บทที่ 24
ท่าเทียบเรือเกาะกง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ก๊อก ก๊อก
ท้ายไฟฉายเคาะลงบนกล่องที่ท้ายกระบะ
ถนนสายหลักในจังหวัดตราด สุดชายแดนตะวันออกของไทย ตอนตีหนึ่งสิบนาที ท้ายรถกระบะเก่าคันหนึ่งคลุมด้วยผ้าพลาสติกสีฟ้า ข้างใต้มีกล่องน้ำแข็งโฟมวางอยู่ทั้งหมดแปดกล่อง ธวิน ศรีสวัสดิ์นอนอยู่ในช่องว่างระหว่างกล่อง ความเย็นของน้ำแข็งซึมผ่านเสื้อกันฝนเก่าของสิตี ราฮายู ขึ้นมาถึงตัว
นอกผ้าคลุม วิทยุดังขึ้น ชายอายุสามสิบสอง ตาซ้ายบาดเจ็บ แทงผู้คุมก่อนถึงสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เสียงตำรวจอ่านรายละเอียดแบบนั้น
ตำรวจถามว่าในนั้นมีอะไร
เสียงชายหนุ่มตอบมาจากหน้าต่างฝั่งคนขับ
“น้ำแข็งครับ ส่งไปให้เรือประมงที่คลองใหญ่”
ชายผ้าคลุมถูกเปิดขึ้นเพียงนิดเดียว แสงขาวไล้ไปบนผิวขาวของกล่อง ธวินไม่ได้กลั้นหายใจ เขาผ่อนลมหายใจออก แล้วนิ่งสนิททั้งที่ยังผ่อนลมอยู่อย่างนั้น
แสงถอยออกไป ผ้าคลุมตกลงมาปิด ท้ายกระบะโคลงเล็กน้อย แล้วรถก็ออกวิ่งต่อ
*
หลังปั๊มน้ำมันร้างที่ปิดอยู่ริมถนน ธวินย้ายไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ
ข้อเท้าขวาลงน้ำหนักไม่ได้ เขาใช้ร่มสีกรมท่าเป็นไม้เท้า ก้าวสองก้าวก็ขึ้นไปนั่งในรถได้
ชายหนุ่มที่นั่งหลังพวงมาลัยพับแขนเสื้อวอร์มสีดำขึ้น หูทั้งสองข้างบวมช้ำจนเสียรูป ข้อมือหนา ที่ข้อนิ้วซึ่งกำพวงมาลัยอยู่มีหนังด้านเก่าเรียงเป็นแถว
“ยังไม่ได้ถามชื่อเลยนะ”
“ธีระครับ ธีระ พงษ์สวรรค์”
“คุณธีระ ...ผู้คุมคนนั้นถูกแทงที่คอ ตายแล้ว”
พวงมาลัยในมือธีระสะดุ้งไปครั้งเดียว
“ผมไม่ได้แทงครับ แค่ใช้มือฟาดข้างคอ พอเห็นว่าเขาหลับไป ผมก็หยิบกุญแจ”
“แล้วคนขับรถล่ะ”
“อยู่ในรถครับ แกทำเป็นไม่มองออกไปนอกหน้าต่าง”
“แล้วหลังจากนั้น มีใครมาหรือเปล่า”
“มีรถสีดำมาครับ อาจารย์ก็คงเห็นเหมือนกัน”
ธีระมองตรงไปข้างหน้า แล้วเงียบไปเลย
ธวินกดมุมซองจดหมายในกระเป๋าเสื้อด้านอกไว้ รอยเปื้อนสีแดงคล้ำแห้งกรังแข็งแล้ว มือใครกันที่แตะลำคอของผู้คุม ทางที่จะพิสูจน์ให้แน่ชัด เขายังมองไม่เห็น
เขายืมมือถือมากดเบอร์ เสียงรอสายดังแค่ครั้งเดียวก็หยุด
ซู้ด
“ทายาทรุ่นสามเหรอ ตอนนี้อยู่ไหน”
“บอกไม่ได้ ท่านพันตรี รุ่งเช้ามาที่ท่าเรือประมงคลองใหญ่ได้ไหม”
“มารับตัวเธอกลับน่ะเหรอ”
“ไม่ใช่ ผมอยากให้ท่านรับตัวคนสิบสามคน คุณมิเกลกับคนในกลุ่มภาษาอังกฤษบนเกาะอีกสิบสองคน ผมจะส่งกลับฝั่งไทยทางเรือ”
เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงหลอดดูดดังขึ้นอีกครั้ง
“แล้วเธอนั่งอยู่บนเรือลำนั้นด้วยหรือเปล่า”
“...ไม่รู้สิ”
“ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง แต่ใครเขาหิ้วคนมาสิบสามคนเป็นหลักฐานกันล่ะ… เอาเถอะ ฉันไป ที่ใต้ประภาคารท่าเรือประมง”
สายถูกตัดไป
*
เรือที่ย้ายไปลงที่ท่าเรือประมงคลองใหญ่เป็นเรือหมึกลำเล็ก หัวเรือมีหลอดไฟสีขาวห้อยเรียงเป็นแถว ธีระยื่นเงินให้ผู้เฒ่าคนเรือ เรือก็แล่นออกสู่ทะเลมืด
ทางฝั่งขวามือ เงาภูเขาของกัมพูชาทอดต่อเนื่องไป
ตีสามยี่สิบนาที ท่าเรือเกาะกงมีกลิ่นปลากับกลิ่นน้ำมันดีเซล
ท่าเทียบเรือในสุดเป็นทางไม้แคบยาวยื่นลงไปในทะเล กว้างราวหนึ่งเมตร ทางปลายสุดมีเรือประมงลำหนึ่งผูกเทียบอยู่ ที่ขอบเรือลำนั้นมีหญิงผมสยายยืนอยู่
เท้าขวาสวมรองเท้าแตะยางเก่าของสิตี
“...อานา”
“ธวิน!”
อานา เรเยสวิ่งมาตามแผ่นไม้ แต่หยุดชะงักกลางทาง เธอเห็นหน้าธวินแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปาก
“ดิโยสโก… คางเธอ แล้วกุญแจมือล่ะ”
“หลุดแล้ว ...แต่วิธีที่ทำให้หลุดน่ะ ไม่ใช่เรื่องน่าชมหรอก”
“ฉันเห็นในข่าว เรื่องผู้คุมคนนั้น”
“ผมไม่ได้แทงเขานะ”
“มีหลักฐานไหม”
“...ไม่มี”
อานาจับมือซ้ายของธวิน แล้วใช้นิ้วลูบหลังมือที่พันผ้าไว้เบา ๆ
“งั้นการที่ฉันเชื่อเธอนี่แหละคือหลักฐาน ไม่รับคำคัดค้าน”
ที่แก้มซ้ายเกิดลักยิ้มขึ้นหนึ่งจุด แผลที่คางตึงรั้งขึ้นมา
สมพล อินทรศักดิ์โผล่หน้าออกมาจากในเรือ ดวงตาใต้คิ้วหนาแดงช้ำบวม คงไม่ได้นอนเลย
ชายในเครื่องแบบเดินตามหลังอานามาบนแผ่นไม้ เป็นเครื่องแบบสีกรมท่าของตำรวจกัมพูชา มีเครื่องหมายยศโลหะสีทองที่หน้าอก อายุราวสี่สิบ คาบไม้จิ้มฟันที่มุมปาก ข้างหลังมีลูกน้องในเครื่องแบบตามมาอีกห้าคน
“อานา ท่านนี้คือ”
อานาบอกว่า นี่คือกัปตันเฮง รัตนาแห่งสถานีตำรวจเกาะกง เมื่อคืนฉันไปที่สถานี ขอให้ช่วยคุ้มครองคนที่ถูกลักพาตัวและจะมาถึงทางเรือ
กัปตันใช้นิ้วหยิบไม้จิ้มฟันออก แล้วมองหน้าธวิน
“ทายาทรุ่นสามแห่งศรีสวัสดิ์สินะ ตำรวจไทยส่งหมายจับมาถึงแล้ว ว่ากันว่าข้อหาฆ่าผู้คุม”
“ผมจะฟังให้จบ ท่านจะคุ้มครองคนสิบสามคนได้ไหม”
“คุ้มครองสิ แต่มีเงื่อนไข คือตัวคุณ ถ้าผมส่งคุณกลับไทยที่ชายแดน นั่นจะเป็นผลงานของผม ส่วนคนสิบสามคน ผมจะให้ออกไปถึงฝั่งไทยด้วยเรือประมงลำนั้น”
อานาคว้าแขนเสื้อธวินไว้
อานาพูดว่า คัดค้าน ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้
“อานา ท่านพันตรีรออยู่ใต้ประภาคารที่คลองใหญ่แล้ว”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น!”
“กัปตัน ผมรับเงื่อนไข เมื่อคนสิบสามคนขึ้นเรือและเรือออกจากฝั่งแล้ว ผมจะไปกับท่าน”
กัปตันคาบไม้จิ้มฟันกลับเข้าปาก แล้วพยักหน้า
*
ตีสี่ตรง เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากอีกฟากของทะเล
เรือเล็กยาวลำหนึ่งเทียบข้างปลายท่า บนเรือมีหนุ่มสาวทั้งหมดสิบสองคน กับชายอีกสามคนที่ปักนกสีทองไว้ที่หน้าอก และข้างหน้าพวกนั้นมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง ห้อยป้ายชื่อไว้ที่คอ
มิเกล เรเยส
อานาเกือบเรียกชื่อน้อง แต่กลืนเสียงลงไป
ลูกน้องของกัปตันวางแผ่นไม้พาดไปยังเรือเล็ก หนุ่มสาวขึ้นมาบนท่าทีละคน มิเกลขึ้นเป็นคนสุดท้าย เขามองพี่สาวแล้วขยับปากพูดอะไรบางอย่างโดยไม่มีเสียง
ลูกน้องไม่ได้พาหนุ่มสาวไปที่เรือประมง
หัวแถวเริ่มเดินไปทางฝั่ง ที่โคนท่าเทียบเรือ มีรถตู้สีขาวจอดอยู่สองคัน ข้างรถมีชายสี่คนในเสื้อโปโลสีดำยืนอยู่
“กัปตัน เรืออยู่ทางนี้”
กัปตันถ่มไม้จิ้มฟันทิ้งลงทะเล
“คนสิบสามคนนี้ รถของนกกระสาทองจะพาไปส่งที่โรงแรม เป็นคำสั่งของท่านประธาน ส่วนคุณ ไปกับผม ได้ผลงานทั้งสองทาง”
มิเกลตะโกนเป็นภาษาอังกฤษ วิ่ง ไปที่เรือ
แถวแตกกระจาย หนุ่มสาววิ่งไปยังเรือประมงที่ปลายท่า ชายเสื้อโปโลสีดำกับลูกน้องของกัปตันทะลักเข้ามาบนทางไม้จากฝั่ง
ธวินยืนอยู่กลางท่าเทียบเรือ กว้างราวหนึ่งเมตร มาได้ทีละคนเท่านั้น ข้างหลังมีคนสิบสามคน อานา และเรือ
“อานา ซ้ายไม่ต้องมอง ดูคนสิบสามคนไว้”
“ธวิน…”
“ไปเถอะนะ”
ลูกน้องคนแรกยกกระบองขึ้นพุ่งเข้ามา
ธวินยกร่มด้วยมือซ้ายไว้ที่ระดับเอว ต้นแขนซ้ายยกไม่ขึ้น เขาจึงไม่ฟาดจากบน แต่ใช้ท่าตีไม้ต่ำของกาลี ปลายด้ามที่พันหวายกระแทกเข้าที่สะบ้าเข่าของชายคนนั้น ขาชายผู้นั้นพับลง ธวินสะบัดร่มกลับ ตวัดขึ้นจากด้านล่างใส่ข้อมือที่ถือกระบอง กระบองหลุดตกลงทะเล
คนที่สองเป็นชายเสื้อโปโลสีดำ เขาก้าวข้ามคนที่ล้มลง แล้วคว้าคอเสื้อ ธวินปล่อยให้ถูกดึงแล้วก้าวเข้าไปข้างหน้า กระแทกหน้าผากใส่จมูกชายคนนั้น เป็นท่าโหม่งแบบเลดลิต แผลที่คางปริแตก ซี่โครงของชายที่เอนหงายไปถูกศอกขวากระแทกสั้น ๆ หนึ่งครั้ง ตะเกียบที่ข้อมือดังก๊อกอยู่ในแขนเสื้อ
คนที่สามคว้าปลายร่มแล้วดึง
ธวินไม่ขัดขืน เขางอเข่าทั้งสอง ทิ้งสะโพกลงบนแผ่นไม้ เป็นท่าทรุดต่ำของซีลัต แรงดึงนั้นจึงหมุนว่างเปล่า ร่างชายคนนั้นโงนไปข้างหน้า ธวินปล่อยร่ม เอาไหล่ชนเอวชายคนนั้น แล้วเบนไปด้านข้าง ชายคนนั้นข้ามขอบท่าเทียบเรือ ตกลงไปในทะเลสีดำ
ร่มตกลงไปด้วย
ข้างหลังมีเสียงเครื่องยนต์ติดขึ้น
เขาหันกลับไปมอง เรือประมงกำลังแล่นห่างจากท่า สมพลดึงเชือกเข้ามา หนุ่มสาวนั่งงอตัวอยู่ที่ท้องเรือ มิเกลโผล่ตัวออกมานอกขอบเรือ
อานาไม่ได้ขึ้นเรือ
เธอยืนอยู่คนเดียวที่ปลายท่า
“อานา!”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฝั่งซ้ายฉันจะมองให้!”
“ผมบอกให้ดูคนสิบสามคนไง!”
“มิเกลดูแลตัวเองได้แล้ว!”
เสียงฝีเท้าบนแผ่นไม้เพิ่มขึ้น กระบองของคนที่สี่ฟาดเข้าที่หน้าแข้งซ้ายซึ่งไม่ได้ลงน้ำหนัก ธวินทรุดเข่าทั้งสองลงบนแผ่นไม้ คนที่ห้าขึ้นมานั่งทับหลัง ใบหน้าถูกกดแนบกับไม้เปียก
อานาวิ่งเข้ามา เข้ากอดแขนชายเสื้อโปโลสีดำจากด้านข้าง ชายคนนั้นสะบัดออก ร่างของอานากลิ้งไปบนแผ่นไม้
เสียงกัปตันดังลงมาจากข้างบน
จับผู้หญิงขึ้นรถด้วย เป็นแขกของท่านประธาน
ธวินมองผ่านช่องว่างระหว่างแผ่นไม้ไปที่ทะเล หลอดไฟสีขาวของเรือประมงค่อย ๆ เล็กลง คนสิบสามคนกำลังมุ่งหน้าไปยังฝั่งไทย
เรื่องนั้นเรื่องเดียว ยังไม่ดับลง
*
ที่เบาะหลังของรถตู้สีขาว ข้อมือถูกรัดด้วยสายรัดพลาสติก ข้อมือขวาถูกรัดไปทั้งตะเกียบ ความเจ็บทำให้ตาขาวโพลนไปหมด
อานาถูกบังคับให้นั่งข้าง ๆ รองเท้าแตะยางข้างขวาหายไปที่ไหนสักแห่ง
“ขอโทษนะ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก”
“ครั้งที่สอง ฉันยังไม่ได้นับเลย”
“เดี๋ยวเรานับกัน ...ต้องนับให้ได้”
อานาไม่ตอบ เธอเพียงเอาหลังมือที่ถูกรัดด้วยสายรัดพลาสติกกดแนบกับหลังมือของธวิน
กัปตันที่นั่งข้างคนขับยื่นมือถือมาทางด้านหลัง
“ทายาทรุ่นสาม ดี ดีมาก”
เป็นเสียงของประธานชวน ริทธี
“คนสิบสามคนกำลังไปฝั่งไทย ไม่ใช่เรือของแก”
“ดี คนสิบสามคนมีอยู่ทุกที่ แต่ทายาทรุ่นสามที่ฆ่าผู้คุมแล้วหนีไปมีคนเดียว ตำรวจไทยกำลังตามหาคุณ ผมทำให้คุณไม่มีตัวตนอยู่ที่ไหนได้”
“แกจะทำอะไรกับผม”
“จะพาไปเกาะนกกระสาขาว อีกเจ็ดวันถึงการประมูลของท่าเรือ ระหว่างนี้เรามาคิดคำนวณกันให้ช้า ๆ รวมทั้งคุณผู้หญิงจากอัยการด้วย”
สายถูกตัดไป
รถเริ่มเคลื่อน นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเหนือเกาะกงเริ่มขาวสว่างขึ้น เป็นถนนที่มุ่งหน้าไปทางทะเล
ไพ่ ‘ตะวันออก’ ในกระเป๋าเสื้อด้านอก กับซองจดหมายที่มีรอยเปื้อน ยังคงอยู่ที่เดิม ส่วนร่มสีกรมท่าอยู่ก้นทะเลแล้ว
ข้อมือขวากับหน้าแข้งซ้ายปวดตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง
── จบบทที่ 24 ──
