บทที่ 2
ก้างปลา
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
นอร์ลีซาถอนปากออกจากหลอด
“ถูกผลักเหรอ ทนายบอกว่าคุณป้าทวดตกบันไดตาย”
“ตกจริง แต่จะตกเองหรือเปล่าอีกเรื่องหนึ่ง”
นอร์ลีซาเปิดสมุดโน้ตที่รัดด้วยหนังยาง แล้วเริ่มพับนิ้วอ้วนๆ ทีละนิ้ว
“หนึ่ง ที่ข้อมือขวาของคุณบุญเนียวมีรอยช้ำ เป็นรอยรูปนิ้วมือคน”
นิ้วแรกถูกพับลง
“สอง ในคืนที่เสียชีวิต กล้องที่ประตูบานนี้ไม่ได้บันทึกอะไรเลยสี่สิบนาที ตั้งแต่สี่ทุ่มสิบนาทีถึงสี่ทุ่มห้าสิบนาที”
นิ้วที่สองถูกพับลง
“สาม ถ้าบ้านหลังนี้ขายได้ ใครจะได้ประโยชน์มากที่สุด”
นิ้วที่สามค่อยๆ พับลง ดวงตาตาชั้นเดียวเรียวเฉียงไม่ละไปจากใบหน้าของเม่ยหลินเลย
“ถ้าแปลตรงๆ ก็คือ คุณเป็นฆาตกร”
“การแปลเป็นหน้าที่ของคุณลิม ส่วนฉันแค่นับให้ดู”
“คืนนั้นฉันอยู่กรุงกัวลาลัมเปอร์ นั่งแก้ต้นฉบับที่ใกล้ถึงกำหนดส่งจนตีสี่”
“อ้อ แต่คนน่ะ จ้างจากที่ไกลๆ ก็ได้นี่คะ”
“หา ถ้ามีเงินจ้างคนได้ ฉันคงไม่ต้องไปกู้หนี้ยืมสิน”
“แล้วเมื่อคืนนี้ล่ะ ไม่มีใครมาจริงๆ เหรอ”
นอร์ลีซาชี้ไปที่กล้องเหนือประตู เม่ยหลินกลับลดเสียงให้ต่ำและเรียบลง
“ไม่รู้”
“อ้อ”
นอร์ลีซาควักลูกอมมะขามออกมาจากกระเป๋าเสื้อหนึ่งเม็ด วางลงบนฝ่ามือของเม่ยหลิน
“ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกจากปีนังนะคะ คุณลิม เดี๋ยวฉันจะมาอีก”
*
หลังแปดโมงไปแล้ว เสียงรองเท้าแตะพลาสติกก็ดังแปะๆ ลอดประตูเข้ามา
เป็นหญิงชราร่างเล็ก หิ้วถุงจากตลาดสองมือ หลังโค้งงอมาก มีแต่แขนที่ยังใหญ่ ผมขาวตัดสั้น ดัดเป็นลอนเล็กๆ ผิวสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าเหลี่ยมกรามกว้าง แว่นกรอบกระโดนใหญ่เลนส์หนาเตอะ ทำให้ดวงตาสีน้ำตาลข้างในดูโตจนแทบปูดออกมา เธอถอดฟันปลอมไว้ ปากจึงห่อเหี่ยว สวมเสื้อลายดอกไม้เล็กๆ กับผ้าซารองลายบาติกเทียน และมีผ้าเช็ดมือเหน็บอยู่ที่เอว
เธอคือโปเกียม ชัว แม่บ้านที่ยืนอยู่ในครัวนี้มาตั้งแต่เม่ยหลินยังเป็นเด็ก
“คุณโปเกียม”
“โอ๊ย คุณเม่ย ผอมเหลือแต่กระดูกเลยนะ กินเข้า กินเข้า เดี๋ยวป้าทำลักซาให้”
ตอนเดินสวนกัน มีกลิ่นใบเตยลอยมา 〈มีคนนี้คนเดียวที่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดตั้งแต่สิบสองปีก่อน〉 เม่ยหลินคิด
ในครัวมีกลิ่นเปรี้ยวของมะขามกับกลิ่นปลาทูที่เปื่อยยุ่ย ลอยฟุ้งไปทั่ว
“เมื่อกี้ตำรวจมา เขาบอกว่าคุณป้าทวดอาจถูกใครผลักก็ได้”
“ป้าไม่รู้เรื่องหรอก”
มือที่คนหม้ออยู่หยุดลงแค่ครั้งเดียว
“ห้องคุณหนูอยู่ชั้นสอง ถ้าจะจัดของก็ไปดูเสียตอนนี้เถอะ”
ห้องของป้าทวดบนชั้นสองมีกลิ่นน้ำมันเคลือบเงากับกลิ่นกระดาษเก่า ริมหน้าต่างมีชั้นหนังสือเตี้ยๆ อยู่ตัวหนึ่ง
พอเห็นชั้นกลาง เม่ยหลินก็กลั้นหายใจ
หนังสือที่พิมพ์ชื่อของเธอเป็นผู้แปลวางเรียงอยู่ หนังสือที่เธอแปลมาทั้งหมดมีหกเล่ม และทั้งหกเล่มอยู่ครบ ทุกเล่มมีกระดาษโน้ตสีเหลืองโผล่ออกมาเป็นสิบๆ แผ่นราวกับขนนก เธอเปิดเล่มหนึ่งดู ใต้สำนวนที่เม่ยหลินเลือกใช้มีเส้นสีแดงบางๆ ขีดไว้
“…ทำไมกัน”
เสียงของเธอเรียบจนตัวเองยังประหลาดใจ
เมื่อสิบสองปีก่อน พ่อตายในเหตุไฟไหม้ร้านของตัวเอง ในวันงานศพ พวกผู้ชายที่ให้ร้านกู้เงินพากันมาถึงหน้าประตูบ้านหลังนี้ ต่อหน้าญาติๆ ป้าทวดพูดกับคนพวกนั้นว่า
“บ้านนี้ไม่จ่ายให้แม้แต่เหรียญเดียว”
เม่ยหลินวัยสิบเก้าออกจากปีนังภายในวันนั้นเอง แล้วก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย
เม่ยหลินปิดหนังสือ วางคืนที่ชั้น ปลายนิ้วสั่น
*
เที่ยงตรง หมวกปานามาสีขาวไปปรากฏตัวอยู่หน้าประตู
เป็นผู้ชายตัวสูงผอม คอยาว ผมย้อมดำเสยไปด้านหลังด้วยโพเมด ใบหน้ายาวแก้มห้อยลง คิ้วบาง ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน ติ่งหูยาวห้อย สวมเสื้อบาติกสีม่วงเข้มลายทอง ปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกง เท้าสวมโลฟเฟอร์หนังสีขาว ที่นิ้วกลางมือซ้ายมีแหวนหยกส่องประกาย 〈หน้าตายิ้มอยู่แท้ๆ แต่มีแต่ดวงตาที่กำลังตีราคา〉 เม่ยหลินคิด
“ผมดาทุก ออง เค็งเส็ง ผมเป็นพ่อค้า จึงขอไม่เกริ่นนำนะครับ”
ออองเช็ดเหงื่อที่คอด้วยผ้าเช็ดหน้าสีงาช้าง แล้วพูด
“คฤหาสน์หลังนี้ ผมขอซื้อรวมทุกอย่างที่อยู่ข้างใน ในราคาสามล้านริงกิต”
“ทุกอย่างข้างใน หมายถึงเฟอร์นิเจอร์เหรอ”
“ทั้งเฟอร์นิเจอร์ ทั้งภาชนะ และของที่อยู่ข้างใต้ลึกเข้าไปในครัวด้วย”
หลังของเม่ยหลินเย็นวาบ
“ไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไร”
“ผมจะรอจนถึงวันสุดท้ายของเดือนเจ็ดตามปฏิทินจันทรคติ เพราะทราบดีว่าก่อนหน้านั้นขายไม่ได้”
“น่าเสียดาย อาจมีคนซื้อรายอื่นอีกก็ได้”
“คุณลิม หนี้ที่เหลืออยู่คือสองแสนหกหมื่นริงกิตใช่ไหมครับ”
เสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นกะทันหัน เม่ยหลินไม่เคยบอกตัวเลขนั้นกับใครเลย
“…ไปได้ยินมาจากใคร”
“มาร่วมกันได้ประโยชน์เถอะครับ”
ออองสอดนามบัตรไว้ที่ซี่ประตูหนึ่งใบแล้วกลับไป บนโต๊ะในครัว ชามลักซายังไม่มีใครแตะ เย็นชืดไปแล้ว โปเกียมเงียบๆ ปิดฝาหม้อ พูดแค่ว่า “เอาไว้กินมื้อค่ำนะ” แล้วก็กลับไป
*
ห้าทุ่ม แขกคนที่สองมาถึง
เป็นผู้หญิงรูปร่างผอมบาง ผมมีสีขาวแซม ม้วนเข้าด้านในเรียบร้อยอยู่เหนือไหล่ ใบหน้ายาวรี สวมแว่นกรอบเงินบางๆ ดวงตาข้างในสีดำ ใต้ตามีรอยคล้ำ สวมสูทสีเทา รองเท้าส้นเตี้ย 〈ใบหน้าของคนที่จ้องตัวเลขที่ไม่ลงตัวมาหลายวัน〉 เม่ยหลินคิด
ราจตรวจดูตั๋วหมายเลขยี่สิบสอง
“คุณเจเน็ต คู เป็นนักบัญชีครับ เป็นคนที่ดูสมุดบัญชีของคุณบุญเนียวมาตลอด”
ราจบอกเบาๆ
“แม้แต่คนดูบัญชียังมาคุยกับคนตายเลยเหรอ”
ราจไม่ตอบ เปิดประตูลงห้องใต้ดิน
เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้หวาย เจเน็ตก็ประสานมือไว้บนเข่า ลำโพงดังปึ๊กขึ้นหนึ่งที
“เจเน็ต ผอมลงอีกแล้วนะ กินข้าวดีๆ หรือเปล่า ลูกน่ะ เอาแต่ตัวเลขอยู่เรื่อย”
เป็นเสียงของแม่ พูดเร็วและแหลมเล็กน้อย
“แม่คะ หนูทำเรื่องไม่ดีไว้”
“ตายจริง ทำอะไรลงไปล่ะ”
“หนูรับเงินมา แล้วบอกใครคนหนึ่งว่าคุณบุญเนียวลงไปห้องใต้ดินกี่โมงทุกคืน บอกว่าทุกคืนสี่ทุ่ม”
“แค่นั้นเอง ไม่เป็นไรหรอก ลูกเป็นเด็กดีที่ทำตามที่บอกมาตั้งแต่เล็กๆ นี่นา”
ไหล่ของเจเน็ตสั่น น้ำตาไหลหยดจากใต้แว่น
“หนูไม่ใช่เด็กดี ตั้งแต่ได้ยินว่าเขาตาย หนูไม่เคยหลับเลยสักครั้ง”
“ถ้านอนไม่หลับก็ดื่มนมอุ่นๆ ก่อนนอนสิ ลูกชอบนมมาตั้งแต่เล็กๆ ไม่ใช่เหรอ”
เจเน็ตส่ายหน้าเล็กน้อย เม่ยหลินรู้ได้ว่าเธอไม่ชอบนม
เม่ยหลินเผลอเปิดปากพูดออกไป
“บอกใครไป”
เจเน็ตได้แต่ส่ายหน้า จนครบสามสิบนาที เธอก็ไม่พูดอะไรอีกเลย
*
หลังเจเน็ตกลับไป เม่ยหลินก็ไปยืนอยู่ต่อหน้าราจ
“ได้ยินแล้วใช่ไหม มีคนคอยจับตาดูคุณป้าทวดอยู่ ฉันจะเอาบันทึกนี้ไปให้ตำรวจ”
“ไม่ได้ครับ ลูกค้าพูดเพราะคนที่ฟังอยู่คือคุณบุญเนียว”
“งั้นลบ ลบให้หมดแล้วขาย ใครก็ได้ จะออองหรือใครก็ช่าง”
“ถ้าลบ เรื่องเมื่อกี้ก็จะหายไปด้วย รวมถึงสิ่งที่คุณบุญเนียวเห็นเป็นครั้งสุดท้ายด้วย”
“นายอยู่ฝ่ายไหนกันแน่”
ราจเงียบอยู่นาน แล้วชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว
“ขอพูดสามข้อ ข้อหนึ่ง ที่นี่นอกจากเสียงของลูกค้าสี่สิบเจ็ดคนแล้ว ยังมีอีกหนึ่งเสียง เป็นเสียงที่สี่สิบแปด ข้อสอง นั่นคือเสียงของคุณบุญเนียวเอง”
“…ล้อเล่นหรือเปล่า”
“ข้อสาม ผมเองก็เปิดไม่ได้ คุณบุญเนียวให้ตั้งไว้ว่าจะพูดก็ต่อเมื่อคุณเม่ยหลินพูดรหัสด้วยเสียงของตัวเองเท่านั้น รหัสนั้นผมเองก็ไม่รู้ จริงๆ นะ จริงๆ”
เม่ยหลินจ้องลำโพง
“กินข้าวแล้วหรือยัง”
เครื่องเงียบอยู่
“ลิม เม่ยหลิน เม่ยนี่เอง…เปิดเถอะ”
มีเพียงไฟสีเขียวดวงเล็กที่ติดๆ ดับๆ
“แย่ที่สุด”
*
ในครัว เม่ยหลินอุ่นลักซาที่โปเกียมทิ้งไว้ใหม่
เส้นข้าวเส้นเล็ก น้ำซุปปลาทูรสเปรี้ยวเผ็ด สับสับปะรดกับแตงกวา และใบสะระแหน่ ราจสำลักตั้งแต่คำแรก ตาโตๆ ของเขาแดงชื้น เม่ยหลินเงียบๆ โยนผ้าเช็ดมือให้
“ขอบคุณครับ เผ็ดจริงๆ เผ็ดมากจริงๆ”
“ของคุณโปเกียมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนแล้ว”
ในน้ำซุป ปลายตะเกียบไปโดนก้างเส้นเล็กๆ เม่ยหลินคีบขึ้นมา วางไว้ที่ขอบจาน
ตอนนั้นเอง เธอก็นึกออก
เก้าอี้ตัวเดียวกันในครัวนี้ ป้าทวดเกลียดก้างปลามาก ทำหน้าบูดทุกครั้ง เม่ยตัวน้อยที่นั่งแกว่งขาไปมา โน้มตัวเข้าไปพูดว่า
“…ก้างปลา เม่ยเขี่ยออกให้หมดเองนะ”
ราจเงยหน้าขึ้น
“เมื่อกี้อะไรนะครับ”
“ตอนเด็กๆ พูดทุกวัน คงจะเป็นประโยคนี้แหละ”
เม่ยหลินลุกขึ้นยืน
*
เที่ยงคืนสี่สิบนาที เม่ยหลินนั่งลงบนเก้าอี้หวาย ข้างๆ มีเก้าอี้ไม้ตัวเล็กสำหรับเด็ก ราจพิมพ์อะไรลงในคอมพิวเตอร์แล้วพยักหน้า
เม่ยหลินสูดหายใจเข้า
“ก้างปลา เม่ยเขี่ยออกให้หมดเอง”
เครื่องปรับอากาศครางต่ำ ผ่านไปไม่กี่วินาที
ลำโพงดังปึ๊กขึ้นหนึ่งที เป็นเสียงแหบต่ำ เป็นเสียงที่เธอไม่ได้ยินมาสิบสองปี
“มาแล้วนะ เม่ย ป้าจะพูดกับหนูคนเดียว คืนที่พ่อของหนูตาย คนที่อยู่ในร้านนั้นไม่ได้มีแค่พ่อของหนูคนเดียว”
เสียงหยุดลงตรงนั้น
เม่ยหลินเอื้อมมือไปที่ลำโพงค้างไว้ แล้วขยับไม่ได้
── จบบทที่ 2 ──
