บทที่ 10
กล่องที่มีหมายเลข
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แขนซ้ายของหญิงคนนั้นบวมแดงขึ้นมาตั้งแต่โคนนิ้วหัวแม่มือจนถึงเหนือข้อศอก
วันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ ตีสี่สิบนาที หลังตลาดปลาที่ท่าเรือ เปลือกหอยแมลงภู่กองสูงเป็นเนินเล็ก ๆ ข้างกองนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนฟุบอยู่บนเสื่อ อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาเสียงเรียกละหมาดรุ่งอรุณ กลิ่นน้ำแข็งกับกลิ่นปลาอบอวลอยู่ในอากาศชื้น
คนที่เรียกอดิตยา ปราตามา มาที่นี่คือวินดา สารี เธอยังสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินที่ใช้คัดปลาอยู่เลย วิ่งมาเคาะประตูคลินิกทั้งอย่างนั้น
“คุณราสตีค่ะ คนแกะเปลือกหอย… มีไข้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ถ้าหยุดงาน ค่าแรงวันนี้ก็…”
“เดี๋ยวค่อยฟัง สิติ วัดความดัน”
ราสตี มุลยานี อายุเลยสามสิบ แขนใหญ่ ในมือขวายังกำมีดเล็กที่ใช้แกะเปลือกหอยอยู่ ข้าง ๆ บนกระสอบข้าวสาร เด็กหญิงอายุราวสามขวบนอนขดหลับอยู่
สิติ ราฮายู พันเครื่องวัดความดันแบบใช้มือ
“เก้าสิบ ต่อห้าสิบแปด”
อดิตยาดูนาฬิกาข้อมือนับชีพจร หนึ่งนาทีร้อยยี่สิบสี่ครั้ง ปรอทวัดไข้ขึ้นไปที่สามสิบเก้าองศาเจ็ด
เขาคุกเข่าลง ก้มลงมาให้อยู่ระดับเดียวกับใบหน้าของราสตี เสียงของเขาเบาลงและช้าลง
“ไม่เป็นไรนะ ค่อย ๆ พูดก็ได้ เจ็บตรงไหน”
“แขน… เหมือนไฟลวก…”
“โดนบาดเมื่อไหร่”
“สี่วัน… ก่อน โดนเปลือกหอยบาด…”
แผลเล็ก ๆ ที่โคนนิ้วหัวแม่มือมีหนองเหลือง จากตรงนั้นมีเส้นสีแดงเส้นหนึ่งพาดผ่านด้านในข้อศอกขึ้นไปถึงใต้รักแร้ พอกดที่รักแร้ ราสตีก็ร้องครางออกมา
“สิติ ฟังให้ดี! นี่คือเซลลูไลติส เชื้อเข้าไปใต้ผิวหนังแล้วลามไปทั้งแขน เส้นแดงนี่คือรอยที่เชื้อไต่ตามท่อน้ำเหลืองขึ้นไปถึงรักแร้ แถมเป็นแผลจากหอย เชื้อทะเลมันไวนัก ใกล้จะเข้ากระแสเลือดแล้ว ความดันตกก็เพราะอย่างนั้นแหละ!”
“แล้ว? ต้องทำอะไร”
“อันดับแรก ดูก่อนว่าเป็นชนิดที่เนื้อเน่าหรือเปล่า”
เขาใช้นิ้วกดลงบนแขนที่บวม ผิวแดงแต่ไม่ม่วง ไม่มีตุ่มน้ำ กดแล้วก็ไม่มีเสียงปุ๊ดป๊าด
“ไม่ใช่ชนิดเน่า แต่ไม่มีเวลาแล้ว เอาปากกามาร์คเกอร์มา”
เขาลากเส้นสีดำตามขอบนอกสุดของรอยแดง เขียนข้างเส้นว่า “4:15” เป็นมาร์คเกอร์อันเดียวกับที่เคยใช้เขียนป้ายหน้าคลินิก
“ถ้าสีแดงข้ามเส้นนี้ไป แปลว่ายาสู้ไม่ไหว หมอที่โรงพยาบาลก็จะดูออกจากเส้นนี้เหมือนกัน”
สิติหยิบเซฟไตรแอกโซนจากสาธารณสุขอำเภอออกมาจากกระเป๋าหนึ่งขวด ผสมกับลิโดเคน แล้วฉีดเข้ากล้ามที่ต้นขาหนึ่งกรัม เหลือขวดเล็กอีกสี่ขวด
“ถ้ามีน้ำเกลือ ตอนนี้ก็ให้เข้าเส้นเลือดตรงนี้เลย แต่ไม่มี! ยกแขนให้สูงกว่าหัวใจ วางบนลังน้ำแข็งนั่นแหละ”
วินดาวิ่งไปที่แผงในตลาด ซื้อชาหวานเย็นแบบไม่ใส่น้ำแข็งมาให้ ราสตีจิบทีละนิด
สิติโทรเรียกหนึ่งหนึ่งสอง เขาบอกว่ารถพยาบาลต้องใช้เวลายี่สิบห้านาที
*
ระหว่างรอ อดิตยาเปิดถุงผ้าที่เอวของราสตี ข้างในมีแผงยาที่ยังเหลือแคปซูล กับกล่องที่บี้แบน เป็นอะม็อกซีซิลลิน
ข้างกล่องมีตัวอักษรอังกฤษกับตัวเลขเรียงเป็นแถวพิมพ์อยู่
“…มีหมายเลข”
เขาใช้สมาร์ตโฟนของสิติ เปิดแอปตรวจสอบที่เภสัชกรเบนนีสอนไว้ นิ้วหนา ๆ พิมพ์ทีละตัว
สิ่งที่ขึ้นบนหน้าจอคือบรรทัดเดียวว่า ไม่พบข้อมูล
“แม้แต่หมายเลขก็ปลอมเรอะ ราสตี ซื้อมาจากไหน”
“จากผู้ชาย… ที่มากับรถน้ำแข็ง แผงละ โกเจิน…”
“ห้าพันรูเปียห์ ถูกกว่าร้านยากี่เท่าแล้วเนี่ย”
“เขามาทุกเช้าค่ะ ก่อนละหมาดรุ่งอรุณ มากับรถน้ำแข็ง มาจากทางท่าเรือ แม่ค้าในตลาดซื้อที่นั่นกันหมด”
คนตอบคือวินดา ไม่ใช่เสียงแผ่วจนแทบหายอย่างทุกครั้ง
“ฉันก็เกือบจะเอาไปให้บีมากินแล้ว”
ที่ถนนใหญ่ เสียงไซเรนดับลง เพื่อน ๆ ที่แกะเปลือกหอยด้วยกันช่วยกันประคองราสตีสองข้างไปขึ้นรถ มีคนหนึ่งขึ้นไปเป็นเพื่อนด้วย
เด็กหญิงบนกระสอบข้าวสารตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้ วินดารีบอุ้มขึ้นมา
“เด็กคนนี้ ฉันดูเองค่ะ”
“ฝากด้วย”
วินดาตบหลังเด็กหญิงเบา ๆ แล้วพูดโดยไม่สบตา
“ขอโทษค่ะ… คนที่ไปเรียกหมอ คือฉันเอง ฉันนึกอะไรไม่ออกแล้วจริง ๆ”
“ถูกต้องแล้ว”
เสียงเรียกละหมาดรุ่งอรุณลอยมาจากอีกฟากของหลังคาตลาด
*
เก้าโมงเช้า มอเตอร์ไซค์ของโยกา สาปุตรา จอดอยู่หน้าคลินิก ท้ายรถมีกล่องกระดาษสองกล่อง โยกายกลงมาโดยระวังชายโครงด้านขวา
“ลุงญาเอลานีฝากมาครับ! คราวนี้ของแท้ครับหมอ ลุงจ่ายเงินตัวเองที่ร้านยาแถวถนนตลาดเลย หน้าร้านมีโคมแดงตรุษจีนเต็มไปหมดเลยครับ”
ข้างในมีน้ำเกลือแลคเตตริงเกอร์ทั้งหมดสิบถุง แคปซูลดอกซีไซคลินทั้งหมดหนึ่งร้อยเม็ด แคปซูลอะม็อกซีซิลลินทั้งหมดหนึ่งร้อยเม็ด และยาเม็ดพาราเซตามอลทั้งหมดสองร้อยเม็ด
“ถ้ามาเร็วกว่านี้ห้าชั่วโมง ก็ได้ให้ราสตีเข้าเส้นไปแล้ว”
อดิตยาบ่นไปพลางยัดน้ำเกลือสามถุงลงเป้สีเขียว ส่วนอีกเจ็ดถุงที่เหลือจัดเรียงไว้บนชั้นที่ว่างเปล่า
สิติตรวจกล่องทีละกล่องด้วยแอป
“ขึ้นหมดเลย ของแท้” สิติพูด
อดิตยาพลิกกล่องกระดาษที่ว่างแล้วกลับด้าน ด้านข้างมีสติกเกอร์ของบริษัทผู้ค้าส่งติดอยู่ บีรู เมดิกา ดิสทริบิวชัน ข้างชื่อบริษัทมีสัญลักษณ์รูปอัญมณีสีฟ้าเล็ก ๆ
“อ้าว นั่น… สัญลักษณ์เดียวกับรถดั๊มพ์ที่ชนผมเลยครับ”
“โรงพยาบาลก็ดี การไล่ที่ก็ดี ผู้ค้าส่งยาก็ดี อัญมณีเม็ดเดียวกันหมดเลยสินะ”
“แล้ว? จะใช้หรือไม่ใช้”
สิติกอดอก
“ใช้ หมายเลขเป็นของจริง ยาไม่มีความผิด”
“วันนี้ครบกำหนดฉบับที่สองใช่ไหมครับ ถ้ามีกระดาษฉบับที่สามมาติด ก็คือให้ออกภายในสามวันนะครับ”
โยกาชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว
“ฉบับที่สามจะมาเมื่อไหร่ คนไข้ก็ไม่รอเราหรอก พอราสตีกลับมา ก็จะจัดชุดยาใหม่เป็นของแท้ทั้งหมด”
“การเข้าเยี่ยมคุณบัมบังก็เป็นบ่ายพรุ่งนี้ ฉันจะไปถามเรื่องตราประทับเอง”
สิติรูดปากกระเป๋าสีแดงปิดแน่น
*
พอละหมาดเที่ยงเสร็จ ในซอยหน้าบ้านศรี อูตามี ก็มีการปูเสื่อเรียงกัน
พวกผู้ชายจัดการเรื่องแพะเสร็จตั้งแต่เช้าที่หลังมัสยิดแล้ว แกงแพะในหม้อใบใหญ่ส่งกลิ่นเครื่องเทศไปทั่วซอย
คุณตาที่สวมหมวกเปอะสีขาว ซึ่งเป็นผู้ดูแลมัสยิด สวดขอพร ศรีใช้กรรไกรตัดผมทารกเพียงนิดเดียว รัตนาอุ้มทารกไว้แนบอกแล้วลุกขึ้นยืน เด็กคนนี้ชื่ออายู นูร์ฮายาตี รัตนาบอก
พัดใบมะพร้าวในมือของสิติหยุดนิ่ง
“เพราะเป็นชื่อที่คุณนูร์อยากฟังที่สุดนี่นะ ไม่ได้หรือไงจ๊ะ หนูสิติ”
ศรีกอดแขนอวบ ๆ ไว้หน้าอก
“ตอบเขาไปสิ”
อดิตยาพูดเบา ๆ
“…ไม่ใช่ว่าไม่ได้สักหน่อย”
สิติหยิบสมุดเล่มสีน้ำเงินออกมาจากกระเป๋า เปิดหน้าวันที่ยี่สิบมกราคม ข้างคำว่า 〈เด็กหญิง แม่ รัตนา เดวี〉 เธอเขียนเพิ่มด้วยปากกาลูกลื่น
〈ชื่อ อายู นูร์ฮายาตี 14 กุมภาพันธ์〉
หยดน้ำหยดหนึ่งตกลงบนหน้ากระดาษ มุมปากเธอยกขึ้นเฉพาะด้านขวา
สิติยัดจานแกงใส่มือเขา
“มันเยอะ เผ็ด เนื้อก็เหนียว”
“อะไรนะ? กินให้หมดก่อนแล้วค่อยบ่นสิ”
“กินอยู่นี่ไง… ขออีกจาน”
สิติเงียบ ตักใส่จานให้อีกหนึ่งทัพพี เนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดวางไว้ข้างบน
มีเสียงส้นสูงสีดำดังขึ้น
คลารา ฮาลิม หยุดยืนอยู่ที่ปากซอย เธอห้อยเครื่องมือที่ส่งแสงสีแดงไว้ที่คอ
“ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ คุณรัตนา เดวี ดิฉันได้ยินชื่อมาตั้งแต่ปากซอยแล้วค่ะ อายู นูร์ฮายาตี ใช่ไหมคะ”
“งานฉลองแบบนี้ มีธุระอะไร”
“วันนี้เป็นวันครบกำหนดค่ะ”
“ก็เห็นอยู่ไม่ใช่เรอะ ไม่มีใครออกไปสักคน”
“ถ้าจะพูดเป็นตัวเลข ผู้ที่ลงนามในหนังสือยินยอมส่งมอบพื้นที่ มีทั้งหมดยี่สิบเจ็ดหลังคาเรือนค่ะ”
ซอยเงียบกริบ มือของสิติหยุดนิ่งอยู่บนกระเป๋าสีแดง ข้างในมีตราประทับของบัมบัง และหนังสือยินยอมของบ้านรูดี
“ใครเป็นคนประทับตรา”
“เป็นเอกสารที่ถูกต้องตามระเบียบ ประทับตราอาร์ทีห้าค่ะ เรื่องความรู้สึก ไว้คุยกันโอกาสอื่นนะคะ”
คลาราหันหลังให้ ส้นสูงก็ยังไม่พลาดสักก้าวบนพื้นโคลนเหมือนเดิม
“ได้ยินไหม สิติ”
“ยี่สิบเจ็ดหลัง ใครเป็นคนเซ็น ฉันไม่เคยได้ยินสักบ้านเลย”
เสียงของสิติเบามาก
*
สองทุ่ม มีสายโทรศัพท์เข้ามือถือของสิติ จากผู้หญิงที่ไปเป็นเพื่อนราสตี
รอยแดงหยุดอยู่ก่อนถึงเส้นมาร์คเกอร์ เธอบอกว่าพอเปลี่ยนเป็นยาปฏิชีวนะทางน้ำเกลือ ความดันก็ขึ้นมาด้วย เด็กหญิงหลับอยู่ที่บ้านวินดา ผู้หญิงคนนั้นบอก
อดิตยาตั้งนาฬิกาปลุกในมือถือไว้ตอนตีสามครึ่ง
“รถน้ำแข็งมาก่อนละหมาดรุ่งอรุณใช่ไหม”
“ฉันไปด้วย วินดาบอกว่าจะพาไปดูสถานที่”
อีกเจ็ดวันคลินิกจะถูกปิด หนังสือเตือนฉบับที่สามจะถูกแปะเมื่อไหร่ก็ไม่แปลก
และในกระดาษยี่สิบเจ็ดใบนั้น ใบไหนกันแน่ที่ประทับตราสีแดงไม่มีขอบแหว่ง สองคนยังไม่รู้เลย
── จบบทที่ 10 ──
