บทที่ 1
ช่องว่างหนึ่งบรรทัด
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ค่ำคืนเดือนมีนาคม เวลาห้าทุ่ม ลมที่พัดมาจากท่าเรือยังคงเย็นเยือก
บนทางเท้าหน้าร้านสะดวกซื้อ ชายคนหนึ่งล้มหงายหลังไปพร้อมกับถังขยะสีน้ำเงิน
“แจวอน หยุดนะ!”
ซอ ฮายุนทิ้งไม้กวาดแล้ววิ่งเข้าไปหา
ต้นเรื่องเกิดขึ้นเมื่อห้านาทีก่อนเท่านั้นเอง ผู้ชายสามคนที่เมาแอ๋มาคว้าข้อมือฮายุนที่กำลังกวาดพื้นหน้าร้านอยู่
“ยิ้มหน่อยสิ น้องพนักงาน”
พวกมันชะโงกหน้าเข้ามาตื๊อไม่เลิก ตอนนั้นเอง คัง แจวอนที่มารับก็วิ่งลงมาจากบนเนินพอดี
แจวอนตัวสูง สูงกว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตร แขนยาวเป็นสันเป็นเหลี่ยม ผมดำแข็งถูกเสยไปด้านหลัง ส่วนเหนือหูซ้ายตัดสั้นเกรียน แขนเสื้อสีขาวของเสื้อสตาร์จาเกตสีดำสะบัดไปมาใต้แสงไฟถนนอยู่หลายครั้ง ดวงตาชั้นเดียวหนังตาหนัก ปกติดูง่วงเหงาหาวนอน แต่ตอนนี้ดวงตาสีดำอมเทากลับคมกริบราวกับใบมีด
ฮายุนกระโจนเข้าไปเกาะแขนของผู้ชายคนที่สอง
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร! ฉันไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ!”
“ซอ ฮายุน ถอยไป!”
นั่นคือการเรียกชื่อเต็มที่แจวอนใช้เฉพาะตอนโมโหเท่านั้น
“ไม่ถอย! บ้าหรือเปล่า มือนายมีเลือดออกนะ!”
กำปั้นขวาของแจวอนเปียกชุ่มไปด้วยสีแดง ผู้ชายคนที่สามเงื้อแขนขึ้นหมายจะฟาดไปที่หลังของแจวอน ฮายุนหลับตาปี๋
“แค่นี้ก็พอแล้วนะครับ”
เป็นเสียงที่เงียบสงบ ทั้งที่ไม่ได้ดังเลยสักนิด แต่อากาศในซอยกลับหยุดนิ่งลงทันที
เมื่อฮายุนลืมตาขึ้น ก็เห็นใครคนหนึ่งยืนรั้งแขนของผู้ชายคนนั้นไว้จากด้านข้างอย่างแผ่วเบา
ยุน ซอนอูนั่นเอง
ผมสีน้ำตาลเข้มนุ่มนวลดัดลอนหลวมๆ ปัดแสกข้างไปทางขวาแล้วทัดหู ใบหน้าอ่อนโยนคิ้วตก สวมแว่นตาทรงเหลี่ยมกรอบกระดองเต่าสีบาง ด้านหลังเลนส์นั้น ดวงตาตกสีน้ำตาลอ่อนกำลังมองพวกผู้ชายอย่างสงบนิ่ง บนไหล่ของเสื้อสเวตเตอร์สีครีมสะพายเป้หนังใบหนัก ฮายุนคิดว่า คงกลับมาจากการฝึกงานที่โรงพยาบาลแน่ๆ
〈พี่ซอนอู ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้ล่ะ〉
หัวใจของฮายุนเต้นตุบ
ซอนอูหันไปทางพวกผู้ชายแล้วพูดช้าๆ
“จากตรงนี้เดินไปถึงป้อมตำรวจแค่สามนาทีเองนะครับ แล้วหน้าร้านก็มีกล้องด้วย คืนนี้กลับไปนอนพักผ่อนดีๆ จะดีกว่านะครับ”
พวกผู้ชายมองหน้ากัน คนที่ล้มอยู่ลุกขึ้นมาพลางบ่นพึมพำ ทั้งสามคนเดินเซเท้าพันกันลงเนินไป
แรงในร่างของฮายุนหายวับไป เธอใช้นิ้วบีบยางรัดผมสีแดงซีดที่พันอยู่ที่ข้อมือซ้ายไว้แน่น ทุกครั้งที่กลัว เธอมักทำแบบนี้เสมอ
“พี่ซอนอู ขอบคุณมากค่ะ!”
เสียงของเธอสูงขึ้นครึ่งเสียง จนเจ้าตัวยังรู้สึกได้
“ไม่หรอกครับ ผมแค่เข้าไปพูดเฉยๆ ว่าแต่ มือนั่นน่ะครับ”
สายตาของซอนอูหันไปที่มือขวาของแจวอน
*
แจวอนถูกจับให้นั่งอยู่ที่ขอบทางเท้า
พอฮายุนไปซื้อน้ำยาฆ่าเชื้อ พลาสเตอร์ และผ้าก๊อซจากร้านกลับมา ซอนอูก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วรับไว้พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
“ผมเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ รักษาอะไรจริงจังไม่ได้หรอกนะครับ แต่ขอทำแผลเบื้องต้นให้หน่อยแล้วกัน”
“ค่ะ! รบกวนด้วยนะคะ!”
“ไม่ต้อง”
แจวอนชักมือหนี รอยแผลเป็นเส้นบางขวางอยู่บนสันจมูกกระตุกวูบ
“แจวอน นั่งนิ่งๆ นะ ตกลงไหม เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ใช่ไหม”
พอฮายุนตาเขียวใส่ แจวอนก็ทำเสียงจึ๊ก ก่อนจะยื่นมือขวาออกมาอย่างจำใจ
ซอนอูชุบน้ำยาฆ่าเชื้อลงบนผ้าก๊อซ ฮายุนละสายตาจากมือคู่นั้นไม่ได้เลย
นิ้วยาว เล็บสั้นตัดแต่งเรียบร้อยสวยงาม ที่ปลายนิ้วกลางข้างขวามีรอยด้านจากการจับปากกา นิ้วนั้นไล้ผ่านข้อนิ้วของแจวอนที่มีเลือดซึมอยู่อย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังจับของที่แตกง่าย
〈มือสวยจัง เหมือนที่ที่แดดส่องอบอุ่น〉
“คุณฮายุน ขอผ้าก๊อซอีกชิ้นได้ไหมครับ”
“ค-ค่ะ!”
เธอรีบควานหาในถุง ปลายนิ้วสัมผัสกัน ใบหูของฮายุนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
ข้างๆ กัน แจวอนทำเสียงจึ๊กอีกครั้ง นิ้วก้อยข้างซ้ายของแจวอนงอเข้าด้านในเล็กน้อยอยู่อย่างนั้นเสมอ และมือข้างนั้นกำแน่นอยู่บนหัวเข่า
“พอแล้ว”
พอแปะพลาสเตอร์ไปได้แผ่นเดียว แจวอนก็ลุกขึ้นยืน
“ยังไม่เสร็จนะ! พี่ซอนอูอุตส่าห์ทำให้อยู่แท้ๆ”
“น่ารำคาญ ฉันกลับก่อน…นี่ เลิกงานกี่โมง”
“อีกสิบห้านาที ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันกลับคนเดียวได้”
“…กลับตรงๆ เลยนะ อย่าแวะไปไหน”
แจวอนทำเสียงจึ๊กอีกครั้งแล้วเดินขึ้นเนินไป ลายปักที่หลังซึ่งด้ายหลุดลุ่ยกลืนหายไปในความมืด
“ขอโทษนะคะ พี่ซอนอู ทั้งที่อุตส่าห์ทำแผลให้แท้ๆ”
ซอนอูใช้นิ้วกลางดันแว่นขึ้น แล้วยิ้มอย่างลำบากใจเล็กน้อย
“ไม่หรอกครับ ผมถูกเกลียดเข้าแล้วหรือเปล่านะ”
“ไม่ใช่ค่ะ! เจ้านั่นเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว แค่เขินเฉยๆ ค่ะ จริงๆ นะ ใช่ไหมล่ะคะ”
“อืม ก็นะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ”
ซอนอูพูดเรื่อยเปื่อยอย่างใจเย็น ฮายุนเลยเอามือปิดปากหัวเราะ เวลาหัวเราะเหงือกจะโผล่ออกมา เธออยากปิดมันไว้ต่อหน้าซอนอูให้ได้
*
พอเลื่อนประตูร้านซักรีดเปิดออก กลิ่นอับชื้นของไอน้ำก็โอบล้อมใบหน้า
เป็นร้านเล็กๆ ตรงหัวมุมซอย ด้านในสุดของแถวเสื้อเชิ้ตที่แขวนเรียงรายเชื่อมต่อกับห้องครัวและห้องนั่งเล่นโดยตรง
“อ้ายโกว!”
เสียงดังก้องไปทั่วร้าน
นัม พกซุนยืนเท้าสะเอวตระหง่านอยู่ ร่างเล็กผอมบางสวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อนและปลอกแขนสีดำ ผมผสมสีดอกเลาดัดลอนเล็กๆ ม้วนเป็นวงแล้วย้อมสีน้ำตาลอมม่วงแดง คิ้วที่เขียนเข้มทำให้ดูเหมือนตกใจอยู่ตลอดเวลา ดวงตาชั้นเดียวเรียวเล็กหางตาตก ลูกตาสีดำ ที่ใบหูขวามีดินสอแท่งสั้นเหน็บอยู่
“เด็กคนนี้นี่ ให้ตายสิ! แม่เห็นมือแจวอนแล้วนะ! ไปต่อยกันมาอีกใช่ไหม! ลูกๆ บ้านนี้ทำไมถึงกลับบ้านตอนดึกดื่นเงียบๆ ไม่เป็นเลยนะ!”
“ขอโทษค่ะ แม่ แต่ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะคะ! แจวอนแค่ช่วยหนูไว้เฉยๆ”
“ช่วยกันแต่ไม่ต้องใช้กำปั้นสิ!”
ที่โต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น แจวอนกำช้อนด้วยมือที่แปะพลาสเตอร์ นั่งเมินหน้าหนีไปทางอื่น
“เร็วเข้า แจวอนก็ขอโทษด้วยสิ”
“…ใครจะไปรู้”
“เฮ้อ! บ้าจริง!”
มีเสียงไฟแก๊สจุดติด
ชเว มันชิกยืนอยู่ในครัวเงียบๆ ตัวเตี้ย แต่อกหนาเหมือนถังไม้ ใบหน้าสีแดงทองแดงที่ไหม้แดด ผมขาวตัดสั้นเกรียนทรงเหลี่ยม ดวงตาชั้นเดียวเรียวเล็กหางตาตก ลูกตาสีดำ มีผ้าขนหนูสีขาวคล้องคออยู่ กลางคืนเขาทำงานเป็นยามที่โกดังท่าเรือ แต่คืนนี้เป็นวันหยุด ฮายุนคิดเสมอว่า แม้จะพูดน้อย แต่อยู่ใกล้แล้วอุ่นใจเหมือนกำแพงท่าเรือ
มันชิกยกหม้อกิมจิจิเกขึ้นตั้งไฟ รอจนเดือดปุดๆ แล้วจึงวางตึงลงตรงหน้าฮายุน
“กิน”
“…ค่ะ พ่อ”
พอซดเข้าไปคำแรก ก็เปรี้ยว เผ็ด และร้อน ลึกในลำคอของฮายุนบีบรัดขึ้นมา
〈มาอยู่บ้านนี้ได้สามปีแล้ว กลับมาถึงบ้านก็มีข้าวกินเสมอ〉
พกซุนนั่งลงตรงข้าม แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงอย่างกะทันหัน
“แล้วนะ ฮายุน อยากได้อะไรเป็นของขวัญฉลองเข้ามหาวิทยาลัย ก็เป็นถึงนักศึกษาใหม่คณะสวัสดิการสังคมนี่นา อ้ายโกว ลูกสาวบ้านเราเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว!”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ จริงๆ นะ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!”
“พูดสองรอบอีกแล้ว เด็กคนนี้ยิ่งไม่เป็นไรเท่าไหร่ก็ยิ่งพูดสองรอบ”
พกซุนหัวเราะพลางรีบเปลี่ยนเรื่อง
“แจวอน เงินสามแสนวอนเดือนนี้ แม่ได้รับแล้วนะ ขอบใจจ้ะ”
“แจวอนเอาให้บ้านเรียบร้อยด้วยนะเนี่ย เก่งนี่นา”
“…น่ารำคาญ เรื่องปกติอยู่แล้ว”
แจวอนหน้าแดงแล้วซดน้ำจิเกเข้าปาก
มันชิกหยิบหมากรุกไม้ตัวหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วใช้นิ้วกลิ้งเล่น เป็นตัวที่เขียนว่า “ม้า” นิสัยเวลาที่เขาครุ่นคิดอะไรอยู่
“พ่อ เป็นอะไรไปคะ”
“…มหาวิทยาลัยเหรอ สมัยพ่อหนุ่มๆ น่ะนะ ทุกเช้าจากบนเครนที่ท่าเรือ เห็นเรือของมหาวิทยาลัย เป็นเรือฝึกภาคปฏิบัติ สีขาว ลำใหญ่ด้วย”
“เอ๊ะ เรื่องนี้เพิ่งเคยได้ยิน!”
“เรื่องเก่าแล้ว…ดีแล้วล่ะ”
พอมันชิกยิ้ม ฟันทองซี่หนึ่งด้านซ้ายบนก็ส่องประกาย พกซุนหัวเราะเสียงดังว่า นึกว่าพูดยืดยาว ที่แท้ก็เรื่องเรือ ฮายุนก็หัวเราะเหมือนกัน มีแต่แจวอนที่ไม่หัวเราะ เขาเงียบๆ วางไข่ม้วนหนึ่งชิ้นลงบนจานของฮายุน
〈บ้า ก็แบบนี้แหละที่ทำให้…〉
ฮายุนเอามือปิดปาก
“นอน”
คำเดียวของมันชิก ก็ทำให้มื้อเย็นจบลง
*
ตีสองยามดึก
ฮายุนค่อยๆ ลอดออกจากฟูกนอน
เดินผ่านครัวมืดๆ แล้วย่อตัวลงหน้าโต๊ะจักรเย็บผ้าด้านในร้าน เอามือจับลิ้นชักขวา ไม่ได้ล็อกกุญแจ เป็นแบบนี้ทุกครั้ง
สมุดบัญชีครัวเรือนปกสีเขียวอยู่ตรงนั้น
เป็นเล่มล่าสุดของชุดที่พกซุนจดมาตั้งแต่ปี 1998 ทุกคืนเลยเที่ยงคืนไปแล้ว แม่จะนั่งที่โต๊ะในครัวแล้วเขียนลงไปด้วยดินสอ ฮายุนรู้เรื่องนี้ดี ตั้งแต่ฤดูร้อนของปีที่ถูกรับมาเลี้ยง เธอก็แอบอ่านตอนกลางคืนแบบนี้มาตลอด ไม่เคยบอกใครเลย
เธอหรี่แสงมือถือให้มืดที่สุด แสงสีขาวเป็นวงกลมเล็กๆ บนหน้ากระดาษ
ในช่องตารางมีตัวเลขละเอียดเรียงกัน ค่าซักรีด ค่าไฟ ข้าวสาร ในช่องรายรับ มีตัวหนังสือหนาๆ ของแม่เขียนว่า “แจวอน สามแสนวอน”
และแล้วก็ถึงช่องว่างด้านขวา
แม่เขียนถ้อยคำถึงคนในครอบครัวไว้นอกตาราง ถ้อยคำที่ไม่มีวันพูดออกปากเด็ดขาด
ข้างวันที่ของวันนี้ มีตัวหนังสือใหม่อยู่
ถึงฮายุน: ของขวัญฉลองเข้ามหาวิทยาลัย จริงๆ อยากพาไปกินย่างเนื้อ เดือนนี้ลำบากจริงๆ ขอโทษนะ
ฮายุนลดมือที่ถือมือถือลง
〈แม่〉
เธอใช้นิ้วโป้งไล้ยางรัดผมสีแดงที่ข้อมือซ้าย ในเบ้าตาร้อนผ่าว ย่างเนื้ออะไรกัน ไม่ต้องการหรอก แค่จิเกก็เกินพอแล้ว อยากพูดอย่างนั้นแท้ๆ แต่ถ้าพูด ก็จะรู้ว่าแอบอ่านมา
ฮายุนสูดจมูก แล้วปรับแสงกลับ
ถัดลงไปมีอีกบรรทัดหนึ่ง
ถึงแจวอน: มือขวา อีกแล้ว
มีแค่นั้น เธอคิดว่าสมกับเป็นแม่ จะโกรธหรือเป็นห่วง ทั้งหมดอัดแน่นอยู่ในคำเพียงสองคำ
เธอเลื่อนแสงลงไปอีกนิด มือของฮายุนชะงักค้าง
ถัดลงไปอีก ด้วยตัวหนังสือของแม่ เขียนไว้ว่า
เรื่องที่แจวอนบอกฮายุนไม่ได้
บรรทัดถัดไปถูกยางลบถูอย่างแรง ผิวกระดาษขุยขึ้นเป็นขน ขุ่นเป็นสีเทาจางๆ เป็นร่องรอยของการลบแล้วลบอีก
ฮายุนกลั้นหายใจ
〈เรื่องที่แจวอนบอกฉันไม่ได้?〉
เธอเอาแสงเข้าไปใกล้ บนกระดาษที่ขุยขึ้น ไม่เหลือรูปร่างของตัวหนังสือให้เห็นอีกแล้ว
แจวอนบอกฮายุนทุกเรื่อง ทั้งน่ารำคาญ ทั้งใครจะไปรู้ ทั้งอย่าแวะไปไหน พูดจนน่ารำคาญด้วยซ้ำ ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิตอนอายุหกขวบ อยู่ใกล้ที่สุดมาตลอด
แต่เขากลับมีเรื่องที่บอกไม่ได้
และแม่ก็รู้เรื่องนั้น
ด้านในร้านมีเสียงใครสักคนพลิกตัว ฮายุนรีบปิดสมุดบัญชีแล้วเก็บเข้าลิ้นชัก ดับแสงมือถือ ท่ามกลางความมืด มีแต่เสียงหัวใจของตัวเองที่ดังก้อง
〈อะไรกันนะ แจวอน นายปิดบังอะไรอยู่〉
นิ้วของฮายุนจดจำสัมผัสสากๆ ของบรรทัดที่ถูกลบนั้นได้ไม่มีวันลืม
── จบบทที่ 1 ──
