บทที่ 4
รอยตะเข็บสิบสี่เส้น
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“สิบสี่อัน!”
ทันทีที่เปิดประตูห้องวิจัย เสียงของ Tamaki Narumi ก็พุ่งเข้ามา
เก้าโมงเช้า เสียงดังกว่าเสียงเครื่องคำนวณเสียอีก Tamaki ควักหลอดลูกอมรามูเนะจากกระเป๋าเสื้อกั๊กขนเป็ดสีส้มสะท้อนแสง แล้วเทใส่ปากรวดเดียวห้าเม็ด
“…อรุณสวัสดิ์ครับ อะไรสิบสี่อันเหรอครับ”
“เอ้า ตรงนี้สำคัญนะ ดูนี่ ดูนี่”
Tamaki เอานิ้วเคาะแผนที่บนหน้าจอ บนแผนที่โยโกฮาม่ามีจุดสีแดงกระจายอยู่หลายจุด
“ฉันย้อนดูบันทึกการสั่นสะเทือนมา ทั้งหมดแปดครั้ง ชิงช้าสวรรค์ ซุ้มประตู ท่าเรือโอซันบาชิ แล้วก็ครั้งเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้ตัวอีกห้าครั้ง อย่างตู้ขายของอัตโนมัติหนึ่งตู้ในซอยโนเกะ หรือพุ่มไม้หนึ่งพุ่มในสวนยามาชิตะ”
“มีแบบเล็กขนาดนั้นด้วยเหรอครับ”
“ป่านนี้ทุกอันคงกลับคืนมาไม่ได้แล้วล่ะสิ”
Toru Asahina (AI) พูดขึ้นจากกระเป๋าเสื้อของ Toru Asahina
“…ก็เห็นอยู่ว่าผ่านมาเกินหนึ่งวันกันทั้งนั้น”
“พูดง่ายๆ คือนะ ในแปดครั้งนั้น คุณอาซาฮินะดึงออกไปแล้วสองอัน คืออันที่สามกับอันที่ห้า ฉะนั้นตอนนี้ที่ยังปักอยู่ เท่าที่รู้แน่ๆ ก็หกอัน”
Tamaki เคี้ยวลูกอมดังกรุบกรับ
“ทีนี้เข้าเรื่องหลักเลย รูปแบบของการสั่นสะเทือนน่ะ ทุกครั้งที่ลิ่มเพิ่มขึ้นหนึ่งอัน มันก็ยิ่งเข้าใกล้เส้นตรงเส้นเดียวเหมือนรอยตะเข็บ คำนวณแล้วจะเชื่อมกันพอดีเมื่อครบสิบสี่อัน”
“ถ้าเชื่อมกันแล้วจะเป็นยังไงครับ”
“โลกสองใบจะถูกเย็บรวมเป็นใบเดียว แล้วโลกอีกใบก็จะหายไป”
“หายไป หมายถึงเมืองเหรอครับ”
“หายไปทั้งโลก รวมทั้งคนที่อยู่ในนั้นทั้งหมดด้วย”
Toru Asahina พูดอะไรไม่ออก Tamaki โยนลูกอมเข้าปากอีกเม็ดหนึ่ง
“แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง หลังจากสลับกันแล้ว การสั่นสะเทือนจะยังต่อเนื่องไปราวสิบนาที ฉันคิดว่าตลอดสิบนาทีนั้น รอยต่อระหว่างสองโลกน่าจะมีรูเปิดค้างอยู่”
“สิบนาที สั้นจังเลยนะครับ”
“ตั้งสิบนาทีเชียวนะ! ถ้าเป็นช่วงที่รูเปิดอยู่ ฉันอาจข้ามไปฝั่งนั้นได้ก็ได้!”
“หยุดเลย ถ้ากลับมาไม่ได้จะทำยังไง”
“ถึงตอนนั้นก็ค่อยว่ากัน!”
“เออๆ หน้าที่ฉันก็คือคอยห้ามนายไว้ที่เจ็ดส่วนแบบนี้แหละ”
“เหลืออีกแปดอัน…รีบกันเถอะนะ คุณอาซาฮินะ”
เสียงของ Tamaki ต่ำลงอย่างที่ไม่ค่อยเป็น
*
บ่ายสามโมงครึ่ง Toru Asahina นั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าร้านหนังสือโอดากิริบนยอดเนินลาด
เขายังไม่รู้เลยว่า Black Toru จะเล็งเป้าหมายต่อไปที่ไหน แต่ก็ยังทำใจออกจากยอดเนินไม่ได้
Sae เดินออกมาจากร้าน แล้วมานั่งข้างๆ Toru Asahina เธอวางกระป๋องชาหนึ่งกระป๋องไว้บนเข่าของเขา
“…ฮึ้ม โทะ ทำหน้ายากอีกแล้วนะ”
“เขาว่าถ้าลิ่มครบสิบสี่อัน โลกใบหนึ่งจะหายไป”
Sae นิ่งไปครู่หนึ่ง มองลงไปทางตีนเนิน เป็นเนินยาว ทอดตรงลงไปถึงสี่แยกข้างล่าง
“ที่นี่ เราสองคนเคยกลิ้งตกลงไปด้วยกันนะ”
“ตอนแปดขวบน่ะเหรอ เราแข่งกันว่าใครจะวิ่งลงไปถึงข้างล่างก่อนกัน”
“โทะวิ่งสุดแรงเลย หน้าแดงไปหมด”
“แล้วกลางทางก็ชนกับเธอ กลิ้งไปด้วยกันทั้งคู่ คิ้วฉันแตก เลือดออกเต็มไปหมด”
Sae ใช้นิ้วลูบเข่าตัวเอง Toru Asahina รู้ดีว่าใต้กางเกงยีนส์นั้นมีแผลจากวันเดียวกันอยู่
“…ฮึ้ม วันนั้นโทะร้องไห้กลับบ้าน แล้วหลังจากนั้นทำอะไรก็ทำแค่เจ็ดส่วนเสมอเลยนะ”
Toru Asahina มือที่กำกระป๋องหยุดนิ่ง
“…ก็คิดว่าถ้าวิ่งสุดแรงจะเป็นแบบนั้นนี่นา ถ้าทำเต็มที่ก็เจ็บตัว แต่ถ้าเจ็ดส่วนก็ไม่ล้ม”
“คนเรามักจะเดินเลี่ยงที่ที่เคยล้มไปทั้งชีวิต…มีเขียนไว้ในหนังสือเก่าที่ร้านเรา”
“เธอนี่แทงใจดำจริงๆ”
“แต่ครั้งก่อน โทะดึงจนสุดเลยนะ”
Sae เอื้อมปลายนิ้วแตะรอยแผลที่คิ้วซ้ายของ Toru Asahina เบาๆ
“วันนั้นฉันหยุดร้องก่อนใช่ไหมล่ะ เพราะโทะร้องอยู่ไง ฉันคิดว่าถ้าฉันร้องด้วยอีกคน แล้วใครจะพาโทะกลับบ้าน”
หัวใจของ Toru Asahina เต้นแรงหนึ่งครั้ง
“…เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้”
“เพิ่งเคยพูดเหมือนกัน”
Sae รีบชักนิ้วกลับ แล้วใช้ผมยาวด้านขวาปิดบังใบหน้า
“Sae ฉัน…”
“เฮ้ พวกนาย สวนสาธารณะกลางเนิน…”
เสียงของ Toru Asahina (AI) ขาดห้วนไป
จอป้ายร้านสะดวกซื้อกลางเนินสว่างวาบเป็นสีขาว สมาร์ทโฟนของ Sae ก็เหมือนกัน สมาร์ทโฟนของ Toru Asahina ก็เหมือนกัน
หนึ่งวินาที
เมื่อแสงดับลง สวนสาธารณะเล็กๆ ตรงกลางเนินก็กลายเป็นอีกที่หนึ่ง สไลเดอร์สีแดงหายไป เหลือชิงช้าอันหนึ่งที่โซ่ขาด หญ้าขึ้นสูงถึงเอว และลึกเข้าไปด้านใน มีตู้ขายของอัตโนมัติเก่าๆ ตู้เดียวส่องแสงสีขาวอมฟ้า
นาฬิกาในสมาร์ทโฟนบอกว่าสี่โมงสิบนาที
“…ในสวนมีคนไหม”
“…ตอนเห็นเมื่อกี้ไม่มีเด็กเล่นอยู่…คงจะ”
เสียงของ Sae สั่น
“…อืม งั้นก็ดี”
“นี่คือรูที่คุณ Narumi พูดถึง! มีแค่สิบนาที ฉันไปล่ะ!”
“เดี๋ยว ไปแล้วจะทำยังไง”
“ไปดูโลกของมัน! ถ้าไม่ดูก็ไม่รู้อะไรเลยสิ!”
“ถ้ากลับมาไม่ได้จะทำยังไงล่ะ”
“กลับสิ! ก็สัญญากับแม่แล้วนี่ ว่าพรุ่งนี้ก็จะคุยกันอีก!”
Toru Asahina เถียงกลับไม่ได้
คลื่นสีแดงบนหน้าจอหายวับไปจากขอบ ทั้งที่เสียบสายชาร์จของแม่อยู่ ตัวเลขแบตเตอรี่กลับร่วงจากแปดสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ ลงมาเหลือสี่สิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็ว แสงของตู้ขายของอัตโนมัติลึกเข้าไปในสวนกะพริบเป็นสีแดงหนึ่งครั้ง
สี่โมงสิบห้า สี่โมงสิบแปด แบตเตอรี่ลดลงเหลือยี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ Sae เอานิ้วเกาะแขนเสื้อเชิ้ตของ Toru Asahina ไว้เงียบๆ
สี่โมงสิบเก้า คลื่นสีแดงกลับมาบนหน้าจอ
“…กลับมาแล้ว”
เสียงของ Toru Asahina (AI) เบามาก
“เรื่องที่พูดค้างไว้เมื่อกี้ ฉันเห็นเสื้อกันฝนสีดำอยู่ในเงาต้นไม้ในสวน”
“…หมอนั่นอยู่แถวนั้นเองเหรอ”
“จากตู้ขายของนั่น ฉันข้ามจอร้านฝั่งโน้นกับกล้องวงจรปิดไปทีละอัน จนถึงย่านร้านค้าบนยอดเนิน…ดูนี่”
มีรูปภาพขึ้นมาบนหน้าจอ
เป็นป้าย ‘ร้านกับข้าวอาซาฮินะ’ ประตูม้วนปิดสนิท สนิมขึ้นเป็นสีน้ำตาลแดง ตรงกลางมีกระดาษประกาศสีซีดติดอยู่แผ่นหนึ่ง
ขอบคุณที่อุดหนุนกันมาเป็นเวลานาน วันที่ยี่สิบธันวาคม เจ้าของร้าน Noriko Asahina ได้จากไปแล้ว
“วันที่บนหน้าจอธนาคารฝั่งโน้นเป็นเดือนตุลาคมเหมือนฝั่งนี้ ฉะนั้นก็คือหน้าหนาวเมื่อปีที่แล้ว”
ภาพถัดไปขึ้นมา ดูเหมือนห้องชั้นสองของร้าน บนหิ้งพระเล็กๆ มีรูปถ่ายตั้งอยู่หนึ่งใบ เป็นแม่ที่โพกผ้าบันดานะสีเขียวเข้ม ยิ้มจนตาหายไป
“…แม่”
“ห้องชั้นสองของมันน่ะ ฉันถ่ายจากกล้องของจอเก่าๆ บนโต๊ะ ในโลกของมัน แม่ไม่อยู่แล้ว”
“แต่ทำไมต้องเป็นแม่ของฉันด้วย โลกมันมีตั้งมากมายไม่ใช่เหรอ”
“ก็รอยแผลที่คิ้วไง! มันมี ฉันไม่มี โลกของฉันแยกออกมาก่อนเนินตอนแปดขวบ ส่วนโลกของมันแยกออกมาหลังแปดขวบ มันคือโลกที่ใกล้นายที่สุด ก็เลยทำให้แม่ใกล้ที่สุดไปด้วย!”
“…งั้นสิ่งที่หมอนั่นต้องการก็คือ”
“แม่ของนายไง”
“ผมแค่จะขอให้คืนแม่มาเท่านั้นเอง” เสียงสุภาพที่ได้ยินที่ท่าเรือโอซันบาชิ ก้องกลับมาอยู่ลึกในหูของ Toru Asahina
ในหน้าจอ Toru Asahina (AI) กำนกหวีดที่คออยู่ แล้วเอียงคอเล็กน้อย
“นี่ ปูแม่น้ำของฉันชื่ออะไรนะ”
“ฮาซามิมารุ นายทายเองไม่ใช่เหรอ”
“…งั้นเหรอ อย่างอื่นก็หายไปเป็นช่วงๆ เหมือนกัน เหมือนโดนแมลงกัดกิน”
“เพราะข้ามไปมาบ่อยเกินไปหรือเปล่า”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
จนฟ้ามืด Toru Asahina กับ Sae ช่วยกันหาตามรอบรอยต่อของสวนสาธารณะ แต่หญ้าสูงมาก จึงหาหัวลิ่มไม่เจอ
*
สี่ทุ่ม ประตูม้วนของร้านแม่ปิดลงมาครึ่งหนึ่ง
Toru Asahina เข้าไปในร้าน วางสมาร์ทโฟนไว้บนเคาน์เตอร์ ยังไม่ทันได้พูดว่ากลับมาแล้ว แม่ก็เอาหน้าชิดเข้ามาใกล้หน้าจอ
“กลับมาแล้วเหรอ วันนี้ไปไหนมา”
“…ไปไกลนิดหน่อย”
“เสียงเบาจังนะ เอ้า กินให้เต็มที่…กินไม่ได้นี่นะ”
“…ขอแค่ฟังเสียงก็พอ”
“ช่วยไม่ได้นะ”
แม่ใส่ไฟให้น้ำมันที่เหลืออยู่ โคร็อกเกะชิ้นหนึ่งเริ่มดังปะทุเปรี๊ยะๆ คลื่นสีแดงบนหน้าจอไหวช้าๆ ตามจังหวะเสียงนั้น
Toru Asahina ยืนอยู่ที่ธรณีประตู มองดูภาพนั้น
คำว่า “กลับมาแล้วเหรอ” นั้น เป็นเสียงเดียวกับที่ส่งให้ Toru Asahina ทุกคืน
ลึกในอกรู้สึกกระวนกระวาย 〈คำว่ากลับมาแล้วเหรอของแม่ น่าจะเป็นของฉันแท้ๆ〉 เขาเกลียดตัวเองที่คิดเช่นนั้น แล้วก็นึกถึงร้านที่ประตูม้วนขึ้นสนิม กับรูปถ่ายบนหิ้งพระ หมอนั่นเองก็คงอยากได้ยินเสียงนี้เหมือนกัน
*
ระหว่างเดินลงเนินกลับบ้าน Toru Asahina (AI) พูดขึ้นเบาๆ
“นี่ ในสมาร์ทโฟนมีรูปอีกใบหนึ่งนะ…ฉันจำไม่ได้ว่าเคยถ่าย”
ที่ปรากฏบนหน้าจอคือบนโต๊ะในห้องชั้นสองนั้น ข้างเครื่องจักรที่สายสีเทาพันกันยุ่ง มีกระดาษวางอยู่หนึ่งแผ่น เป็นตัวหนังสือเขียนด้วยมือ
ถึง N.ASAHINA ลูกชายตามสัญญา อีกไม่นานจะส่งมอบให้
Toru Asahina หยุดเดิน
“N.ASAHINA…เป็นชื่อที่เหลืออยู่ในเครื่องคำนวณของห้องวิจัย”
“ลูกชายตามสัญญา หมายถึงใครกัน!”
“…ไม่รู้ ตระกูลอาซาฮินะ แล้วขึ้นต้นด้วย N แม่ก็ชื่อ Noriko ก็เป็น N เหมือนกันนะ แต่แม่จะไปแตะเครื่องคำนวณของมหาวิทยาลัยได้ที่ไหนกัน”
“แล้วเป็นใครล่ะ!”
กลางเนิน ตู้ขายของอัตโนมัติลึกเข้าไปในสวนยังส่องแสงสีขาวอมฟ้าอยู่
Toru Asahina นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองทางนั้น
“อีกไม่ถึงสิบแปดชั่วโมงสวนสาธารณะก็จะกลับคืนมาไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้เย็นสี่โมงสิบนาที! ลิ่มที่ปักอยู่ เท่าที่รู้แน่ๆ ตอนนี้ก็เจ็ดอัน จะครบสิบสี่ ก็ยังขาดอีกเจ็ดอันไม่ใช่เหรอ!”
Toru Asahina กำลิ่มสองอันไว้แน่นผ่านกระเป๋าผ้าใบ
── จบบทที่ 4 ──
