มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

ฮีโร่ขี้แย

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

น้ำทะเลเย็นเฉียบท่วมมาถึงอกแล้ว

“ขอโทษครับ ขอผ่านหน่อยครับ!”

Shuhei แหวกน้ำ เอื้อมมือไปหาโดรนนกนางนวลที่บินอยู่ตรงหน้า กุญแจสีทองส่องประกายอยู่ที่เท้าสีเงินของมัน แต่ก่อนปลายนิ้วจะแตะถึง นกนางนวลก็เฉไปทางขวาวืดหนึ่ง ราวกับรู้ล่วงหน้าว่า Shuhei จะเอื้อมมือไปทางไหน ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเอื้อมเสียอีก

แผ่นแสงแผ่นหนึ่งพาดผ่านเหนือหัวไป

Ruka นั่นเอง เธอเสกแผ่นแสงโปร่งแสงขึ้นกลางอากาศได้พร้อมกันสูงสุดสามแผ่น แต่ละแผ่นอยู่ได้สิบวินาทีก็เลือนหาย เธอเหยียบแผ่นแสงนั้นเป็นขั้นบันได สะบัดเสื้อคลุมสีขาวกระโจนขึ้นสูง

“ปิปิ ถ่ายให้ดีนะ! เอาละ สวัสดีทุกคน! Ruka Step แบบรับกลางอากาศ เริ่มเลย!”

โดรนกลมบนไหล่หันเลนส์มาตามเสียงอย่างว่องไว แขนยาวเรียวของ Ruka เหยียดออกไปหานกนางนวล นกนางนวลทิ้งตัวลงล่างหลบพรึบ มือของ Ruka คว้าได้แต่อากาศ แผ่นแสงใต้เท้าก็วูบหายไป

ตูม Ruka ตกลงมาข้างตัว Shuhei

“เป็นอะไรไหมครับ”

“ก็ลุงน่ะสิ มัวตะกุยน้ำอยู่ข้างล่าง มันเลยหนีลงล่าง เกะกะชะมัด”

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

ใบหน้าของผู้หญิงร่างเล็กจากอีกทีมหายลับไปใต้น้ำ เท้าของเธอแตะพื้นไม่ถึงแล้ว

Shuhei มองนกนางนวลตรงหน้า ตอนนี้อาจจะคว้าได้ก็ได้ แล้วเขาก็มองไปที่ผมดำของผู้หญิงที่แผ่กระจายอยู่บนผิวน้ำ

ร่างกายของเขาว่ายไปหาผู้หญิงคนนั้นเอง เขากดปุ่มนาฬิกาที่ข้างตัวเธอ

“ทรีเคานต์!”

เสียงทั้งหมดเงียบสนิท ฟองอากาศที่หลุดจากปากของผู้หญิงลอยนิ่งอยู่ในน้ำทั้งรูปกลมๆ

หนึ่ง สอดแขนเข้าใต้รักแร้ของเธอ

สอง ดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ

สาม ส่งไปให้แขนของคู่หูผู้ชาย

เวลากลับมาเดินอีกครั้ง ผู้หญิงสำลักน้ำแล้วหายใจได้ เมื่อหันกลับไปมอง นกนางนวลตัวเมื่อครู่ก็หนีไปอยู่ใกล้เพดานแล้ว

เสียงของ The House ที่ส่งไปยังที่นั่งผู้ชม ดังลอดลงมาจากเหนือเพดานกระจก

“คุณ Takano โอกาสที่จะไปช่วยคือ 91.2 เปอร์เซ็นต์ ทายถูกครับ”

ผู้ชมหัวเราะครืนใหญ่

“…ถูกอ่านออกหมดเลย”

ข้างๆ นั้นเอง ชายร่างใหญ่โผล่หน้าขึ้นจากน้ำ สูงเกือบ 190 เซนติเมตร ตัวโตเหมือนหมี ผมดำถักเปียเส้นเล็กมัดรวมไว้ด้านหลังคอ ใบหน้ากลมอวบ คิ้วหนาเกือบชนกันตรงหว่างคิ้ว ตาเล็กชั้นเดียวหนังตาหนา ม่านตาสีน้ำตาลเข้ม บนอกเสื้อเชฟสีขาวมีตัวอักษร “陳記” ปักด้วยด้ายแดง รอบคอพันผ้าบันดานาสีแดง ที่เอวห้อยทัพพีเหล็กอันใหญ่ แขนของเขาอุ้มหญิงชราตัวเล็กไว้

Chen Wei Shuhei เคยได้ยินมาว่าเป็นฮีโร่สายพ่อครัว ตัวใหญ่ขนาดนั้น แต่เสียงกลับเบาและอ่อนโยน

“คุณก็เป็นคนที่อดช่วยไม่ได้เหมือนกันสินะ เมื่อกี้ผมก็เพิ่งฉุดขึ้นมาคนหนึ่งเหมือนกันนะ”

“เอ่อ ขอโทษครับ แล้วท่านนี้คือ…”

ในอ้อมแขนของ Chen หญิงชราเงยหน้าขึ้นอย่างเฉียบขาด ผมขาวเกล้ามวยเรียบร้อย ใบหน้าเรียวเล็กมีริ้วรอยลึก สวมแว่นกลม ตาดำสนิท ต่อให้เปียกโชก แผ่นหลังก็ยังตรงเป๊ะ บนไหล่มีผ้าคลุมสีแดงซีดๆ Shuhei นึกว่าเหมือนครูใหญ่ประถม น่ากลัว แต่ก็พึ่งพาได้อย่างไรบอกไม่ถูก

“ฉันชื่อ Tae Nonomura ค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ ฉันน่ะว่ายน้ำไม่เป็น ถ้าไม่มีเด็กคนนี้ ป่านนี้จมไปนานแล้ว”

“ผมก็เหมือนกันครับ เอวผมน่ะ จมเป็นก้อนหินเลย… ขอโทษครับ”

ระหว่างนั้น อีกสามทีมที่เหลือก็คว้ากุญแจได้ทีละทีม ประตู 1 ประตู 2 ประตู 3 เปิดออก แล้วปิดลงในสิบวินาที ทุกครั้ง The House ประกาศว่า “ผ่านครับ”

อีกเก้านาทีน้ำจะเต็มห้อง บนข้อมือซ้ายของ Shuhei ตัวเลข 0.3% ยังเรืองแสงอยู่

*

รอครบหกสิบวินาที Shuhei ก็ใช้ทรีเคานต์อีกครั้ง แต่นกนางนวลออกไปอยู่นอกรัศมีสองเมตรก่อนที่เวลาจะช้าลง รออีกหกสิบวินาที ครั้งที่สามก็เป็นแบบเดิม นกนางนวลหนีไปก่อนในทิศที่ Shuhei กระโจนไป

แล้วเอวก็ดังกร๊อบ

“โอ๊ยยยยยยยย”

ขาไม่มีแรง Shuhei จมลงไปในน้ำทั้งอย่างนั้น

เย็น มืด ร่างกายร่วงลงไปทางพื้น

〈ล้มซะ Shuhei ล้มแล้วจะเห็นข้างล่าง〉

เหมือนได้ยินเสียงพ่อ Shuhei ลืมตาขึ้น

ที่ผนังใกล้พื้นมีประตู 4 อยู่ จมอยู่ใต้ท้องน้ำสนิทแล้ว จากช่องว่างใต้ประตูนั้น มีสายฟองอากาศเส้นบางๆ พุ่งขึ้นมาซู่ๆ ส่วนประตูบานอื่นไม่มีอะไรออกมาเลย

〈น้ำถูกดันเข้ามาจากอีกฝั่ง ฝั่งโน้นของประตูไม่ใช่อากาศ แต่เป็นทะเล〉

Shuhei ตะกุยน้ำ เกาะโต๊ะไพ่ไม้ที่ลอยอยู่ พอโผล่หน้าขึ้นมา ก็เห็นชายสองคนกำลังสูดลมหายใจอยู่เหนือประตู 4 พอดี

เสียงแหบพร่าของผู้ชมดังลงมาจากเหนือเพดานกระจก ไปเลย Gaku Kurosu! Rei ด้วย ดำลงไป!

Gaku Kurosu กับ Rei Kurosu คือชื่อที่ผู้ชมเรียกสองคนหน้าตาเหมือนกันเป๊ะนี้ Shuhei คิดว่าคงเป็นพี่น้องกัน ทั้งคู่โกนหัวเกลี้ยง คางแหลม ตาดำสนิท แขนอันหนาโผล่ออกมาจากเสื้อกล้ามสีเทา ในมือของ Gaku มีกุญแจที่ดูเหมือนแย่งมาจากนกนางนวลด้วยกำลัง เป็นสายตาของคนที่เห็นแต่สิ่งที่ตัวเองเชื่อ Shuhei คิด

“เดี๋ยว! ประตู 4 ไม่ได้นะครับ! ข้างหลังคือทะเล!”

Gaku หัวเราะเหยียดทางจมูก

“แกจะมาแย่งกุญแจใช่ไหม ไม่ติดกับหรอกลุง”

“ไม่ใช่! ฟองอากาศ มีฟองอากาศพุ่งขึ้นมาจากข้างล่าง!”

สองคนนั้นดำลงไปในน้ำแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา ทั้งห้องโถงก็โคลงเคลงสะเทือน ที่ก้นน้ำ ทะเลสีดำคำรามถาโถมเข้ามา เกิดน้ำวนใหญ่ ฉวยร่างของทั้งสองลากเข้าไปในความมืดเบื้องหลังประตู สิบวินาทีต่อมา ประตู 4 ก็ปิดลง

“ทีมของ Kurosu ออกจากเกมครับ”

เสียงของ The House ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

*

กุญแจเหลือดอกเดียว ประตูก็เหลือบานเดียว คือประตู 5 ใกล้เพดาน

นกนางนวลที่ถือกุญแจบินวนอยู่ตรงจุดที่สูงที่สุดของห้องโถง ระดับน้ำใกล้ถึงหกเมตรแล้ว

Shuhei เกาะโต๊ะไว้ขยับไม่ได้ ท่อนล่างตั้งแต่เอวลงไปเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง

รู้ตัวอีกที น้ำตาก็ไหลออกมาแล้ว

“ขอโทษครับ ไม่ไหวแล้วครับ เอวก็ขยับไม่ได้ หนี้ก็มี ลูกสาวก็เกลียดผมด้วย”

“หา? จะมาพูดตอนนี้เนี่ยนะ?”

“ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ ผมยังไม่ได้เลี้ยงข้าวพ่อให้อิ่มท้องดีๆ เลยด้วย”

เขาร้องไห้เสียงดังอย่างน่าอาย ไม่ได้โกหกเลย

บนไหล่ของ Ruka จุดแดงข้างเลนส์ของปิปิกะพริบวาบ

นกนางนวลใกล้เพดานเลิกบินเป็นวง ค่อยๆ ลดระดับลงมาช้าๆ บินเฉียดผิวน้ำห่างจากโต๊ะของ Shuhei ไปเพียงราวสามเมตร

〈เอ๊ะ?〉

Shuhei ร้องไห้ไปพลางสังเกตเห็น

〈มันอ่านว่าเราเป็นคนที่ไม่ทำอะไรอีกแล้ว〉

เขาจึงร้องไห้ต่อ จงใจสั่นจมูก ซบหน้ากับโต๊ะ สะอื้นฮักเหมือนเด็ก เลนส์ของปิปิจับจ้องภาพนั้นอยู่

นกนางนวลลงจอดที่ขอบโต๊ะเบาๆ

แค่ยื่นมือก็ถึง เขามองนาฬิกาข้อมือ จากครั้งก่อนผ่านไปเกินหกสิบวินาทีแล้วนานแล้ว

“ทรีเคานต์!”

โลกเกือบหยุดนิ่ง ขนสีเงินของนกนางนวลค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ หยดน้ำที่ร่วงจากขนลอยเป็นเม็ดกลมเปล่งประกายอยู่กลางอากาศ

หนึ่ง ยื่นแขนออกไป

สอง เอานิ้วเกี่ยวห่วงกุญแจสีทอง

สาม กำแน่น

เวลากลับมาเดิน นกนางนวลเหลือแต่เท้าเปล่าๆ แล้วบินหนีไป

กำไลที่ข้อมือซ้ายวาบสว่างขึ้น

0.3%

2.1%

9.6%

27.4%

เหนือเพดานกระจก ที่นั่งผู้ชมโห่ร้องกันสนั่น ใครสักคนตะโกนว่าอย่ามาล้อเล่น สามร้อยล้านนะ มีเสียงแก้วแตกด้วย

Ruka ถีบน้ำเข้ามาใกล้

“กุญแจดอกเดียว ประตูบานเดียว ตกลงเป็นพวกเราสองคนนะ ลุงเกาะไว้”

“ไม่ครับ เดี๋ยวก่อน The House บอกว่ากุญแจหนึ่งดอกเปิดประตูได้หนึ่งบาน ปิดใน 10 วินาที แต่ไม่เคยบอกว่าผ่านได้ทีมเดียวเลยนะครับ”

ตาแมวของ Ruka เบิกกลม Shuhei หันกลับไปบนโต๊ะ

“คุณ Chen! คุณ Tae! มาทางนี้ครับ!”

“เอ๊ะ ได้เหรอ พวกเราเป็นคู่แข่งกันนะ”

“ผมทนทิ้งใครไม่ได้จริงๆ ครับ!”

เสียงดังออกมาเกินกว่าที่ตัวเขาเองคาดไว้

“…ไม่มีประสิทธิภาพ ปิปิ ปิดกล้อง”

Ruka เม้มปากบึ้ง แล้วเสกแผ่นแสงสองแผ่นไว้ใต้ประตู 5 Chen อุ้ม Tae ขึ้นไปบนแผ่นหนึ่ง ส่วน Ruka เอาแขนของ Shuhei พาดไหล่ ขึ้นไปบนอีกแผ่น

Shuhei เสียบกุญแจลงในช่องบุ๋มของประตู 5

ประตูเปิดออก ด้านนอกเป็นบันไดแห้งๆ

สิบวินาที Ruka วาง Shuhei ลงที่ขอบประตู แล้วกระโดดเข้าไปก่อน ยื่นมือออกมา Chen อุ้ม Tae ไว้ เอามือเกาะขอบประตู พยายามผลัก Tae เข้าไปก่อน ตอนนั้นเอง แผ่นแสงใต้เท้าก็วูบหายไป ร่างใหญ่ของ Chen กลิ้งเข้าไปอีกฟากของประตู แต่ร่างเล็กของ Tae ไถลตกลงสู่น้ำ

Chen ตะโกน

“คุณ Tae!”

ประตูเริ่มปิด

Shuhei มองนาฬิกาข้อมือ นับจากตอนคว้ากุญแจ ครบหกสิบวินาทีพอดี คืนนี้เป็นครั้งที่ห้า ครั้งสุดท้ายแล้ว

“ทรีเคานต์!”

ขอบประตูที่กำลังปิดแทบจะหยุดนิ่ง หยดน้ำหนึ่งหยดจากแว่นของ Tae ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

หนึ่ง คว้าใต้รักแร้ของ Tae

สอง โยนเข้าไปในอ้อมแขนของ Chen อีกฟากของประตู

สาม ตัวเองก็ล้มหัวทิ่มเข้าไปด้วย

โครม ประตูปิดลงเสียงดังอยู่ข้างหลังหลังพอดี

*

ที่ปลายล่างสุดของบันได Shuhei นอนคว่ำหน้าขยับไม่ได้

Ruka คว้าปกคอเสื้อของเขา เธอไม่ได้มองปิปิเลยสักครั้ง

“ข-ขอโทษครับ”

“เงียบ หนัก”

Ruka ลากเขาขึ้นไปทีละขั้น

“…ขอบคุณครับ”

“คุณ Takano ทีมของคุณ Hayase ทีมของคุณ Chen และคุณ Nonomura ผ่านครับ”

เสียงของ The House ก้องไปทั่วบันได

*

ในห้องเล็กชั้นบน มีผ้าห่มกับกล่องบะหมี่ถ้วยวางไว้

Chen เป็นฮีโร่ที่ทำให้ของที่สัมผัสด้วยมือร้อนหรือเย็นได้ตามใจ เขาเอามือทั้งสองโอบกาที่ใส่น้ำประปา ฝ่ามือใหญ่ก็ค่อยๆ แดงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ทันไรไอน้ำก็พวยพุ่งจากปากกา

“ห่าว! เอ้า กินกัน ท้องหิวแล้วความคิดดีๆ ก็หนีไปหมดนะ”

“คุณ Chen มือแดงไปหมดเลยนะครับ ขอโทษครับ เพราะผมแท้ๆ”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เอง ยืนหน้ากระทะจีนยังร้อนกว่านี้ตั้งเยอะ”

Tae จับมือ Shuhei ไว้ด้วยสองมือ ก้มศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า Ruka นั่งอยู่มุมห้อง ซดบะหมี่โดยไม่พูดอะไร

Shuhei นึกถึงดวงตาเสี้ยวจันทร์ของ Mana ที่อีกฟากของไอน้ำ

*

ในเวลาเดียวกัน ที่โตเกียว เที่ยงคืน

Mana ลงจากจักรยาน วิ่งเข้าไปที่ทางเข้าด้านข้างสำหรับกลางคืนของสถานดูแล ที่บ้านไม่มีพ่อ โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ เวลามีเรื่องลำบาก พ่อมักจะมาที่นี่เสมอ

Kaori Marui พนักงานเวรดึกเดินออกมาด้วยสีหน้าตกใจ

“คุณปู่อยู่ไหมคะ ไอ้พ่อนั่นมาหรือเปล่า”

“Mana จัง? คุณ Isao มีรถมารับตั้งแต่ช่วงดึกแล้วนะ ลูกชายยินยอม จึงออกไปข้างนอกค่ะ”

“หา? ยินยอมเหรอ ใครน่ะ ไอ้พ่อนั่นน่ะเหรอ ทั้งที่ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน”

“ในเอกสารมีชื่อคุณ Shuhei Takano อยู่นะ…”

Mana กำชายเสื้อสตาเดียมสีม่วงที่ใส่กลับด้านไว้แน่น รู้สึกได้เองว่าเลือดฝาดหายไปจากใบหน้า

“แปลกนะ ผิดปกติ ต้องมีอะไรแน่ๆ …ไม่รู้หรอกนะ”

*

หลังจากอีกสามคนหลับไปแล้ว Shuhei นั่งอยู่หน้าจอใหญ่บนผนัง

จู่ๆ ก็มีถุงมือสีขาวคู่หนึ่งลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้า รูปข้าวหลามตัดสีแดงบนหลังมือเรืองแสงเล็กๆ

“คืนนี้ ค่าความคลาดเคลื่อนของการพยากรณ์ของคุณสูงที่สุด น่าสนใจครับ”

“เอ่อ นั่นคือชมผมอยู่หรือเปล่าครับ”

“ขออนุญาตถามสักข้อได้ไหมครับ ที่คุณร้องไห้นั้นเป็นเรื่องจริง หรือเป็นกลยุทธ์ครับ”

“…ทั้งสองอย่างครับ ขอโทษครับ”

นิ้วของถุงมือชะงักนิ่ง

ตอนนั้นเอง จอบนผนังก็สว่างวาบขึ้น

บนที่นั่งพิเศษแสงสีทอง มีชายชราร่างเล็กนั่งอยู่ ผมขาวฟูเหมือนปุยฝ้าย สวมฮันเต็งผ้าซาชิโกะสีกรมท่ามีรอยไหม้ ที่กระเป๋าอกมีนกหวีดเงิน

“พ่อ!”

เสียงผู้ชายทุ้มต่ำและช้าๆ ไหลเข้ามาในห้อง แค่นั้นอากาศก็เหมือนเย็นลง

“เกมที่สองจะเริ่มในอีกหกชั่วโมงนะ คุณ Takano”

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Shuhei Takanoฮีโร่ที่ติดขอบเหวRuka Hayaseฮีโร่สตรีมมิงสุดฮิตChen Weiฮีโร่พ่อครัวThe HouseAI ดีลเลอร์Mana Takanoลูกสาวของชูเฮย์คู่หูในเกมถูกดูถูกNEWหนีออกมาด้วยกันเพื่อนใจดีอ่านทางเขาออกสนใจในตัวเขาNEWลูกสาวใจเย็นชาเป็นห่วงพ่อNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

กล่องกระจกตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ