มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

การตัดต่อที่ไม่มีวันจบ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“ไฟแรงเกินไปแล้ว! เดี๋ยวลามไปติดผมคุณโซอา ลดลงหน่อย!”

Makoto Hayase ตะโกนใส่อินคอมพลางวิ่งไปตามหาดทราย

คืนวันอังคารของสัปดาห์ที่สาม เวลาสามทุ่ม นับจากคืนเข้าพักก็ครบสิบสี่วันพอดี การถ่ายทำฉากผู้ร่วมรายการแปดคนนั่งล้อมกองไฟที่ชายหาดหน้าคฤหาสน์เริ่มมาได้สี่สิบนาทีแล้ว ฟืนที่ทำจากไม้ลอยน้ำกองสูงดูดลมทะเลเข้าไปเต็มที่ จนไฟพุ่งเป็นเสาสูงเสียงดังกึกก้อง ทีมงานรีบดึงท่อนฟืนใหญ่ออกไปหนึ่งท่อน

คืนวันอาทิตย์ที่แล้ว คืนสารภาพรักครั้งที่สอง เป็นไปตามที่มาโกโตะเขียนบทใหม่ จุนอูเล่าเรื่องที่เข้าใจผิดจากตัวอย่างรายการให้เยรินฟังด้วยปากตัวเอง เยรินหัวเราะแล้วตบหลังจุนอูดังเพียะ หลังจากนั้นจุนอูก็ค่อย ๆ นั่งลงข้างโซอาที่เก้าอี้ยาว ไม่มีฉากร้องไห้เลยสักฉาก

คืนก่อนหน้านั้น คือคืนวันเสาร์ ในบทลับฉบับใหม่ที่พิมพ์เสร็จ ช่องของคืนนี้มีข้อความบรรทัดเดียวว่า

〈แคมป์ไฟ แขกรับเชิญเซอร์ไพรส์ปรากฏตัว〉

ไม่ได้เขียนไว้ว่าใครจะมา

“PD ฮายาเสะ! รถแขกรับเชิญมาถึงแล้ว อีกห้านาทีให้เดินออกมาจากข้างหลังจุนอู”

เสียงดังของซง กีแท็กระเบิดขึ้นในหู

“รับทราบครับ แล้วแขกรับเชิญคือใครครับ”

“แฟนเก่าของจุนอูไง ฮ่า ๆ! ได้หน้าสวย ๆ แน่”

เท้าของมาโกโตะชะงักอยู่บนผืนทราย

อีกฝั่งของกองไฟ เยรินกำลังอ่านการ์ดที่รับมาจากทีมงาน คืนนี้ จะมีคนที่รู้จักอดีตของคุณจุนอูมาที่ชายหาดแห่งนี้ จริงเหรอ เสียงสดใสสำเนียงปูซานดังก้องไปทั่วชายหาด

สีหน้าของจุนอูซีดเผือด ใบหน้ากลมแบบเด็กตึงเครียด มือขวาคว้าสร้อยข้อมือลูกปัดไว้ ไหล่หดแคบลง ท่ามกลางแสงไฟ จุนอูนิ่งค้างราวกับลืมหายใจ

มาโกโตะสลับช่องอินคอมแล้วเรียกเจ้าหน้าที่ดูแลจิตใจที่อยู่ที่กองบัญชาการ

“คุณมีจอง ฮายาเสะค่ะ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับแฟนเก่าของจุนอูบ้างไหมคะ”

“ตายจริง รู้ได้ยังไงกันคะ”

“เขามาเป็นแขกรับเชิญค่ะ ตอนนี้รออยู่ในรถ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงมีเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติมากดังขึ้น

“เด็กคนนั้นเคยเล่าเรื่องแฟนเก่าให้ฉันฟังคนเดียวเท่านั้น ในการสัมภาษณ์ก่อนเข้ารายการ เขาเขียนไว้แค่ว่าไม่มีแฟน คนที่บอกว่าเขาเป็นคนเย็นชาแล้วจากไป ฉันจดไว้ในสมุดเมื่อเย็นวันพุธที่แล้ว”

วันพุธที่แล้ว วันที่จุนอูพูดหลังโกดังว่า ‘เคยมีคนพูดแบบนี้กับผมมาก่อนแล้วครับ’ ได้ครึ่งเดียว แล้ววันรุ่งขึ้น หน้าของจุนอูในสมุดของมีจองก็ถูกฉีกออกไป

〈หน้านั้นนี่เอง〉

หลังเย็นวาบ แต่ไว้ค่อยคิดทีหลัง

〈อีกสองร้อยสี่สิบวินาทีแขกจะออกมา〉

มาโกโตะสลับกลับไปที่ช่องของผู้กำกับใหญ่

“ท่านผู้กำกับ จะไม่หยุดถ่ายค่ะ แต่ขอเลื่อนการปรากฏตัวของแขกไปสัปดาห์ที่ห้า”

“เลื่อนแล้วเธอจะให้อะไรฉัน”

“บทลับของสัปดาห์ที่ห้า ฉันจะไม่แก้แม้แต่ตัวอักษรเดียว จะถ่ายตามที่ท่านเขียนทุกอย่าง และช่องว่างของคืนนี้ ฉันจะอุดเอง”

“ฮ่า ๆ! พูดแล้วนะ ตัวอักษรเดียวก็ห้ามแก้นะ PD ฮายาเสะ”

“ค่ะ ไม่แก้สักตัวค่ะ”

“ตกลง ส่งแขกกลับโรงแรม ถ้าภาพแทนอ่อน เธอรับผิดชอบเอง”

อินคอมตัดไป มาโกโตะเขียนการ์ดใบใหม่ด้วยปากกาลูกลื่นอย่างลวก ๆ แล้วคลานไปหลังท่อนไม้ลอยน้ำในเงามืดของกองไฟ เคาะหลังเยรินสองครั้งแล้วยัดการ์ดใส่มือ

เยรินชำเลืองอ่านการ์ดแล้วเปล่งเสียงต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีต่อด้วยนะ แขกรับเชิญ คืนนี้มาไม่ได้แล้วล่ะ แต่แทนกันนี้ คนที่นั่งข้างคุณจุนอูถามได้หนึ่งคำถามเลย

ไหล่ของจุนอูผ่อนลงเล็กน้อย โซอาที่นั่งข้างกันดันแว่นกลมขึ้นแล้วถามเสียงเบาว่า หนังสือภาพที่ชอบที่สุดคือเล่มไหนคะ ตาของจุนอูค่อย ๆ โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว

มาโกโตะนั่งยอง ๆ ลงบนผืนทราย หายใจหอบ พอเหลือบมอง เลนส์ของแพ็ก โดฮาที่ยืนอยู่ปลายหาดไม่ได้จับใบหน้าจุนอู แต่กำลังสะท้อนเปลวไฟที่ปะทุเปรี๊ยะ ๆ

*

“เลื่อนแขกรับเชิญเหรอครับ”

ที่ชายหาดตอนเก็บกอง Kyohei Usami พูดเป็นภาษาญี่ปุ่น ทั้งที่เป็นเวลากลางคืนก็ยังกางร่มกันแดดสีดำ และเปิดพัดลมห้อยคอ

“แค่เลื่อนค่ะ ไม่ได้ยกเลิก”

“นั่นมันไฮไลต์ของรายการเราเลยนะครับ ถ้าผมไปรายงานผู้ใหญ่ก็ได้ใช่ไหมครับ”

“ผู้ใหญ่ฟังทางอินคอมอยู่หมดแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง”

“สมแล้วที่เป็นคุณฮายาเสะเลยนะครับ”

อุซามิหมุนร่มไปรอบหนึ่ง แล้วเดินจากไปพลางหลบทรายด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาว ลมทะเลพัดทรายมาสาดใส่ร่มคันนั้น

*

เที่ยงคืน ขณะที่เธอกำลังราดน้ำลงบนรอยกองไฟ โดฮามายืนอยู่ข้าง ๆ ใช้ผ้าสีฟ้าที่คล้องคอเช็ดเขม่าบนเลนส์ ทั้งสองคนพูดภาษาเกาหลีกัน

“…ไม่ถามเหรอ”

“ถามอะไรคะ”

“เรื่องวันศุกร์ จุดบอดที่สอง”

น้ำในถังหกจากมือของมาโกโตะเล็กน้อย ตั้งแต่เช้าวันศุกร์ มาโกโตะคุยกับโดฮาแต่เรื่องงานตลอด

“ไม่เกี่ยวกับงานค่ะ ว่าแต่ กล้อง B พรุ่งนี้ เข้าตำแหน่งสิบโมงนะคะ”

“ฉันไม่ได้ไป แค่ถูกเรียก”

“…ไม่ได้ไป เหรอคะ”

“ไม่ไป ผังตำแหน่งกล้อง ฉันไม่เคยให้ใครดู นอกจาก PD ฮายาเสะ”

“งั้น คุณเยรินรู้ได้ยังไงคะ”

“…ฉันก็อยากรู้”

เสียงของโดฮาทุ้มและสั้น แต่เป็นเสียงที่ไม่มีคำโกหก บางอย่างที่แข็งตัวอยู่ในอกของมาโกโตะตั้งแต่วันศุกร์ คลายออกดังก๊อก

〈ทำไมฉันถึงโล่งใจนะ〉

โดฮาเอานิ้วเคาะปลายจมูกตัวเองหนึ่งครั้ง มาโกโตะรีบเอามือปิดจมูก

“ลืมทาค่ะ วันนี้ก็ด้วย”

“คืนพรุ่งนี้ ข้างบน”

โดฮาถอนลมหายใจออกทางจมูกครั้งหนึ่ง พูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินไปทางรถอุปกรณ์

*

คืนวันพุธ ตอนใกล้เปลี่ยนวัน มาโกโตะเดินขึ้นบันไดนอกของคฤหาสน์

ไฟแดงของกล้องติดตั้งตายตัวส่องอยู่ทั้งสี่มุมดาดฟ้า เธอเดินหลบระหว่างนั้นอ้อมไปหลังถังเก็บน้ำ นี่คือจุดบอดที่สาม โดฮานั่งอยู่ในเงาถังแล้ว มาโกโตะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งห่างออกไปประมาณหนึ่งนิ้ว

“…จุนอูเป็นยังไงบ้าง”

“วันนี้เดินเล่นริมหาดกับคุณโซอาอยู่พักหนึ่งค่ะ สองคนนั้นพอกล้องเข้าใกล้ก็เงียบ แต่พอห่างออกไปก็คุยกันไม่หยุด”

“ดีนะ”

“เป็นความรักที่ดีเนาะคะ ความรักของคนอื่น ฉันกลับเข้าใจได้เต็มที่”

“แล้วของตัวเอง”

มาโกโตะเอาคางพาดบนเข่าที่กอดไว้

“ความรัก ฉันตั้งใจไว้ว่าจะคิดหลังตัดต่อเสร็จ…ค่ะ ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ ว่าแต่”

“…มีการตัดต่อที่ไม่มีวันจบอยู่เหมือนกัน”

“คะ?”

“สิ่งที่ถ่ายไว้ จะอยู่ตลอดไป และมีใครสักคนต่อมันใหม่อยู่เรื่อย ๆ”

“นั่นเรื่องของคุณแพ็กเหรอคะ”

ในทะเลยามค่ำ แสงไฟเรือตกหมึกเรียงรายอยู่ มาโกโตะมองด้านข้างใบหน้าของโดฮา ใกล้จนมองเห็นรอยแดงจาง ๆ ที่หางตาขวา

นิ้วหนาของโดฮาเอื้อมมาแตะที่ขมับซ้ายของมาโกโตะ เสยเส้นผมเส้นหนึ่งที่กระเซิงออกไปทัดไว้หลังใบหู มาโกโตะกลั้นหายใจ แม้แต่การนับวินาทีก็ลืมไปแล้ว

“เมื่อก่อน ฉันเคยถ่ายต่อเรื่อย ๆ ไม่ยอมวางกล้อง…คนนั้น”

“…คนนั้นทำไมคะ”

โดฮาไม่ตอบ ใบหน้าเขาใกล้กว่าเมื่อครู่ มาโกโตะแทบจะหลับตาลง

มีเสียงฝีเท้าวิ่งขึ้นบันไดมา

“พี่ครับ! ผมนึกว่าพี่อยู่ เลยเอาราเมนมาให้ครับ!”

ทั้งสองผละออกจากกันราวกับถูกดีด มาโกโตะลุกขึ้นแล้วหัวไปกระแทกถังน้ำ ส่วนโดฮายัดผังตำแหน่งกล้องใส่กระเป๋าเสื้อ

คิม จีฮูใช้สองมือกอดหม้อที่มีไอน้ำพวยพุ่ง โผล่หน้าออกมาจากมุมถัง ผมหน้าม้าแปะติดหน้าผากเพราะเหงื่อ

“อ้าว PD ก็อยู่ด้วยเหรอครับ!”

“ฉะ ฉัน คือว่า มาตรวจตำแหน่งกล้องค่ะ! ตรวจจุดบอด คือว่า ตรวจน่ะค่ะ!”

“จริงเหรอครับ กลางดึกเนี่ยนะ ตะเกียบมีแค่สองคู่เองนะครับ”

โดฮาไม่พูดอะไร เอาผ้าที่คอเช็ดหน้าถูไปมา แม้แต่ใต้แสงจันทร์ก็ยังเห็นว่าแดงไปถึงหู

*

คืนวันเสาร์ สี่ทุ่ม ที่ห้องของกีแท็ก เธอได้รับบทลับที่เพิ่งพิมพ์เสร็จ

“สัปดาห์ที่สี่ ฉันเขียนฉากได้ดีเลยนะ ดีจริง ๆ ดีจริง ๆ”

ฟันทองซี่บนซ้ายแวววับ เขาตบไหล่เธอแรง ๆ สองครั้ง

มาโกโตะเปิดคลิปบอร์ดสีแดงใต้แสงไฟหน้าประตูโกดัง สัปดาห์ที่สี่ วันจันทร์หยุด วันอังคาร บาร์บีคิวริมหาด เธอพลิกหน้า

ในช่องของวันพุธ เขียนไว้ว่า

〈วันพุธ ดึก หลังถังเก็บน้ำบนดาดฟ้า เยรินกับจุนอู อยู่กันสองคน〉

ใต้นั้นมีบทพูดเรียงอยู่

เยริน ความรักของคนอื่น ฉันกลับเข้าใจได้เต็มที่

จุนอู แล้วของตัวเอง

เยริน ความรัก ฉันตั้งใจไว้ว่าจะคิดหลังตัดต่อเสร็จ…ค่ะ ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ ว่าแต่

จุนอู …มีการตัดต่อที่ไม่มีวันจบอยู่เหมือนกัน

นิ้วของมาโกโตะหยุดอยู่บนกระดาษ

ตรงกับถ้อยคำของคืนนั้นทุกตัวอักษร

ตอนที่แลกเปลี่ยนคำพูดเหล่านั้น บนดาดฟ้ามีแค่โดฮากับเธอ ไฟแดงของกล้องไม่มีดวงไหนหันมาทางนี้เลย

ไม่ได้ให้ใครดู ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง

นอกประตู ทะเลยามค่ำคืนส่งเสียงครวญครางอยู่

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Makoto Hayaseคนแก้สคริปต์ลับแพ็ก โดฮาช่างกล้องบีซง กีแท็กผู้กำกับใหญ่ของรายการKyohei Usamiผู้กำกับฝั่งญี่ปุ่นคู่แข่งโอ จุนอูผู้ร่วมรายการ นักดับเพลิงใกล้ชิดกันบนดาดฟ้าแต่ยังไม่เรียกชื่อNEWหัวหน้าและคู่เจรจาNEWเพื่อนร่วมงานคู่แข่งNEWผู้ร่วมรายการที่ปกป้องNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ