มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

ซุ้มประตูสนิมเขรอะ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เก้าโมงเช้าวันรุ่งขึ้น โทรุใช้ไหล่ดันประตูห้องแล็บเปิดเข้าไป

เสียงเครื่องคอมพิวเตอร์ดังอื้ออึงถาโถมเข้าหู ที่ด้านในสุดของห้อง ผู้หญิงร่างสูงคนหนึ่งกำลังจ้องหน้าจออยู่

เธอคือผู้ช่วยศาสตราจารย์ทามากิ นารุมิ สูงร้อยเจ็ดสิบเก้าเซนติเมตร ไหล่กว้าง ตัวใหญ่ ผมฟอกเป็นสีทอง ตัดสั้นจนเกือบเกรียน แต่คิ้วกลับเป็นสีดำตามธรรมชาติและหนา ดวงตากลมโตสีดำกลอกไปมาอยู่หลังแว่นกรอบดำทรงกลมใหญ่ เธอสวมเสื้อคอเต่าสีดำกับเสื้อกั๊กขนเป็ดสีส้มสะท้อนแสง รอบคอมีที่ครอบหูสีขาว เป็นคนเสียงดัง แต่โทรุคิดว่าเป็นผู้ใหญ่ที่อธิบายเข้าใจง่ายที่สุด

“คุณอาซาฮินะ! มาพอดีเลย ดูนี่ ดูนี่ ตรงนี้สำคัญนะ”

ทามากิควักหลอดลูกอมรามูเนะออกจากกระเป๋า เทใส่ปากทีเดียวสามเม็ด

“อรุณสวัสดิ์ครับ… เรื่องชิงช้าสวรรค์เมื่อคืนใช่ไหมครับ”

“ใช่เลย! เมื่อคืนเก้าโมงตรง คอมพิวเตอร์ของเราแสดงค่าประหลาดออกมา คือว่านะ พอเอาจุดศูนย์กลางของการสั่นไปลงแผนที่ มันอยู่ตรงนี้”

บนแผนที่ในจอมีจุดสีแดงอยู่จุดเดียว เลยทางรถไฟไอน้ำออกไป ตรงที่เคยมีชิงช้าสวรรค์

“แล้วก็อีกอย่างนะ มีบันทึกการเรียกใช้งานที่ไม่มีใครป้อนเข้าไป เหลืออยู่แค่รายการเดียว”

บรรทัดที่ทามากิเอานิ้วเคาะอยู่เขียนไว้ว่า

N.ASAHINA

“คุณอาซาฮินะ เมื่อคืนไปแตะอันนี้หรือเปล่า”

“เปล่าครับ ชื่อผมขึ้นต้นด้วย T ครับ แล้วผมก็ไม่คิดจะมานั่งทำงานพิเศษตอนดึกหรอก อย่าว่าแต่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลย สิบเปอร์เซ็นต์ยังไม่มีเลยครับ”

ทามากิเอียงคอ แล้วเคี้ยวลูกอมดังกรุบกรับ

“เรื่องคอมพิวเตอร์นั่น เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ!”

เสียงดังลั่นดังมาจากกระเป๋าเสื้อของโทรุ เป็นเสียงของโทรุ แต่เป็นเสียงที่โทรุไม่ได้เปล่งออกมา บนหน้าจอสมาร์ตโฟนมีคลื่นเสียงสีแดงวิ่งผ่าน

แว่นของทามากิเลื่อนหลุดลงมา

“…เสียงของคุณอาซาฮินะ แต่ไม่ใช่คุณอาซาฮินะ เอ๋ นี่มันอะไรกัน อะไรกันเนี่ย!”

“ฉันคืออาซาฮินะ โทรุ! โทรุจากอีกโลกหนึ่งไงล่ะ!”

บนหน้าจอปรากฏใบหน้าไหม้แดด ผมสีน้ำตาลแดงตั้งชี้ขึ้น เส้นขอบหน้าสั่นเป็นริ้วแนวนอน

“สุดยอดไปเลย!”

ทามากิร้องลั่น แล้วใช้สองมือกดที่ครอบหูไว้ โทรุเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง หนึ่งวินาทีสีขาว ขั้นบันได ชายเสื้อกันฝน เสาเหล็กสีเงิน ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องหนึ่ง ทามากิก็เคี้ยวลูกอมไปหนึ่งเม็ด

“คือว่านะ คือว่านะ ตรงนี้สำคัญนะ”

ทามากิเอานิ้วจิ้มจุดสีแดงบนแผนที่ซ้ำ ๆ

“มีอะไรบางอย่างปักอยู่ตรงศูนย์กลางของการสลับที่ เสาที่เธอเห็นนั่นแหละ ฉันว่าเสานั่นเหมือนหมุดที่ตรึงสองโลกไว้ ถ้าดึงออกอาจจะกลับคืนได้ แต่ถ้ายี่สิบสี่ชั่วโมงเป็นเรื่องจริง ก็ได้แค่ถึงเก้าโมงคืนนี้”

“เยี่ยม! ตั้งสิบสองชั่วโมงแน่ะ!”

“ไม่ใช่ ต้องบอกว่ามีแค่สิบสองชั่วโมงต่างหาก”

พอโทรุพึมพำขึ้น โทรุในจอก็ทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ

*

เที่ยง โทรุนั่งแทะขนมปังอยู่บนม้านั่งในลานของมหาวิทยาลัย

เมื่อเช้าเขาส่งข้อความถึงแม่ไปแค่ว่า ถ้าวันนี้มีอะไรแปลก ๆ ให้รีบหนีนะ คำตอบที่ได้กลับมาคือ อะไรของแก นี่ ๆ กินข้าวหรือยัง แค่นั้นเอง

“นี่ ทำไมนายถึงตาย”

“…เดือนมิถุนายนตอนอายุสิบเก้า ที่สี่แยกตีนเนิน”

เสียงของโทรุต่ำกว่าปกติเล็กน้อย

“ตอนปั่นจักรยานอยู่ มีเด็กวิ่งออกมา แล้วรถบรรทุกก็กำลังมา ฉันก็เลยพุ่งไปข้างหน้าพร้อมจักรยาน”

“…แล้วไงต่อ”

“แล้วก็จบ คงงั้น เห็นเด็ก เหยียบบันไดสุดแรง จากตรงนั้นไปไม่มีอะไรเลย ขาดหายไปเลย ฉันนึกไม่ออกแค่ช่วงวินาทีที่ตาย”

“นึกไม่ออก หมายความว่าไม่มีอยู่ในข้อมูลเหรอ”

“ไม่รู้เหมือนกัน… แม่เป็นคนเก็บฉันไว้ ไดอารี่ วิดีโอ เสียง ทุกอย่างถูกป้อนให้เอไอเรียนรู้ แม่ฝั่งโน้นทำงานที่สถาบันวิจัย ศึกษาเรื่องการซ้อนทับของโลก… แม่เก่งเรื่องแบบนี้น่ะ”

โทรุเงียบไปครู่หนึ่ง

“แล้วเมื่อคืน พอรู้ตัวอีกที ฉันก็อยู่ในสมาร์ตโฟนของนายแล้ว”

โทรุขยำถุงขนมปังจนยู่

“…เอ่อ เรื่องเสานั่น ไปแจ้งตำรวจกันเถอะ ให้คุณนารุมิช่วยขยับด้วย ส่วนพวกเราก็ถอยออกมาแค่พอประมาณ แบบนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ดีสิ! ตำรวจจะเชื่อเรื่องเสาเหรอ ต้องหยุดมันให้หมด ก่อนเก้าโมงคืนนี้ พวกเราจะดึงมันออกเอง!”

“ที่นายพูดได้แบบนั้นเพราะนายไม่มีตัว คนที่ต้องเข้าไปในขั้นบันไดที่กำลังพังคือฉันนะ”

“ก็เลยไง ฉันจะเป็นตา! นายเป็นมือ!”

“จะหวังอะไรจากมือที่อยู่มาด้วยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ย”

“หมอนั่นบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าคราวหน้าคือตีนเนิน! เนินของแม่นายไง!”

โทรุเถียงกลับไม่ออก

*

บ่ายสามโมง บริเวณที่เคยเป็นชิงช้าสวรรค์ถูกปิดล้อมไว้โดยรอบด้วยเทปสีเหลืองกับรั้วเหล็ก ตำรวจสองนายยืนอยู่หน้าป้ายห้ามเข้า ถัดจากรั้วไป หอส่งน้ำอิฐตั้งตระหง่านเป็นสีดำ

“ไปล่ะ!”

คลื่นสีแดงบนจอหายวับไป ตัวเลขแบตเตอรี่ลดจากเก้าสิบสองเปอร์เซ็นต์เหลือแปดสิบสี่

เส้นสีแดงวาบผ่านมุมขวาล่างของจอใหญ่บนตึก จากนั้นไปที่กล้องวงจรปิดบนเสาไฟ แล้วไปที่กล้องตรงปากสะพาน โทรุกระโดดข้ามไปทีละจุดแล้วก็กลับมาที่สมาร์ตโฟน

“ฝั่งตะวันตกของขั้นบันได ไม่มี!”

“ทุกครั้งที่กลับมา แบตลดฮวบเลยนะ”

“ไม่ต้องสนใจ! ต่อไปฝั่งตะวันออก!”

“ก็ต้องสนใจสิ นี่มันสมาร์ตโฟนของฉันนะ”

รวมแล้วเขากระโดดข้ามไปเก้าจุด หกโมงเย็น แบตเตอรี่เหลือยี่สิบเปอร์เซ็นต์

“เจอแล้ว!”

เสียงของโทรุแหลมขึ้น บนหน้าจอปรากฏภาพจากกล้อง ที่ขอบขั้นบันได บนเส้นแบ่งเขตพอดี หัวสีเงินส่องประกายอยู่ในเงาหญ้า

“นั่นเองเหรอ… แต่มีตำรวจอยู่”

“รอตอนเปลี่ยนเวร!”

ทั้งสองรอ มองทะเลที่ค่อย ๆ มืดลง โทรุนั่งบนม้านั่งแล้วดูนาฬิกาในสมาร์ตโฟนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระหว่างนั้นโทรุอีกคนก็ข้ามไปที่กล้องที่เห็นตำรวจเป็นระยะ แล้วก็กลับมา แบตเตอรี่ลดลงเหลือสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ เจ็ดโมงห้าสิบ ตำรวจนายหนึ่งถูกเรียกทางวิทยุ อีกนายหนึ่งตามไปจึงเดินห่างออกไป

โทรุสูดลมหายใจ แล้วลอดใต้รั้วเข้าไป

เขาเดินไปจนถึงตรงที่พื้นไม้ของทางรถไฟไอน้ำขาดสะบั้นลง ถัดไปคือทุ่งหญ้าของโลกฝั่งโน้น ซึ่งต่ำลงไปเพียงระดับหัวเข่า

“อย่าลงไปนะ! ถ้าอยู่ในเขตนั้น ตอนกลับมันจะหอบนายไปโลกโน้นด้วย!”

“…รู้แล้ว ไม่ลงหรอก”

โทรุนอนคว่ำลงบนพื้นไม้ฝั่งนี้ ยื่นแขนลงไปข้างล่างจากขอบขั้นบันได ได้กลิ่นดิน พอแหวกหญ้าออก ก็เห็นเสาสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือโผล่หัวจากดินตรงขอบขั้นบันไดมาเพียงสองนิ้ว

เขาจับด้วยสองมือ

เย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่เย็น แต่เหมือนถูกเผา รู้สึกเหมือนหนังฝ่ามือถูกฉีกออกไปทีเดียว

“โอ๊ย…!”

เขาออกแรง เสาขยับนิดหนึ่ง หลุดออกมาประมาณครึ่งหนึ่ง แล้วมือก็ปล่อยเองโดยไม่ได้ตั้งใจ

“…ไม่ไหวแล้ว หลุดมาครึ่งหนึ่งแล้วนี่ เอาเป็นว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ละกัน”

“เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ชิงช้าสวรรค์จะกลับมาที่ไหนล่ะ! ดึงให้สุด! ถึงที่สุดเลย!”

“นายไม่มีมือนี่ ไม่รู้ล่ะสิว่ามันเย็นแค่ไหน”

“ไม่รู้สิ! ก็เพราะอย่างนั้นไงถึงมีแต่นายที่ทำได้!”

โทรุขบกรามแน่น จับอีกครั้ง ความรู้สึกที่ปลายนิ้วค่อย ๆ หายไป แต่เขาก็ไม่ปล่อย ชันเข่าขึ้น ถ่ายน้ำหนักทั้งตัว แล้วล้มหงายไปข้างหลัง

เสาหลุดออกมาดังสวบ

โทรุนั่งก้นกระแทกลงบนพื้นไม้ของทางรถไฟไอน้ำ บนเสาในมือมีตัวเลขเล็ก ๆ สลักอยู่หนึ่งตัว

“3”

ในชั่วขณะนั้นเอง หอส่งน้ำก็หายไป

ไม่มีแสง ไม่มีเสียง ทุ่งหญ้าโล่งกับหอคอยอิฐไม่ได้พังลง เพียงแต่หายไปจากตรงนั้น แทนที่ด้วยชิงช้าสวรรค์ที่ไฟดับสนิท ตั้งตระหง่านเป็นวงกลมใหญ่กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ในกระเช้าบนสุดมีเงาคนขยับอยู่

นาฬิกาในสมาร์ตโฟนบอกว่าสองทุ่มตรง ก่อนการตรึงถาวรหนึ่งชั่วโมง

“…กลับมาแล้ว”

“กลับมาแล้วนะ!”

โทรุยัดเสาลงในกระเป๋าผ้าใบ ฝ่ามือยังเย็นแปลบจนชา

“นี่ ถ้าเป็นหมายเลขสาม ก็แปลว่าหมายเลขหนึ่งกับสองก็อยู่ที่ไหนสักแห่งใช่ไหม”

“คงงั้นแหละ… แต่ตอนนี้ช่างเถอะ”

บนหน้าจอ โทรุยิ้มกว้าง โทรุเองก็อดไม่ได้ ยิ้มตามจนเห็นช่องว่างระหว่างฟันหน้า

*

เขาไปถึงตีนเนินตอนสองทุ่มครึ่ง

บนยอดเนิน มองเห็นซุ้มประตูทางเข้าถนนการค้า ตัวอักษรหลอดไฟส่องแสงสลัว ๆ

“นี่ ที่นายดึงเมื่อกี้ก็ไม่เลวนะ…”

เสียงของโทรุขาดหายไปกะทันหัน

จอบนหน้าร้านบนเนินสว่างวาบเป็นสีขาวพร้อมกัน รวมถึงสมาร์ตโฟนในมือของโทรุด้วย ลำโพงเรียกลูกค้าของถนนการค้าเงียบกริบ

หนึ่งวินาที

เมื่อแสงดับลง สีของซุ้มประตูก็เปลี่ยนไป โครงเหล็กสนิมเขรอะเป็นสีน้ำตาลแดง หลอดไฟไม่ติดสักดวง ตัวอักษรบนป้ายหลุดไปครึ่งหนึ่งจนอ่านไม่ออก

“…เนินนี้เอง”

โทรุวิ่ง ไล่ขึ้นเนินไป หอบจนหายใจไม่ทัน แต่เท้าก็ไม่หยุด

หน้าร้านหนังสือเก่า “โอดะกิริโชโบ” ก่อนถึงซุ้มประตู ซาเอะยืนอยู่

เธอสูงร้อยหกสิบเซนติเมตร ผมดำอมเทา ตัดเฉียงที่แนวคาง ด้านขวายาวกว่า ผิวสีน้ำตาลอ่อน เพราะยายเป็นคนเซบูในฟิลิปปินส์ ใบหน้ากลม ตาโตทรงเมล็ดอัลมอนด์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ติ่งหูมีต่างหูรูปดาวเงินเล็ก ๆ ส่องประกาย สวมคาร์ดิแกนสีน้ำตาลของคุณตาที่ข้อศอกทะลุ ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนสีดำมีดินสอรวมสามแท่ง เธอเป็นคนที่เห็นก่อนใครเสมอเวลาโทรุขี้เกียจ

“ซาเอะ! ปลอดภัยไหม!”

“…หืม โทรุ หน้าซีดเชียว”

ซาเอะแหงนมองซุ้มประตูสนิมเขรอะ

“ใต้ซุ้มไม่มีใคร คงงั้น เฉพาะตรงนั้นเปล่งแสงแล้วก็เปลี่ยนเลย”

“แล้วร้านแม่ล่ะ”

“ปลอดภัย ไฟติดอยู่”

“…ดีแล้ว”

แรงที่ไหล่ของโทรุผ่อนลงทันที

“เมื่อกี้ข้ามมาที่กล้องบนเสาซุ้มประตูแล้ว!”

เสียงของโทรุดังจากกระเป๋าเสื้อ ซาเอะตาโต

“ที่เปลี่ยนไปคือสองทุ่มครึ่งตรง! อีกยี่สิบสี่ชั่วโมงซุ้มประตูจะไม่กลับคืนแล้ว คือสองทุ่มครึ่งคืนพรุ่งนี้! แต่ว่านะ ข้ามมามากไป แบตเหลือแค่สามเปอร์เซ็นต์!”

โทรุบอกซาเอะแค่ว่า “เดี๋ยวอธิบายทีหลัง” แล้ววิ่งเข้าไปลึกในถนนการค้า

ประตูม้วนของ “ร้านอาหารสำเร็จรูปอาซาฮินะ” ถูกลงมาครึ่งหนึ่ง โทรุลอดผ่านใต้มันเข้าไป

แม่ยืนอยู่หน้าหม้อน้ำมันทอด สวมชุดครัวสีขาว ผ้ากันเปื้อนยางสีดำ ผ้าโพกหัวสีเขียวเข้ม ต่างหูห่วงทองใหญ่ข้างซ้ายแกว่งไกว

“แม่ ขอยืมที่ชาร์จหน่อย!”

“นี่ กลับมาแล้วทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ดูซุ้มประตูหรือยัง ไม่รู้เป็นสีแปลก ๆ ไปได้”

“เห็นแล้ว เลยจะไปตรวจดูหน่อย ขอชาร์จสมาร์ตโฟนไว้ที่นี่นะ”

“สายตรงนั้นใช้ได้เลย แล้วนี่มือแดงไปหมดเลยนะ”

“ไม่เป็นไร… ไม่เป็นไรสักเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์”

โทรุเสียบสมาร์ตโฟนเข้ากับสายที่เคาน์เตอร์ วางหงายหน้าจอขึ้น แล้ววิ่งออกไปข้างนอกที่ซาเอะรออยู่ทันที

*

ในร้านเงียบลง

โนริโกะมองน้ำมันที่เหลือแล้วยิ้มน้อย ๆ เธอคิดว่าจะทอดโครกเกะอีกชิ้นหนึ่งเป็นชิ้นสุดท้าย เจ้าเด็กนั่นยังไงก็ต้องหิวกลางดึก

น้ำมันในหม้อดังฉ่า ที่นิ้วชี้มือขวามีรอยแผลเป็นจากน้ำมันกระเด็นเรียงกันอยู่สามรอย

บนเคาน์เตอร์ หน้าจอสมาร์ตโฟนสว่างขึ้นวาบ คลื่นสีแดงสั่นไหวช้า ๆ

“…แม่ ยังทอดโครกเกะอยู่ไหม”

เป็นเสียงของลูกชาย

แต่มือของโนริโกะหยุดลง

โทรุไม่ถามแบบนี้ เขาแค่พูดว่า “มีไหม” แล้วก็ชะโงกดูในจานเอาเอง ไม่เคยเรียกว่าแม่ด้วยเสียงสั่นเบา ๆ อย่างกับเด็กหลงทางที่ยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตู

โนริโกะปิดไฟใต้หม้อน้ำมัน

แล้วหันกลับไปช้า ๆ

บนเคาน์เตอร์ สมาร์ตโฟนที่หน้าจอร้าวส่องแสงสีแดงอยู่

“โทรุ…? ลูกอยู่ที่ไหนน่ะ”

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Toru Asahinaนักศึกษาปีหนึ่ง ตัวเอกToru Asahina (AI)ตัวฉันอีกคนในมือถือNoriko Asahinaแม่เจ้าของร้านอาหารสำเร็จรูปTamaki Narumiผู้ช่วยอาจารย์ประจำแล็บSae Odagiriเพื่อนสมัยเด็กร้านหนังสือเก่าคู่หู ขัดแย้งกันตากับมือNEWแม่หัวหน้าแล็บเพื่อนสมัยเด็กใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

ขนมิโสะขาว นิดเดียวพอตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ