มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

กล่องกระจก

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“เปิดเถอะครับ! พ่อ พ่อผมอยู่ข้างใน!”

Shuhei ใช้กำปั้นทุบประตูเหล็กที่ปลายสุดของทางเดิน เสียงทึบ ๆ ดังก้องตุบ ตุบ ประตูบานนั้นไม่มีทั้งมือจับและรูกุญแจ

เขาคาดเข็มขัดสีดำที่เอวให้แน่นขึ้นอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนใช้สรีเคานต์ไปถึง 5 ครั้ง แค่ยืนเฉย ๆ ก็ปวดจี๊ดลึกลงไปถึงข้างในเอว

บนจอเล็กข้างประตู ปรากฏเส้นสีขาวพาดอยู่เส้นเดียว นั่นคือ The House

“คุณ Takano ประตูบานนั้นจะไม่เปิดจนกว่าจะถึงเกมที่สองค่ะ”

“ไม่ใช่ คือ ขอโทษครับ พ่อผมเป็นอัลไซเมอร์ครับ ในที่ที่ไม่รู้จัก อยู่คนเดียว เขาอาจจะกลัวอยู่ก็ได้ แค่ขอเห็นหน้าก็ยังดี”

“ไม่มีกฎให้ตอบเรื่องอาการของคุณพ่อในขณะนี้ค่ะ”

เส้นนั้นสั่นไหวเป็นคลื่น แล้วก็หายไป

“บ้าเอ๊ย… ขอโทษครับ บ้าจริง”

มีเสียงดังก๊อกขึ้นข้างหลัง

เขาหันกลับไป ก็เห็นชายร่างสูงยืนอยู่ สูงราว 185 เซนติเมตร รูปร่างผอมโปร่งเห็นกระดูก คอยาว ผมสีขาวหวีเสยไปด้านหลัง ตัดเรียบตรงท้ายทอย ใบหน้าถูกซ่อนไว้หลังหน้ากากสีทองเรียบลื่นทรงไข่ มีเพียงช่องแคบ ๆ ตามแนวนอนตรงตำแหน่งดวงตาเท่านั้น เขาสวมสูทสามชิ้นสีเทาเงิน ผูกแอสคอตไทสีแดงเลือดนก มือถือไม้เท้าไม้มะเกลือที่ปลายหัวเป็นลูกเต๋าเงิน

ก่อนจะได้ยินเสียงด้วยซ้ำ เขารู้สึกเหมือนทางเดินเย็นลง

“ยินดีที่ได้พบ คุณ Takano ฉันคือเจ้าของเรือลำนี้ Togo Ayasegawa”

เป็นเสียงทุ้มต่ำเสียงเดียวกับที่ลอดออกมาจากจอเมื่อคืนนี้

“อ๊ะ คุณคือ… ได้โปรดคืนพ่อผมมาเถอะครับ ขอร้องล่ะ ขอโทษครับ ผมยอมทำทุกอย่าง”

“คุณพ่อของเธอเป็นแขกของฉัน”

มีเพียงเท่านั้น

สายตาของ Shuhei หยุดอยู่ที่หน้าอกซ้ายของชายคนนั้น เป็นเข็มกลัดรูปตราดับเพลิงสีแดงที่เก่าและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน มันไม่เข้ากับสูทราคาแพงตัวนั้นเอาเสียเลย

“ตรงหน้าอกนั่น… ตราดับเพลิงใช่ไหมครับ”

Ayasegawa ไม่ตอบ เขาเพียงใช้นิ้วเรียวยาวลูบลูกเต๋าที่ปลายไม้เท้า

“ฉันน่ะนะ คุณ Takano อยากเห็นแค่ ‘ของจริง’ เท่านั้น”

เสียงไม้เท้าค่อย ๆ ไกลออกไป

*

พอกลับมาถึงห้องเล็ก Chen Wei ก็กำลังประคองหม้อด้วยสองมือ ข้าวข้างในเดือดปุด ๆ

“กลับมาแล้วเหรอ ก่อนอื่นต้องดูแลเอวก่อนเนอะ เอามือสองข้างยันกำแพง แล้วถอยก้นไปข้างหลัง ช้า ๆ เหมือนแมวบิดขี้เกียจน่ะ”

“แบบนี้ใช่ไหมครับ โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย”

“ต้องช้า ๆ นะ ถ้ารีบ เอวมันจะโกรธเอาเนอะ”

พอทำตามที่บอก ก้อนแข็ง ๆ ลึกในเอวก็คลายลงนิดหน่อย Chen Wei โรยเกลือลงบนข้าวที่สุกแล้ว ใช้มืออันใหญ่ปั้นข้าวปั้นก้อนกลมป้อม ๆ ออกมาทีละก้อน

“ห่าว! เอ้า กินเลย ท้องหิวความคิดดี ๆ ก็หนีหมดนะ”

“ขอโทษครับ ขอบคุณที่ให้นะครับ”

Chen Wei จ้องข้าวปั้นของตัวเองแล้วพูดขึ้น

“ลูกสาวฉันอยู่ที่ไต้หวันนะ เก้าขวบแล้ว อยู่กับอดีตภรรยา ร้านเจ๊งแล้วก็เป็นหนี้ ไม่ได้เจอกันมาสองปีแล้วเนอะ”

“…คุณ Chen ก็มาเพราะหนี้เหมือนกันเหรอครับ”

“อื่ม ถ้าชนะ ฉันจะขึ้นเครื่องบินไปหา แล้วลูกสาวคุณ Takano ล่ะ”

“สิบหกครับ เขาเกลียดผม ดูคลิปแล้วบอกว่าน่าขยะแขยง ขอโทษครับ”

“คนที่เกลียดน่ะ ใครจะไปดูคลิปเขากันล่ะเนอะ ปกติแล้ว”

Shuhei หยุดมือที่กำลังกัดข้าวปั้น

“ไม่ใช่ คือ… เขาอาจจะดูไปหัวเราะไปเฉย ๆ ก็ได้ครับ”

ตรงมุมห้อง ทาเอะที่ห่มผ้าอยู่ก็หัวเราะคิกออกมา

“คุณ Chen พูดถูกค่ะ คุณ Takano ลูกสาวน่ะนะ ตอนที่ยังโกรธอยู่นี่แหละคือช่วงที่ดีที่สุดแล้วค่ะ”

“…เป็นอย่างนั้นเหรอครับ”

ตอนนั้นเอง Ruka ที่อยู่ริมหน้าต่างก็เงยหน้าขึ้น ปีปีที่เกาะบนไหล่ฉายจอเล็ก ๆ ขึ้นกลางอากาศ

“นี่ ลุง ตอนร้องไห้แบบนั้น ยอดวิวเพิ่มขึ้นสามเท่าเลยนะ”

“…หา?”

“มีคนตัดคลิปไปแชร์กันเต็มเลย ลุงร้องไห้ไปด้วยแย่งกุญแจไปด้วย ช่องคอมเมนต์วุ่นวายสุด ๆ”

ข้าวปั้นในมือของ Shuhei เละยุบลง

“ตอนนั้นผมจริงจังนะ! เรื่องลูกสาว เรื่องพ่อ มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด! อย่าเอามันไปทำเป็นตัวเลขเลยครับ!”

เสียงดังจนตัวเขาเองยังตกใจ Chen Wei กะพริบตาปริบ ๆ

“ก็เพราะแบบนั้นไงถึงพุ่ง คนจริงจังน่ะ ทำตัวเลขได้ดีกว่า”

“ขอโทษนะครับ แต่ตอนนี้ผมไม่อยากคุยครับ”

Ruka ยักไหล่ แล้วปิดจอ เธอใช้มือกดสายรัดข้อมือซ้ายอีกครั้ง

*

ในเวลาเดียวกัน ที่โตเกียว ก่อนรุ่งสาง

Mana นั่งซบอยู่ที่ทางเข้าของบ้านที่ไม่มีใครอยู่ เธอโทรหามือถือของพ่อไปแล้วยี่สิบครั้ง ไม่ติดสักครั้ง

ใต้ตู้จดหมายมีซองจดหมายกองหนึ่งตกอยู่ พอหยิบขึ้นมาดู ทุกซองมีตัวอักษรสีแดงเขียนว่า ‘ด่วน’ มาจากสถานดูแล จากธนาคาร จากบริษัทเงินกู้ที่ไม่รู้จัก

ในกระดาษของสถานดูแลระบุยอดค่าบริการสามเดือนไว้

“…ทำไมไม่บอกกันเลย”

มือที่กำกระดาษสั่นเทา

“ไอ้คนนั้น ทำอะไรคนเดียวตลอด ตามใจตัวเอง บ้าหรือเปล่า”

เธอกอดสเตเดียมแจ็กเก็ตสีม่วงที่กลับด้านไว้แน่นแนบอก

“…ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกนะ”

*

หกชั่วโมงต่อมา ดาดฟ้าท้ายเรือของอาร์ก

แสงแดดยามเช้าส่องให้ทะเลเป็นประกายแล้ว ลมทะเลเย็นเฉียบพัดชายเสื้อวินด์เบรกเกอร์ดังพึ่บพั่บ

ที่ปลายดาดฟ้า มีเครน​สีดำเรียงอยู่ทั้งหมด 5 ตัว ปลายโซ่ของแต่ละตัวมีกล่องกระจกขนาดเท่าตู้โทรศัพท์ห้อยอยู่ตัวละสองกล่อง รวมทั้งหมด 10 กล่อง บนที่นั่งชั้นบน เหล่าเศรษฐีถือแชมเปญยามเช้า โน้มตัวออกมาจากราวระเบียง

มือสวมถุงมือสีขาวลอยขึ้นกลางอากาศ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ เกมที่สอง ทวิน รูม ผู้ที่ยังเหลืออยู่คือ 5 คู่ รวม 10 คนค่ะ”

“…กล่องกระจก”

“ทั้งสองท่านจะเข้าไปอยู่คนละกล่อง แล้วถูกเครนยกขึ้นห้อยเหนือทะเลที่ความสูง 9 เมตร การแข่งขันมีทั้งหมด 5 รอบ ในกล่องมีปุ่ม ‘เชื่อใจ’ กับ ‘ขาย’ ให้เลือกกดปุ่มใดปุ่มหนึ่งทุกรอบ แต่ละรอบมีเวลา 60 วินาทีค่ะ”

Shuhei กลืนน้ำลายดังเอื๊อก นิ้วของ The House ยังคงสับไพ่ที่มองไม่เห็นอยู่ไม่หยุด

“หากทั้งสองท่านกด ‘เชื่อใจ’ ทั้งคู่จะสูงขึ้น 3 เมตร หากมีเพียงคนเดียวกด ‘ขาย’ ผู้ที่ขายจะสูงขึ้น 6 เมตร ส่วนผู้ที่ถูกขายจะต่ำลง 6 เมตร หากทั้งสองท่านกด ‘ขาย’ ทั้งคู่จะต่ำลง 3 เมตรค่ะ”

“ถ้าต่ำลงเรื่อย ๆ จะเป็นยังไงครับ”

“หากกล่องลงไปถึงระดับน้ำทะเล คือ 0 เมตร กล่องจะจมลงไปทั้งที่ปิดอยู่อย่างนั้นค่ะ”

จากที่นั่งผู้ชม มีเสียงผิวปากหวือดังขึ้น

“หลังรอบที่ 5 หากทั้งสองท่านอยู่ที่ความสูง 9 เมตรขึ้นไป จะถือว่าผ่านเข้ารอบค่ะ และทุกรอบ ก่อนกดปุ่ม ดิฉันจะแจ้งผลการคาดการณ์เกี่ยวกับอีกฝ่ายให้ทีละท่าน เป็นกติกาเฉพาะเกมนี้เท่านั้น กล่องทั้งหมดเชื่อมถึงกันด้วยลำโพง จะพูดคุยกันได้อย่างอิสระค่ะ”

“ข-ขอโทษครับ ถ้าอีกฝ่ายพูดอย่างหนึ่งแต่กดปุ่มอีกอย่างล่ะครับ”

“นั่นก็เป็นความสนุกในการเดิมพันของท่านผู้ชมค่ะ ตัวเลขไม่โกหกใครหรอกค่ะ”

“…ฟังแล้วน่ากลัวเกินไปแล้วครับ”

ใต้โซ่ที่อยู่ติดกัน Chen Wei โบกมืออันใหญ่

“คุณ Takano ห่าว นะ เสร็จแล้วเรากินข้าวกันอีกนะเนอะ”

“ครับ ขอโทษครับ แน่นอนเลย”

ถัดจาก Chen Wei ไป ทาเอะกำลังผูกผ้าคลุมสีแดงให้แน่นขึ้นอีกรอบ คนที่ว่ายน้ำไม่เป็นต้องถูกห้อยอยู่เหนือทะเล Shuhei กลัวเรื่องนั้นมากกว่าเรื่องเอวของตัวเองเสียอีก

*

พอเข้าไปในกล่อง ประตูก็ปิดดังแกร็ก พื้นก็เป็นกระจกด้วย มองลงไปเห็นทะเลสีดำ มีปุ่มใหญ่สองปุ่ม ปุ่มสีน้ำเงิน ‘เชื่อใจ’ กับปุ่มสีแดง ‘ขาย’ บนเพดานด้านบนมีลำโพงเล็ก ๆ ติดอยู่

โซ่ถูกดึงขึ้นดังกึก กล่องลอยขึ้น ดาดฟ้าห่างออกไป ลมทำให้กล่องแกว่งไปมา

ความสูง 9 เมตร ห่างออกไปทางข้างราว 5 เมตร กล่องของ Ruka ตั้งอยู่เคียงกัน

เสียงของ The House ดังข้างหู

“รอบที่ 1 คุณ Takano โอกาสที่คุณ Hayase จะเชื่อใจ คือ 58.3 เปอร์เซ็นต์ค่ะ”

〈มากกว่าครึ่งนิดเดียวเองเหรอ〉

Shuhei เอนหน้าเข้าไปใกล้ลำโพง

“คุณ Hayase ครับ คือ เชื่อใจ ก็ได้ใช่ไหมครับ”

“…ก็ได้ ตอนนี้นะ”

“ตอนนี้ นี่หมายความว่า”

“มีแค่ 60 วินาที กดเถอะ”

“…ผมกดแล้วนะครับ”

Shuhei กดปุ่มสีน้ำเงิน

“โน-โมร์-เบ็ต”

โซ่ส่งเสียงลั่น กล่องทั้งสองขึ้นไปพร้อมกัน ความสูง 12 เมตร จากที่นั่งผู้ชมมีเสียงปรบมือดังประปราย

“ดะ ดีจังเลย ขอโทษครับ รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเฉย ๆ”

Ruka ไม่ตอบ อีกฝั่งของกระจก เห็นเพียงด้านข้างใบหน้าที่เปล่งประกายในแสงแดดยามเช้า

*

“รอบที่ 2 คุณ Takano โอกาสที่คุณ Hayase จะขาย คือ 61.7 เปอร์เซ็นต์ค่ะ”

Shuhei หยุดนิ้วไว้เหนือปุ่ม

ถ้าถูกขาย จะต่ำลง 6 เมตร ถ้าเขาขายด้วย ทั้งสองก็จะต่ำลงแค่ 3 เมตรเท่านั้น ถ้าคิดให้ดี นั่นอาจเป็นทางที่เสียน้อยที่สุด

แต่ถ้าสงสัยอีกฝ่ายก่อนแล้วขายไป เขารู้สึกว่ามันก็ไม่ต่างอะไรกับการทอดทิ้งกัน

“คุณ Hayase ครับ ผมจะกดเชื่อใจ ดังนั้น”

จากลำโพงไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมา

Shuhei กดปุ่มสีน้ำเงิน

“โน-โมร์-เบ็ต”

ตุบ

เขารู้สึกเหมือนพื้นหายไป

กล่องของ Shuhei ร่วงวูบลงไป กระเพาะแทบจะพุ่งออกมาทางปาก โซ่ลั่นเอี๊ยดแล้วหยุดนิ่ง พอเงยหน้ามอง กล่องของ Ruka ก็ลอยสูงขึ้นไปไกลลิบ

เสียงของ The House ลอยไปทางที่นั่งผู้ชม

“คุณ Hayase ขาย ตรงตามที่คาดการณ์ค่ะ คุณ Hayase 18 เมตร คุณ Takano 6 เมตร”

เหล่าเศรษฐีส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา ต่างชูแก้วขึ้นหัวเราะกัน

“…คุณ Hayase”

จากลำโพงมีเสียงแห้งผาก

“เขาว่าโอกาสที่ลุงจะเชื่อใจคือ 96.4 เปอร์เซ็นต์ล่ะ อ่านง่ายไปแล้ว”

“ทำไมครับ”

“อยู่ข้างบนมันปลอดภัยกว่าไง ฉันแค่ดูตัวเลขแล้วตัดสินใจเฉย ๆ”

“ถ้าผมถูกขายอีกครั้งเดียว… ผมก็จะเหลือ 0 เมตร ผมจะจมนะครับ”

“รู้”

หลังจากนั้นลำโพงก็ตัดไป

“คุณ Hayase…”

คลื่นลูกใหญ่ผ่านไปใต้กล่อง น้ำทะเลสาดเปรี๊ยะใส่กระจกที่พื้น ฟองสีขาวไหลลื่นลงไป

ตัวเลขบนกำไลข้อมือค่อย ๆ เล็กลงอย่างรวดเร็ว

The House กระซิบข้างหู

“รอบที่ 3 คุณ Takano โอกาสที่คุณ Hayase จะขายอีกในรอบหน้า คือ 88.1 เปอร์เซ็นต์ค่ะ”

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Shuhei Takanoฮีโร่ที่ติดขอบเหวRuka Hayaseสตรีมเมอร์ทีมเดียวกันThe HouseAI ดีลเลอร์Togo Ayasegawaเจ้าของอาร์กChen Weiพ่อครัวอีกทีมคู่หูหักหลังตอนรอบสองNEWอ่านการเคลื่อนไหวเขาNEWจับตัวพ่อเขาไว้ผู้จัดเกมเพื่อนผู้รอดชีวิตNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 4

รองเท้าบูตข้างซ้ายตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ