มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 5

จุดสีแดง

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“ทำไมถึงต้องเป็นลูกสาวผม”

ชูเฮย์ยังนั่งทรุดอยู่บนดาดฟ้า เงยหน้ามองถุงมือสีขาวที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อมือรูปข้าวหลามตัดสีแดงบนหลังมือกะพริบวิบวับ

“ให้เด็กมาเห็นผมร้องไห้แบบนั้น ขอโทษครับ แต่ทำไมกันแน่ครับ”

“ฉันอยากเห็นคนที่หักล้างคำทำนายให้มากขึ้น เท่านั้นเอง”

“เท่านั้นเองเหรอครับ เธอเพิ่งอายุสิบหกเองนะครับ ถ้าต้องเห็นพ่อกำลังจะตายอยู่กลางทะเล จะรู้สึกยังไงกัน”

“แล้วคุณทำนายว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร”

ชูเฮย์พูดไม่ออก คิ้วเข้มของเขาตกลงเป็นรูปเลขแปด

“...ผมไม่รู้ครับ อาจจะบอกว่าน่าขยะแขยง หรืออาจจะบอกว่าไม่อยากเห็นอีกแล้ว”

“ฉันเองก็ไม่รู้ คุณหนูเป็นคนที่ช่วงของการทำนายกว้างมาก น่าสนใจจริงๆ”

“ลูกสาวผมพูดอะไรบ้างไหมครับ”

“ไม่มีกฎให้ฉันตอบ”

ถุงมือค่อยๆ เลือนหายไป

ชูเฮย์ใช้นิ้วโป้งลูบแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย พ่อที่ร้องไห้น้ำมูกไหล กุมเอวครางโอดโอย และมานะกำลังมองดูอยู่ เขาอายจนหน้าแทบลุกเป็นไฟ

*

เกมต่อไปเริ่มตอนทุ่มหนึ่ง ก่อนหน้านั้นเป็นเวลาพัก

ในห้องเล็กมีกลิ่นข้าวเหนียวหวานอบอวลไปทั่ว เวยกำลังใช้สองมือโอบซึ้งไม้ไผ่ไว้ เมื่อฝ่ามือใหญ่ๆ เริ่มแดง ไอน้ำสีขาวก็ลอยขึ้นมาตามช่องว่าง

“ห่าว! บะจ่างจ้ะ ฉันสัญญากับคุณทาเอะไว้นี่นา”

“คุณเฉิน มือแดงไปหมดอีกแล้วนะครับ ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก เอ้า กินตอนร้อนๆ ท้องหิวความคิดดีๆ ก็หนีไปหมดนะ”

พอเปิดใบไผ่ออก ข้าวเหนียวที่ไส้หมูกับเห็ดหอมก็เป็นเงามันวาว

“ขอโทษครับ ขอรับไว้นะครับ ...อร่อยจัง คุณเฉิน นี่รสชาติเหมือนร้านเลยนะครับ”

ทาเอะมีแว่นกลมขุ่นมัวเพราะไอน้ำ พนมมืออย่างดีใจ

“อร่อยจริงๆ ค่ะ อร่อยกว่าวิธีทำที่ฟังมากลางทะเลเสียอีก”

“คุณทาเอะ ตอนอยู่กลางทะเล ก็ฟังเรื่องบะจ่างมาตลอดเลยนี่ครับ”

บนจอใหญ่ที่ผนังมีตารางอัตราต่อรองเดียวกับที่ห้องผู้ชม เป็นตัวเลขของฮีโร่แต่ละคนในเกมต่อไป บางครั้งตัวเลขทั้งหมดก็เปลี่ยนพร้อมกัน

ที่มุมห้อง รูกะใส่หูฟังข้างเดียว พิงผนังอยู่ ปีปีทรงกลมลอยอยู่เหนือไหล่ของเธอ

เวยเอื้อมมือจะหยิบซึ้งอีกใบ ตอนนั้นเอง ปีปีก็ลอยเอื่อยๆ เข้ามา แล้วลงมาเกาะบนฝ่ามือของเขาอย่างนุ่มนวล เหมือนถูกไอน้ำล่อใจ มันไม่ขยับไปไหนเลย เวยวางปีปีไว้บนฝ่ามือแล้วเฝ้าซึ้งต่ออยู่พักใหญ่

ผ่านไปสักพัก เวยก็เอียงคอ แล้วเรียกชูเฮย์เบาๆ

“คุณทากาโนะ เจ้านี่แปลกนะ”

“แปลกยังไงครับ”

“เจ้านี่เย็นเฉียบอยู่ตลอด แต่บางทีก็ร้อนขึ้นมาเฉยๆ ฉันไวต่ออุณหภูมิน่ะ ...นั่น เมื่อกี้”

ข้างเลนส์ของปีปี จุดสีแดงกะพริบวาบ

ตัวเลขบนจอผนังเปลี่ยนพร้อมกันทั้งหมด

“เกิดขึ้นก่อนตัวเลขบนจอเปลี่ยนนิดเดียวเท่านั้นเอง ตั้งแต่เมื่อกี้นี้ เป็นครั้งที่สามแล้ว”

หลังของชูเฮย์เย็นวาบ

คืนแรกก็เป็นแบบนี้ ทันทีที่จุดสีแดงกะพริบ ตัวเลขรอบถุงมือก็เปลี่ยน ตอนที่เขาร้องไห้อยู่ในน้ำ จุดสีแดงก็กะพริบ แล้วนางนวลก็บินลงมา

“...คุณฮายาเสะ”

รูกะดึงหูฟังออก ดวงตาแบบแมวมองปีปี มือของเวย และใบหน้าของชูเฮย์ไล่ไปตามลำดับ

“คุณเฉิน อย่ามาแตะต้องโดยพลการนะ”

“พอจุดสีแดงนี้กะพริบ ตัวเลขของเดอะเฮาส์ก็เปลี่ยนครับ คืนแรกก็ด้วย ตอนที่ผมร้องไห้ก็ด้วย”

รูกะเงียบไปพักหนึ่ง เธอใช้นิ้วที่ทาเล็บดำกดสายรัดข้อมือซ้าย

“ส่งอยู่ค่ะ ภาพของปีปี ไปให้เดอะเฮาส์”

“ส่งอยู่ หมายความว่ายังไงครับ”

“ฉันทำสัญญากับบริษัทของคุณอายาเซกาวะ สำนักงานของฉันมีหนี้อยู่ รวมทั้งหมด 320 ล้านเยน เขาจะลบให้ แลกกับที่ฉันปล่อยภาพไลฟ์ให้เขานำไปฉายต่อทั้งหมด”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“วันก่อนขึ้นเรือ ฉันคิดว่าเป็นงานง่ายๆ แค่ส่งภาพให้ ไม่เคยถามเลยว่าจะเอาไปใช้ในเกมยังไง”

“งั้นตอนที่ผมร้องไห้อยู่ในน้ำนั่น...”

“ปีปีถ่ายไว้ค่ะ”

“แล้วเรื่องคืนที่ริมแม่น้ำ ในกล่องกระจกล่ะครับ”

“ปีปีอยู่ในกล่องด้วยค่ะ”

ชูเฮย์หันหน้าไปทางจอบนผนัง

“เดอะเฮาส์ ความจริงหรือเปล่าครับ”

เส้นขาวเส้นหนึ่งปรากฏบนจอ สั่นไหวเป็นคลื่น

“ภาพของคุณฮายาเสะถูกใช้ในการทำนายของฉัน ตัวเลขไม่เคยโกหก”

ห้องเงียบกริบ ทาเอะหยุดมือที่ถือบะจ่าง

ชูเฮย์หันกลับไปหารูกะ เสียงที่ออกมาดังจนเขาเองก็ตกใจ

“ผมบอกแล้วนะครับว่าเรื่องคืนนั้นเป็นเรื่องระหว่างผมกับคุณฮายาเสะ! ต่อให้เดอะเฮาส์ถาม ผมก็ไม่ได้พูด! แต่คุณกลับส่งให้เขาไปหมดเลยเหรอครับ!”

“ฉันไม่รู้! ไม่รู้ว่าจะถูกใช้ถึงขนาดนั้น!”

“ตอนที่ผมบอกให้หยุดกล้อง มันหยุดจริงหรือเปล่าครับ”

“...ไม่รู้”

“ไม่รู้งั้นเหรอครับ”

ชูเฮย์กำหมัดแน่น ส่วนลึกของเอวสะท้านเจ็บแปลบ

“ผมเพิ่งคิดว่าในที่สุดก็เชื่อใจคุณฮายาเสะได้ ผมแก้แค้นให้ด้วย ในที่สุดก็เชื่อได้ ผมดีใจที่เด็กใส่รองเท้าบูตยางคนนั้นโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีแล้ว”

สีหน้าของรูกะหายไป ไม่ใช่รอยยิ้มต่อหน้ากล้อง ไม่ใช่ใบหน้าเย็นชาตามปกติ แต่เป็นใบหน้าที่ว่างเปล่า

“งั้นก็ไม่ต้องเชื่อสิ แบบนั้นมีประสิทธิภาพกว่าด้วย”

“...ครับ ผมจะทำอย่างนั้น”

รูกะคว้าปีปีแล้วเดินออกจากห้องไป ประตูปิดดังปัง

เวยจ้องมองฝ่ามือที่ว่างเปล่า

“ขอโทษนะ คุณทากาโนะ ฉันไม่น่าพูดเลยหรือเปล่านะ”

“ไม่ครับ ไม่ใช่ความผิดของคุณเฉินหรอกครับ ขอโทษที่เสียงดังนะครับ”

ทาเอะวางบะจ่างที่ยังอุ่นอยู่ลงบนมือของชูเฮย์เบาๆ

“กินเสียสิ แม้แต่การโกรธก็ต้องใช้แรงนะ”

ชูเฮย์กัดบะจ่างเข้าไปคำหนึ่ง เขาไม่รู้รสอะไรเลยสักนิด

*

ในช่วงเวลาเดียวกัน ที่โตเกียว ตอนบ่ายของวันนั้น

มานะยืนเท้าสองมือบนเคาน์เตอร์ของป้อมตำรวจหน้าสถานี ตำรวจหนุ่มทำหน้าลำบากใจ หมุนปากกาเล่นอยู่

“ก็พ่อหนูอยู่บนเรือไงคะ ถูกบังคับให้เล่นเกมเอาชีวิตเข้าแลก มีวิดีโอด้วยนะ”

“น่านน้ำสากลน่ะ กฎหมายญี่ปุ่นเอื้อมไปไม่ถึงนะ ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ”

“ไอ้คนนั้นน่ะเป็นฮีโร่นะ เป็นฝ่ายที่ช่วยคนอื่นนะ แล้วทำไมไม่มีใครช่วยเขาเลย”

“เข้าใจความรู้สึกนะ แต่ลองไปปรึกษาสมาคมรับรองฮีโร่ก่อนดีไหม”

“สมาคมน่ะไม่ได้เข้าข้างไอ้คนนั้นสักหน่อยนี่”

มานะเดินออกจากป้อมตำรวจ

สตาจัมเปอร์สีม่วงที่พาดไหล่ไม่ได้กลับด้านอีกแล้ว ตัวอักษร ‘3COUNT’ ด้วยด้ายทองที่หลังเสื้อสะท้อนแสงบ่ายวิบวับ คนที่เดินผ่านชำเลืองมอง มานะไม่สนใจ

เธอเปิดมือถือ หน้าจอลิงก์นั้นมีตัวอักษรสีขาวอยู่แค่บรรทัดเดียว

เกมที่สาม ทุ่มหนึ่ง

“...ห้ามหายไปเฉยๆ นะ”

เธอกำปกคอสตาจัมเปอร์แน่น

“...ไม่รู้ด้วยหรอก”

*

ทุ่มหนึ่ง ห้องโถงใหญ่ของคาสิโน

ใต้แสงทองของโคมระย้า มีโต๊ะรูเล็ตต์และโต๊ะไพ่เรียงรายอยู่ ห้องโถงยาว 50 เมตร จากทางเข้าด้านใต้ถึงเวทีด้านเหนือ ในนั้นมีห้องกระจกขนาดใหญ่ตั้งอยู่กระจัดกระจายตามที่ต่างๆ รวมทั้งหมด 5 ห้อง เงาคนขยับไหวอยู่ข้างใน

ตรงที่สูงใกล้เพดาน มีที่นั่งผู้ชมกรุกระจกล้อมรอบโดยรอบ เหล่าเศรษฐีถือแก้วมองลงมา

ผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ถูกเรียกมารวมกันหน้าทางเข้าด้านใต้ ชูเฮย์กับรูกะ เวยกับทาเอะ ชายชุดสูทดำสองคน และหญิงสาวสองคนในชุดวอร์มสีน้ำเงินเหมือนกัน

รูกะยืนห่างจากชูเฮย์ 3 เมตร ปีปีบนไหล่ลอยอยู่เงียบๆ ทั้งสองคนไม่สบตากัน

ถุงมือสีขาวปรากฏลอยขึ้นกลางอากาศ

“เกมที่สาม โชว์ไทม์ เหลือทั้งหมด 4 ทีม 8 คน”

นิ้วมือสับไพ่ที่มองไม่เห็น

“ต่อจากนี้ ในห้องโถงนี้จะเกิดไฟไหม้ ทั้งไฟและควันเป็นของจริง”

“ข-ของจริงงั้นเหรอครับ ที่นี่จะไหม้จริงๆ เหรอครับ”

“ห้องกระจกมีทั้งหมด 5 ห้อง ห้องละ 4 คน รวม 20 คน ถูกขังอยู่ ประตูห้องจะเปิดเมื่อใช้กำไลข้อมือของทุกท่านแตะ”

“คนที่ถูกขังอยู่เป็นใครกันครับ”

“พนักงานบนเรือ แขกผู้มีเกียรติ และแขกพิเศษ”

หัวใจของชูเฮย์เต้นตึก

“จะนับจำนวนคนที่ช่วยออกจากห้องกระจกแล้วพาออกไปนอกทางเข้าด้านใต้นี้ เป็นรายทีม เวลาจำกัด 30 นาที สองทีมที่ช่วยคนได้น้อยที่สุดจะถูกคัดออก อุปกรณ์ทุกอย่างในห้องโถง ใช้ได้อย่างอิสระ”

“ข-ขอโทษครับ ถ้าครบ 30 นาทีแล้วยังพาออกมาไม่ได้ คนพวกนั้นจะเป็นอย่างไรครับ”

“ไม่มีกฎให้ฉันตอบ”

เสียงหัวเราะคิกคักตกลงมาจากที่นั่งผู้ชม

“แขกผู้มีเกียรติจะวางเดิมพันว่าฮีโร่คนไหนจะช่วยใคร ตัวเลขไม่เคยโกหก”

นิ้วของเดอะเฮาส์ดีดดังเป๊าะ

“โนมอร์เบ็ต”

เวทีด้านเหนือลุกไหม้โพลงขึ้นมาทันที

เปลวไฟสีแดงเลียม่านไต่ขึ้นไปถึงเพดาน ควันดำหมุนวนรอบโคมระย้า แผ่ลงมาข้างล่างอย่างรวดเร็ว ลมร้อนซัดใส่ใบหน้าของชูเฮย์

ภายในห้องกระจก ผู้คนเริ่มทุบกระจก เสียงกรีดร้องซ้อนทับกันดังมาจากอีกฟากของควัน

ตอนนั้นเอง

ปี๊ด

มีเสียงนกหวีดแหลมเล็กดังขึ้น

ชูเฮย์รู้จักเสียงนั้น ตอนเด็กๆ เขาเคยได้ยินมันมานับครั้งไม่ถ้วน ที่ริมแม่น้ำ ที่บันไดอาคารชุด

ปี๊ด

ควันขาดหายไปชั่วขณะ

ในสุดของห้องโถง ห้องกระจกที่อยู่ใกล้เวทีที่กำลังลุกไหม้ มีชายชราร่างเล็กยืนอยู่ข้างใน หลังโกง ผมสีขาวนุ่มเหมือนปุยฝ้ายสั่นไหว กำลังเป่านกหวีดเงิน สวมฮังเต็นผ้าซาชิโกะสีกรมท่าที่มีรอยไหม้

“พ่อ!”

ควันปิดลงอีกครั้ง

เสียงของเดอะเฮาส์ลอยไปทางที่นั่งผู้ชม

“ความน่าจะเป็นที่คุณทากาโนะจะวิ่งไปหาพ่อ 99.1 เปอร์เซ็นต์”

ที่นั่งผู้ชมโห่ฮาขึ้นมา

เท้าของชูเฮย์ก้าวออกไปข้างหน้าแล้ว

จากทางเข้าด้านใต้ถึงห้องกระจกที่ปลายด้านเหนือ 50 เมตร ใกล้เวทีที่กำลังลุกไหม้ ในห้องโถงนี้ ที่นั่นเป็นที่ที่ไกลที่สุดจากจุดที่ชูเฮย์ยืนอยู่

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Shuhei Takanoฮีโร่ที่ติดขอบเหวThe HouseAI ดีลเลอร์Mana Takanoลูกสาวที่เฝ้ามองพ่อRuka Hayaseคู่หูที่ปล่อยวิดีโอTae Nonomuraคู่หูของเฉินIsao Takanoพ่อท่ามกลางเปลวไฟChen Weiฮีโร่พ่อครัวผู้ส่งวิดีโอให้ลูกสาวNEWลูกสาวNEWคู่หูที่ถูกหักหลังNEWเพื่อนที่คอยให้กำลังใจNEWพ่ออีกฟากของเปลวไฟเพื่อนที่ถือข้าวต้มมัดNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ