บทที่ 1
คืนเข้าพัก
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“เสียงไม่เข้า! ตัวที่สี่ เสียงจุนอูเป็นศูนย์!”
Makoto Hayase ชี้ไปที่กำแพงจอมอนิเตอร์ของกองบัญชาการแล้วตะโกนลั่น กองบัญชาการที่ดัดแปลงมาจากโกดังส้มเก่า มีภาพจากกล้องติดตั้งตายตัวทั้งหมดสี่สิบแปดตัว เรียงเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ในช่องหนึ่งนั้น คือจอที่ฉายภาพระเบียงไม้ของคฤหัสถ์สีขาวริมทะเลเกาะเชจู ชายหนุ่มร่างสูงกำลังขยับปากอยู่ แต่เสียงของเขาไม่มีอยู่ที่ไหนเลย
คืนวันอังคาร การถ่ายทำคืนเข้าพักเริ่มมาได้เพียงสิบสองนาที ผู้เข้าร่วมแปดคนต้องแนะนำตัวให้จบโดยไม่หยุดกล้อง นั่นคือแผนงาน
“ขอเครื่องส่งสำรองหนึ่งเครื่อง!”
Makoto คว้าเครื่องส่งสีดำจากกล่องชาร์จบนชั้น ยัดลงกระเป๋าเสื้อกั๊กตกปลา เธอเกี่ยวผมดำหนาที่ยาวประบ่าไว้หลังหูทั้งสองข้างอีกครั้ง แล้ววิ่งพรวดออกจากโกดัง ข้ามถนน ไล่ลงเนินไปยังคฤหาสน์ นาฬิกาจับเวลาที่คล้องคอเด้งกระทบอก เหงื่อทำให้ปลายผมข้างขมับซ้ายสะบัดชี้ออกไป
〈อีกเก้าสิบวินาทีจะถึงคิวคนต่อไป〉
หน้าระเบียงคือขอบเขตภาพของกล้อง ถ้าเดินเข้าไปตรง ๆ ทุกอย่างพังหมด Makoto จึงนอนคว่ำลงบนผืนทราย แล้วคลานเข้าไปใต้ระเบียง แสงจากกองไฟเล็ดลอดผ่านช่องว่างระหว่างแผ่นไม้พื้น ตกลงมาเป็นริ้วลาย ใยแมงมุมเกาะติดหน้าเธอ
พอมาถึงด้านหลังม้านั่งพอดี เธอก็เอื้อมมือ เอานิ้วเคาะหลังของชายคนนั้นสองครั้ง แล้วกระซิบเป็นภาษาเกาหลี
“ฉันมาจากกองบัญชาการ Hayase ค่ะ อย่าขยับนะคะ สามวินาทีก็เปลี่ยนเสร็จ”
“ข-ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมไม่เป็นไรครับ”
เขาคือโอ จุนอู นักดับเพลิง ทั้งอกทั้งแขนล่ำสัน แต่เพราะหดไหล่ จึงดูตัวเล็กไปหมด ผมดำหยิกตัดสั้น ใบหน้ากลมแบบเด็ก ๆ ดวงตาดำเล็กกลอกไปมาอย่างหวาดกลัวเหมือนเด็กน้อย แก้มซ้ายมีรอยแผลไฟไหม้เล็ก ๆ 〈คนดีจริง ๆ〉 Makoto คิด คนแบบนี้แหละที่มักเสียเปรียบในหน้าจอ
เธอถอดเครื่องส่งเก่าออกจากคลิปที่เอว แล้วเสียบสายไมค์เข้ากับเครื่องใหม่ ไฟสีเขียวติดขึ้น
“เข้าแล้วค่ะ! ตัวที่สี่ เสียงเข้าแล้วค่ะ!”
พอพูดใส่อินคอม เสียงตะโกนของผู้กำกับใหญ่ก็ระเบิดเข้ามาในหู
“ดีมาก ดีมาก! กล้องแพ็ก มือ! มือหมอนั่นสั่นอยู่! ซูมเข้าไปให้เต็มจอ!”
บนหน้าตักของจุนอู นิ้วมือหนา ๆ สั่นเบา ๆ สายตาของเขาเหลือบไปทางผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่า นักเขียนหนังสือภาพ ยุน โซอา ผมหยิกสีน้ำตาลเกาลัดยาวประบ่า สวมแว่นกลม ร่างเล็ก ใบหน้ากลมอวบ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองต่ำ พยักหน้าเบา ๆ ให้เสียงของคนที่กำลังพูด เป็นคนใจดีนะ Makoto คิด
ที่มุมระเบียง ชายคนหนึ่งที่แบกกล้องบนไหล่ขยับตัว เขาคือแพ็ก โดฮา ตากล้องบี อกและหลังหนาหนัก ไหล่ขวาตกต่ำกว่าไหล่ซ้ายเล็กน้อย ผมดำตัดสั้นมีผมหงอกก่อนวัยแซมอยู่มากตรงขมับ ใต้แสงกองไฟดูเป็นสีเทา ใบหน้ากว้างเรียบแบน ดวงตาเรียวชั้นเดียวหนังตาหนา ม่านตาสีน้ำตาลเกือบดำ
ชายคนนั้นลดกล้องลงจากไหล่
เลนส์หันลงสู่พื้น ดวงตาเรียวมองตรงเข้ามาในความมืดใต้ระเบียง สบตากับ Makoto ที่หางตาขวามีรอยแดงจาง ๆ จากช่องมองภาพ เหมือนหมีเลย Makoto คิด แต่มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“กล้องแพ็ก! ได้ยินไหม สั่งให้ซูมเข้าไป!”
เสียงทุ้มต่ำเสียงเดียวหล่นลงมาในอินคอม ไม่ถ่าย
“ตัวเลขไม่โกหกหรอก! ด้วยมือคู่นั้น คนดูทั่วโลกจะร้องไห้กันหมด!”
Makoto กดปุ่มอินคอมค้างไว้
“ผู้กำกับใหญ่คะ Hayase เองค่ะ! ขอถ่ายภาพอื่นแทนนะคะ รอยยิ้มของจุนอู ให้กล้องบีถ่ายจากด้านหน้า แบบนั้นทำตัวเลขได้ดีกว่ามือค่ะ!”
“ฮ่า ๆ! พูดแล้วนะ PD Hayase ถ้าไม่ได้ผล เธอต้องรับผิดชอบเองนะ”
Makoto เงยหน้ามองโดฮาผ่านช่องว่างของพื้นระเบียง ขณะที่ยังกดปุ่มอินคอมอยู่ เธอพูดเบา ๆ เป็นภาษาเกาหลี
“คุณแพ็ก ถ่ายจากด้านหน้า… ได้ไหมคะ… เอ่อ”
〈ทำไมท้ายประโยคถึงอ่อนลงอย่างนี้นะ เรา〉
“…ได้”
“ดี ได้แล้ว ทุกกล้อง คงตามนี้!”
โดฮาแบกกล้องขึ้นอีกครั้ง ตอนนั้นเอง ผู้หญิงที่นั่งข้างจุนอูก็ลุกขึ้นยืน ครูสอนโยคะ คัง เยริน ผมดำสนิทยาวถึงเอวถูกรวบมัดแน่นเป็นหางเดียวสูงบนศีรษะ ผิวสีน้ำผึ้ง โหนกแก้มสูง ดวงตาเรียวยาวเขียนอายไลเนอร์แดงปัดขึ้น ดวงตาสีดำจ้องมองจุนอูตรง ๆ ภาษาเกาหลีสำเนียงปูซานดังก้องสดใสทั่วระเบียง
“ประหม่าก็เรื่องธรรมดาออก ฉันก็เป็นนะ ดูนี่สิ”
เยรินทำมือของตัวเองสั่นอย่างจงใจให้เกินจริงต่อหน้าจุนอู จุนอูหลุดหัวเราะ ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
เลนส์ของโดฮาจับรอยยิ้มนั้นจากด้านหน้าอย่างแม่นยำพอดี
“…ได้ภาพแล้ว”
Makoto ทั้งที่หน้ายังเปื้อนทราย กำหมัดเล็ก ๆ อยู่ใต้ระเบียง
*
การถ่ายทำจบลงตอนสี่ทุ่มกว่า เมื่อ Makoto กลับถึงกองบัญชาการ ชายหนุ่มร่างเล็กคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหา ผู้ช่วยตากล้อง คิม จีฮู ผมดำทรงบ็อบแสกกลางเหมือนเด็กจอน เปียกเหงื่อแปะติดหน้าผาก ใบหน้ากลมเล็ก คิ้วหนาเชิดขึ้นอยู่ตลอด ดวงตาดำกลม มีไฝใหญ่ข้างปีกจมูกขวา สวมเสื้อกั๊กสีแดงสดที่เขียนว่า CAM B และสะพายเป้ใบใหญ่สีดำ เหมือนลูกหมาเลย Makoto คิด
บทสนทนาของทั้งสองคนก็เป็นภาษาเกาหลีเช่นกัน
“พีดีครับ! เมื่อกี้เห็นพี่คนนั้นไหมครับ! นั่นพี่ของผมเองครับ!”
“เห็นแล้ว ตอนเขาลดกล้องลง ใจแทบหยุดเต้น”
“พี่เขาเมื่อสามปีก่อนเป็นตากล้องสารคดีที่ดังมากเลยนะครับ ได้รางวัลเพียบเลยครับ!”
“คนแบบนั้น ทำไมถึงมาทำรายการรักล่ะ”
“อันนั้น… ผมก็ยังไม่ได้ถามเหมือนกันครับ”
จีฮูสะพายเป้ให้เข้าที่ แล้วเกาหัวอย่างเขินอาย
*
ห้าทุ่ม ที่ห้องเล็กในคฤหาสน์ มีการถ่ายสัมภาษณ์สั้น ๆ ผู้เข้าร่วมทีละคน Makoto ถามเป็นภาษาเกาหลี จุนอูนั่งหดไหล่อยู่บนเก้าอี้ ใช้นิ้วไล้สร้อยข้อมือลูกปัดที่ข้อมือขวา เมื่อครู่เขาบอกว่าน้องสาวทำให้
“คืนนี้ คนที่สนใจที่สุดคือใครคะ”
“เอ่อ เอ่อ… คุณโซอาครับ อยากคุยด้วยมากกว่านี้ครับ ขอโทษครับ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ”
*
“PD Hayase มานี่หน่อย!”
ก่อนเที่ยงคืน ผู้กำกับใหญ่ ซง กีแท็ก เรียก Makoto เข้าไปในห้องเล็กด้านในของกองบัญชาการ ลำตัวท้วมสั้น คอหนาไหม้แดดจากการตีกอล์ฟ ผมสีเงินหวีเรียบแปล้ไปด้านหลังด้วยโพเมด ใบหน้าเหลี่ยมแดงก่ำ ดวงตาดำโปนมีตาขาวมาก ที่กระเป๋าอกเสื้อโปโลสีกรมท่า เสียบปากกาเมจิกสีแดงไว้ทั้งหมดสามด้าม คนที่ทั้งเสียงและตัวใหญ่จริง ๆ Makoto คิด ทุกครั้งที่เจอ ไหล่จะเริ่มปวดนิด ๆ
กีแท็กยื่นปึกกระดาษหนาที่หนีบไว้กับคลิปบอร์ดสีแดงให้
“ฝากไว้กับเธอ พิมพ์ทุกคืนวันเสาร์ ทำแค่สองชุด ของฉันกับของเธอ”
“นี่สคริปต์เหรอคะ รายการนี้ไม่น่ามีสคริปต์นี่คะ”
“ฮ่า ๆ! สคริปต์ไม่มี นี่คือการคาดการณ์”
ฟันทองซี่หนึ่งที่ด้านซ้ายบนเปล่งประกายวาบ
“การคาดการณ์ว่าผู้เข้าร่วมน่าจะขยับกันแบบนี้ แล้วหน้าที่ของเธอคือเขียนใหม่ให้ดูเป็นธรรมชาติ ฉันซื้อการจัดฉากอันละเอียดแบบญี่ปุ่นของเธอไว้นะ”
“…เป็นคนเขียนใหม่ใช่ไหมคะ”
“ใช่ ถ้ารายการดัง คราวหน้าจะให้ PD Hayase ดูแลหนึ่งเรื่องในนามของเธอเอง สัญญา”
หัวใจของ Makoto เต้นตุบ รายการในชื่อของตัวเอง ตั้งแต่ไต่เต้าขึ้นมาจาก AD เจ็ดปี มันคือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด
“แต่ว่า หน้าสุดท้ายของสัปดาห์แรกห้ามพลาดเด็ดขาดนะ ภายในคืนวันอาทิตย์ซึ่งเป็นคืนสารภาพรัก ต้องทำให้เป็นรูปนั้นให้ได้”
“…ค่ะ จะรีบจัดการให้เร็วค่ะ”
กีแท็กตบไหล่ Makoto แรง ๆ สองครั้ง
*
เมื่อออกจากห้องเล็ก ก็พบ Kyohei Usami ยืนอยู่ในทางเดิน เพื่อนร่วมงานที่มาจากบริษัทผลิตของญี่ปุ่นด้วยกัน อายุมากกว่าสองปี ผมทรงมัชรูมสีน้ำตาลเกาลัดสว่างตัดหนาเสมอเหนือคิ้ว ใบหน้าเรียวคางยาว ดวงตาสองชั้นโตกลม ม่านตาสีน้ำตาลอ่อน แม้จะเป็นตอนกลางคืนก็ยังคล้องร่มกันแดดสีดำไว้ที่แขน และมีพัดลมพกพาขนาดเล็กหมุนอยู่ที่คอ มุมปากดูตกอยู่ตลอดเวลา Makoto จึงรู้สึกเหมือนก่อนโดนบ่น ทุกครั้งที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขา
Usami พูดเป็นภาษาญี่ปุ่น
“สมกับเป็นคุณ Hayase เลยนะครับ งานนั้นน่าจะเป็นของผมไม่ใช่เหรอครับ”
“คนตัดสินคือผู้กำกับใหญ่ จะบ่นก็ไปบ่นกับข้างบนเลย”
“ไม่หรอกครับ ถ้ารายการของพวกเราดัง ผมก็พอใจแล้วครับ”
ต่อให้โดนลมจากพัดลม ผมหน้าม้าของ Usami ก็ไม่ยุ่งแม้แต่เส้นเดียว ซึ่งน่าหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก
Makoto หยุดเท้าอยู่หน้ากล่องชาร์จบนชั้น ช่องเสียบมีทั้งหมดสิบสองช่อง เครื่องส่งของจุนอูที่คิดว่าพัง แท้จริงแค่ขั้วต่อหลวม จีฮูซ่อมแล้วคืนให้จุนอู ส่วนเครื่องสำรองหนึ่งเครื่องที่ Makoto เอาออกไป เมื่อครู่ก็คืนกล่องแล้ว ดังนั้นต้องครบสิบสองเครื่อง เธอใช้นิ้วนับ สิบเอ็ดเครื่อง
“จีฮู! เครื่องส่งสำรองขาดไปหนึ่งเครื่อง!”
“อ๋อ อันนั้นกำลังชาร์จอยู่ครับ! ไม่เป็นไรครับ!”
จีฮูที่ยังคล้องหูฟังไว้ที่คอโบกมือไปมาแล้ววิ่งจากไป คงใช้เครื่องชาร์จอีกเครื่องอยู่ Makoto เอียงคอสงสัย แต่หัวสมองเต็มไปด้วยลำดับการถ่ายทำของวันพรุ่งนี้
*
ตีหนึ่ง เมื่อนั่งลงที่ขั้นบันไดนอกโกดัง ก็ได้ยินเสียงทะเลมืด ๆ ที่หลังมือซ้าย มีลำดับการถ่ายทำของวันพรุ่งนี้เขียนด้วยปากกาลูกลื่นแน่นเอี๊ยด
จากด้านข้าง มีกาแฟกระป๋องเย็น ๆ ยื่นมาให้ คือโดฮา ผ้าขนหนูสีน้ำเงินที่คอยังชื้นอยู่ บทสนทนาของทั้งสองเป็นภาษาเกาหลี
“อ๊ะ ขอบคุณค่ะ เมื่อกี้นี้ เอ่อ ช่วยไว้มากเลยค่ะ… เอ่อ”
“…จมูกไหม้”
“คะ?”
โดฮาเอานิ้วแตะปลายจมูกตัวเองหนึ่งครั้ง แล้วนั่งลงข้าง ๆ Makoto รีบเอามือปิดจมูก ครีมกันแดด ลืมทาอีกแล้ว
“เวลาทำงาน ไม่ได้ส่องกระจกหรอกค่ะ ช่างเรื่องนั้นเถอะ เรื่องลำดับงานพรุ่งนี้เช้า กล้องบีเริ่มเก้าโมงที่ชายหาดนะคะ”
“พรุ่งนี้ก็ค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
โดฮาพ่นลมออกทางจมูกหนึ่งครั้ง เขาหัวเราะ กว่าจะรู้ตัวก็ช้าไปหน่อย ความเย็นของกระป๋องไต่จากฝ่ามือขึ้นสู่แขน Makoto ลืมนับเวลาที่เหลือไปเสียแล้ว
*
หลังโดฮากลับไปที่รถอุปกรณ์ Makoto เปิดคลิปบอร์ดสีแดงใต้แสงไฟหน้าประตูโกดัง
ชื่อผู้เข้าร่วมกับลูกศรบอกคู่จับ เรียงเป็นรายวัน ที่ขอบกระดาษหน้าหนึ่ง มีข้อความเล็ก ๆ เขียนด้วยปากกาเมจิกสีแดงว่า
H×B
คงเป็นสัญลักษณ์ของคู่ผู้เข้าร่วมสินะ Makoto คิด ไว้ค่อยตรวจสอบทีหลังก็ได้
เธอพลิกไปหน้าสุดท้าย ตัวอักษรสีแดงถูกเขียนไว้หนาหนัก
วันอาทิตย์ คืนสารภาพรัก จุนอูสารภาพรักกับเยริน โดนปฏิเสธ แล้วร้องไห้
ข้าง ๆ มีวงกลมซ้อนสองชั้นกำกับไว้
Makoto กำกระป๋องแน่น คนที่จุนอูบอกว่าอยากคุยด้วยคือโซอา ไม่ใช่เยริน จะให้เขาสารภาพรักที่ไม่อยากพูด แล้วให้ร้องไห้ต่อหน้ากล้องอย่างนั้นหรือ
เธอเหลือบดูนาฬิกา ผ่านเที่ยงคืนแล้ว เป็นวันพุธ
〈อีกสี่วันก็ถึงคืนวันอาทิตย์〉
Makoto ใช้นิ้วโป้งถูตัวอักษรบนหลังมือซ้ายแรง ๆ
── จบบทที่ 1 ──
