มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

หมายเลขสิบสี่

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ลูกกรงเหล็กของประตูรั้วดังขึ้นอีกแล้ว

โครม โครม โครม สามครั้ง เป็นเสียงแข็งกระด้างที่ทะลุเสียงฝนเข้ามา

เม่ยหลิน ลิม หยุดปากกาแดงไว้ที่โต๊ะในครัว เธอพลิกนาฬิกาข้อมือซ้ายเข้าด้านในแล้วก้มดู ห้าทุ่มตรงพอดี

“ล้อเล่นหรือเปล่า”

แว่นตากรอบแดงที่ห้อยจากสร้อยทองรอบคอแกว่งไปมาบนอก เธอเกี่ยวผมดำหนาหนักไว้หลังหูทั้งสองข้างอีกครั้ง แล้วกดไว้ด้วยที่คาดผมสีดำเส้นเล็ก ตอนกลางวันวันนี้ เธอไปฟังการอ่านพินัยกรรมที่สำนักงานทนายความ บ้านหลังนี้ที่คุณย่าทวดลิม บุญเนียว ทิ้งไว้ ตกเป็นของเม่ยหลินทั้งหมด ขายแล้วเอาเงินไปใช้หนี้ที่พ่อทิ้งไว้ เธอเดินทางมาจากกัวลาลัมเปอร์เพื่อเรื่องนี้เรื่องเดียว

เธอกางร่มแล้วเดินออกไปที่ทางเดินมีหลังคาหน้าประตูบ้าน

ที่ถนน เครื่องเซ่นเทศกาลสารทจีนกำลังไหม้อยู่ ในถังสังกะสี เงินกระดาษกับบ้านกระดาษพังลงเป็นสีแดงฉานทั้งที่ถูกฝนสาด ควันธูปลอยต่ำ จากเวที “เก๋ไถ” ที่ตั้งอยู่บนที่ว่างฝั่งตรงข้าม ได้ยินเสียงฆ้องงิ้วปักกิ่งกับเสียงร้องสูงแหลมบาง ย่างเข้าเดือนเจ็ดจันทรคติมาได้สามวันแล้ว เขาว่ากันว่าเดือนนี้คนตายจะกลับมา

ใต้ชายคาเหนือประตู ไฟแดงของกล้องวงจรปิดดวงเล็กกะพริบอยู่

ใต้กล้องนั้นมีชายชราคนหนึ่งยืนอยู่

เป็นชายร่างสูงผอม ผมขาวตัดสั้นแนบติดศีรษะเพราะเปียกฝน ใบหน้ายาวมีริ้วรอยลึกและจุดกระ ดวงตาสีดำอมเทา เขาสวมเสื้อผ้าลินินที่เปียกชุ่ม มือกำไม้เท้าสีดำ หลังโก่งงอเหมือนจะหัก แต่คางกลับเชิดขึ้น 〈ยืนกลางสายฝนแล้วก็ยังวางอำนาจอยู่ได้〉 เม่ยหลินคิด

“มาหาใครคะ ตอนนี้ดึกแล้วนะ”

“ข้าชื่อโก เฉนฮ็อก คืนนี้เป็นวันครบรอบวันตายของเมียข้า ให้ข้าเข้าไปพบนาง”

“หา? ถ้าเป็นภรรยาของคุณ ที่นี่ไม่มีหรอกค่ะ”

“มี นางอยู่ใต้บ้านหลังนี้ ข้ามีบัตรด้วย”

ชายชราควักกระดาษหนาที่ใส่ถุงพลาสติกไว้ออกมาจากกระเป๋าในของเสื้อ

“ไม่รู้ด้วย สัญญาอะไรของคุณย่าทวด ไม่เกี่ยวกับฉัน”

โกไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พูดกับใครบางคนสั้น ๆ แล้ววางสาย จากนั้นก็ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ไม่ขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

สิบนาทีต่อมา มอเตอร์ไซค์คันเล็กสีแดงเก่า ๆ แล่นกระเซ็นน้ำมาจอดหน้าประตู

คนที่ลงจากรถเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมบางหลังค่อมเล็กน้อย ผิวสีน้ำตาลเข้ม ผมดำหยิกที่ตัดสั้นทั้งสองข้างยุบแบนเพราะฝน ใบหน้ากลม คิ้วหนาเกือบจะชนกัน ตาสองชั้นโตหางตาตกสีน้ำตาลเข้ม ตาขาวชัด มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ เหนือคิ้วขวา กระเป๋าเสื้อบาติกสีกรมท่าซีดมีไขควงเล่มบาง ๆ เสียบอยู่สามเล่ม บนไหล่สะพายถุงผ้าลินินที่เย็บใหม่จากกระสอบข้าวสาร 〈เหมือนหมาตัวใหญ่ขี้ขลาด〉 เม่ยหลินคิด

“คุณเม่ยหลินใช่ไหมครับ ผมราจ มูทูซามี เป็นคนดูแลเครื่องจักรให้คุณบุญเนียว”

“เครื่องจักร?”

“ขอพูดสามข้อนะครับ”

ราจชูนิ้วที่เปียกขึ้นทีละนิ้ว

“ข้อหนึ่ง ท่านนี้เป็นลูกค้า ข้อสอง คืนนี้เป็นคืนที่สำคัญมากสำหรับท่าน ข้อสาม ถ้าคุณไม่เปิดประตูให้ ผมลำบากจริง ๆ ลำบากจริง ๆ เลยครับ”

“ถ้าแปลแล้วก็คือ เงียบ ๆ แล้วเปิดให้ซะ ใช่ไหม”

“…ครับ ก็ประมาณนั้นแหละครับ”

เวลาราจหัวเราะ จะเห็นฟันหน้าล่างที่ซ้อนกันเล็กน้อย เม่ยหลินดังจิ๊ปากหนึ่งที มองไหล่ที่สั่นของชายชรา แล้วจึงปลดสลักประตูออก

ราจใช้แสงจากโทรศัพท์ส่องบัตรของชายชรา เป็นบัตรจำนำเก่า มีเลขหมายเลขสิบสี่พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีดำ และประทับตราแดงของคุณย่าทวด ราจพยักหน้า แล้วบอกโกว่าเวลาสามสิบนาที

*

บนผนังครัวมีรูปถ่ายของคุณย่าทวดแขวนอยู่

ผมสีเงินเกล้ามวยต่ำกลม ปักปิ่นทองสามอัน สวมเสื้อกุบายาสีขาวปักดอกบัวแดง ทาลิปสติกแดง มีไฝใหญ่เหนือริมฝีปากด้านซ้าย ตาซ้ายข้างเดียวขุ่นขาวเล็กน้อย

ตอนเด็ก เม่ยหลินเคยนั่งเก้าอี้ในครัวนี้แกว่งขาไปมา เสียงต่ำแหบพร่าถามเรื่องเดิมทุกวัน เหม่ย กินข้าวหรือยัง งานศพของพ่อคือครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน หลังจากนั้นสิบสองปี เธอก็ไม่เคยพบกันอีกเลย

ราจเดินเข้าไปลึกในครัว มีผนังที่ปูกระเบื้องสีลายโบตั๋นเขียวและเหลืองจากพื้นจรดเพดาน ตรงจุดหนึ่งมีประตูเหล็กบานแคบฝังอยู่ เป็นประตูที่เม่ยหลินคิดว่าเป็นห้องเก็บของเมื่อตอนกลางวัน จึงไม่ได้เปิดดู ราจเสียบกุญแจแล้วหมุนกุญแจตัวเลข

“คุณเม่ยหลินรออยู่ตรงนี้นะครับ จริง ๆ นะครับ”

“ไม่ นี่เป็นบ้านของฉันแล้ว”

หลังประตูเป็นบันไดคอนกรีตแคบ ๆ ลมเย็นพัดขึ้นมาจากข้างล่าง

พอลงไปถึงก้นบันได ก็เจอห้องที่มีผนังหนา ราจกระซิบว่านี่คือห้องนิรภัยที่เมื่อก่อนตระกูลใช้เก็บของจำนำของโรงรับจำนำ บนชั้นไม้เก่า แทนที่จะเป็นของจำนำ กลับมีเครื่องจักรสีดำเรียงรายอยู่ มีไฟสีเขียวดวงเล็กติดอยู่ เครื่องปรับอากาศครางเสียงต่ำ

กลางห้องมีเก้าอี้หวายตัวหนึ่ง ด้านหน้ามีโต๊ะตัวเล็ก บนนั้นมีลำโพงที่ทำจากกล่องไม้ ดูเหมือนวิทยุเก่า ข้างเก้าอี้หวายมีเก้าอี้ไม้ตัวเล็กสำหรับเด็กวางอยู่ สีที่ที่นั่งหลุดลอก ในห้องที่มีแต่ของผู้ใหญ่ มีแต่เก้าอี้ตัวนั้นที่ดูเล็กจนน่าใจหาย

โกนั่งลงบนเก้าอี้หวาย ราจหยิบโน้ตบุ๊กออกจากถุงผ้า แล้วพิมพ์อะไรบางอย่าง

ลำโพงดังแป๊ะขึ้นมา

“แหม เฉนฮ็อก มาอีกแล้วนะ เข่าเจ็บอยู่แท้ ๆ เป็นคนที่ทำให้ลำบากใจจริง ๆ”

เป็นเสียงผู้หญิง เสียงนุ่มที่มีกังวานขึ้นจมูกเล็กน้อย ฟังเหมือนเสียงของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงนั้นเลย

ต้นคอของเม่ยหลินเย็นวาบ ร่างกายขยับไม่ได้

“…นี่อะไรกัน”

เธอรู้สึกได้ว่าเสียงของตัวเองต่ำและราบเรียบลง

“เป็นเสียงที่สร้างขึ้นจากการให้เครื่องอ่านเสียงบันทึกของภรรยา จดหมาย และข้อความในโทรศัพท์ของท่านครับ เครื่องจักรไม่โกหก คนที่โกหกคือวัตถุดิบ”

ราจกระซิบ สายตาไม่ละจากหน้าจอ

โกใช้สองมือกำไม้เท้า โน้มหน้าเข้าไปใกล้ลำโพง

“กิกเลียน วันนี้ข้ามีเรื่องจะมาบอก เรื่องอุบัติเหตุเมื่อแปดปีก่อน”

“อุบัติเหตุ? คุณพูดเรื่องอะไรอยู่หรือ”

“คนที่จับพวงมาลัยไม่ใช่ข้า เป็นลูกชาย เว่ยเจี๋ย ข้าบอกตำรวจว่าข้าเป็นคนขับเอง แปดปีที่ผ่านมาข้าไม่เคยบอกใครเลย”

“โธ่ ๆ คุณน่ะขับรถเก่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่ใช่หรือ ส่วนเว่ยเจี๋ยก็เอาแต่นั่งหลับอยู่เบาะข้างคนขับ”

ไหล่ของชายชราทรุดวูบลง

“…นั่นสินะ ข้าขับเก่ง”

“ปีหน้าก็มาอีกนะ สัญญานะ เฉนฮ็อก”

เสียงนั้นอ่อนโยน แต่คำพูดไม่ต่อเนื่องกันเลย

“คนนี้ไม่เข้าใจอะไรเลย”

“เรื่องที่ไม่มีในวัตถุดิบ เขาไม่รู้ครับ เรื่องที่ไม่รู้ก็จะเดาเอาแล้วพูด ก็เลยมีที่ผิดพลาดบ้าง”

เวลาผ่านไปสามสิบนาที ราจกดปุ่ม ลำโพงเงียบลง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ

โกใช้ไม้เท้ายันตัวลุกขึ้นช้า ๆ กลางบันไดเขาหันกลับมามองเม่ยหลิน

“ข้าลืมขอบคุณบุญเนียวเสียแล้ว”

“คนตายแล้ว จะขอบคุณได้ยังไง”

“ที่นี่ขอบคุณได้นะ คุณหนู”

*

นอกประตูมีผู้ชายคนหนึ่งยืนกางร่มด้ามยาวสีขาวอยู่

เป็นชายตัวสูงอกหนา ผมสั้นเกือบเกรียนย้อมสีน้ำตาลทอง คางเหลี่ยมที่ผิวไหม้แดดมีหนวดเคราสั้นตัดแต่งเรียบร้อย ตาสองชั้นสีดำที่ค่อนข้างโปน ฟันขาวเรียงเสมอสะท้อนแสงกลางคืนที่ฝนตก ที่อกซ้ายของเสื้อโปโลสีกรมท่า และที่ด้ามร่ม มีโลโก้โรงแรมสีทองอันเดียวกัน ข้อมือซ้ายสวมนาฬิกาโลหะ 〈เสียงดังจนกินที่ไปหมด〉 เม่ยหลินคิด

“โอ้โห คุณหมอ! ขอโทษทีนะครับที่มากวนตอนดึก ฮ่า ๆ พ่อผมมารบกวนอีกแล้ว”

“ไม่ใช่หมอค่ะ”

“งั้นก็คุณหนูหมอ ผมเว่ยเจี๋ย โกครับ ทุกปีวันนี้ พ่อผมจะมาดื่มชากับคุณป้าบุญเนียว ต่อให้คุณป้าเสียไปแล้ว นิสัยเคยชินนี่น่ากลัวจริง ๆ นะครับ ฮ่า ๆ”

เว่ยเจี๋ยกางร่มคลุมให้พ่อ โกไม่มองหน้าลูกชาย เขาเงียบแล้วขึ้นไปนั่งเบาะหลังรถสีดำ

จนกระทั่งรถเลี้ยวพ้นหัวมุมถนน เม่ยหลินก็ยังยืนอยู่หน้าประตู คำพูดที่ได้ยินใต้ดินยังดังก้องอยู่ในหู คนที่จับพวงมาลัยคือลูกชาย ผู้ชายร่าเริงที่มีฟันขาวคนนั้น

*

พอกลับเข้าไปในครัว ราจก็ตั้งน้ำต้มอยู่เองตามอำเภอใจ

“อธิบายมา ทั้งหมดเลย”

ราจถอนหายใจเบา ๆ แล้วชูสามนิ้ว

“ขอพูดสามข้อนะครับ ข้อหนึ่ง คุณบุญเนียวทำธุรกิจนี้มาสองปีแล้ว ข้อสอง ลูกค้ามีทั้งหมดสี่สิบเจ็ดคน บัตรจำนำที่มีหมายเลขก็มีสี่สิบเจ็ดใบเช่นกัน ข้อสาม คุยได้ตั้งแต่ห้าทุ่มถึงตีสาม หนึ่งคนหนึ่งคืนหนึ่งครั้ง ไม่เกินสามสิบนาที”

“ก็คือโรงรับจำนำที่คุยกับคนตายได้สินะ”

“ลูกค้าเรียกกันอย่างนั้นครับ บทสนทนาทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในเครื่องข้างล่าง คนที่รู้รหัสผ่านเปิดบันทึกมีแค่สองคน คือคุณบุญเนียวกับผมครับ”

“ล้อเล่นหรือเปล่า งั้นคุณย่าทวดก็เก็บความลับของคนรวยไว้ใต้ดินถึงสี่สิบเจ็ดคนน่ะสิ”

“ก็…เป็นอย่างนั้นครับ”

เม่ยหลินเงยหน้ามองรูปถ่าย ดวงตาซ้ายที่ขุ่นขาวเหมือนจะมองมาทางเธอ

“ลบให้หมดแล้วขาย”

“ถ้าลบก็มีคนเดือดร้อน ถ้าไม่ลบก็มีคนเดือดร้อนเหมือนกัน”

“ยังไงฉันก็ไม่เดือดร้อน”

“แล้วก็ จนกว่าเดือนเจ็ดจะสิ้นสุด บ้านหลังนี้ขายไม่ได้ครับ เป็นเงื่อนไขในพินัยกรรม”

“รู้แล้ว วันนี้ทนายอ่านให้ฟังตั้งสามรอบ”

ราจทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุด เขาบอกว่าจะดูเครื่องจักรข้างล่างจนถึงตีสาม แล้วหายเข้าไปหลังประตู พอเลยตีสามขึ้นมา เขาก็สะพายถุงผ้าบนไหล่

“คืนพรุ่งนี้ ห้าทุ่มก็มีลูกค้ามาอีกครับ”

เสียงมอเตอร์ไซค์สีแดงห่างออกไปตามตรอกที่ฝนหยุดแล้ว

เม่ยหลินนอนไม่หลับ เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ในครัว รอให้เช้า

*

ฟ้าสาง

บนถนนมีขี้เถ้ากระดาษเปียกติดอยู่เป็นสีดำ มีกลิ่นธูปที่ไหม้ไม่หมด เวทีเก๋ไถปิดม่านลง เงียบสงัด

หน้าประตูมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

ตัวเตี้ยแต่ไหล่กว้าง รูปร่างกำยำ เธอคลุมศีรษะด้วยทูดุงสีกรมท่าล้วน ติดเข็มเงินใต้คาง ใบหน้ากลม คิ้วเข้มเป็นเส้นตรง ดวงตาตาตกหางเรียวสีดำ ที่ปลายจมูกต่ำมีกระจาง ๆ สวมเสื้อแขนยาวสีขาว กางเกงสแล็คสีกรมท่า และรองเท้าผ้าใบสีดำ มือข้างหนึ่งหิ้วชาชักใส่ถุงพลาสติก ดูดผ่านหลอดดังซู้ด ๆ 〈เป็นคนที่กะพริบตาน้อย〉 เม่ยหลินคิด

“คุณเม่ยหลิน ลิม ใช่ไหม ฉันนอร์ลีซา บินติ ออสมาน ตำรวจปีนัง ยศร้อยตำรวจเอกค่ะ”

เม่ยหลินพลิกนาฬิกาข้อมือเข้าด้านใน เจ็ดโมงเช้า

“ตำรวจมีธุระอะไรตอนเจ็ดโมงเช้า”

“แล้วไง เมื่อคืนมีใครมาหรือเปล่า”

“ไม่รู้”

“อืม”

นอร์ลีซาเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดเหนือประตูแวบหนึ่ง แล้วจึงมองเม่ยหลินตรง ๆ

“คุณบุญเนียวไม่ได้ตกบันได มีความเป็นไปได้ว่ามีใครบางคนผลัก”

── จบบทที่ 1 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

เม่ยหลิน ลิมทายาทของคฤหาสน์ราจ มูทูซามีผู้ดูแลเครื่องจักรใต้ดินบุญเนียว ลิมคุณป้าทวดผู้ล่วงลับเว่ยเจี๋ย โกลูกชายของลูกค้าโกนอร์ลีซา บินติ ออสมานสารวัตรตำรวจพาเธอไปดูใต้ดินคุณป้าทวดที่ตัดขาดกันรับมรดกคฤหาสน์พบกันที่ประตูได้ฟังความลับของพ่อมาหาตอนเช้าตรู่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

ก้างปลาตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ