มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 5

บ้านประตูสีน้ำเงิน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

บนจานแก้วใบเล็ก ผงสีเทาเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเกือบดำ

เช้าวันที่ 4 กุมภาพันธ์ เวลาเก้าโมง ที่ห้องยาด้านในสุดของสถานีอนามัย เภสัชกรบิดแคปซูลที่อดิตยา ปราตามาหอบมาตั้งแต่เช้าตรู่ให้แตกออก แล้วหยดสารละลายไอโอดีนสีน้ำตาลลงไปหนึ่งหยด

เภสัชกรชื่อเบนนี ซิมาตูปัง อายุราวสามสิบกลางๆ ตัวสูงผอมโย่ง ผมดำหยิกตัดสั้น ใบหน้าเหลี่ยมคล้ำ ดวงตาหลังแว่นหนาเป็นสีน้ำตาล

〈พูดน้อย แต่ตาแม่น〉

อดิตยาคิด

“แป้งครับ แป้งสาลีหรือไม่ก็แป้งข้าวเจ้า ด็อกซีไซคลีนของแท้เป็นผงสีเหลือง พอเจอไอโอดีนไม่เป็นสีนี้แน่”

“ไม่มียาเลยเหรอ”

“ถ้ามีก็น้อยนิดครับ ปริมาณที่แน่นอนต้องส่งห้องแล็บของเทศบาลถึงจะรู้ แต่กินนี่ไปไข้ไม่ลดหรอกครับ”

เบนนีพลิกกล่องกลับด้าน แล้วหันหน้าจอมือถือให้ดู เป็นแอปของหน่วยงานรัฐที่ใช้ตรวจสอบยา

“เลขทะเบียนไม่มีสักตัวบนกล่องเลยครับ กล่องอะม็อกซีซิลลินกับพาราเซตามอลก็เหมือนกัน ไม่มีเลข ก็ไม่มีอะไรให้ตรวจสอบ”

“อีกสองอย่างก็น่าสงสัยเหมือนกันสินะ”

“จนกว่าจะตรวจเสร็จ อย่าเชื่ออะไรทั้งนั้นดีกว่าครับ”

อดิตยาเกาศีรษะโล้นด้วยนิ้วหนาๆ

“…สามวัน ฉันให้คนที่ไข้สูงจะตายกินแป้งสาลีมาสามวัน”

ข้างๆ กัน สิติ ราฮายูก้มมองกล่องยาอย่างเงียบงัน

*

ในห้องผู้อำนวยการ ทั้งสองยืนเคียงกันอยู่ตรงหน้าเอ็นดัง กุสุมาวาตี ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลังแว่นกลมจ้องมองมา

“คนที่กินยาปลอมมีทั้งหมดสิบแปดคน มีสามคนที่ไข้ยังไม่ลด ขอยาจริงแบ่งให้หน่อย ขอร้อง”

อดิตยาก้มศีรษะลง สิติก้มลงลึกเคียงข้างเขา

“คุณหมอปราตามาก้มหัวให้ใคร นี่หายากนะคะ”

“สามวันนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว เริ่มจะติดเป็นนิสัย น่าขยะแขยงชะมัด”

“ด็อกซีไซคลีนสำหรับสิบห้าคน ห้าวัน รวมร้อยห้าสิบแคปซูล ส่วนอีกสามคนที่อาการแย่ลง เซฟไตรแอกโซนแบบฉีด ขวดเล็กขวดละหนึ่งกรัม รวมเก้าขวด วันละขวด สามวัน เผื่อมีเด็กป่วย อะม็อกซีซิลลินน้ำเชื่อมสามขวด พาราเซตามอลน้ำเชื่อมลดไข้สองขวด แถมถ้วยตวงให้อีกหนึ่งใบ ที่เหลือรอให้ทางเทศบาลส่งมาก่อนค่ะ”

“พอแล้ว ขอบคุณมาก”

“แต่ขอย้ำนะคะ นี่เป็นยาที่สถานีอนามัยมอบให้คุณสิติ ผดุงครรภ์ที่เดินเยี่ยมบ้าน เข้าใจใช่ไหมคะ ไม่ได้ให้คุณ”

สิติเงยหน้ามองเอ็นดังอย่างตกใจ แต่เอ็นดังก้มลงมองเอกสารเสียแล้ว

*

พอเสียงเรียกละหมาดเที่ยงจบลง อดิตยาก็มุ่งหน้าไปยังโกดังที่ท่าเรือทันที

ญาเอลานี ฮาซันนั่งคาบบุหรี่กานพลูอยู่ที่โต๊ะด้านใน

อดิตยาโยนแคปซูลที่แกะแล้วกับกล่องยาลงบนโต๊ะ

“ยาของแกมันผง แป้งสาลีนั่นแหละ เภสัชกรสถานีอนามัยตรวจแล้ว คนสิบแปดคนที่กินเข้าไป ไข้ไม่ลดเลย”

ญาเอลานีมองผงนั้นด้วยตาขวาข้างเดียว

แล้วก็เงียบไป ไม่แม้แต่จะหัวเราะ มีเพียงไฟที่ปลายบุหรี่ที่ค่อยๆ สั้นลง

“รู้ทั้งรู้แล้วยังปล่อยออกมาเหรอ”

“…ในเมืองนี้นะ ของที่ข้าปล่อย มันของแท้ทั้งนั้น ใครๆ ก็รู้เว้ย”

เสียงต่ำทุ้ม ญาเอลานีหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาใครสักคน คำพูดสั้นห้วน

“ข้าเอง เรื่องกล่องเบอร์สามที่ท่าเรือ คืนนี้มาที่โกดัง ถ้าไม่มา ข้าจะไปหาเอง”

วางสายแล้ว เขามองอดิตยา

“หมอจากโรงพยาบาลใหญ่เอ๊ย ริซกีก็เกือบได้กินของนี่เหมือนกันนะเว้ย”

“งั้นก็เก็บที่เหลือคืนให้หมด ทั่วทั้งย่าน”

“เก็บคืน ของจริงข้าจะหามาเอง แบบมีเลขทะเบียน สัญญาเลย”

มือที่สวมแหวนกำแน่นบนโต๊ะเพียงครั้งเดียว

*

ช่วงบ่าย ผู้หญิงที่ทำหน้าที่เดินเยี่ยมบ้านมารวมตัวกันที่ห้องด้านหน้า

ศรี อูตามี แม่ของรัตนา ฉีกกระดาษที่อดิตยาเขียนรายชื่อไว้เป็นหกชิ้น แจกให้คนละแผ่น ผู้หญิงทั้งหลายถือแคปซูลของแท้จากสถานีอนามัยกระจายกันเข้าตรอกต่างๆ สัญญาแล้วว่าจะเก็บยาในกล่องเก่ามาให้หมดไม่เหลือสักเม็ด

กับชาวประมงที่ไข้ไม่ลด อดิตยาฉีดเซฟไตรแอกโซนเข้ากล้ามเนื้อต้นขา อีกสองคนที่เหลือก็ฉีดให้ ขวดเล็กเหลือหกขวด

นูร์ฮายาตี อามินโผล่หน้าออกมาจากครัวด้านใน

“ไอ้หนู แล้วกินข้าวแล้วหรือยัง”

“ยัง แล้วยายล่ะ”

“คนแก่น่ะ ไม่กินข้าวกลางวันหรอก”

นูร์ฮายาตีพัดหน้าด้วยพัดใบตาล แล้วถอยกลับเข้าครัวไป

*

ตอนที่เสียงเรียกละหมาดบ่ายเริ่มดังขึ้น

“ขอโทษค่ะ! ไข้…เด็กคนนี้ไข้ไม่ลดเลยค่ะ!”

ที่หน้าประตูมีผู้หญิงร่างผอมอุ้มเด็กชายยืนอยู่ สวมชุดจิลบับสีเหลืองซีดจาง ใบหน้าเล็กเป็นสามเหลี่ยมโหนกแก้มสูง ดวงตากลมโตดำขลับ ใต้ตามีรอยคล้ำเข้ม ยังสวมผ้ากันเปื้อนยางสีน้ำเงินอยู่เลย ที่แขนคล้องเป้เล็กลายไดโนเสาร์

〈หน้าอย่างกับไม่ได้นอน คงเพิ่งเลิกคัดปลา〉

อดิตยาลุกขึ้นยืน

เด็กชายที่ถูกอุ้มอายุราวเจ็ดขวบ ซบศีรษะบนไหล่แม่อย่างอ่อนแรง ผมดำสั้นแนบติดหน้าผากด้วยเหงื่อ ใบหน้ากลมแดงก่ำ ดวงตาที่เปิดแง้มอยู่เป็นสีดำเหมือนของแม่

ผู้หญิงคนนั้นมองหน้าอดิตยา

แล้วก็ขยับไม่ได้อยู่ตรงนั้น

“…คุณ หมอที่ให้บิมากลับบ้านคืนนั้น”

เสียงสั่นเครือ

สิติมองอดิตยา แล้วหันไปมองผู้หญิงคนนั้น

วินดา สิติพึมพำ

วินดา สารีถอยหลังหนึ่งก้าวทั้งที่ยังอุ้มเด็กชายอยู่ ริมฝีปากล่างตรงรอยแผลเล็กๆ ถูกกัดแน่น

“อย่าให้เขาแตะต้อง! สิติ ขอร้อง ใครก็ได้ แต่คนนี้ไม่ได้!”

สิติหยิบสมุดสีน้ำเงินเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสีแดง มือที่พลิกหน้ากระดาษชะงักกลางคัน

เธอเงียบ แล้วหันหน้าหนังสือนั้นให้อดิตยาดู

〈3 ตุลาคม ห้าทุ่ม บิมา นูกราฮา แม่วินดา สารี ช่วงเย็นห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนใหญ่วินิจฉัยว่าเป็นกระเพาะลำไส้อักเสบ ให้กลับบ้าน ล้มลงที่บ้าน ไส้ติ่งแตก นำส่งโรงพยาบาลรัฐทางเหนือ (วินดา ฉัน และป้าข้างบ้าน) ผ่าตัด รอดชีวิต〉

เป็นลายมือของสิติ

“…เธอก็อยู่คืนนั้นด้วยเหรอ”

“คืนนั้นฉันก็ช่วยพาไปด้วย ได้ยินชื่อโรงพยาบาลมา แต่ไม่รู้หน้าหมอ”

เสียงของสิติเบาแผ่วเหลือเกิน

อดิตยาเงยหน้าขึ้นจากสมุด ยกมือห้ามสิติที่กำลังจะเอ่ยอธิบาย

“ฉันเล่าเอง”

เขาหันกลับไปทางวินดา

“คนที่มองข้ามไปคือฉันเอง เด็กบอกว่าปวดท้อง ไข้สามสิบเจ็ดจุดแปด อาเจียน ฉันบอกว่าเป็นกระเพาะลำไส้อักเสบแล้วให้กลับบ้าน ฉันไม่ได้กดท้องน้อยด้านขวาตรวจให้ดี เพราะยุ่งอยู่ ข้ออ้างมีแค่นั้น”

วินดาไม่พูดอะไร น้ำตาคลออยู่ในดวงตา

“ฉะนั้นวันนี้ฉันจะทำทุกอย่างต่อหน้าเธอ ทีละอย่าง พูดออกเสียงทุกอย่าง ถ้ามีอะไรที่เธอรู้สึกว่าผิดปกติสักอย่างเดียว ให้หยุดเลย ถ้าเธอหยุด ฉันจะถอนมือทันที สิติจะมาทำแทน”

รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปนานแสนนาน

วินดาวางบิมาลงบนเก้าอี้ยาว แล้วยืนอยู่ข้างๆ ตัวเด็กเลย

“…ฉันจะหยุดนะคะ”

“ได้ เชิญหยุดเลย”

อดิตยาคุกเข่าลง ก้มลงจนระดับสายตาเท่ากับใบหน้าของบิมา เสียงต่ำและช้าลง

“ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ ก็ได้ เจ็บตรงไหน”

“ขา…”

“ไข้สามสิบเก้าจุดสี่ ชีพจรหนึ่งร้อยยี่สิบแปดต่อนาที เด็กที่มีไข้ก็ไม่แปลก ลุงจะงอคอด้านหลังนะ …ไม่แข็ง ไม่มีสัญญาณโรคในสมอง”

วินดามองดูอย่างกลั้นหายใจ

“ตาแดงนิดหน่อย กดน่องนะ …เจ็บใช่ไหม หลังน้ำท่วมไปเล่นน้ำมาหรือเปล่า”

“ในตรอก…กับเด็กคนอื่น…”

“บนผิวไม่มีจุดแดง ลิ้นแห้ง ขาดน้ำ”

เขาเลิกเสื้อของบิมาขึ้น ที่ท้องน้อยด้านขวามีแผลผ่าตัดเก่า มือของอดิตยาชะงักไปชั่วขณะ

“ลุงจะกดท้อง จุดที่สำคัญที่สุด …นิ่ม กดท้องน้อยด้านขวาแล้วปล่อยเร็วๆ …ไม่มีอาการเจ็บเด้งกลับ แผลหายสวย ไม่ใช่โรคในท้อง”

ไหล่ของวินดาคลายแรงลงเล็กน้อย

“วันนี้ปัสสาวะหรือยัง”

“เช้ากับเที่ยงค่ะ สีปกติ”

“ไตยังทำงานอยู่ ไม่มีดีซ่าน น่าจะเป็นไข้หวัดที่ระบาดอยู่ตอนนี้ ชนิดเบา ไม่มีสัญญาณที่หนักเลยสักอย่าง เด็กเจ็ดขวบไม่ใช้ด็อกซีไซคลีน แต่ใช้อะม็อกซีซิลลินน้ำเชื่อม ครั้งละสองร้อยห้าสิบมิลลิกรัม วันละสามครั้ง เจ็ดวัน ส่วนน้ำเชื่อมลดไข้จะตวงตามน้ำหนักตัว ทั้งสองอย่างเป็นของแท้ที่เพิ่งรับมาจากสถานีอนามัยเมื่อเช้า”

เขายกถ้วยตวงขึ้นระดับสายตาต่อหน้าวินดา

“…ยา อัมปุน”

วินดาพึมพำเบาๆ

ตอนที่เสียงเรียกละหมาดพระอาทิตย์ตกดังขึ้น ไข้ของบิมาลดลงเหลือสามสิบแปดจุดสาม บิมาลืมตาขึ้นแล้วบอกว่าอยากกินของหวานๆ ศรีไปซื้อชานมใส่น้ำแข็งหวานๆ จากแผงขายอาหารมาให้

ตอนจะกลับ วินดาหันกลับมามองครั้งเดียว

“ขอโทษนะคะ …พรุ่งนี้ก็จะพามาอีก”

เธอไม่ได้บอกว่าให้อภัย แต่อดิตยาคิดว่าแค่นั้นก็พอแล้ว

*

ตอนกลางคืน ทั้งสองนั่งบนเสื่อในห้องด้านหน้า นูร์ฮายาตีบอกว่าขอนอนก่อน แล้วถอยเข้าไปหลังครัวแล้ว

“เรื่องที่ว่าทะเลาะกับผู้อำนวยการ มันโกหก”

อดิตยาพูด

สิติเงียบ

“หลังคืนนั้น โรงพยาบาลรัฐส่งเรื่องสอบถามมาที่ห้องฉุกเฉินของเรา เวชระเบียนของบิมาถูกส่งขึ้นโต๊ะผู้อำนวยการ ท่านพูดว่า ถ้าเรื่องนี้ออกไปข้างนอก ชื่อเสียงโรงพยาบาลจะเสียหาย คุณเองก็จะเป็นหมอต่อไปยากขึ้น ถ้าลาออกไปเงียบๆ ผมจะทำให้เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น คุณปราตามา”

“ฉันลาออกเงียบๆ แล้วก็ไปดูที่อยู่ในเวชระเบียน กัมปง มูอารา บ้านประตูสีน้ำเงิน”

“แล้วไงล่ะ เลยมาที่นี่น่ะเหรอ”

“เช้าวันแรก ฉันไปถึงหน้าประตู แต่เคาะไม่ลง”

สิติมองมือตัวเองอยู่นาน แล้วพูดขึ้น

“ทุกคนเริ่มเชื่อใจคุณแล้ว ทั้งภรรยาคุณดาร์โต ทั้งป้าศรี แม้แต่ลุงญาเอ”

“รู้”

“วันศุกร์หลังละหมาดเที่ยง จะมีประชุมของ RT วันที่ 7 กุมภาพันธ์ วันเดียวกับกำหนดไล่รื้อ”

เสียงของสิติเบากว่าปกติ เป็นเสียงของตอนที่จริงจัง

“จะบอกทุกคนเองหรือให้ฉันบอก ตัดสินใจให้ได้ก่อนการประชุมวันศุกร์”

ตอนที่อดิตยาเพิ่งอ้าปากจะพูด จากด้านในร้านก็มีเสียงของบางอย่างล้มดังสนั่น

ทั้งสองลุกขึ้นพร้อมกัน

บนพื้นดินในครัว นูร์ฮายาตีล้มตะแคงอยู่ เท้าเปล่าทอดยาวบนพื้นเย็นเฉียบ พัดหลุดจากมือกลิ้งอยู่

“ยาย!”

“คุณยาย!”

อดิตยาเปิดไฟฉายปากกาจากกระเป๋าเสื้อ ประคองร่างเล็กขึ้นมาแล้วยกเปลือกตาขึ้นเบาๆ

ในแสงไฟ ตาขาวเป็นสีเหลือง

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่นูร์ฮายาตีอามินคุณยายของสิติวินดา สารีแม่ของบีมาสิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านระห์มัตเซตียาวันผู้อำนวยการเครือโรงพยาบาลญาเอลานีฮาซันผู้มีอิทธิพลในย่านเอ็นดังกุสุมาวาตีหัวหน้าสถานีอนามัยผู้มีพระคุณให้เช่าบ้านล้มลงNEWแม่ของเด็กที่เขาวินิจฉัยผิดเล่าความลับให้ฟังคู่หูNEWอดีตเจ้านายที่รู้เรื่องวินิจฉัยผิดNEWซักถามเรื่องยาปลอมแบ่งยาจริงให้ใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 6

คลินิกของพวกคุณตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 6) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ