บทที่ 6
คลินิกของพวกคุณ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“ยายแก่! ได้ยินไหม!”
ร่างของนูร์ฮายาตีที่เขาพยุงขึ้นมาร้อนจัดจนน่าตกใจ หน้าอกเล็กๆ กระเพื่อมขึ้นลงเร็วและตื้น
อดิตยา ปราตามา ก้มมองนาฬิกาข้อมือซ้ายพลางนับชีพจร หนึ่งร้อยยี่สิบหกครั้งต่อนาที แรงที่ปลายนิ้วสัมผัสได้นั้นบางเบาราวเส้นด้าย
สิติ ราฮายู เอามือสองข้างประคองแก้มของยาย เรียก “ยาย ยาย” ซ้ำแล้วซ้ำอีก เปลือกตาที่ย่นลึกเผยอขึ้นเล็กน้อย
“โถ่เอ๊ย… เสียงดังจริงนะ…”
“ไข้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ไข้คนแก่น่ะ… ก็เพราะแก่นั่นแหละ”
“ถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“คืนวันอาทิตย์… มั้งนะ”
วันที่สองกุมภาพันธ์ ยายเลิกกินข้าวกลางวันก็ตั้งแต่ช่วงนั้นเหมือนกัน
นิ้วของอดิตยาแตะโดนถุงผ้าที่เอว ใต้เศษเหรียญมีของแข็งอยู่ เป็นแผงสีเงินที่เหลือแคปซูลอยู่แค่สองเม็ด บนแผงเป็นตัวอักษรต่างประเทศ
“ยายแก่ นี่ยายกินเข้าไปเหรอ”
“หยิบจากกล่องของเจ้าหนูมานิดหน่อย… ก็ยาที่ทุกคนกินกันนี่นา ยายเลยว่าคงได้ผล…”
มือของสิติชะงักค้าง
นูร์ฮายาตีไอเบาๆ ผ้าที่ยกขึ้นปิดปากมีรอยแดงเป็นทางติดอยู่
“สิติ ฟังให้ดี! เชื้อเข้าทางแผลที่เท้าคืนน้ำท่วมนั่นแหละ เป็นไข้ติดเชื้อชนิดรุนแรง ตับพัง ตาเหลืองไปหมดแล้ว ปัสสาวะล่ะ”
“…เขาบอกว่าตั้งแต่เช้ายังไม่ออกเลย”
“ไตก็ใกล้หยุดทำงานแล้ว เลือดที่ไอออกมาแปลว่าเส้นเลือดเล็กๆ ในปอดแตก ที่นี่ห้ามไม่อยู่! เรียกรถบรรทุกมา!”
ระหว่างที่สิติกดโทรศัพท์ด้วยนิ้วที่สั่นเทา อดิตยาหยิบเซฟไตรอะโซนของสถานีอนามัยออกมาหนึ่งขวดแล้วฉีดเข้าต้นขาของนูร์ฮายาตี ขวดเล็กเหลือห้าขวดแล้ว ในเป้ไม่มีน้ำเกลือสักถุงเดียว
สิบห้านาทีต่อมา รถบรรทุกของญาเอลานี ฮาซัน ก็มาจอดที่ปากซอย
*
แพทย์เวรของโรงพยาบาลรัฐคือศัลยแพทย์ชื่อฮาร์โยโน วิชายา
ฮาร์โยโนบอกว่าห้องไอซียูว่างขึ้นมาหนึ่งเตียง และจะเริ่มฟอกไตให้ตั้งแต่คืนนี้
คืนวันที่ห้ากุมภาพันธ์ นูร์ฮายาตีสวมหน้ากากออกซิเจน ต่อสายเข้ากับเครื่อง สิติถูกพยาบาลเรียกไปเรื่องเอกสาร จึงเดินออกไปที่ทางเดิน
ดวงตาที่เริ่มขุ่นขาวมองหาอดิตยา
“เจ้าหนู…”
“อยู่นี่ ค่อยๆ พูดก็ได้ ปวดตรงไหน”
“ไม่ปวดหรอก… ว่าแต่กินข้าวหรือยัง”
“กินแล้ว ของทอดจากร้านค้าข้างล่าง น้ำมันเก่ากว่าของยายอีก”
ปากที่เหลือฟันหน้าเพียงสองซี่ย่นเข้า ยายหัวเราะ
“เจ้าหนู อยู่ที่นี่นะ อย่าทิ้งสิติไว้คนเดียว”
“…ครับ”
“เด็กคนนั้นน่ะ ดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด”
พูดจบ นูร์ฮายาตีก็หลับตาลง
วันที่หกกุมภาพันธ์ ตอนที่เสียงสวดละหมาดรุ่งอรุณลอยมาตามหน้าต่างโรงพยาบาล นูร์ฮายาตี อามิน ก็สิ้นลมหายใจ สิติกุมมือยายไว้ตลอด
*
พิธีฝังศพจัดขึ้นในบ่ายวันนั้น
คนทั้งซอยมารวมตัวกัน พวกผู้ชายผลัดกันขุดดินที่สุสาน อดิตยาก็ตวัดจอบจนเหงื่อโชก ส่วนพวกผู้หญิงต้มน้ำร้อนในครัวของนูร์ฮายาตี คนที่นำหน้าคือศรี อูตามี
สิติไม่ร้องไห้
“แค่ชากับขนมก็พอค่ะ ยายไม่ชอบให้ใครต้องเสียเงินเพราะยาย”
เธอพูดเสียงเบา ตัดสินใจทีละเรื่อง ใครนั่งตรงไหน จะยกไปเสิร์ฟตอนไหน ขนมที่เหลือจะแบ่งไปบ้านใคร
พอตกกลางคืน ผู้คนก็กลับไปหมด
สิตินั่งอยู่บนเสื่อในคลินิก ในมือถือพัดใบจากของนูร์ฮายาตี ไหล่เริ่มสั่นเบาๆ เธอไม่ส่งเสียงออกมา
อดิตยานั่งลงข้างๆ ไม่พูดอะไร
ผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ สิติก็พึมพำขึ้นมา
“…อดิตยา”
ไม่ใช่คำว่า “หมอ”
อดิตยาไม่ตอบ เขาขยับไหล่เข้าไปใกล้เธอเพียงนิดเดียว ศีรษะของสิติก็ซบลงมาตรงนั้น
*
วันศุกร์ที่เจ็ดกุมภาพันธ์ พวกผู้ชายที่ละหมาดกลางวันเสร็จแล้วนุ่งโสร่งสวมหมวกปีซี ทยอยมารวมกันที่ลานโล่งหน้าป้อมยาม พวกผู้หญิงก็พาลูกมายืนเรียงอยู่ด้านหลัง
บัมบัง ซูลิสติโย ประธานชุมชน อาร์ที เอามือกดตราประทับในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตไว้ แล้วเริ่มพูดว่าวันนี้คือกำหนดเส้นตายการไล่รื้อ
อดิตยายกมือขึ้นแล้วก้าวออกไปข้างหน้า สิติมายืนอยู่ข้างๆ
คนที่ยืนอยู่หลังสุดคือวินดา สารี เธอจูงมือบีมา แขนข้างหนึ่งคล้องเป้รูปไดโนเสาร์ไว้
“ขอให้ผมพูดเรื่องของผมก่อน”
เสียงซุบซิบเงียบลง
“คืนวันที่สามตุลาคม ผมอยู่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนใหญ่แห่งหนึ่ง มีเด็กคนหนึ่งมาด้วยอาการปวดท้อง ผมบอกว่าเป็นกระเพาะลำไส้อักเสบแล้วส่งกลับบ้าน เด็กคนนั้นคือบีมาที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไส้ติ่งแตก คนที่ช่วยเขาไว้คือวินดา สิติ แล้วก็ป้าข้างบ้าน ไม่ใช่ผม”
วินดาดึงไหล่บีมาเข้ามาชิด
“ที่ว่าผมทะเลาะกับผู้อำนวยการนั้นไม่จริง ผมลาออกเงียบๆ แล้วมาอยู่ย่านนี้ แล้วก็เรื่องยาย ยายกินของปลอมในกล่องของผมเข้าไป ผมรู้ตัวช้าเกินไป”
อดิตยาก้มคอหนาๆ ลง
“ผมขอร้อง อย่าให้เป็นคลินิกของผมเลย ให้เป็นคลินิกของพวกคุณเถอะ ต่อให้ผมไม่อยู่แล้ว ประตูก็จะยังเปิด”
ไม่มีใครพูดอะไร ที่ไหนสักแห่งมีเด็กไอขึ้นมา
มีกลิ่นควันหวานลอยมา ญาเอลานีที่พิงกำแพงอยู่ด้านหลังเอามือที่สวมแหวนดึงบุหรี่กานพลูออกจากปาก
“หมอโรงพยาบาลใหญ่เอ๊ย เงยหน้าขึ้นมาเถอะ”
“ไม่เงย จนกว่าจะได้คำตอบ”
“…หมู่บ้านที่ข้าเกิดน่ะ ไม่มีหมอสักคนเลยนะ”
ญาเอลานีชี้ไปที่ตาซ้ายซึ่งขุ่นขาว
“ตอนแปดขวบ โดนตะปูเรือทิ่มเข้า กว่าจะถึงหมอในเมืองต้องนั่งเรือทั้งวัน ไปถึงก็มองไม่เห็นแล้ว ข้าเลยใช้ชีวิตมาโดยคิดว่าหมอน่ะ ไม่มีวันมาหาหรอก”
“…ผมไม่รู้เลย”
“ก็ข้าไม่เคยบอกนี่หว่า ยาน่ะ จะเอาเฉพาะที่มีเลขทะเบียน สั่งจากร้านยาที่ผ่านทางการ ใช้เงินข้าเอง ในเมืองนี้นะ ใครผิดสัญญาก็ไม่มีใครเรียกใช้อีกเลย ข้าก็เหมือนกัน”
อดิตยาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ศรีเดินออกมาจากกลุ่มผู้หญิง ถือสมุดบัญชีเล่มเก่า เป็นของร้านนูร์ฮายาตี
“อะไรน่ะ”
“ตารางเวรค่ะ คุณหมอ ใช้ด้านหลังสมุดบัญชีนี่แหละ คนเปิดประตูตอนเช้า คนต้มน้ำร้อน คนเดินวัดไข้”
อาสาสมัครเดินตรวจหกคนผลัดกันเขียนชื่อ พวกผู้หญิงคนอื่นก็ชะโงกเข้ามาดู
วินดาไม่ได้เขียน แต่เธอก็ไม่กลับไปจนถึงที่สุด
*
เมื่อการประชุมจบลง รถสีดำคันหนึ่งก็มาจอดทางฝั่งถนนใหญ่
คนที่ลงมาคือชายผอมสูง ผมสีเงินเป็นมัน เห็นรอยหวีเรียบกริบ
〈ในซอยนี้ มีแต่รองเท้าของหมอนี่ที่แห้งสนิท〉
ระห์มัต เซตียาวัน จับมืออดิตยา พอปล่อยแล้วก็เอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวเช็ดนิ้วทีละนิ้ว
“ไม่ได้พบกันนานนะครับ คุณปราตามา คุณดาร์โตย้ายไปห้องผู้ป่วยทั่วไปเมื่อวานนี้แล้วครับ”
“มีธุระอะไรก็พูดมา”
“งั้นขอพูดตรงๆ บริษัทแม่ของโรงพยาบาลเรากับบริษัทของคุณฮาลิม อยู่ในกลุ่มเดียวกันครับ เครื่องหมายอัญมณีสีฟ้า คุณคงเห็นแล้ว”
สิติเกาะแขนเสื้อเชิ้ตของอดิตยาไว้
“ดั๊มพ์ที่ชนโยกาก็เป็นพวกเดียวกับแกใช่ไหม”
“เรื่องอุบัติเหตุผมไม่ทราบครับ ที่สำคัญกว่าคือแผนการ ถ้าสร้างเขื่อนสำเร็จ ริมแม่น้ำนี้จะกลายเป็นที่ดินวิวทะเล เราจะสร้างโรงพยาบาลสำหรับลูกค้าต่างชาติ สามร้อยเตียง เป็นห้องเดี่ยวสองร้อยสี่สิบ รายได้ต่อวันที่คาดการณ์ไว้คือ”
ปากของระห์มัตเร็วขึ้นทันที ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลังแว่นขอบเงินเป็นประกาย
“ตัวเลขไม่ต้อง แล้วแกอยากให้ฉันทำอะไร”
“เราเตรียมตำแหน่งหัวหน้าแผนกฉุกเฉินไว้ให้ครับ ถ้าคุณกลับมา เรื่องไล่รื้อ รวมถึงเวชระเบียนในอดีตของคุณ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยทั้งหมด”
“ไม่”
“ผมเข้าใจความรู้สึกครับ แต่ว่า”
“เรื่องเงินไว้คุยหลังคนไข้ได้กลับบ้านแล้ว คนไข้ที่นี่กำลังจะโดนแย่งบ้านที่จะกลับไป อีกอย่าง เรื่องในอดีตของฉัน เมื่อกี้ฉันพูดหมดแล้ว ไม่มีอะไรให้แกกำไว้อีกแล้ว”
ระห์มัตเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดมืออีกครั้งแล้วกลับไปขึ้นรถ
เมื่อรถสีดำลับตาไป อดิตยาก็ถอนหายใจ
“…หิวข้าว”
“หา? จะพูดตอนนี้เนี่ยนะ?”
ปากด้านขวาของสิติยกขึ้นเล็กน้อย
*
ตอนนั้นเอง ชายสองคนในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่เทศบาลก็ถือกาวและกระดาษเดินมาถึง
คนหนึ่งติดกระดาษบนประตูคลินิก
〈คำเตือนให้รื้อถอน ฉบับที่สอง 7 กุมภาพันธ์ ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่นี้ต้องย้ายออกภายในวันที่ 14 กุมภาพันธ์〉
อีกคนยื่นซองจดหมายให้อดิตยา
〈คำสั่งปิด 7 กุมภาพันธ์ กรณีการรักษาโดยไม่ได้รับอนุญาตในห้องหน้าบ้านของร้านขายของชำเดิม กัมปงมูอารา ให้ปิดภายในวันที่ 21 กุมภาพันธ์〉
“นี่ ใครเป็นคนแจ้ง”
ชายคนนั้นตอบเพียงว่ามีคนแจ้งมา บอกชื่อไม่ได้
สองคนนั้นเดินไปที่ประตูบ้านข้างๆ
อดิตยากำซองจดหมายแน่น
“อีกเจ็ดวันถึงไล่รื้อ ส่วนคลินิกคือวันที่สิบสี่”
เสียงของสิติเบามาก
“ใครกัน ใครเป็นคนพูด”
ไม่มีใครตอบ
── จบบทที่ 6 ──
