มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 7

เด็กหนุ่มแห่งซากไฟ

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

อีกสามวันก็จะถึงเช้าวันที่ต้องย้ายออกแล้ว

เช้าวันนั้น ตอนที่เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น วิไล สันติสุข กำลังยืนเอามือกุมหูอยู่หน้าหม้อ รอยแผลไฟไหม้หลังหูขวาปวดตุบ ๆ มาตั้งแต่เช้า เสียงวิ้งในหูก็ยังไม่หายไป

คมสันต์ยืนอยู่นอกประตู วันนี้เขาใส่เสื้อสีเหลืองลายช้างสีเขียวเรียงกันเป็นแถว ในมือถือกาแฟเย็นถุงเจ้าประจำ กับแฟ้มกระดาษสีน้ำตาล

“คุณสันติสุขครับ ขอรบกวนหน่อยนะ แม่อยู่ไหม”

“เอ่อ… ไปตลาดเช้าครับ ไปกับไพลิน บอกว่าแวะแป๊บเดียวก่อนไปโรงเรียน”

“งั้นก็ดีเลยนะ”

คมสันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในครัว เสียงหลอดดูดดังจ๊วบ

“ใต้ดินที่โรงพักมีห้องเก็บเอกสารเก่าอยู่นะ ชื้นจนมีกลิ่นอับ ตั้งแต่คืนนั้นมา ผมก็อดคิดไม่ได้เลย”

แฟ้มถูกเปิดออก ข้างในเป็นสำเนากระดาษที่เหลืองซีด ด้านบนเขียนว่า รายงานการสอบสวนเพลิงไหม้

“ต้นเพลิงอยู่ที่ครัวของอาคารสาม ห้องที่บ้านคุณอยู่นั่นแหละ”

นิ้วอ้วน ๆ ของนักสืบไล่ไปทีละบรรทัด

〈วันที่ 14 มีนาคม เวลาประมาณ 00.40 น. เกิดเพลิงไหม้ หัวหน้าครอบครัว นายประสุทธิ์ สันติสุข ถูกพบล้มอยู่ในส่วนลึกของครัว ข้างโต๊ะอาหารที่วางเตาถ่านไว้ ถึงแก่ความตายแล้วขณะนำส่ง〉

“…พ่ออยู่ในครัว ตรงด้านใน”

“ใช่แล้ว แล้วต่อจากนี้แหละ ที่ผมติดใจ”

〈ภรรยา นางสมจิตร ใช้มือเปล่าหิ้วเตาถ่านที่ติดไฟออกจากครัวที่กำลังลุกไหม้ไปยังทางเดิน มือขวาถูกไฟไหม้สาหัส จากนั้นให้บุตรชายคนโต (อายุ 18 ปี) ซึ่งนั่งอยู่ที่ทางเดินกอดเตาไว้ และร้องเพลงอยู่จนกว่าหน่วยดับเพลิงจะมาถึง〉

ปลายนิ้วของวิไลเย็นวูบ

นิ้วสองนิ้วที่เหยียดไม่ตรงบนมือขวาของแม่ เขาเชื่อมาตลอดว่าโดนน้ำมันกระเด็นตอนทำรถเข็นขายของ เขาไม่เคยถามแม่สักครั้ง

“นิ้วของแม่… มาจากเตาถ่านคืนนั้นเอง”

“ก็อย่างนั้นแหละนะ แล้วก็อันนี้ด้วย”

〈บุตรชายคนโตกอดเตาถ่านที่ยังติดไฟอยู่ แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บที่ใดเลย นอกจากแผลไฟไหม้หลังหูขวา หลังช่วยเหลือ เมื่อถูกถามชื่อ ไม่สามารถตอบได้〉

วิไลเอามือแตะหลังหูขวาของตัวเอง รอยแผลหยาบกร้านใต้ปลายนิ้วร้อนผ่าว

“ตอบชื่อไม่ได้… งั้นเหรอครับ”

“ที่เขียนไว้ก็มีเท่านี้แหละนะ เด็กที่ช็อกจนพูดไม่ออกก็มีให้เห็นเป็นบางครั้ง แต่ว่านะ”

คมสันต์หรี่ตาบวมปูดของเขาลง

“กอดเตาถ่านที่ติดไฟอยู่ แต่แผลไหม้มีแค่หลังหู แบบนี้ผมเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนะ”

“ผมจำไม่ได้ครับ เรื่องคืนนั้น แม้แต่เรื่องที่ผมอยู่ตรงทางเดิน ก็ยังจำไม่ได้ นึกออกแค่สีของควัน”

“อืม”

นักสืบเก็บสำเนากลับเข้าแฟ้ม วางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

“ผมทิ้งไว้ให้นะ เริ่มรู้สึกแล้วว่ามันไม่ใช่งานของผม”

*

หลังเที่ยง ปิยะณัฐ แก้วมณี รออยู่ที่ทางเข้าหมู่ตึก

ดินสอสองแท่งที่เสียบอยู่ในผมหยิกไหวไปตามลม ต่างหูเงินที่หูขวาสะท้อนแสงแดดวาบขึ้นสามจุด

“แล้ว? วันนี้จะหนีอีกไหมคะ คุณสันติสุข”

“เอ่อ… อ๋อ ไม่ได้หนีหรอกครับ”

“มีของที่อยากให้ดูค่ะ”

ปิยะณัฐหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าด้านในของแจ็กเก็ตสีน้ำเงิน เป็นสำเนาหนังสือพิมพ์เก่า

พาดหัวเขียนว่า ‘เด็กหนุ่มแห่งซากไฟ’

ในภาพ มีชายหนุ่มห่มผ้าห่มนั่งอยู่ โดยมีอาคารที่กำลังลุกไหม้เป็นฉากหลัง แขนทั้งสองกอดเตาถ่านดินเผาไว้ ไฟสีแดงโผล่ออกมาจากปากเตา

หน้ากลม คิ้วบางเป็นรูปเลขแปด ติ่งหูใหญ่

คือตัวเขาเอง

และใบหน้านั้นกำลังยิ้มอยู่

มุมปากทั้งสองข้างยกขึ้นสูงจนเกือบถึงหู ดวงตาไม่ได้หรี่ลง แต่เบิกกลมโตอยู่อย่างนั้น ในคืนที่พ่อตาย โดยมีเปลวเพลิงอยู่ข้างหลัง

“คุณในคืนที่เสียพ่อไป ฉันขอบันทึกไว้นะคะ”

ปิยะณัฐยกสมาร์ตโฟนขึ้นมา

“เด็กจากบ้านที่ไฟไหม้ โตมาแล้วเริ่มพูดว่าเห็นวิญญาณร้าย เป็นพล็อตที่หมอผีชอบที่สุดเลยค่ะ ฉวยโอกาสจากแผลใจของครอบครัว มัดตัว ตะคอก ไล่ออกไป ว่ากันอย่างนั้น แล้วหลักฐานล่ะคะ”

น้ำเสียงช่วงท้ายแข็งเหมือนหนาม

“หน้านี้… ผมไม่เคยจำได้เลยว่าตัวเองเคยยิ้มแบบนี้”

“จำไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ได้จริง ๆ ครับ ขอโทษ”

ปิยะณัฐทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็หุบปาก ดวงตาเรียวตาชี้ของเธอหยุดอยู่ที่หลังหูขวาของวิไล

“…สำเนานั่น ให้ค่ะ ฉันมีอีกแผ่น”

*

ตอนเย็น เปลวแก๊สสีฟ้าไหวอยู่ในครัว

สมจิตรผู้เป็นแม่กำลังผัดผักบุ้ง กลิ่นกระเทียมกับพริกลอยฟุ้งไปทั่วห้องแคบ ๆ ที่มุมโต๊ะอาหาร ไพลินกางการบ้านเลขอยู่ ตอนนี้ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งโน้นของแม่น้ำก็มีนักข่าวมาเหมือนกัน ลูกสาวเลยไปค้างบ้านยายมาหลายวันแล้ว

“ไพลิน โทรศัพท์มือถือชาร์จแบตไว้เรียบร้อยหรือเปล่า”

“ป๊า นั่นมันโบราณแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครเรียกว่าโทรศัพท์มือถือกันแล้ว”

ลูกสาวโบกสมาร์ตโฟนในเคสกลิตเตอร์แวววาวให้ดู แต่เก้าอี้ของเธอก็ยังถูกขยับห่างจากพ่อไปหนึ่งตัวเหมือนเดิม เป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันนั้น

แม่จัดจานลงบนโต๊ะ วิไลเกือบจะหยิบสำเนาออกมาจากกระเป๋า แต่ก็หยุดไว้ แล้วหันไปมองมือขวาของแม่แทน

“แม่ นิ้วนั่น… เป็นเพราะเตาถ่านคืนไฟไหม้ใช่ไหม”

ตะหลิวไม้หยุดนิ่ง

“เรื่องคืนไฟไหม้ ไม่ต้องถามนะลูก”

แม่พูดเพียงเท่านั้น แล้วหยิบจานของวิไลไปตักข้าวให้ พูนเป็นภูเขาเลย

“เอ้า กินเข้าไป ไม่กินก็ไม่มีแรงนะ”

“แม่…”

“กินข้าวหรือยัง ยังใช่ไหมล่ะ เอ้า”

หางตาของแม่ตกลง เป็นรอยยิ้มแบบที่ยิ้มอยู่ทุกวัน แต่มือที่วางจานลงกลับสั่นน้อย ๆ

วิไลนั่งกินเงียบ ๆ ผักบุ้งเค็ม ข้าวร้อน

*

สามทุ่ม แม่เข้าไปอาบน้ำ

วิไลยกกล่องสังกะสีเก่าลงมาจากบนตู้เสื้อผ้าในห้องนอน เป็นกระป๋องคุกกี้สมัยก่อน เขาอยากหาอะไรสักอย่างที่เขียนเรื่องคืนนั้นไว้

ข้างในมีรูปพ่อไม่กี่ใบ กับใบเสร็จมัดด้วยหนังยาง ใต้นั้นมีซองจดหมายหนึ่งซอง

ด้านหน้าเป็นลายมือแม่เขียนว่า ‘เชียงใหม่’

ชื่อผู้รับคือ วิไล สันติสุข ตัวเขาเอง

เขาคลี่กระดาษข้างในออก มีชื่อมหาวิทยาลัยในเชียงใหม่ กับข้อความแจ้งผลสอบผ่าน ลงวันที่ 1 มีนาคม ก่อนไฟไหม้ 13 วัน

รู้สึกเหมือนเคยเห็น สัมผัสของกระดาษขาว สีแดงของตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัย

แต่วันที่ไปสอบ เขากลับนึกอะไรไม่ออกเลย ไปถึงเมืองทางเหนือได้อย่างไร วันที่รู้ว่าสอบติด เล่าให้ใครฟัง

ไม่มีอะไรเลย

“ทำอะไรอยู่น่ะ”

เขาหันกลับไป แม่ยืนอยู่ที่ประตู ผมยังเปียก

สีหน้าซีดจนไม่เหลือสีเลือด

แม่ก้าวมาสามก้าวก็ถึงตัว กระชากซองจดหมายไปจากมือวิไล ใช้แม้แต่สองนิ้วที่งอ กดมันแนบอก

“แม่ นั่นของผมนะ”

“ไม่ใช่ของที่ควรดูหรอกลูก ของแบบนี้”

แม่หอบกล่องทั้งใบ แล้วปิดประตูห้องนอนลง

ชื่อบนหน้าซองคือชื่อของเขาเอง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังนึกเรื่องวันสอบไม่ออกเลยสักนิด

*

ตีหนึ่ง วิไลตื่นขึ้นบนโซฟา

ได้ยินเสียงเพลง

“เฝ้ามองไฟ จนฟ้าสาง”

ไม่ใช่เสียงแม่ มาจากอีกฟากของผนังด้านซ้าย จากห้องข้าง ๆ เป็นเสียงชายชรา

จากผนังด้านขวาก็มีเพลงเดียวกัน เป็นเสียงหญิงสาว จากเพดานชั้นบนก็มี จากพื้นชั้นล่างก็มี

ทุกเสียงร้องทำนองเดียวกัน ความเร็วเท่ากัน แม้แต่จังหวะหายใจก็พร้อมเพรียงกัน

วิไลนึกถึงรายชื่อหกสิบสามชื่อขึ้นมา

เขาเอาหูแนบกับผนัง

เพลงหยุดลงทันที

ในทุกห้องพร้อมกัน

หลังผนังที่เงียบสนิท รู้สึกเหมือนมีใครสักคนกำลังเอาหูแนบฟังทางนี้อยู่

วิไลเปิดประตูห้องนอน

แม่หลับอยู่บนเตียง แต่ที่นอนข้าง ๆ ว่างเปล่า ผ้าห่มถูกเปิดทิ้ง ผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบ

“ไพลิน?”

เขาวิ่งไปที่ประตูหน้า ประตูไม่ได้ล็อก

โทรหาสุดารัตน์ เธออยู่เวรกลางคืน มีแต่เสียงรอสายดังอยู่

*

หน้าอาคารสามที่ไหม้ มีเทปสีเหลืองขึงกั้นไว้

บนพื้นแอสฟัลต์ก่อนถึงเทป มีสมาร์ตโฟนเคสกลิตเตอร์ตกอยู่ หน้าจอสว่างอยู่ มีเครื่องหมายสีแดง การอัดวิดีโอยังทำงานอยู่

เขาหยิบขึ้นมา

บนหน้าจอเห็นอาคารสามที่อยู่ตรงหน้า หน้าต่างสีดำเรียงกันทั้งแนวตั้งแนวนอน

ในหน้าต่างเหล่านั้น มีใบหน้า

ใบหน้าขาว ๆ เล็ก ๆ หน้าต่างละหนึ่งหน้า ที่หน้าต่างชั้นสี่มีทั้งหมดเจ็ดหน้า เรียงกันมองมาทางนี้

วิไลเงยหน้าขึ้น

หน้าต่างของจริงมืดสนิททุกบาน ไม่มีอะไรเลย

เขากลับไปมองหน้าจออีกครั้ง

ใบหน้าทั้งเจ็ดขยับเข้ามาชิดขอบหน้าต่างมากกว่าเมื่อครู่

วิไลยัดสมาร์ตโฟนลงกระเป๋า มือสั่นจนช้อนทองเหลืองที่ห้อยอยู่กับพวงกุญแจกระทบกันดังกริ๊งกร๊าง เขาเปิดไฟฉายที่เอามาจากบ้าน แล้วลอดใต้เทปเข้าไป

*

บันไดมีกลิ่นเถ้า ผ่านมายี่สิบปีแล้วก็ยังมีกลิ่นไหม้ ทุกครั้งที่ก้าวขึ้น ผงสีดำก็ฟุ้งขึ้นมา

ชั้นสี่ ในสุดของทางเดิน เขาส่องแสงไฟฉายเข้าไปทางประตูที่ไม่มีบานประตูแล้ว

เป็นครัว

ทั้งผนังและเพดานดำสนิท อ่างล้างจานงอเหมือนละลาย

กลางพื้นมีรอยดำอยู่

เป็นรูปคน รูปคนที่นั่งกอดเข่า หลังโค้ง พื้นตรงนั้นเท่านั้นที่ไหม้ลึกลงไปเป็นพิเศษ

และบนรอยนั้น ไพลินนั่งอยู่

สวมเสื้อโปโลสีส้มตัวเก่าของพ่อ เท้าเปล่า กอดเข่า นั่งทับรูปรอยนั้นพอดีเป๊ะ

“ไพลิน…”

ลูกสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาหลังแว่นไม่กะพริบ ริมฝีปากปิดสนิท

หลังหูขวามีเสียงหัวเราะดังขึ้น

คิกคัก คิกคัก เป็นเสียงเด็ก เสียงหัวเราะของเด็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบัง รอให้ใครมาเจอ

〈เล่นซ่อนแอบ〉 วิไลเรียกมันในหัวอย่างนั้น

เสียงหัวเราะหยุดลง

“ป๊า ป๊า”

คล้ายเสียงลูกสาว แต่เด็กกว่านั้นมาก

“ป๊าน่ากลัว”

วิไลก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ในวงแสงไฟ ร่างของไพลินเลื่อนไปทางข้างอย่างเงียบ ๆ

ออกไปนอกแสง

เหลือเพียงรอยดำบนพื้นเท่านั้น

── จบบทที่ 7 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

วิไล สันติสุขคนขับรถส่งพัสดุสุดารัตน์สันติสุขภรรยา พยาบาลไพลิน สันติสุขลูกสาวถูกวิญญาณเข้าสิงสมจิตร สันติสุขแม่ไม่พูดถึงเรื่องไฟไหม้คมสันต์พรหมมาตำรวจสืบสวนสถานีประจำเขตปิยะณัฐ แก้วมณีผู้สื่อข่าวฝ่ายข่าวประสุทธิ์สันติสุขพ่อผู้เสียชีวิตในไฟไหม้ภรรยาติดต่อไม่ได้ทำงานกะดึกNEWลูกสาวหายไปในอาคารที่ไหม้NEWแม่แย่งจดหมายผลสอบNEWเอารายงานไฟไหม้มาให้NEWสงสัยว่าเป็นการหลอกให้รูปถ่ายมาพ่อตายในครัวด้านในใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 8

ที่นั่งของเด็กที่โกหกตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 8) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ