บทที่ 4
รองเท้าบูตข้างซ้าย
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
88.1 เปอร์เซ็นต์
Shuhei วางนิ้วค้างไว้เหนือปุ่มสีน้ำเงิน ขยับไม่ได้
ใต้กระจกที่พื้นตรงเท้า คลื่นสีดำกำลังซัดม้วนอยู่ สูงจากน้ำหกเมตร ถ้าถูกขายอีกครั้งเดียวก็จะเหลือศูนย์เมตร กล่องจะปิดสนิทแล้วจมลงไป
“คุณ Hayase ได้ยินไหมครับ คุณ Hayase”
ลำโพงยังเงียบกริบ
〈ผมจะกด “เชื่อใจ” และ The House ก็รู้ดีอยู่แล้ว〉
โอกาสที่จะไปช่วย 91.2 เปอร์เซ็นต์ โอกาสที่จะเชื่อใจ 96.4 เปอร์เซ็นต์ ทุกครั้งที่เขาพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง ตัวเลขก็นำหน้า Shuhei ไปก้าวหนึ่งเสมอ
“…การเชื่อใจต่อไปเรื่อยๆ นี่แหละ ที่ถูกอ่านขาดที่สุด”
Shuhei ยกนิ้วออกจากปุ่มสีน้ำเงิน แล้วจ้องปุ่มสีแดง
ขาย ขายเพื่อนร่วมทีม ไม่ใช่สิ่งที่ฮีโร่ควรทำเลย ถ้า Mana เห็นเข้า คงพูดคำว่า “น่าขนลุก” อีกแน่
แต่ถ้านั่งเงียบๆ แล้วจมลงไปแบบนี้ ก็จะไม่มีวันได้คุยกับคุณ Hayase อีกเลย
“ขอโทษนะครับ คุณ Hayase ครั้งนี้ครั้งเดียว ผมขอตอบโต้กลับ”
Shuhei กดปุ่มสีแดง นิ้วของเขาสั่น
“No More Bet”
โซ่ดังกึกขึ้นมา Shuhei หลับตาปี๋ คิดว่าตัวเองต้องตกลงไปแล้ว
แต่ร่างกลับถูกกดแนบกับพื้น
เขาลืมตาขึ้น ทะเลกำลังไกลออกไป แปดเมตร สิบเมตร สิบสองเมตร โซ่ลั่นเอี๊ยดแล้วหยุดนิ่ง
ข้างๆ กันมีกล่องของ Ruka ลอยลงมาจากข้างบน แล้วหยุดอยู่ที่ความสูงเดียวกับเขา
“…เอ๊ะ”
เสียงของ The House ดังไปทางที่นั่งผู้ชม
“คุณ Takano ขาย คาดการณ์ 4.0 เปอร์เซ็นต์ คุณ Hayase เชื่อใจ คาดการณ์ 11.9 เปอร์เซ็นต์ ทั้งสองท่านอยู่ที่ความสูงสิบสองเมตร”
ที่นั่งผู้ชมเงียบสนิทไปชั่วขณะ
แล้วเสียงตะโกนด่าก็ระเบิดขึ้น
ไม่จริงน่า ห้าร้อยล้านเชียวนะ ผู้ชายคนนั้นไม่มีทางขายหรอก The House เป็นอะไรไป เสียงทุบราวจับดังขึ้น แล้วแก้วแชมเปญก็แตกกระจายบนดาดฟ้า
เสียงของ The House ดังต่อมาเบาๆ
“…น่าสนใจ”
“คุณ Hayase เชื่อใจผมอยู่เหรอครับ”
ลำโพงดังซ่าขึ้น สิ่งที่ลอดออกมาคือเสียงหัวเราะ
“หา!? ขายเหรอ!? ลุงเนี่ยนะ!? ไม่อยากจะเชื่อ แย่ที่สุด! ฮ่าๆๆๆๆ!”
อีกฟากของกระจก Ruka ใช้กำปั้นทุบผนังกล่อง กุมท้องหัวเราะ ดวงตาแบบแมวที่หางตายกขึ้นมีน้ำตาซึมออกมาด้วยซ้ำ สีหน้าแบบนั้นดูไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือกำลังขำ
“ขะ ขอโทษครับ คือผมคิดว่าถ้าตอบโต้กลับสักครั้ง เราน่าจะคุยกันดีๆ ได้”
“อะไรของลุง ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจหรอก แต่…ก็โล่งขึ้นนิดนึง”
Ruka เอาหน้าผากแนบกระจก
“ทำไมถึงเชื่อใจล่ะครับ ทั้งที่เขาบอกว่าโอกาสที่ผมจะขายคือ 88.1 เปอร์เซ็นต์”
“ตอนมองจากข้างบน คลื่นมันซัดมาถึงเท้าลุงแล้ว พอคิดว่า อ๊ะ เหมือนคืนนั้นเลย ฉันก็กดไม่ลง”
“คืนนั้น หมายถึงอะไรครับ”
Ruka เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอดริสต์แบนด์สีเหลืองที่ข้อมือซ้ายออก ด้านในข้อมือมีรอยแผลเป็นสีขาวย่นๆ ขนาดเท่าเหรียญ
“สิบห้าปีก่อน คืนฝนตกหนัก ริมแม่น้ำ มีเด็กคนหนึ่งเท้าลื่นเพราะน้ำที่ท่วมขึ้นมา อายุสิบเอ็ดขวบ เกือบถูกพัดไป ข้อมือถูกลวดบนราวจับบาด แล้วฮีโร่ในชุดสีเขียวก็พุ่งเข้ามา”
หลังของ Shuhei เย็นวาบ
“…ชุดสีเขียว”
“เขาบอกว่าเป็นมือใหม่ เปียกโชกไปทั้งตัว โยนฉันขึ้นฝั่ง ตัวเองถูกพัดไปรอบหนึ่งแต่ก็กลับมาได้ แล้วยิ้มบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เคยพูดคำว่าขอโทษสักครั้งเดียว”
“นั่น ผมเองเหรอครับ”
“ในรายงานไม่มีบันทึกไว้ คืนนั้นมีการออกปฏิบัติการเยอะเกินไปเลยไม่ได้บันทึก ฉันไปสืบมาเอง ฉะนั้น The House ก็ไม่รู้ เพราะไม่มีอยู่ในข้อมูลที่มันอ่าน”
Ruka ใช้นิ้วโป้งลูบรอยแผลเป็น
“ฉันอยากเป็นเหมือนฮีโร่คนนั้นเลยมาเป็นฮีโร่ แต่พอเจอตัวจริงในที่สุด กลับเป็นคนที่เอวพัง แล้วพูดแต่ขอโทษๆ…ให้อภัยไม่ได้เลย ก็เลยขายไปเมื่อกี้ แค่นั้นแหละ”
Shuhei มองเธอผ่านกระจก ผมสีส้ม ต่างหูสีเงิน ไม่ซ้อนทับกับใบหน้าเล็กๆ เปื้อนโคลนในคืนนั้นเลยสักนิด
แต่เขาจำได้
“…รองเท้าบูต”
“หา?”
“เป็นรองเท้าบูตสีเหลืองใช่ไหมครับ ข้างหนึ่งถูกน้ำพัดไป ข้างซ้าย เด็กคนนั้นยืนร้องไห้อยู่บนฝั่ง เท้าซ้ายเปลือยเปล่าตลอดเลย ผมเลยไปตามหาถึงท้ายน้ำตอนเช้าวันรุ่งขึ้น หาไม่เจอครับ…ขอโทษนะครับ”
ปากของ Ruka อ้าค้าง
“ทำไมถึงจำเรื่องแบบนั้นได้”
“คนที่ผมช่วย ผมจำได้ทุกคนครับ ผมมีดีแค่นั้นเอง”
Ruka สะบัดหน้าหนี ครู่ต่อมาก็มีเสียงสูดน้ำมูกดังออกมาจากลำโพง
“…ขอโทษครั้งนี้ ฉันยกโทษให้”
“ขอบคุณครับ”
*
เสียงของ The House ดังที่ข้างหู
“ครั้งที่สี่ โอกาสที่คุณ Hayase จะคิดว่าคุณ Takano ขาย คือ 63.2 เปอร์เซ็นต์”
ต่ำกว่าตัวเลขเมื่อครู่มาก The House เองก็กำลังลังเล Shuhei ได้ยินเป็นแบบนั้น
“คุณ Takano ขอถามสักข้อได้ไหมครับ คืนที่คุณ Hayase พูดถึงไม่มีอยู่ในบันทึกของผม เป็นเมื่อไหร่ ที่ไหนกันครับ”
“ขอโทษครับ นั่นเป็นเรื่องระหว่างผมกับคุณ Hayase”
“…คุณไม่ตอบสินะครับ น่าสนใจ”
เสียงจากถุงมือเงียบหายไปแค่นั้น Shuhei เอาหน้าเข้าไปใกล้ลำโพง
“คุณ Hayase ผมจะกด ‘เชื่อใจ’ ครับ”
“รู้แล้ว ถูกอ่านออกง่ายเกินไป”
“ขอโทษครับ แต่คราวนี้ ผมคิดว่าถูกอ่านออกก็ไม่เป็นไร”
“…ฉันก็จะเชื่อใจ ถึงแม้ The House จะคิดว่าฉันขายก็เถอะ”
“…เริ่มนะครับ”
ทั้งสองกดปุ่มสีน้ำเงินพร้อมกัน
“No More Bet”
กล่องสองใบลอยขึ้นพร้อมกัน สิบห้าเมตร
“คุณ Hayase เชื่อใจ คาดการณ์ 36.8 เปอร์เซ็นต์ ทั้งสองท่านอยู่ที่ความสูงสิบห้าเมตร”
เสียงคล้ายกรีดร้องดังขึ้นอีกจากที่นั่งผู้ชม Shuhei อดหัวเราะไม่ได้ พอหัวเราะ ลึกลงไปในเอวก็เจ็บแปลบขึ้นมา
“โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย”
“ตรงนี้ต้องเอวเหรอ ดูไม่ได้เลยจริงๆ”
เสียงของ Ruka ไม่เย็นชาอีกแล้ว
*
ครั้งที่ห้า ทั้งสองก็เชื่อใจเหมือนเดิม
ตัวเลขที่ The House แจ้งกับ Shuhei คือ “โอกาสที่คุณ Hayase จะขาย 57.9 เปอร์เซ็นต์” การคาดการณ์ของ The House พลาดอีกแล้ว
กล่องสองใบลอยขึ้นถึงสิบแปดเมตร ทะเลยามเช้าสะท้อนแสงขาวอยู่ไกลๆ
ตอนนั้นเอง โซ่ที่เครนริมสุดก็ลั่นดังสนั่น
กล่องกระจกสองใบค่อยๆ ลดลงสู่ทะเล น้ำกระเซ็นขาวโพลนดังตูมขึ้น กล่องยังปิดประตูสนิทแล้วหายลงไปใต้คลื่น
“คุณ Niwa และคุณ Sakaguchi ขายทั้งคู่ ศูนย์เมตร คู่ของคุณ Niwa และคุณ Sakaguchi ตกรอบ”
เสียงของ The House ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย
Shuhei เอามือแนบกระจก ละสายตาจากทะเลไม่ได้
“คู่ของคุณ Chen และคุณ Nonomura ผ่านเข้ารอบ คู่ของคุณ Takano และคุณ Hayase ผ่านเข้ารอบ”
*
ในเวลาเดียวกัน ที่โตเกียว
Mana นั่งทรุดอยู่ที่ทางเข้าบ้าน วางซองสีแดงที่ติดตราว่า “ด่วน” ไว้บนตัก นอกหน้าต่างสว่างจ้าไปหมดแล้ว
สมาร์ตโฟนสั่นในมือ
ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีข้อความ มีแค่ลิงก์เดียว
“หา? อะไรเนี่ย สแปมเหรอ?”
นิ้วของเธอกดลงไปเอง
ภาพที่ขึ้นมาบนหน้าจอคือพ่อที่อยู่ในน้ำ
ตัวเปียกโชก เกาะโต๊ะแน่น ร้องไห้เหมือนเด็ก
“ขอโทษครับ ผมไม่ไหวแล้ว เอวก็ขยับไม่ได้ หนี้ก็มี ลูกสาวก็เกลียดผมอีก”
“…พูดอะไรของพ่อเนี่ย”
เสียงของ Mana แหบพร่า
ภาพยังเล่นต่อ ทั้งที่หน้าบวมเพราะร้องไห้ พ่อก็ยังตะโกนใส่ใครบางคน
“ผมทอดทิ้งใครไม่ได้จริงๆ!”
หน้าจอเปลี่ยนภาพ บนทะเลยามเช้ามีกล่องกระจกเรียงกันอยู่ ในกล่องใบหนึ่งมีพ่อในชุดสีเขียว กุมเอว หน้านิ่วคิ้วขมวด แต่ก็ยังกดปุ่มสีน้ำเงิน กล่องของเขากับกล่องข้างๆ ลอยขึ้นไปพร้อมกัน ในกล่องข้างๆ มีผู้หญิงผมสีส้มอยู่
“บ้าหรือเปล่า ร้องไห้ไปด้วย ทำอะไรของพ่อ”
Mana ปลดสเตเดียมแจ็กเก็ตสีม่วงออกจากไหล่
เธอพลิกด้านที่คว่ำไว้ให้กลับมาเป็นด้านหน้า ด้านหลังมีงานปักด้วยด้ายสีทอง
“3COUNT”
ชื่อฮีโร่ของพ่อ
Mana กอดมันแนบอกแน่น เครื่องมือจัดฟันของเธอกระทบกันดังแกร็ก
“น่าอายชะมัด น่าอายจริงๆ…แต่พ่อไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังเลยสินะ ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว มาตลอดเลย”
พ่อในหน้าจอกำลังโบกมือให้กล่องข้างๆ อย่างเก้ๆ กังๆ
“…ก็ไม่รู้หรอกนะ”
*
เครนหย่อนกล่องกระจกลงบนดาดฟ้า
พอประตูเปิด Shuhei ก็ทรุดลงตรงนั้นทันที ขาสั่นจนลุกไม่ไหว
“คุณ Takano!”
เงาใหญ่ๆ วิ่งตึงตังมาตามดาดฟ้า คือ Chen Wei เขาเอาผ้าห่มที่เตรียมมาห่มให้ Shuhei แล้วกอดไว้ด้วยแขนที่ใหญ่เหมือนหมี
“คุณ Chen โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย เอว เอวผม”
“อ๊ะ ขอโทษนะ แต่ว่า ห่าว เนอะ! ทุกคนยังมีชีวิตอยู่เนอะ!”
ข้างหลัง Chen Wei นั้น Tae กำลังดันแว่นกลมของเธอให้เข้าที่ ใบหน้าซีดเผือด แต่หลังยังตั้งตรง
“คุณ Tae ไม่เป็นไรนะครับ อยู่กลางทะเลคงกลัวแย่เลย”
“ใจแทบหลุดออกจากอกเลยค่ะ คุณ Chen เล่าวิธีทำบ๊ะจ่างให้ฟังทางลำโพงตลอดเลย ทำให้หิวจนลืมความกลัวไปเลยค่ะ”
“สมกับเป็นคุณ Chen จริงๆ ครับ”
Chen Wei เกาหัวอย่างเขินๆ
Ruka ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ข้อมือซ้ายสวมริสต์แบนด์สีเหลืองกลับคืนแล้ว Pipi ลอยนิ่งอยู่เหนือไหล่
“คุณ Hayase ที่ผ่านมา ผมต้อง…”
“ถ้าขอโทษอีก ฉันจะขายนะ”
Ruka ย่อตัวลงตรงหน้า Shuhei ดวงตาสีเขียวอมเทามองตรงมาที่เขา
“ลุง ครั้งหน้าอย่ามาถ่วงฉันอีกล่ะ”
มุมปากของเธอยกขึ้นเพียงนิดเดียว
“…ครับ ผมจะพยายาม”
ตอนนั้นเอง กำไลที่ข้อมือซ้ายของ Shuhei ก็สว่างวาบเบาๆ
ไม่ใช่ตัวเลขอัตราชนะ แต่เป็นตัวอักษรสีขาวที่ค่อยๆ เลื่อนผ่านไป
คุณหนูกำลังมองคุณอยู่
คนที่ส่งไป คือผมเอง
Shuhei ลืมหายใจ
เขาเงยหน้าขึ้น กลางอากาศเหนือดาดฟ้ามีถุงมือสีขาวคู่หนึ่งลอยอยู่เงียบๆ ไร้เสียง ข้าบมือมีรูปข้าวหลามตัดสีแดงกะพริบวิบวับ ราวกับกำลังรอคำตอบ
── จบบทที่ 4 ──
