บทที่ 3
ขนมิโสะขาว นิดเดียวพอ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ราวสามทุ่มกว่า โทรุก้มตัวลอดประตูม้วนที่ลดลงมาครึ่งหนึ่งของ “ร้านกับข้าวอาซาฮินะ” อีกครั้ง
ใต้ซุ้มประตู เขากับซาเอะช่วยกันค้นหา เพราะมือถือของโทรุกำลังชาร์จอยู่ที่ร้าน จึงต้องใช้ไฟฉายจากมือถือของซาเอะ พอเล่าเรื่องสลักให้ฟัง ซาเอะก็เงียบแล้วถือไฟให้เฉย ๆ แต่มืดจนไม่เจออะไรเลย ซาเอะพูดเพียงว่า “พรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่นะ” แล้วก็เดินกลับเข้าร้านหนังสือเก่าไป
ไฟในร้านยังเปิดค้างอยู่ ไฟใต้กระทะน้ำมันทอดดับสนิทแล้ว บนถาดสแตนเลสมีโครกเกต์เหลืออยู่ลูกเดียว กำลังเย็นลงทุกที
แม่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลมหน้าเคาน์เตอร์ มือสองข้างโอบมือถือของโทรุไว้ราวกับกำลังถนอมอะไรบางอย่าง
“นี่ แกน่ะ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ เจ้านี่มันพูดด้วยเสียงแกเลย”
แม่หันหน้าจอมาทางโทรุ ในจอมีใบหน้าไหม้แดด ผมสีน้ำตาลแดงตั้งชี้ ขอบหน้าสั่นเป็นริ้วแนวนอน
สมองของโทรุเริ่มทำงานเร็วขึ้นเป็นสองเท่า ถ้าเล่าทั้งหมด แม่ต้องเป็นห่วง แต่ต่อให้ห่วง แม่ก็ไม่ใช่คนที่จะปิดร้าน งั้นก็แค่โกหกแบบพอเนียน ๆ ให้เรื่องมันจบไปก็พอ
“อ๋อ นั่นน่ะ แอปอัดเสียง มันจำเสียงผมแล้วพูดเองได้ รุ่นพี่ที่แล็บแกล้งเล่นน่ะ เดี๋ยวผมลบเดี๋ยวนี้เลย”
“นี่ แกน่ะ เวลาโกหกแกชอบแตะหูซ้ายนะ”
โทรุค่อย ๆ วางนิ้วที่กำลังจับติ่งหูอยู่ลง
แม่เบนสายตาจากโทรุ หันกลับไปมองหน้าจอ
“งั้นแม่ถามแกนะ ความลับของโครกเกต์บ้านเรา คืออะไร”
ในจอ โทรุอีกคนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบด้วยเสียงเบา
“…มิโสะขาว นิดเดียวพอ”
โทรุกลั้นหายใจ
เรื่องนี้แม่เคยแอบสอนเขาในครัวตอนเรียนชั้นประถม แม่บอกว่ามันคือชีวิตของร้าน ห้ามบอกใครเด็ดขาด โทรุไม่เคยบอกใครจริง ๆ แม้แต่ซาเอะก็ไม่เคย
“เรื่องนี้ แม่บอกแต่ลูกชายแม่คนเดียวเท่านั้นนะ”
“ผมก็ได้เรียนมาจากแม่เหมือนกัน แม่ทางโน้นเป็นคนของสถาบันวิจัย เลยไม่ได้ทำร้าน แต่ทอดให้กินเฉพาะวันเกิดผมเท่านั้นเอง”
โทรุอีกคนเริ่มเล่า ว่าตนคือ โทรุ อาซาฮินะ จากอีกโลกหนึ่ง เสียชีวิตจากอุบัติเหตุตอนอายุสิบเก้าในเดือนมิถุนายน และแม่ทางโน้นได้เก็บทั้งเสียงและไดอารีของเขาไว้ในเอไอ
พูดมาถึงตรงนั้น เสียงของโทรุก็สะดุด
แม่นิ่งเงียบอยู่นาน แล้วพึมพำออกมาว่า
“…ลูกแม่มีคนเดียวนะ”
“…ครับ ผมรู้”
แต่แม่ไม่ลุกขึ้น และไม่ปิดไฟในร้านด้วย นอกบานประตูม้วน คนเดินผ่านคนสุดท้ายเดินไปแล้ว แม่เชิดคางใส่หน้าจอ
“แล้วไง ต่อสิ เล่าให้จบเลย”
“…ได้เหรอครับ”
“ถ้าหยุดกลางคัน มันก็ค้างคาใจน่ะสิ”
โทรุอีกคนเล่าเรื่องชิงช้าสวรรค์ เรื่องสลักสีเงิน เรื่องชายใส่เสื้อกันฝนที่หน้าเหมือนโทรุ แม่ไม่พูดแทรกสักคำ นั่งฟังอยู่จนนาฬิกาเลยสิบเอ็ดโมงไป
พอเรื่องจบ แม่ก็ตักโครกเกต์ที่เย็นแล้วใส่จาน วางตรงหน้าโทรุโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็โน้มตัวไปมองหน้าจอ
“ถ้าแกกินได้ก็คงดีนะ”
“ฟังจากเสียงก็รู้ครับ เสียงน้ำมันเมื่อกี้ เหมือนของแม่ผมเลย”
“…พูดมากน่า”
*
เช้าวันต่อมา แปดโมง หน้าซุ้มประตูที่เป็นสนิม มีผู้คนมุงกันแน่น กล้องโทรทัศน์ก็มาด้วย
ก่อนออกจากบ้าน แม่หยิบที่ชาร์จพกพาจากข้างเครื่องคิดเงินมาให้ พูดว่า นี่ แกน่ะ เอาไปด้วย และตอนนี้มันก็ยื่นสายออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ ต่อเข้ากับมือถือในกระเป๋าเสื้อที่อก
“เยส! ขอไล่ดูกล้องทั้งย่านการค้าก่อนเลย!”
คลื่นสีแดงบนจอหายไป ชายคาร้านขายเนื้อ เหนือเครื่องคิดเงินร้านขายผัก ทางเข้าร้านขายยา ทุกครั้งที่โทรุข้าม ตัวเลขแบตก็ลดลง แล้วค่อย ๆ ฟื้นกลับด้วยที่ชาร์จ
แต่ตรงใต้ซุ้มประตูพอดี ถูกฝูงคนกับขาตั้งกล้องของทีมโทรทัศน์บังไว้หมด ไม่ว่าจะดูจากกล้องตัวไหน ก็ไม่เห็นพื้นหินปูถนน
แปดโมงสี่สิบ เสียงของโทรุอีกคนพุ่งขึ้นสูง
“เจอแล้ว! เสื้อกันฝน! กล้องของร้านสะดวกซื้อตีนเนิน! เดินลงไปทางทะเล!”
“…จะตามไหม”
“ก็ต้องตามสิวะ!”
“ถ้าตามไม่ทัน ก็จบตรงนั้นนะ ตามแค่เจ็ดส่วน”
“ตามเต็มที่เลย! ถ้าหยุดมันได้ ทุกอย่างก็จบไม่ใช่เหรอ!”
โทรุหันหลังให้ฝูงคน วิ่งลงเนินไป โทรุอีกคนข้ามจากกล้องบนเสาสัญญาณไฟ จอที่ป้ายรถเมล์ กล้องหน้าธนาคาร ไปข้างหน้าเรื่อย ๆ คอยบอกตำแหน่งหลังของชายคนนั้น
เก้าโมงห้าสิบ ชายคนนั้นกำลังเดินไปตามพื้นไม้ยาวของท่าเรือโอซันบาชิ มุ่งไปทางปลายทะเล
ลมทะเลแรง ไม่มีเรือใหญ่สักลำ โทรุวิ่งตามหอบแฮก ๆ อยู่ห่างไปราวสี่สิบเมตร
ใกล้ปลายท่าเรือ ชายคนนั้นหยุดเดิน แล้วนั่งยอง ๆ ลงกับพื้น โทรุเดินแอบตามเงาม้านั่งจนเข้าไปใกล้ราวห้าเมตร
“ดีเลย อีกนิดเดียว…”
เสียงของโทรุอีกคนขาดหายไปดื้อ ๆ
จอแสดงข้อมูลของท่าเรือโอซันบาชิสว่างวาบเป็นสีขาว มือถือของโทรุก็เหมือนกัน มือถือของนักท่องเที่ยวรอบ ๆ ก็เหมือนกัน
หนึ่งวินาที
พอแสงดับ ตรงหน้าโทรุก็มีกำแพงของเรือลำหนึ่งตั้งอยู่
เป็นเรือโดยสารเก่าแก่ ตัวเรือที่ควรเป็นสีขาวหม่นเป็นสีเทา คราบสนิมสีน้ำตาลแดงไหลย้อยลงมาหลายสายราวกับรอยน้ำตา มีปล่องควันสีดำใหญ่หนึ่งปล่อง ตัวอักษรชื่อเรือลอกจนอ่านไม่ออก
ตรงหน้านั้น เฉพาะพื้นปลายท่าเรือกลายเป็นแผ่นไม้เก่าซีดสี สูงกว่าฝั่งนี้เท่าฝ่ามือเดียว บนไม้เก่านั้น มีชายชราคนหนึ่งในเสื้อโค้ตทรงโบราณ ยืนตะลึงงัน นักท่องเที่ยวที่เมื่อครู่ยังอยู่ตรงนั้น หายไปหมดแล้ว
“…โทรุ? นี่”
มือถือในกระเป๋าเสื้อที่อกเงียบสนิท
บนเส้นแบ่ง ชายคนนั้นกำลังนั่งยอง ๆ อยู่
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ชายเสื้อกันฝนยางสีดำพลิ้วตามลม
เมื่อเห็นใกล้ ๆ ก็ทรุดโทรมยิ่งกว่าในภาพกล้องเสียอีก แก้มตอบ ขอบเปลือกตาแดง ริมฝีปากแตกจนมีเลือดซึม ปลายนิ้วทั้งสองข้างดำด้วยเขม่า มีสายไฟสีเทาเส้นเล็กพาดจากลำคอไปถึงหูซ้าย ที่เข็มขัดรอบเอว ยังเหน็บสลักสีเงินไว้อีกหลายอัน
ชายคนนั้นมองโทรุ แล้วยิ้ม
“ยินดีที่ได้พบครับ… จะว่าอย่างนั้นก็แปลกอยู่นะ”
“…แกเป็นตัวอะไรกันแน่ ชิงช้าสวรรค์ ซุ้มประตู ก็ฝีมือแกใช่ไหม”
“ใช่ครับ ผมตอกลิ่มลงไปอีกหนึ่งอัน ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงปลอบเด็ก
“ผมแค่จะขอแม่คืนเท่านั้นเอง”
“แม่ที่ว่า แม่ของใครวะ”
“ความลับของโครกเกต์ มิโสะขาว นิดเดียวพอ… ใช่ไหมครับ”
“…รู้ได้ยังไง”
ลมพัดชายผมหน้าม้าสีขาวปนดำของชายคนนั้นให้เปิดขึ้น ที่ปลายคิ้วซ้ายมีรอยแผลเล็ก ๆ
เป็นแผลเดียวกับของโทรุ
“เฮ้ย ดูสิ! มันมีแผลที่คิ้ว! เหมือนแกเลยไม่ใช่เหรอ!”
โทรุอีกคนตะโกนจากกระเป๋าเสื้อที่อก
“…เห็นอยู่”
ชายคนนั้นค้อมศีรษะอย่างสุภาพ แล้วหันหลัง ก้าวขึ้นไปบนแผ่นไม้เก่าหนึ่งก้าว จากนั้นก็เดินขึ้นบันไดเรือโดยสารไปเลย
บนเส้นแบ่ง หัวสีเงินส่องประกายอยู่
“ตอนนี้แหละ! ลิ่มอยู่ที่เท้าแกไม่ใช่เหรอ! ดึงสิ!”
เท้าของโทรุก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้วก็หยุด ฝ่ามือยังจำความเย็นเยียบนั้นได้
เป็นความลังเลเพียงเล็กน้อย
“อันตราย! ถอยออกมา!”
มีแขนของตำรวจคนหนึ่งคว้าไหล่โทรุจากข้างหลัง ตำรวจคนอื่น ๆ วิ่งกันมาไม่หยุด ปลายท่าเรือโอซันบาชิถูกล้อมด้วยเทปสีเหลืองในพริบตา บนเส้นแบ่งมีตำรวจคนหนึ่งยืนค้างอยู่ ไม่ขยับอีกเลย
“สิบโมงตรงพอดี ท่าเรือโอซันบาชิจะกลับมาไม่ได้อีก ก็ตอนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้!”
“…ขอโทษ เมื่อกี้เท้าฉันหยุดไปเอง”
“…วันนี้ซุ้มประตูต้องมาก่อนไม่ใช่เหรอ ซุ้มประตูมีเวลาถึงแปดโมงครึ่งคืนนี้!”
*
สี่โมงเย็น ฝูงคนบนเนินลดลงไปมากแล้ว ทีมโทรทัศน์ก็เก็บอุปกรณ์กลับไป ใต้ซุ้มประตูเหลือเพียงกรวยสีแดงสี่อันวางอยู่ ในที่สุดกล้องก็จับภาพพื้นหินปูถนนได้
“เจอแล้ว! ใต้ซุ้มประตูพอดี กลางถนนเลย!”
โทรุอีกคนวิ่งกลับมาจากกล้องวงจรปิดเก่าเหนือเครื่องคิดเงินของร้านหนังสือโอดากิริ แล้วตะโกนขึ้น
พื้นหินปูถนนใต้ซุ้มประตูเปลี่ยนเป็นหินเก่าที่แตกร้าวเต็มไปหมด ตั้งแต่ตรงนั้นเป็นต้นไป ตรงรอยต่อมีหัวสีเงินโผล่ออกมาเพียงความหนาของนิ้วเดียว
“แค่นิ้วเดียวเหรอ… เห็นแล้ว”
ซาเอะเดินออกมาจากร้าน
“…หืม โทรุ จะทำอีกเหรอ”
“ทำสิ… ถึงมือจะเย็นเป็นบ้าก็เถอะ”
โทรุคุกเข่าลงบนพื้นหินฝั่งนี้ มือสองข้างจับลิ่มไว้ เย็นราวกับถูกไฟลวก ความรู้สึกที่ปลายนิ้วค่อย ๆ หายไป
“ดึงตรง ๆ เลย!”
“รู้แล้วน่า”
โทรุไม่ปล่อยมือ เขานึกถึงเท้าที่หยุดไปเมื่อเช้า ฝ่ามือของซาเอะแตะลงมาที่หลัง อุ่นมาก
เขาโน้มตัวไปข้างหลังสุดแรง
ลิ่มหลุดออกมาดังโพละ บนลิ่มสลักเลข “5” ไว้
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นซุ้มประตูตามปกติ ตัวอักษรหลอดไฟสว่างวาบ ย่านการค้ามีเสียงปรบมือเบา ๆ ดังขึ้น
“…หืม โทรุ วันนี้ทำถึงที่สุดเลยนะ”
ซาเอะใช้สองมือโอบมือของโทรุที่แดงก่ำไว้ ผ่านชายแขนเสื้อคาร์ดิแกน
โทรุพูดอะไรไม่ออก ร้อนจนถึงใบหู
*
เช้าวันรุ่งขึ้น เก้าโมงครึ่ง ที่ปลายท่าเรือโอซันบาชิ มีตำรวจมากกว่าเมื่อวานอีก
“คนที่อยู่บนเส้นแบ่ง ไม่ขยับเลยสักครั้ง ตอนเปลี่ยนเวร ก็ต้องรอให้คนต่อไปมาก่อนถึงจะออก!”
“…ไม่ไหวหรอก นี่ ไม่ใช่แค่เจ็ดส่วน แต่ไม่ถึงหนึ่งส่วนด้วยซ้ำ”
“ไปสิวะ! ยังเหลืออีกสามสิบนาทีนะ!”
โทรุยืนตัวแข็งอยู่หน้าเทป ถ้าไปก็โดนจับ ถ้าโดนจับแล้วจะเป็นยังไง มีแต่เหตุผลวนอยู่ในหัว
เก้าโมงห้าสิบแปดนาที โทรุลอดเทปแล้ววิ่งออกไป
อีกสามเมตรจะถึงเส้นแบ่ง ก็มีมือคว้าแขนไว้
สิบโมงตรง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีทั้งแสงและเสียง เรือโดยสารสีเทาลอยนิ่งสงบอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ
“…กลับมาไม่ได้อีกแล้ว”
เสียงของโทรุอีกคนแผ่วเบา
*
คืนนั้น หลังจากปิดประตูม้วนของร้านแล้ว แม่ก็เอามือถือพิงตั้งไว้บนเคาน์เตอร์ โทรุนั่งบนเก้าอี้กลม แทะโครกเกต์ไปพลาง ฟังอยู่ข้าง ๆ
“แม่ของแก สบายดีไหม”
“…ไม่รู้ครับ ตอนนี้ติดต่อกับทางโน้นไม่ได้แล้ว… แม่จะกินข้าวดีไหมนะ”
“ห่วงตัวเองก่อนห่วงคนอื่นเถอะ”
“ผมตายไปแล้วนี่ครับ”
“พูดมากน่า”
แม่ถูข้างจมูก แล้วมองโทรุในจอด้วยดวงตาหยีเล็ก
“…พรุ่งนี้ก็คุยได้อีกนะ”
“…ได้เหรอครับ”
“ก็บอกว่าได้ไง นี่ แกน่ะ ตอบหน่อยสิ”
“…เยส”
เสียงของโทรุอีกคนเบากว่าปกติราวครึ่งหนึ่ง
พอออกจากร้าน ก็เห็นหลอดไฟของซุ้มประตูส่องแสงอยู่บนท้องฟ้าเหนือเนิน
“นี่ หมอนั่นพูดว่าจะขอแม่คืนใช่ไหม ถึงจะคืนหรือไม่คืน แม่ของบ้านเราก็เป็นแม่ของฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ”
“…หมอนั่นก็รู้เรื่องมิโสะขาว มีแผลที่คิ้วด้วย หมอนั่นก็คงเป็นลูกของแม่เหมือนกัน”
“แล้วทำไมถึงพูดว่าขอคืนล่ะ”
“ไม่รู้ แต่นับไว้ให้ดี ลิ่มที่ดึงออกได้ มีเบอร์สามกับเบอร์ห้า รวมสองอัน ส่วนอันที่โอซันบาชิ ยังไม่ทันได้เห็นเบอร์ก็ค้างอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว”
ในจอ โทรุอีกคนกำนกหวีดที่คอไว้แน่น
“ตอนนี้ ไม่มีที่ไหนเลยที่กำลังรอจะกลับมาไม่ได้ แต่หมอนั่นตอกไว้ที่อื่นอีกกี่อัน แล้วคราวหน้าจะตอกที่ไหน เราไม่รู้เลยสักอย่างไม่ใช่เหรอ!”
โทรุแตะลิ่มสองอันผ่านกระเป๋าผ้าใบ ฝ่ามือยังเย็นอยู่นิดหน่อย
── จบบทที่ 3 ──
