บทที่ 1
หนึ่งวินาทีสีขาว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
สี่ทุ่มของคืนเดือนตุลาคม... ไม่ใช่ สามทุ่มต่างหาก ยามค่ำคืนเวลาสามทุ่มของเดือนตุลาคม Toru Asahina เดินแปะ ๆ อยู่บนพื้นไม้ของคิชาโดะ ด้วยรองเท้าสลิปออนสีน้ำเงินที่เหยียบส้นไว้
เขากำลังเดินกลับจากงานพาร์ตไทม์ที่ห้องแล็บ ข้อมือขวายังสวมริสต์แบนด์สีน้ำเงินสำหรับเข้าห้องแล็บอยู่ ผมดำตรงไร้ลอนยาวถึงใต้ใบหู มัดรวบสั้น ๆ เป็นกระจุกเดียวที่ท้ายทอย เหตุผลก็แค่ขี้เกียจไปตัด เสื้อเชิ้ตเวิร์กยีนส์มือสองตัวโคร่งพองลมทะเลขึ้นมา
อีกฟากของผืนน้ำ ชิงช้าสวรรค์ส่องแสงเจ็ดสี Toru กลั้นหาวไว้
〈งานจิปาถะของวันนี้ ก็ผ่านไปแบบพอได้ ๆ สินะ〉
ตอนนั้นเอง
จอยักษ์บนผนังตึกขาวโพลนขึ้นมา
สมาร์ตโฟนของคนที่เดินอยู่ข้างหน้า และสมาร์ตโฟนในมือของ Toru ที่มุมขวาบนร้าวเป็นรอย ทุกเครื่องสว่างวาบเป็นสีขาวพร้อมกัน
เสียงทั้งหมดขาดหายไปทันที
เพลงจากจอยักษ์ เสียงแจ้งเตือนของมือถือ ลำโพงหน้าร้านค้า ทุกอย่างเงียบลงพร้อมกัน รอบตัวเงียบสงัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากสมาร์ตโฟนในมือ มีเสียงเล็ก ๆ เหมือนใครสักคนสูดลมหายใจ แล้วก็ขาดหายไปอีก
หนึ่งวินาที
แสงดับลง
ชิงช้าสวรรค์ไม่อยู่แล้ว
ตรงที่เคยมีวงล้อเจ็ดสี มีเงาดำทมึนตั้งอยู่ เป็นหอเก็บน้ำเก่าที่ก่อด้วยอิฐ รอบ ๆ เป็นที่ว่างเปล่าซึ่งไม่มีแสงไฟสักดวง หญ้าขึ้นสูงถึงเอว
ใต้เท้ามีเสียงดังเปรี๊ยะ
ปลายทางของคิชาโดะ พื้นดินเป็นขั้นต่างระดับ อีกฝั่งหนึ่งต่ำลงไปราวเข่า พื้นไม้ขาดสะบั้นตรงนั้น ข้างใต้เป็นดินกับหญ้า รอยขาดนั้นเริ่มพังทลายลงทีละชิ้น
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนวิ่งมาทางนี้พร้อมกัน
“วิ่งไปทางขวา! พื้นกำลังแยก!”
สมาร์ตโฟนในมือตะโกนขึ้น
เป็นเสียงของ Toru เอง
แต่ Toru ไม่เคยส่งเสียงแบบนั้น มันเป็นเสียงดังที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากก้นท้อง
ร่างกายกระโดดไปทางขวาก่อนที่จะทันคิด แผ่นไม้สองแผ่นตรงที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ร่วงลงไปใต้ขั้นต่างระดับ
“…อะไรวะเมื่อกี้ ยังไงก็ต้องหนีก่อน เรื่องแบบนี้ทำแค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ก็พอแล้ว”
“เดี๋ยว! ตรงขั้นนั่น! มีเด็กอยู่!”
Toru หันกลับไป
ตรงขอบของขั้นที่กำลังจะพัง มีเด็กชายตัวเล็กนั่งยอง ๆ อยู่ อายุราวห้าขวบ สวมรองเท้าบูตยางสีเหลือง ดูเหมือนแม้แต่จะร้องไห้ก็ทำไม่ได้ ปากอ้าค้างแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น ตรงหน้าเด็กนั่นเอง แผ่นไม้ร่วงลงไปทีละแผ่น ทีละแผ่น
“ไม่ใช่ล่ะ ผู้ใหญ่ก็ไปกันเองสิ ตำรวจอะไรเดี๋ยวก็มาถึงแล้ว”
“นายอยู่ใกล้ที่สุดไม่ใช่เหรอ! เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์? อย่ามาล้อเล่น ต้องทั้งร้อยสิ!”
“ถ้าฉันไปแล้วร่วงลงไปด้วยกัน ก็แค่กลายเป็นสองคน ซึ่งมองในแง่ประสิทธิภาพแล้ว…”
“ตรงไปเลย!”
เป็นเสียงที่ดังจนหูเจ็บ
Toru ขบเสียงจุ๊ปาก เท้ากลับก้าวถอยกลับไปเองโดยไม่ได้ตั้งใจ
แผ่นไม้ยวบลง เขาคุกเข่าลงแล้วยื่นแขนออกไป รองเท้าบูตของเด็กชายไถลลื่นลงไปใต้ขั้นต่างระดับ Toru คว้าข้อมือเด็กไว้ได้
“จับไว้!”
นิ้วเล็ก ๆ กำนิ้วของ Toru ตอบกลับมา
Toru ล้มหงายไปข้างหลังพร้อมกับดึงเด็กขึ้นมา ร่างเล็กของเด็กชายกลิ้งไปบนพื้น ทันทีหลังจากนั้น แผ่นไม้ที่เด็กเพิ่งอยู่เมื่อครู่ก็ร่วงลงไปพร้อมเสียงดัง
เด็กชายเพิ่งจะเริ่มร้องไห้ออกมา
“แม่… แม่ฮะ…”
ผู้หญิงคนหนึ่งผมยุ่งเหยิงวิ่งเข้ามาพลางตะโกนเรียกชื่อลูก Toru พยุงเด็กชายให้ลุกขึ้นแล้วผลักไปทางนั้น ผู้หญิงคนนั้นกอดเด็กไว้แน่นแล้วก้มศีรษะให้ Toru หลายต่อหลายครั้ง
Toru ทำได้เพียงโบกมือเบา ๆ ตอบกลับไป
*
เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามา
Toru พิงหลังกับราวกั้นข้างคิชาโดะ มือยังสั่นอยู่
ที่ว่างอีกฟากของขั้นต่างระดับ มีคนยืนอยู่หลายคน ผู้ชายในชุดทำงานรุ่นเก่า เด็กสาวมัธยมปลายในชุดนักเรียนที่เขาไม่เคยเห็น ทุกคนมีสีหน้าตะลึงงัน แหงนมองตึกที่ส่องแสงสว่าง
คนพวกนั้นมาจากไหนกัน แล้วคนที่นั่งชิงช้าสวรรค์อยู่ไปอยู่ที่ไหนแล้ว
Toru ยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาตรงหน้า
“แล้วนายคืออะไรกันแน่ ฟังก์ชันผู้ช่วยตัวใหม่เหรอ”
“เยี่ยม ในที่สุดก็ถามสักที!”
บนหน้าจอ มีร่างของคนปรากฏขึ้น
หน้าตาเหมือน Toru ไม่มีผิด
ใบหน้าเหลี่ยมมุมมน ตากลมสองชั้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม แต่ผมตัดสั้นเกรียน เฉพาะกลางหัวฟอกเป็นสีน้ำตาลแดงสว่างตั้งชี้ขึ้น ผิวไหม้แดด สวมเสื้อวอร์มสีแดงของมหาวิทยาลัยรูดซิปสูงจรดใต้คางอย่างเรียบร้อย ที่คอห้อยนกหวีดสีเงิน เส้นขอบของร่างบางครั้งก็สั่นไหวเป็นริ้วแนวนอน
〈ดูกระปรี้กระเปร่ากว่าฉันตั้งเยอะ〉
“…นี่ ใบหน้าฉันเหรอ”
“ฉันคือ Toru Asahina เป็นนายอีกคนจากอีกโลกหนึ่ง!”
“ครับ ๆ แอปแกล้งคนที่ทำจากรูปถ่ายใบหน้าสินะ ครับ ๆ”
“ไม่ใช่โว้ย! ของจริง! ก็นะ ฉันตายตอนอายุสิบเก้าก็เถอะ”
พอถูกพูดออกมาอย่างง่ายดายแบบนั้น Toru ก็พูดไม่ออก
“อ๊ะ ไม่เชื่อสินะ งั้นฉันทายให้ก็ได้ ตอนป.หนึ่งหน้าร้อน นายเลี้ยงกุ้งเครย์ฟิช ชื่อฮาซามิมารุ!”
“…ทำไมถึงรู้”
“กีฬาสีตอนป.สาม! วิ่งผลัดเป็นคนสุดท้าย ได้ที่หนึ่ง!”
“ไม่ใช่ โดนแซงกลางทาง ได้ที่สาม”
“จริงดิ! ของฉันได้ที่หนึ่งนะ!”
“…ก็ตอนนั้นฉันวิ่งแค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์นี่”
“แล้วก็แกงกะหรี่ของแม่! แครอทเป็นรูปดาว!”
“ดาว? ก็ซอยเป็นแว่นกลมธรรมดา”
มีส่วนที่ตรงกัน และมีส่วนที่คลาดเคลื่อนไปนิดหน่อย Toru รู้สึกหลังยุบยิบไปหมด
Toru (AI) ในหน้าจอหรี่ตาลง แล้วชะโงกมองมาทางนี้ ดูเหมือนจะใช้กล้องหน้าของสมาร์ตโฟนมองใบหน้าของ Toru อยู่
“นายน่ะ คิ้วนั่นเป็นอะไรไป”
Toru แตะที่ปลายคิ้วซ้าย มีรอยแผลเล็ก ๆ อยู่
“ตอนแปดขวบ ล้มบนทางลาด พร้อมเพื่อนสมัยเด็ก”
เพื่อนสมัยเด็กคือ Sae Odagiri เป็นหลานสาวของร้านหนังสือเก่าบนยอดเนิน วันนั้นทั้งสองคนกลิ้งตกลงมาจากเนินด้วยกัน คนที่หยุดร้องไห้ก่อนคือ Sae ตอนนี้เธอตัดผมเฉียงยาวแค่แนวคาง เรียนมหาวิทยาลัยไปด้วยและเฝ้าร้านไปด้วย เป็นเด็กสาวที่คอยสังเกตเห็นเป็นคนแรกเสมอเวลา Toru ทำงานแบบขอไปที
“แผลแบบนั้น ฉันไม่มี”
Toru (AI) ใช้นิ้วลูบไล้คิ้วซ้ายของตัวเอง ตรงนั้นเรียบเนียน
“ที่ว่าล้มบนทางลาด ฉันก็จำไม่ได้”
“…งั้นก็เป็นคนอื่นเลยสิ”
“ก็บอกแล้วไงว่าเป็นนายอีกคนจากอีกโลกหนึ่ง!”
*
ขณะที่เดินปะปนไปกับสายคนที่มุ่งหน้าไปสถานีซากุระงิโจ สมาร์ตโฟนก็สั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
เป็นข้อความจากแม่
เหลือโครเกะไว้ให้นะ นี่ไง ส่วนของลูก
Noriko Asahina แม่ของ Toru เปิดร้านอาหารสำเร็จรูป “Asahina Souzai” อยู่ในตลาดเก่าบนยอดเนิน ทำคนเดียวมาสิบสามปีแล้ว เธอรวบผมดำยาวถึงอกเป็นมวยก้อนหนา ใช้ผ้าบันดานะสีเขียวเข้มผูกเป็นผ้าคลุมผมสามเหลี่ยม ยืนอยู่หน้ากระทะน้ำมันทั้งวัน ใบหน้ากลมกว้าง ยิ้มทีไรตาก็หายไป เป็นคนเสียงดังและมองอะไรก็ทะลุปรุโปร่ง แต่เวลาวันไหนที่เดือดร้อนจริง ๆ เธอจะทอดโครเกะให้โดยไม่ถามอะไรสักคำ
ไหล่ของ Toru คลายแรงลงเล็กน้อย ด้านหลังเคสใสของสมาร์ตโฟนมีบัตรสะสมแต้มของร้านแม่สอดอยู่ แสตมป์ที่ประทับไว้ทั้งหมดเจ็ดดวง
“…แม่เหรอ”
เสียงของ Toru (AI) เบาลงอย่างกะทันหัน
“แม่ของฉันเอง เปิดร้านอาหารสำเร็จรูปอยู่”
“อย่างนั้นเองสินะ… แม่เปิดร้านอยู่เหรอ”
“อะไร ของนายไม่ใช่เหรอ”
“แม่ทางโน้นอยู่ที่สถาบันวิจัย… ช่างเถอะ เรื่องสำคัญกว่า!”
เสียงของ Toru (AI) กลับดังขึ้นอีกครั้ง
“ตามงานวิจัยของแม่ทางโน้น สถานที่ที่สลับกันไปแล้ว พอครบยี่สิบสี่ชั่วโมงจะกลับไม่ได้อีก!”
“กลับไม่ได้ หมายความว่ายังไง”
“มันจะติดแน่นไปเลย! ที่ว่างตรงนั้นจะเป็นที่ว่างตลอดไป ชิงช้าสวรรค์ คนที่นั่งอยู่ ก็จะอยู่ทางโน้นตลอด!”
“…งั้นก็บอกตำรวจสิ”
“ใครจะเชื่อล่ะ! จะให้บอกว่าสมาร์ตโฟนพูดได้เหรอ!”
Toru เงียบไป ก็จริงอย่างว่า
“ขั้นต่างระดับนั่น ไม่ใช่ของที่เกิดขึ้นเองหรอก ฉันจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นจากกล้องแถวนี้!”
“จะไปดูน่ะ ไปไหน”
แทนคำตอบ มีคลื่นสีแดงวิ่งผ่านหน้าจอ แล้วหายวับไปจากขอบจอ
ตัวเลขแบตเตอรี่มุมขวาบนลดลงจากแปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ เหลือเจ็ดสิบแปดเปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็ว
บนเสาริมทาง ไฟแดงดวงเล็กของกล้องวงจรปิดวาบขึ้นครั้งหนึ่ง
“…นี่”
ไม่มีเสียงตอบกลับมา สมาร์ตโฟนในมือเป็นเพียงแผ่นเงียบ ๆ
ผ่านไปราวสามสิบวินาที คลื่นสีแดงก็กลับมาบนหน้าจอ
“กลับมาแล้ว! ดูนี่สิ!”
บนหน้าจอ ปรากฏภาพสีหยาบ ๆ ที่มองจากมุมสูงลงมา เวลาคือสามทุ่มตรง
ตรงกลางของบริเวณที่ขั้นต่างระดับเกิดขึ้น มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่
สวมเรนโค้ตยางสีดำชายยาว หลังค่อมมาก ผอมเพรียวผิดปกติ ผมดำยาวเลยไหล่ปล่อยยุ่งเหยิง เฉพาะครึ่งขวากลายเป็นสีขาวซีด มีสายไฟเส้นเล็กพาดจากลำคอไปถึงหูซ้าย ที่เข็มขัดรอบเอวเสียบแท่งโลหะสั้นสีเงินไว้หลายอัน
ผู้ชายคนนั้นหยิบแท่งหนึ่งในนั้นมาจ่อกับพื้น แล้วใช้กำปั้นทุบลงมาจากด้านบน
มันคือเสาเข็มสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือ
หน้าจอสว่างวาบเป็นสีขาว แล้วชิงช้าสวรรค์ก็หายไป
ผู้ชายคนนั้นแหงนมองกล้องอย่างช้า ๆ
Toru กลั้นหายใจ
แก้มตอบ ใต้ตามีรอยคล้ำเข้ม ขอบเปลือกตาแดง ริมฝีปากแห้งแตก แต่ใบหน้านั้นคือใบหน้าของ Toru ถ้าเงาของตัวเองในกระจกแก่ไปก่อนและอ่อนล้าหมดแรง บางทีอาจจะเป็นแบบนี้
“…นี่มันฉันนี่”
“ไม่ใช่ทั้งนายและฉัน คงจะเป็นพวกเราอีกคน ที่มาจากอีกที่หนึ่งอีกที”
ริมฝีปากของผู้ชายคนนั้นขยับ ไม่มีเสียง ช้า ๆ ทีละตัวอักษร เหมือนตั้งใจให้ทางนี้เห็น
“เขาพูดว่าอะไร”
“ครั้งหน้า บนยอดเนิน”
Toru (AI) อ่านออกมาอย่างช้า ๆ ตามการขยับปากของผู้ชายคนนั้น
หลังของ Toru เย็นวาบ
“ตลาดบนยอดเนิน ที่นั่นมีร้านของแม่”
“ร้านของแม่นายเหรอ”
“ไม่หรอก เนินน่ะมีทั่วโยโกฮามา อาจจะบังเอิญก็ได้ ถ้าพูดในเชิงความน่าจะเป็นแล้ว…”
“คนหน้าเหมือนนายจะมาบอกกล้องด้วยเรื่องบังเอิญเหรอ!”
Toru (AI) ในหน้าจอกำนกหวีดที่คอแน่น
“ฟังให้ดีนะ ก่อนที่ชิงช้าสวรรค์จะกลับไม่ได้ เหลือเวลาอีกยี่สิบสี่ชั่วโมง คือสามทุ่มคืนพรุ่งนี้! แล้วเป้าหมายต่อไปของหมอนั่น ก็คือยอดเนินที่แม่นายอยู่ใช่ไหม!”
Toru หันกลับไปมองทางที่เดินมา
ในที่ว่างอันมืดมิด เงาของหอเก็บน้ำตั้งตระหง่านดำทะมึน
── จบบทที่ 1 ──
