บทที่ 2
นอกประตู
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เช้าวันพิธีปฐมนิเทศ ก่อนเก้าโมง กลางทางลาดชัน ก้นถุงกระดาษก็ขาด
แอปเปิลสีแดงทั้งหมดห้าลูกกระดอนลงบันไดหินกลิ้งหลุนๆ ลงไป
“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน!”
ซอ ฮายุนวิ่งตามไป ดาวดวงเล็กที่เธอวาดเองบนส้นรองเท้าผ้าใบสีขาวกระเด้งไปมา เธอคว้าลูกที่สามได้ใต้เสาไฟ ลูกที่สี่ได้ก่อนถึงท่อระบายน้ำ ส่วนลูกที่ห้าไปชนประตูบ้านข้างล่างแล้วหยุดอยู่ตรงนั้น
เธอหอบหายใจเดินกลับขึ้นมาตามทางลาด ก็เห็นคุณยายตัวเล็กๆ ยืนกอดถุงที่ขาดอยู่
พัก กึมแร คุณยายบ้านติดกันและเป็นยายของซอนอู ตัวเล็กหลังค่อม สวมเสื้อคาร์ดิแกนสีแดงเลือดหมู ผมขาวโพลนรวบเป็นมวยเล็กๆ ไว้ด้านหลัง เสียบปิ่นเงิน ใบหน้ากลมเต็มไปด้วยริ้วรอยลึก ตาสีดำเล็กๆ ลึกโบ๋ มือที่กำไม้เท้าสั่นเล็กน้อย พอยืนอยู่ใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นเหมือนฟูกที่ตากแดด ฮายุนชอบคุณยายคนนี้
“โอ๊ย ขอบใจมากนะลูก ขาหนุ่มสาววิ่งเร็วจริงๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร! ถุงนี้หนูถือให้นะคะ อีกสองร้อยเมตรก็ถึงยอดเนินใช่ไหมคะ”
“เกรงใจจังเลย วันนี้เป็นวันสำคัญไม่ใช่เหรอ แต่งตัวสวยเชียว”
ฮายุนแหวกเสื้อแจ็กเก็ตโค้ชสีกรมท่าให้ดูเล็กน้อย ข้างในเป็นเสื้อเบลาส์สีขาว แม่ของเธอ นัม พกซุน รีดให้เรียบกริบเมื่อคืนด้วยเตารีดของร้าน
“พิธีปฐมนิเทศค่ะ!”
เธอยัดแอปเปิลใส่กระเป๋าแจ็กเก็ต แล้วอุ้มถุงที่เหลือไว้ในอ้อมแขนทั้งสองข้าง เดินขึ้นเนินไป
ประตูบ้านข้างๆ เปิดออก ยุน ซอนอูเดินออกมา ตาโตด้วยความตกใจ
“คุณยาย ไปตลาดคนเดียวอีกแล้วเหรอ ผมบอกแล้วไงว่าให้บอกผม”
เป็นน้ำเสียงออดอ้อนที่ฮายุนไม่เคยได้ยินมาก่อน คุณยายตบแขนซอนอูเบาๆ แล้วหัวเราะ รับถุงจากฮายุนแล้วเดินเข้าบ้านไป
“ขอโทษด้วยนะครับ คุณฮายุน หนักใช่ไหมครับ”
“เปล่าค่ะ! ไม่เลยค่ะ!”
เสียงสูงขึ้นครึ่งเสียงอีกแล้ว ฮายุนหยิบแอปเปิลจากกระเป๋าส่งให้ซอนอูทีละลูก รวมห้าลูกพอดี ซอนอูวางเรียงบนแท่นข้างในประตูอย่างระมัดระวัง แล้วเปิดเป้หนังใบหนัก
“มาพอดีเลยครับ ผมอยากให้สิ่งนี้อยู่พอดี”
สิ่งที่หยิบออกมาคือตำราแพทย์เล่มเก่า มุมสึกจนกร่อน ซอนอูเปิดหน้าหนังสือ ข้างในมีดอกไม้อัดแห้งสีเหลืองดวงเล็กๆ ประกบอยู่ในแผ่นฟิล์มใส
“ของขวัญฉลองที่สอบติดครับ ผมกับคุณยายไปเลือกที่ร้านดอกไม้ในตลาด แล้วเอามาหนีบไว้ในเล่มนี้ทำเป็นดอกไม้อัดแห้ง ใช้เป็นที่คั่นหนังสือก็ได้นะครับ”
“ให้หนูเหรอคะ”
“คุณชอบสีเหลืองใช่ไหมครับ เห็นคุณใช้กิ๊บสีเหลืองอันนั้นตลอดเลย”
ฮายุนอดไม่ได้ที่จะแตะกิ๊บก้ามปูใหญ่สีเหลืองที่ท้ายทอย
〈เขามองอยู่ด้วยเหรอ แค่กิ๊บของฉันเอง〉
“ดีใจจังเลยค่ะ! หนูจะใช้ไปทั้งชีวิตเลย!”
“อืม… ทั้งชีวิตนี่ก็นานไปหน่อยนะครับ”
ซอนอูยิ้มจนตาตกๆ หลังแว่นหยี
“ขอแสดงความยินดีที่ได้เข้ามหาวิทยาลัยนะครับ คุณฮายุน”
ฮายุนเอามือปิดปาก ลมหายใจร้อนๆ เล็ดลอดออกมาตามช่องนิ้ว
*
ในช่วงเวลาเดียวกัน ที่ “ซองจิน ซ่อมรถยนต์” ใกล้ท่าเรือ
คัง แจวอนเช็ดเหงื่อใต้ผ้าขาวที่พันหัว แล้วคลานออกมาจากใต้รถ พลาสเตอร์ยาที่มือขวาดำเป็นคราบน้ำมัน
เสียงมอเตอร์เบาๆ ใกล้เข้ามา สกูตเตอร์ไฟฟ้าแล่นเข้ามาจอดตรงทางเข้าโรงซ่อม
“เฮ้ย แจวอนนา”
คือแพก ทงซู
ตัวเตี้ย แต่คอหนาและไหล่กว้างแน่น ผมสั้นสีขาวที่ฟอกจนออกเหลือง โกนคิ้วทิ้งแล้ววาดเป็นเส้นบางๆ สองเส้น ดวงตาสีน้ำตาลโตกลมเหมือนจะถลนออกมา สวมชุดวอร์มสีดำลายเส้นทอง สร้อยคอทองเส้นหนา พอหันไป ก็เห็นรอยสักเสือเผยเขี้ยวที่ท้ายทอย
ก้นกระเพาะของแจวอนเย็นวาบ
“…ออกมาแล้วเหรอ”
“อาทิตย์ก่อน เบื่อข้าวในสถานพินิจเต็มทนแล้ว คิดถึงกันล่ะสิ”
พอทงซูยิ้ม ฟันบนที่หุ้มด้วยเงินก็ส่องประกาย
“นี่ ๆ เห็นแก่ที่เคยสนิทกันหน่อยน่า มีงานกลางคืนอยากให้ช่วยหน่อย”
“ไม่ทำ”
“ยังไม่ทันฟังเลยเหรอ แค่ขนอะไหล่รถนิดหน่อยเอง แกก็รู้ใช่ไหมว่าที่นี่เก็บกุญแจไว้ตรงไหน”
“ไม่รู้ กลับไป”
แจวอนเอามือไปที่กระเป๋าหลังกางเกง ปลายนิ้วสัมผัสประแจที่พันด้ามด้วยเทปสีแดง เขาไม่ได้กำมัน เพราะรู้ว่าถ้ากำเมื่อไหร่ก็จบเห่
“ใจจืดจริงนะ”
ทงซูเอาศอกพาดบนแฮนด์สกูตเตอร์ พูดช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน
“พูดถึงเรื่องนั้น น้องสาวแกได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้วใช่ไหม คณะสังคมสงเคราะห์ ที่มหาวิทยาลัยอินชอนใช่หรือเปล่านะ”
เสียงทั้งหมดในโรงซ่อมเหมือนหายไปหมด
“…อย่าเข้าใกล้เขา”
“โอ้โห น่ากลัวจัง อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เห็นแก่ที่เคยสนิทกันนะ แล้วจะมาใหม่นะ แจวอนนา”
เสียงมอเตอร์ไกลออกไป แจวอนปล่อยมือจากประแจ ใต้พลาสเตอร์ที่มือขวา แผลที่เกือบจะปิดสนิทแล้วเต้นตุบๆ ปวดแปลบ
*
ห้าโมงเย็น ฮายุนกลับจากพิธีปฐมนิเทศ ก็หยุดเท้าที่หัวมุมตรอก
ตรงเสาไฟฟ้าฝั่งตรงข้ามร้านซักรีด มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
เธอสูงและผอมบาง คอยาว ผมสีดำรวบต่ำเรียบร้อย ใบหน้าโหนกแก้มสูง ตาสองชั้นโต ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน เหนือริมฝีปากบนด้านขวามีไฝเม็ดเล็ก สวมเทรนช์โคทสีน้ำตาลอูฐ ต่างหูไข่มุกเม็ดเล็ก ถือกระเป๋าถือสีดำดูสง่า
ผู้หญิงคนนั้นใช้นิ้วโป้งหมุนแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายไปมา พลางมองร้านนิ่งๆ ฮายุนรู้สึกว่าใบหน้าด้านข้างนั้นดูเหงาอย่างบอกไม่ถูก
“ขอโทษนะคะ มีธุระกับร้านเราหรือเปล่าคะ ถ้ามารับผ้าที่ซักไว้ ร้านเปิดถึงเจ็ดโมงเย็นค่ะ!”
ไหล่ของผู้หญิงคนนั้นสะดุ้งเฮือก เธอหันมา สูดลมหายใจเบาๆ
“…ขอโทษนะจ๊ะ ฉันแค่ยืนดูเฉยๆ”
“ดูเหรอคะ อ๋อ หรือว่าทำใบรับผ้าหายคะ ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าบอกชื่อ แม่หนูจะหาให้เอง!”
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฮายุน นิ้วโป้งที่หมุนแหวนก็หยุดลง ผู้หญิงคนนั้นสูดลมหายใจเบาๆ อีกครั้ง
“เปล่าจ้ะ… ไม่เป็นไร ขอโทษนะจ๊ะ”
เธอโค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินลงเนินไป เสียงส้นสูงก้องบนบันไดหินแล้วเงียบหายไป
〈ลูกค้าหรือเปล่านะ หรือว่ามีอะไรไม่พอใจกับงานที่ซักออกมา〉
ฮายุนเอียงคอ แล้วเปิดประตูร้าน
“หนูกลับมาแล้วค่ะ!”
“ไอ๊โกว! นักศึกษามหาวิทยาลัยของเรากลับมาแล้ว! กินข้าวหรือยัง”
พกซุนวางเตารีดแล้วรีบวิ่งมา
“คืนนี้มีงานรวมตัวของนักศึกษาใหม่ค่ะ หนูไปกินที่นั่นนะคะ”
“งั้นกินนี่ไปก่อนก็ยังดี! อย่าไปดื่มเหล้าตอนท้องว่างล่ะ!”
แม่ยัดข้าวปั้นห่อพลาสติกใส่มือฮายุน แล้วจัดปกเสื้อเบลาส์ให้เธอสองสามที นิ้วของแม่ชื้นเล็กน้อยจากไอน้ำร้อนอยู่เสมอ ฮายุนพลาดโอกาสเล่าเรื่องผู้หญิงคนเมื่อกี้
*
สี่ทุ่ม ฮายุนลงที่ป้ายรถเมล์ตีนเนิน ซอนอูก็ลงจากรถคันเดียวกัน
“อ้าว คุณฮายุน บังเอิญจังเลยครับ”
“คุณซอนอู! กลับจากโรงพยาบาลเหรอคะ”
“ครับ วันนี้ยาวนานเหลือเกิน คุณฮายุนไปงานรวมตัวมาสินะครับ”
ทั้งสองเดินขึ้นเนินไปด้วยกัน ไฟถนนทีละดวงทอดเงาของทั้งสองไปข้างหน้า แล้วก็หดกลับ
“เอ่อ ที่คั่นหนังสือ หนูหนีบไว้ในตำราเล่มใหม่ทันทีเลยค่ะ เป็นเล่มที่หนามากชื่อ ‘ความรู้เบื้องต้นด้านสังคมสงเคราะห์’”
“อย่างนั้นเหรอครับ ดีจังเลย”
เสียงของซอนอูอบอุ่นเหมือนแสงแดดแม้ในยามค่ำคืน
ยอดเนินใกล้เข้ามาแล้ว ฮายุนกำกิ๊บสีแดงที่ข้อมือซ้ายไว้แน่น
〈ถ้าจะพูดก็ต้องตอนนี้แหละ วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศนี่นา ต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆ〉
“คุณซอนอู หนูน่ะ ตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว ชอบคุณซอนอู…”
เธอเงยหน้าขึ้น
ที่ประตูเหล็กทางเข้าบ้านข้างร้านซักรีด แจวอนพิงอยู่ เขาซุกสองมือไว้ในกระเป๋าแจ็กเก็ตเบสบอลสีดำ มองทั้งสองจากใต้เปลือกตาหนักอึ้งด้วยดวงตาสีดำอมเทา
เป็นสายตาที่เย็นชา ฮายุนกลืนคำพูดลงไป
ซอนอูดันแว่นขึ้นด้วยนิ้วกลาง เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วโค้งศีรษะอย่างสงบ
“…สวัสดีครับ คุณแจวอน”
แจวอนไม่ตอบ
“งั้นผมขอตัวนะครับ คุณฮายุน ราตรีสวัสดิ์ครับ”
“ร-ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!”
ประตูบ้านข้างๆ ปิดลง พวงกุญแจรูปเป็ดแกะสลักไม้ที่ห้อยกับกุญแจประตูกระทบกันดังกริ๋ง
“ช้า”
“ไปงานรวมตัวนักศึกษาใหม่มา บอกแม่ไว้แล้ว”
“…กลับมากับหมอนั่นเหรอ”
“แค่นั่งรถเมล์คันเดียวกัน อะไรกันเนี่ย ทำไมทำตาแบบนั้น”
“กลางคืนอย่าเดินคนเดียว ต่อไปนี้ตอนร้านปิดฉันจะไปรับทุกคืน”
“ไม่ต้องมาหรอกน่า หนูเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้วนะ ไม่ใช่เด็กแล้วใช่ไหม”
“เสียงดังน่า ซอ ฮายุน ฟังที่พูดไว้ซะ”
เรียกชื่อเต็ม ในอกของฮายุนร้อนวูบขึ้นมา
“ทำไมล่ะ! โมโหเพราะอยู่กับคุณซอนอูเหรอ บ้าเหรอ นายไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนั้นกับฉันหรอกนะ!”
“…หมอนั่น เลิกยุ่งซะ”
“ทำไมล่ะ”
“ไม่รู้”
แจวอนทำเสียงจึ๊กในลำคอ แล้วเปิดประตู ก่อนเข้าไปเขาหันกลับมามองครั้งเดียว ปากที่เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างก็ปิดลงอีกครั้ง
“แจวอนนา!”
ไม่มีคำตอบ ฮายุนยืนอยู่หน้าประตูคนเดียว มือยังกำกิ๊บไว้อย่างนั้น ขยับตัวไม่ได้อยู่นาน
〈ทั้งที่เกือบจะพูดได้แล้วเชียว ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย〉
*
ตีสองยามดึก ลิ้นชักขวาของโต๊ะจักรเย็บผ้า คืนนี้ก็ไม่ได้ล็อกไว้เหมือนเดิม
เธอหรี่แสงโทรศัพท์ให้มืดที่สุด แล้วเปิดสมุดบัญชีครัวเรือนสีเขียว ข้างวันที่ของวันนี้มีลายมือของแม่
ถึงฮายุน: ขอโทษนะที่ไปดูพิธีปฐมนิเทศไม่ได้ เสื้อเบลาส์รีดอย่างดีแล้วนะ สวยมากเลย นักศึกษามหาวิทยาลัยของเรา
ฮายุนกัดริมฝีปาก แสงไฟดูพร่าเลือนไปเล็กน้อย
ข้างใต้ยังมีอีกหนึ่งบรรทัด
ถึงแจวอน: วันนี้หน้าตาน่ากลัว มีอะไรใช่ไหม
〈แม่ก็สังเกตเห็นเหมือนกันสินะ〉
ฮายุนพลิกหน้ากลับไป บรรทัดที่ถูกลบในคืนนั้น รอยเทาที่ฟูขึ้นเป็นขุยยังคงอยู่อย่างนั้น
เธอหยิบดินสอของตัวเองจากกล่องดินสอหนึ่งแท่ง นอนไส้ดินสอลง แล้วค่อยๆ ลากเบาๆ บางๆ ทับรอยที่ถูกลบ
แม่เขียนด้วยแรงกดเสมอ ตัวอักษรจึงทิ้งรอยบุ๋มไว้บนกระดาษ
เส้นสีขาวค่อยๆ ลอยขึ้นมาท่ามกลางสีเทา
วันนั้น ที่นอกประตู
มีเพียงเท่านั้น ส่วนที่ต่อจากนั้นจมหายไปในกระดาษที่ถูกถูจนเกินไป อ่านไม่ออกแล้ว
ฮายุนถือดินสอค้างอยู่อย่างนั้น ตัวแข็งทื่อ
〈วันนั้น คือวันไหน ประตูนั้น คือประตูที่ไหน〉
กิ๊บสีแดงที่ข้อมือซ้าย ในแสงไฟดูเป็นสีคล้ำหม่นลง
── จบบทที่ 2 ──
