองแม่สอดอบอวลด้วยกลิ่นรำข้าวกับน้ำมันดีเซล
เรือลำยาวเรียวสิบลำเรียงหัวเกยตลิ่งโคลน หนุ่ม ๆ แบกกระสอบข้าวลงเรือกันอย่างขะมักเขม้น
กลางท่าเรือ หญิงคนหนึ่งเป่านกหวีด
ปี๊ด
เปรียว อินทรศักดิ์ อายุเกินหกสิบ ผมสั้นเกรียนแซมหงอก ใบหน้ายาวไหม้แดด ตาซ้ายขุ่นขาว ตาขวาดำวาว ตัวผอมแต่แขนใหญ่ สวมเสื้อทำงานสีกากีของผู้ชาย รองเท้าบูตยาง เหน็บนกหวีดเงินห้อยคอ ดูเป็นคนที่ติดป้ายราคาให้แม้แต่บาปของตัวเองแล้ววางขาย
“แกคือรุ่นสามสินะ ฉันจำหน้าพ่อแกได้ดีเชียวล่ะ”
“ผมธวินครับ คุณส่งข้าวให้โลตัส การ์เดนใช่ไหม”
“ทุกเช้าตีห้า ร้อยกระสอบ ส่งทางเรือไปถึงท่าหลังกำแพง จะซ่อนคนสักคนไว้ในกองกระสอบ ก็ไม่ยากอะไรหรอก รุ่นสาม”
“ข้างในมีหัวหน้ากะชาวฟิลิปปินส์อยู่ เป็นเด็กหนุ่มชื่อมิเกล”
อานาก้าวออกมาหนึ่งก้าว กอดแฟ้มเอกสารสีเหลืองแนบอก
“ชื่อเสียงเรียงนามอะไรฉันไม่รู้หรอก แต่ถ้าไปกับเรือฉัน ก็เข้าไปถึงข้างในได้ ขากลับก็นอนแผ่ในเรือเปล่าเอา”
“คุณต้องการอะไรเป็นการตอบแทนครับ”
“ให้ข้าวของฉันออกไปท่าเรือกรุงเทพฯ ได้ทางเส้นทางของบ้านแก แล้วก็หยุดมิสเตอร์ ลอว์ซะ”
“ทำไมต้องเป็นมิสเตอร์ ลอว์”
“สะพานไง มองขึ้นไปทางต้นน้ำสิ บริษัทใหญ่จากพนมเปญเอาเงินมาสร้างเมืองใหม่ติดกำแพง กับสะพานข้ามไปอีกฝั่ง ลอว์จับมือกับบริษัทนั่น พอสะพานเสร็จ เรือข้ามฟากก็ไม่มีใครใช้อีกแล้ว”
ในหมอกต้นน้ำ เสาคอนกรีตสามต้นตั้งตระหง่านอยู่
“เท่านั้นหรือครับ”
“อีกอย่าง ลอว์กำลังตามหาฉันอยู่ เมื่อเก้าปีก่อน คนที่ส่งลูกน้องให้พ่อแกสี่คน ก็คือฉันเอง”
เสียงของเธอทุ้มต่ำลง
“…สี่คนที่จุดไฟเผาหมู่บ้านหนองแก้วสินะ”
“ฉันไม่ได้จุดไฟ ฉันแค่ส่งคนให้แล้วรับเงิน เท่านั้นเอง”
“แค่นั้น… งั้นเหรอ”
มือของอานาคว้าแขนเสื้อธวิน
“ฉันค้าน คุณจะร่วมมือกับคนคนนี้เหรอ”
“ร่วมมือ เรือที่ไปถึงตัวคุณมิเกลได้ มีอยู่ลำเดียว คุณเปรียว ข้าวผมขนให้ แต่ไม่ขนคน มิสเตอร์ ลอว์ผมจะหยุดเอง —แต่ไม่ใช่เพื่อคุณ”
ปี๊ด
“แค่นั้นก็พอ พรุ่งนี้ตีห้า ที่ท่านี้ ถ้ามาช้าไปแม้แต่นาทีเดียว เรือไม่ออกนะ”
*
สี่ทุ่ม ในศาลาการเปรียญของวัดชายเมือง เสียงสวดมนต์ไหลต่ำ ๆ
ลุงนอนอยู่ใต้ผ้าขาวที่คลุมไว้ ล้อมด้วยดอกไม้ เสื้อคอตั้งสีขาวตัวนั้น สิตีซักแล้วสวมให้ใหม่ กลิ่นธูปคลุ้งอยู่ พรุ่งนี้ตอนเที่ยง รถที่แม่ส่งมาจะพาลุงกลับกรุงเทพฯ
สิตียื่นขันเงินมาให้ ข้างในมีน้ำอบ
“นี่ เจ้าวิน รดมือขวาให้ลุงซะ”
ธวินรดน้ำลงบนมือขวาของลุง ตามประเพณีไทยที่ใช้อำลา มือเย็นเฉียบ ข้อนิ้วที่กำหมัดหนาหนัก ในกระเป๋า ไพ่ทิศตะวันออกกดอยู่กับต้นขา
“ลุงบ่นว่าเข่าเจ็บ จนถึงวาระสุดท้ายเลยนะ”
“แกน่ะ ยิ่งเจ็บยิ่งบ่น บอกว่าถ้ายังบ่นได้ก็ยังไม่เป็นไร ตั้งแต่เธอยังตัวเล็ก ๆ แล้ว”
สิตีมองไปที่มุมศาลา เด็กหนุ่มทั้งเจ็ดนั่งอยู่หน้าจานที่วางเรียงบนพื้น
“เด็กหัวเกรียนคนนั้นน่ะ ไม่แตะอาหารเลยสักคำ ทั้งที่คนอื่นขอเติมกันแล้ว”
“คงเหนื่อยน่ะ สิตี พรุ่งนี้ตีห้าผมจะเข้าไปในกำแพงกับเรือข้าวของคุณเปรียว แล้วพาคุณมิเกลกลับมา”
“อาดู้! ด้วยสภาพตัวแบบนี้น่ะเหรอ เข่าขวาก็ยังยกไม่ขึ้น คนที่ไม่กินข้าวน่ะ ในท้องต้องมีอะไรอัดอยู่แน่ ๆ เธอก็กินด้วย อยากพูดอะไรก็กินเสร็จแล้วค่อยพูด”
*
อานานั่งอยู่บนขั้นบันไดหินของศาลา มือกำสมาร์ตโฟน
“เจ้านายฉันโทรมา ให้กลับมะนิลาภายในสี่สิบแปดชั่วโมง พร้อมหลักฐานทั้งหมดที่หามาได้”
“รวมถึงสำเนาสมุดบัญชีของพ่อผมด้วยเหรอ”
“ถ้าส่งสิ่งนั้นไป ฉันจะได้เป็นผู้รับผิดชอบคดีตระกูลศรีสวัสดิ์ เป็นฝ่ายที่จะตัดสินคุณอย่างเป็นทางการ”
“ผมบอกแล้วไงว่าผมเข้าใจ”
“เข้าใจอย่างเดียวไม่พอ! จะใช้หรือไม่ใช้ ฉันเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่คุณ”
ธวินยื่นจานที่สิตีตักไว้ให้ ข้าวเหนียวกับไก่ย่าง
“คุณอานา… กินข้าวยัง”
“…ยัง แต่เราสัญญากันว่าจะกินกันสามคน มื้อคืนนี้ไม่นับนะ”
อานาปั้นข้าวเหนียวด้วยนิ้ว ไหล่ของเธอแตะไหล่ธวิน เป็นไหล่ซ้าย ท่ามกลางอาการชาที่ลึกเข้าไป มีแค่ตรงนั้นที่อุ่น
*
ตีสองยามดึก สุนัขเห่า
ธวินพิงหลังกับเสาที่ระเบียงข้างศาลา ร่มสีกรมท่าที่เอามาจากรถบรรทุกตั้งพิงอยู่กับเข่า
สลักประตูหลังดังแกร๊ก
เสียงฝีเท้า ห้าคน มีดพร้าสะท้อนแสงจันทร์ ลูกน้องของพันตรีที่ยืนอยู่ในประตูหลังล้มลงก่อนจะทันร้องออกมา
ระเบียงกว้างหนึ่งเมตรครึ่ง ด้านหนึ่งเป็นแนวเสา อีกด้านเป็นผนังศาลา เดินเคียงกันมาได้อย่างมากแค่สองคน
ธวินลุกขึ้นยืน เข่าขวายกไม่ขึ้น ไหล่ซ้ายก็ยกไม่ขึ้น ที่ใช้ได้มีแค่มือขวาข้างเดียว
เขาจับร่มด้วยมือขวา ท่าตั้งไม้เดี่ยวของกาลี
มีดพร้าของคนแรกฟันลงมาจากข้างบน ด้ามหวายของร่มตีข้อมือ ใบมีดกระเด็นกระดอนไปบนพื้นหิน ปลายร่มตวัดกลับตีเข้าที่ขมับ ชายคนนั้นชนเสาแล้วทรุดลง
คนที่สองกับคนที่สามพุ่งมาเป็นคู่ ธวินถอยหนึ่งก้าว เอาตัวครึ่งซีกเข้าไปหลบหลังเสา ชายทางซ้ายติดเสาจึงเหวี่ยงแขนไม่ได้ ท่อเหล็กของชายทางขวา เขาใช้ร่มปัดเบี่ยงไป แล้วแทรกเข้าไปถึงอกเสื้อ ศอกขวาตวัดขึ้นใต้คางสั้น ๆ ศอกแบบเรดลิต ชายคนนั้นหงายหลัง
ชายทางซ้ายแทงมีดออกมาจากอีกฟากของเสา
หลบไม่พ้น เส้นร้อนแล่นผ่านต้นขาซ้าย
ธวินพ่นลมหายใจ ใช้ด้ามร่มฟาดลงบนข้อมือที่ถือมีดจากข้างบน เข่าซ้ายกระแทกท้องชายคนนั้น หนึ่งครั้ง สองครั้ง ชายคนนั้นจมลงไปบนพื้นระเบียง
ชายถือท่อเหล็กที่หงายหลังไปกำลังเกาะเสาพยายามลุกขึ้น ธวินสอดศอกขวาเข้าที่ขมับจากด้านข้าง ศีรษะชายคนนั้นกระแทกเสา แล้วก็นิ่งไป
คนที่สี่กับคนที่ห้าวิ่งไปที่ทางเข้าศาลา ตรงที่เด็กหนุ่มนอนอยู่
“อย่าขยับ!”
เป็นเสียงของพันตรี เธอเงื้อกุญแจมือ จับแขนชายคนหนึ่งบิดไปด้านหลัง อีกคนหันกลับมา ชี้มีดพร้าใส่พันตรี ธวินขว้างร่มไป ด้ามหวายกระทบท้ายทอย ชายคนนั้นทรุดเข่าลง พันตรีสวมกุญแจมือที่ข้อมือชายที่ถูกบิดแขน แล้วดึงกุญแจมืออันที่สองจากด้านหลังเอว สวมให้ชายที่คุกเข่าอยู่ด้วย
ธวินเก็บร่มที่ตกอยู่บนพื้น ทางประตูหลังมีเสียงคนล้มลง
ธวินลากขาซ้ายอ้อมไปที่ประตูหลัง
ใต้แสงจันทร์ สิตีย่อตัวต่ำ งอเข่าทั้งสองลึก ลดสะโพกลง เป็นท่าของซีลัต ที่ปลายเท้า เด็กหนุ่มหัวเกรียนนอนหงายอยู่ ข้าง ๆ มีสมาร์ตโฟนตกอยู่
“สิตี”
“เด็กคนนี้แหละที่ถอดสลัก ซ่อนมือถือไว้ในรองเท้า ฉันเลยกวาดขาให้ อาดู้ สี่สิบปีแล้วนะที่ไม่ได้ทำ เอวเจ็บชะมัด”
มือที่ข้อต่อหนาหนักของสิตียังกำคอเสื้อเด็กหนุ่มไว้
ปอง จันทรา ที่ริมแม่น้ำเขาแนะนำตัวกับพันตรีว่าอายุสิบเก้า ตัวผอม คอเรียว หูโต ใบหน้าคิ้วบาง ดวงตาสีดำหวาดกลัว
“ผมจะฟังให้จบ …แจ้งใคร แจ้งอะไรไปบ้าง”
“ผ-ผมเป็นคนคุมกะครับ เขาสั่งให้เฝ้าดูไม่ให้หัวหน้ากะทำอะไรแปลก ๆ แล้วถ้าออกไปข้างนอก ก็ให้แจ้งว่าอยู่ที่ไหน”
“แล้วอะไรอีก”
“…เรื่องเรือข้าวตอนตีห้าพรุ่งนี้ กับชื่อผู้หญิงที่ชื่อเปรียวด้วย”
ธวินมองไปทางแม่น้ำ ท้องฟ้าอีกฟากของเมืองแดงฉาน
“พันตรีครับ นั่นมัน”
“ท่าเรือไง ลูกน้องฉันเพิ่งโทรมา ท่าข้ามฟากของเปรียวกำลังไฟลุก เรือเสียหายหมดทุกลำ ไม่เห็นตัวเปรียวด้วย”
“แปลว่าเรือตีห้าไม่ออกแล้วสินะ”
วิทยุในกระเป๋าส่งเสียงซ่า
“สวัสดีตอนค่ำขอรับ ท่านอาจารย์ ค่ำคืนในวัดคงหนาวเย็นนะขอรับ”
“โสรยุทธ คุณเปรียวอยู่ไหน”
“อยู่กับกระผมขอรับ เป็นหญิงที่ส่งคนสี่คนไปแบกไฟเข้าหมู่บ้านเมื่อเก้าปีก่อน ท่านอาจารย์ จะเปิดเผยสมุดบัญชีของท่านบิดาให้โลกรู้ หรือจะร่วมมือกับกระผม กระผมขอรอคำตอบอีกสี่สิบแปดชั่วโมงนับจากนี้ขอรับ”
“ถ้าผมไม่ตอบ”
“กระผมจะพาหญิงผู้นั้นไปยืนหน้าเสาที่ไหม้ของหมู่บ้าน แล้วทำเหมือนที่ทำเมื่อเก้าปีก่อนขอรับ”
“ไม่ปล้นคนที่อ่อนแอ …เรื่องนี้ผมเคยสอนคุณแล้ว”
“หญิงผู้นั้นมิใช่คนอ่อนแอขอรับ เช่นนั้น ท่านอาจารย์ ‘หายใจออกแล้วค่อยตี’ นะขอรับ”
วิทยุตัดสาย
อานายืนอยู่ที่ประตูศาลา กอดแฟ้มเอกสารแนบอก
“คุณอานา… ได้ยินเหรอ”
“ทั้งหมดเลย ถ้าเปิดสมุดบัญชี คนหนึ่งคนจะรอด ถ้าไม่เปิด บ้านของคุณก็รักษาไว้ได้ ดิโยส โก…ไม่ว่าเลือกทางไหน ก็มีคนต้องถูกเผา”
“คนเลือกคือผม”
“ไม่ใช่ คนที่ถือสำเนาอยู่คือฉัน”
เส้นตายของลอว์คือสี่สิบแปดชั่วโมง เส้นตายของเจ้านายอานาเร็วกว่านั้นอีกเล็กน้อย ในกำแพง มิเกลยังติดอยู่
ต้นขาซ้ายปวดตุบทุกครั้งที่ชีพจรเต้น
── จบบทที่ 7 ──
