บทที่ 2
ลมกับจุดบอด
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“จับเต็นท์ไว้! จะปลิวแล้ว ปลิวแล้ว!”
Makoto Hayase ตะโกนออกไป แต่ก็สายเสียแล้ว เต็นท์กันแดดสีขาวลอยขึ้นกลางอากาศทั้งสี่ขา มันกลิ้งไปตามพื้นหินของท่าเรือ ใกล้จะตกทะเลอยู่รอมร่อ ร่างเล็กในเสื้อเอี๊ยมสีแดงสดก็กระโจนเข้าไปคว้าไว้ได้
“จับได้แล้วครับ! ผมจับได้แล้วนะครับ พีดี!”
คิม จีฮูกอดขาเต็นท์แน่นทั้งที่ถูกลากไถไปกับพื้น
วันนี้คือวันพุธของสัปดาห์ถัดมา หลังคืนเข้าพักผ่านมาแปดวัน เวลาบ่ายสองโมง ท่าเรือเล็กๆ ของหมู่บ้านแฮนยอที่ปลายด้านตะวันออกของเกาะเชจู กำลังถ่ายทำเดตของนักแสดงอยู่พอดี เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนทะเลยังนิ่งสงบ แต่แล้วจู่ๆ ลมแรงก็พัดมาจากทางเหนือ
เหล่าแฮนยอที่ขึ้นมาจากทะเลยังอยู่ในชุดดำน้ำสีดำ ต่างพากันตะโกนว่าวันนี้ไม่ดำแล้ว เดตที่วางแผนไว้คือ “ช่วยงานแฮนยอ” ก็หายไปเพราะประโยคเดียวนั้น
Makoto มองหลังมือซ้าย ลำดับงานที่เขียนด้วยปากกาลูกลื่นเลอะเลือนเพราะเหงื่อ
“ค่ะ ต่อไป! ฉากริมหาดทั้งหมดย้ายเข้าไปในกระท่อมแฮนยอ เร็วเข้า!”
ในหูฟังอินคอมได้ยินแต่เสียงหวู่ๆ ไมค์ปกเสื้อของนักแสดงรับเสียงลมเข้ามาเต็มๆ
ที่ปลายท่าเทียบเรือ แพ็ก โดฮาก้มหลังงอตัว กอดกล้องแนบอก เขาใช้ผ้าขนหนูสีน้ำเงินที่คอห่อเลนส์ไว้กันละอองน้ำเค็ม ตรงหน้าเขามีโอ จุนอูยืนอยู่
ตอนนั้นเอง บนถนนเหนือท่าเทียบเรือ หญิงสาวสองคนหยุดเดิน ท่าทางเป็นนักท่องเที่ยว พวกเธอชูสมาร์ทโฟนมาทางนี้แล้วพูดเสียงดังว่า ผู้ชายเย็นชานั่นนี่ ตัวจริงเลย
ไหล่ของจุนอูสะดุ้งโหยง
Makoto กัดฟันกรอด นึกถึงตัวอย่างรายการที่ออกเมื่อวันจันทร์
*
ตัวอย่างรายการถูกปล่อยออกไปทั่วโลกในคืนวันจันทร์ซึ่งเป็นวันหยุดถ่ายทำ เป็นภาพสั้นๆ ยาวสามสิบวินาที ในคืนเข้าพัก เยรินแกล้งทำมือสั่นอย่างเกินจริงต่อหน้าจุนอู แล้วภาพก็ตัดไปเป็นใบหน้าด้านข้างของจุนอูแบบโคลสอัป มีตัวอักษรสีขาวซ้อนทับขึ้นมา〈ผู้ชายเย็นชา?〉
ความจริงแล้ว จุนอูแค่หันไปทางเสียงของโซอา แต่ในสามสิบวินาทีที่ทีมตัดต่อที่โซลต่อขึ้นมา เขากลับดูเป็นผู้ชายที่เมินผู้หญิงที่พยายามทำให้เขาหัวเราะ คอมเมนต์ทะลุสามหมื่นภายในสองวัน
สมาร์ทโฟนของนักแสดงถูกเก็บไว้ระหว่างถ่ายทำ จุนอูจึงไม่รู้เรื่องเลยจนถึงเดี๋ยวนี้
คืนก่อนหน้านั้น คือคืนวันอาทิตย์ เป็น “คืนสารภาพรัก” ครั้งแรก ในสคริปต์ลับเขียนไว้ว่า จุนอูสารภาพรักกับเยริน ถูกปฏิเสธ แล้วร้องไห้ Makoto ให้ถ่ายเรื่องของทีมก่อนหน้านั้นยืดยาว ตั้งใจดึงเวลาให้เลย พอก่อนจะถึงคิวของจุนอูวันที่ก็เปลี่ยนแล้ว การบันทึกจึงตัดจบแค่นั้น จุนอูไม่ได้สารภาพรักกับใครเลย
เช้าวันจันทร์ ซง กีแท็กยึดคลิปบอร์ดสีแดงของ Makoto ไปแล้วเขียนบรรทัดเดิมลงในช่องวันอาทิตย์ของสัปดาห์ที่สองด้วยปากกาเมจิกสีแดง วงกลมสองชั้นกลายเป็นวงกลมสามชั้น
*
การถ่ายทำถูกยกเลิก พวกเขากลับถึงโกดังกองบัญชาการตอนสี่โมงกว่า จุนอูลงจากรถขนอุปกรณ์แล้วยืนนิ่งอยู่หน้าโกดัง เขาพูดภาษาเกาหลี
“ขอโทษครับ ขอโทษครับ เพราะผมแท้ๆ การถ่ายทำถึงได้…”
“ไม่ใช่เพราะคุณจุนอูหรอกค่ะ เพราะลมต่างหาก”
“ดื่มชาก่อนเถอะ แล้วค่อยคุยกัน”
มีเสียงเนิบๆ ดังขึ้น พร้อมแก้วกระดาษที่ยื่นมาให้
คือฮัน มีจอง ฝ่ายดูแลจิตใจ ร่างบางกระดูกเล็ก ผมสีเทาปนถักเป็นเปียเส้นใหญ่เส้นเดียวพาดจากไหล่ซ้ายลงมาด้านหน้า ใบหน้ายาว คางเรียว คิ้วตกและตาชั้นเดียวเล็กๆ ดวงตาสีดำเงยมองมาจากเหนือแว่นกรอบทองบางที่เลื่อนลงมาจนเกือบถึงปลายจมูก เธอสวมชุดเดรสผ้าลินินสีครีม กับรองเท้าบูทยางสีดำทั้งที่ฟ้าแจ่มใส เวลายืนอยู่ต่อหน้าคนคนนี้ Makoto รู้สึกว่าตัวเองที่เอาแต่วิ่งไปวิ่งมาดูน่าอายขึ้นมานิดหน่อย
มีจองพาจุนอูไปที่ร่มเงาด้านหลังโกดัง มีลังส้มเก่าๆ วางซ้อนกันอยู่ Makoto เดินตามไปด้วย มีจองรินชาขิงจากกระติกน้ำ แล้วเริ่มถักอะไรบางอย่างด้วยไหมพรมสีมัสตาร์ด
“คุณจุนอู นั่งก่อนเถอะค่ะ ยืนอยู่อย่างนั้นชาจะหกเอา”
จุนอูนั่งลงบนลังส้ม ใช้สองมือโอบแก้วกระดาษไว้ มือขวากำสร้อยข้อมือลูกปัด
“ผมเย็นชาเหรอครับ เย็นชา…เหรอครับ”
“ภาพนั่นตัดแปะมาค่ะ คุณจุนอูแค่มองไปทางเสียงของคุณโซอา ฉันอยู่ข้างๆ ก็เลยรู้”
“จริงนะ จำนวนคนที่ดูน่ะ ไม่สำคัญเท่าคืนนี้เธอจะนอนหลับหรือเปล่าหรอก”
จุนอูส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าบอกว่าคงนอนไม่หลับ
“คุณจุนอู?”
“เมื่อก่อนก็เคยโดนพูดแบบนี้ครับ…”
จุนอูหยุดพูดแค่นั้น แล้วชำเลืองมองมีจอง เป็นเรื่องที่พูดต่อหน้า Makoto ไม่สะดวก
“…ฉันขอตัวไปก่อนไหมคะ”
“ค่ะ ฝากด้วยนะ”
ตอน Makoto เลี้ยวผ่านมุมลังส้ม มีจองกำลังเปิดสมุดปกผ้าสีน้ำเงินวางบนตัก
*
คืนนั้น Makoto ขีดปากกาลูกลื่นลงบนสคริปต์ลับในห้องเล็กด้านในกองบัญชาการ
ฉากวันพฤหัสบดี “จุนอูร้องไห้คนเดียวริมท่าเรือ” เธอขีดฆ่าทั้งฉาก บรรทัดวงกลมสามชั้นของวันอาทิตย์ก็ขีดฆ่า แล้วเขียนแทนว่า
วันอาทิตย์ คืนสารภาพรัก จุนอูเล่าเรื่องความเข้าใจผิดจากตัวอย่างรายการให้เยรินฟังด้วยปากตัวเอง เยรินหัวเราะรับไว้ จากนั้นจุนอูก็ไปหาคนที่เขาอยากคุยด้วยจริงๆ
ก่อนเที่ยงคืนเธอไปเคาะประตูห้องของกีแท็ก
“ผู้อำนวยการใหญ่คะ วงกลมสามชั้นของวันอาทิตย์ ฉันแก้เป็นแบบนี้ค่ะ”
“ไหนดูซิ…ไม่ร้องไห้เหรอ พีดี Hayase”
“ภาพหน้าร้องไห้ คอมเมนต์สามหมื่นอันนั่นสร้างให้เราไปแล้วค่ะ สิ่งที่โลกอยากดูต่อไปคือคำพูดของเจ้าตัว แบบนี้จะได้ตัวเลขมากกว่าค่ะ”
“ฮ่าๆ! ตัวเลขไม่โกหกหรอกนะ ถ้าตกขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบนะ”
ฟันทองซี่บนซ้ายส่องประกาย เขาตบไหล่เธอแรงๆ สองครั้ง กีแท็กดูแต่ช่องวันอาทิตย์ ไม่ได้พลิกหน้าวันพฤหัสบดีเลย
*
วันพฤหัสบดี ลมสงบลงเหมือนเรื่องโกหก
ที่กระท่อมแฮนยอในท่าเรือเดิม พวกเขาถ่ายเดตย่างหอยเทอร์โบสดๆ คู่ของจุนอูคือเยริน ตามที่กีแท็กกำหนด เยรินสะบัดผมม้าหางม้าหน้าเตาถ่าน แล้วชะโงกมองหน้าจุนอู บอกว่า เราไม่ได้คิดเลยนะว่าเธอเป็นคนเย็นชา แล้วก็หัวเราะ ดวงตาของจุนอูหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยวขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นเยรินก็หันขวับ
“ช่างกล้องคะ ถ่ายจากทางนี้ให้หน่อยสิ เราหน้าซ้ายสวยกว่านะ”
เธอขยับเข้าหาโดฮาไปก้าวหนึ่ง ปลายนิ้วสีน้ำผึ้งแตะที่ไหล่หนาที่แบกกล้องอยู่ โดฮาไม่พูดอะไร ถอยออกครึ่งก้าวแล้วปรับภาพใหม่
ในอกของ Makoto รู้สึกหยาบกร้านขึ้นมา
〈ทำไมถึงรู้สึกหยาบๆ ล่ะ กำลังทำงานอยู่นะ〉
“ค่ะ ต่อไป! หอยเทอร์โบอีกจาน! จีฮู เติมถ่านด้วย!”
“จริงเหรอครับ พีดี! ถ่านหมดแล้วครับ!”
*
ตอนเย็น กลับถึงกองบัญชาการ มีจองยืนแข็งอยู่ที่มุมโกดังโดยเปิดสมุดค้างไว้
“โอ๊ะโอ๋”
“เป็นอะไรไปคะ”
“หน้าของเมื่อวานหายไปน่ะ หน้าของคุณจุนอู”
Makoto ชะโงกมองดู ตรงสันสมุดมีรอยกระดาษถูกฉีกทิ้งไว้ขาดวิ่น
“หล่นหายที่ไหนหรือเปล่าคะ”
“เขียนเมื่อคืนแล้วก็เก็บไว้ในกระเป๋าตลอดเลยนะ”
เสียงของมีจองอ่อนโยนกว่าปกติ แผ่นหลังของ Makoto เย็นวาบขึ้นมาเล็กน้อย
*
“ผู้อำนวยการใหญ่ครับผมม วันนี้ฉาก ‘จุนอูร้องไห้คนเดียวริมท่าเรือ’ ไม่ได้ถ่ายนะครับผมม”
ในการประชุมตอนค่ำ Kyohei Usami ตั้งใจพูดเป็นภาษาเกาหลี เขาพาดร่มกันแดดสีดำไว้ที่แขน พัดลมห้อยคอยังหมุนอยู่
“เพราะคุณ Hayase ตัดออกจากสคริปต์ไปแล้วน่ะครับผมม”
Makoto มองหน้า Usami
〈ทำไมคุณ Usami ถึงรู้แม้แต่ชื่อฉากของวันพฤหัสบดี สคริปต์ลับมีแค่สองชุด ของผู้อำนวยการใหญ่กับของฉันเท่านั้น〉
“เรื่องนั้นฉันตัดสินใจเองหลังเห็นสภาพของคุณจุนอูค่ะ”
“พีดี Hayase ทำตามใจแบบนี้ลำบากนะ เกิดช่องโหว่ไปหนึ่งฉากแล้ว”
“ฉันจะเอาคืนในวันอาทิตย์ค่ะ แน่นอน”
“นี่เป็นรายการของพวกเรานะครับผมม ช่วยรายงานให้เรียบร้อยด้วยนะครับผมม”
เฉพาะประโยคสุดท้าย Usami เปลี่ยนมาพูดภาษาญี่ปุ่น ลมจากพัดลมไม่ทำให้ผมหน้าม้าของเขาปลิวสักเส้น กีแท็กหัวเราะฮ่าๆ ตบไหล่ Makoto สองครั้งแล้วเดินออกไป
*
เที่ยงคืน Makoto ยืนอยู่หน้าผนังจอมอนิเตอร์คนเดียว เสียงพื้นลั่นดังขึ้นข้างหลัง เป็นโดฮา เขาพูดภาษาเกาหลี
“…มา”
“เอ๊ะ ไปไหนคะ ลำดับงานพรุ่งนี้ยังทำไม่ถึงครึ่งเลย”
โดฮาไม่ตอบ เดินออกจากโกดังไป Makoto กอดคลิปบอร์ดเดินตามไป ข้ามถนน ขึ้นบันไดนอกของคฤหาสน์ เป็นเวลาที่นักแสดงทุกคนหลับกันหมดแล้ว
บนดาดฟ้ามีลมทะเลพัดแผ่วๆ ที่มุมทั้งสี่ ไฟสีแดงดวงเล็กของกล้องติดตายส่องแสงอยู่ เป็นสัญญาณว่ากำลังบันทึก โดฮาเดินหลบระหว่างนั้นอ้อมไปหลังถังเก็บน้ำใบใหญ่
เขาควักกระดาษพับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พอคลี่ออกก็เป็นแผนผังคฤหาสน์ มีจุดดำเล็กๆ ลงไว้แน่นขนัด และวงกลมดินสอรวมทั้งหมดสามวง
“นี่ผังตำแหน่งของทีมกล้อง…ใช่ไหมคะ ฉันดูได้เหรอคะ”
“…อย่าบอกคนอื่น”
“ค่ะ ไม่บอกค่ะ แต่วงกลมพวกนี้คืออะไรคะ”
“สี่สิบแปดตัว ที่ไม่ติดกล้องไหนเลย มีสามจุด”
นิ้วหนาๆ ของโดฮากดลงบนวงกลมทีละวง วงแรกคือหลังเพิงเก็บของในสวน วงที่สองคือนอกหน้าต่างห้องซักผ้าชั้นหนึ่ง วงที่สามคือที่นี่
“ที่นี่ ไม่ติดกล้อง”
Makoto อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ไฟสีแดงสักดวงก็ไม่ได้หันมาทางนี้
“งั้นที่นี่ ก็ไม่ต้องกังวลสายตานักแสดงหรือกล้องเลย…อ๊ะ จริงด้วย ใช้ที่นี่เป็นที่สารภาพรักวันอาทิตย์ได้ไหมคะ ไม่สิ ถ้าไม่ติดกล้องก็ไม่มีความหมาย แล้วก็วันศุกร์ช่วงเข้าฉากของกล้อง B ก็…”
“…ไม่พูดเรื่องงาน”
“ไม่พูดเหรอคะ”
“วันนี้ ไม่ได้หายใจสักครั้งเลยใช่ไหม”
Makoto อ้าปากค้าง แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
“หายใจค่ะ หายใจสิคะ แค่หายใจเอง แต่ก็นับเป็นวินาทีอยู่นะ”
โดฮาพ่นลมหายใจออกทางจมูกหนึ่งครั้ง ทั้งสองนั่งลงเคียงกันในเงาของถังน้ำ ไกลออกไปเหนือทะเลยามค่ำคืน ไฟของเรือตกหมึกเรียงรายเป็นจุดเล็กๆ ไหล่ขวาของโดฮาอยู่ห่างจากไหล่ซ้ายของ Makoto แค่หนึ่งนิ้ว Makoto ไม่ได้นับเวลาที่เหลือ
*
แปดโมงเช้าวันศุกร์ ทางเดินชั้นหนึ่งของคฤหาสน์วุ่นวายเพราะเตรียมถ่ายมื้อเช้า
Makoto กอดคลิปบอร์ดแนบอก เดินตามหลังโดฮาสองก้าว เยรินเดินสวนมาจากอีกฟาก เสื้อเชิ้ตตาข่ายสีขาว ผมม้าหางม้าสูง ตอนเดินสวนกัน เยรินเอนหน้าเข้าไปใกล้หูของโดฮา เสียงทุ้มต่ำสำเนียงปูซานได้ยินชัดเจนถึงหูของ Makoto ด้วย
“ไว้เจอกันที่จุดบอดที่สองนะ”
เยรินไม่หันกลับมามอง เดินต่อไปทางห้องครัว
Makoto หยุดเดิน
จุดบอดที่สอง นอกหน้าต่างห้องซักผ้าชั้นหนึ่ง เป็นที่ที่โดฮาบอกเธอด้วยวงกลมดินสอเมื่อคืน คนที่รู้น่าจะมีแค่ทีมกล้องไม่กี่คน
〈ทำไมนักแสดงถึงรู้〉
แผ่นหลังของโดฮาเดินห่างออกไปตามทางเดินโดยไม่ตอบอะไร
── จบบทที่ 2 ──
